નાનીસી વાત

  

    આ એ દિવસોની વાત છે જ્યારે ૨૪ કલાકનો દિવસ મને નાનો લાગતો.
 ચાર વાગ્યામાં સવાર પડતી. મારા પતિદેવ પૂરા ગુજ્જુ, ખૂબ પ્રેમાળ.
 કદાચ અતિશયોક્તિ લાગશે, મારા પરમ મિત્ર પણ સથોસાથ. એક વસ્તુ
 સત્ય સ્વરૂપે દિલ સમક્ષ રહેતી, જો પતિની સુખ મેળવવા ભાગ્યશાળી    
 હોઈએ તો દુનિયાના સર્વ સુખો ગૌણ છે.પ્રભુનો લાખ લાખ ઉપકાર એ
 સૌભાગ્ય મેં મનમૂકીને માણ્યું છે. પૂરા ગુજ્જુ એટલા માટે કે ઘરનું ખાવાનું
 ખૂબ ભાવે. બહાર જવાનું કહીએ એટલે એમને કીડીઓ ચટકે.
        ખૂબ મનામણા પછી તૈયાર થયા હતા આજે બહાર જમવા જવા માટે.
 નોકરી પરથી વહેલા ઘરે આવવું હતું. કારણ ઘરે આવીને તેમની પસંદગી
  પ્રમાણે તૈયાર થઈ મોટા દિકરા ને સાથે લઈ બહાર જવાના હતા. તે સમયે
  મોટો દિકરો ‘બેલર કોલેજ ઓફ મેડિસીન’ માં ભણતો હતો. હું બેંકમા નોકરી
  કરતી હતી. મારી બેંક તેની કોલેજથી નજીક હતી. આમ તો દરરોજ બસમાં
  જતી. પણ તે દિવસે બહાર જમવા જવું હતું તો મને કહે’મા હું તને બેંક ઉપરથી
  લઈ જઈશઆપણે સાથે ઘરે જઈશું.’
     પ્રભુ કૃપાથી બે દિકરાની માતા છું . ખૂબ લાગણીવાળા અને પ્રેમાળ્ દિકરાઓની
  ભાગ્યશાળી માતાનો ગર્વ છે. ગાડી પૂરપાટ ‘આઈ ૧૦’પરથી પસાર થઈ રહી હતી.
 મા, દિકરો વાતોમાં મશગુલ હતા.
       અચાનક અમારી બનેની નજર બહાર નિકળવાના રસ્તા પર એક અમેરીકન બાઈ
  પાંચ છોકરાઓ સાથે ઉભી હતી તેના પર પડી. મારો  દિકરો મારો વિચાર જાણી ગયો.
 ગાડી બાજુમાં ઉભી રાખી તેને પૂછવા ગયો.’ શું તમારે મદદની જરૂર છે? કેમ આમ
  નાના બાળકો સાથે?’ એ અમેરીકન બાઈ કહે” હું અંહી પોણા કલાકથી ઊભી છું.
 કોઈએ ઉભા રહેવાની તસ્દી ન લીધી. તેની આંખમાં પાણી આવી ગયા. આગળ કહે
  એ બધા લોકોને એમ હશે કે અંહી બાળકો સાથે હું બેરી તોડવા ઉભી ઉં.’
    ‘ભાઈ મારી ગાડીનું ટાયર પંક્ચર થયું છે. મારો દિકરો દાક્તરીના ત્રીજા વર્ષમા
  અભ્યાસ કરતો હતો. દસ મિનિટમાં ટાયર બદલી આપ્યું.’
       આજે પણ એ પ્રસંગ યાદ આવે છે ત્યારે તે બહેનની આખમાંથી ડોકાતી આભારની
  લાગણી નજર સમક્ષ તરવરે છે. મને અંતરથી આનંદ થયો કે સુંદર સંસ્કારના રોપેલા
  બીજ આજે વૃક્ષ બનીને પાંગર્યા છે. તે દિવસે બહાર જમવા જવાનો આનંદ બેવડાયો
  એ કહેવાની જરૂર નથી.