પત્રમાં પ્રીતમ લખું કે સખા, સાજન લખું?
શબ્દ હું મઘમઘ લખું, મૌનની સરગમ લખું.
તું યે કોરો ના રહે, જો તને લથબથ લખું,
આજ તોડું હદ બધી… બસ લખું, અનહદ લખું !
ઝાંઝવાનાં જળ છળું, મેહુલો છમછમ લખું,
તારી કોરી ધરતી પર હું મને ખળખળ લખું.
પથ્થરોનાં વનનાં હર પહાણ પર ધડકન લખું,
કાળજાની કોર પર લાગણી મધ્ધમ લખું.
રાત દિનની દરમિયાં કૈંક તો સગપણ લખું,
આભ અવનિને મળે, એક મિલનનું સ્થળ લખું.
દોહ્યલાં જીવનમાં એક સાહસી અવસર લખું,
સ્નેહનાં હર તાંતણે શૌર્યનાં હું વળ લખું.
માંહ્યલામાં ચાલતી કાયમી ચળવળ લખું,
દિલમાં તારા શું હશે? રેશમી અટકળ લખું.
લાવ તારા હાથમાં વ્હાલ હું અણનમ લખું,
ભાગ્યમાં હું એક બે પ્રેમઘેલી પળ લખું.
આટલું વ્હાલમ તને વ્હાલથી વ્હાલપ લખું,
ઊર્મિનાં લિખિતંગ લખું, સ્નેહનાં પરિમલ લખું.
- ‘ઊર્મિ’
કેટલાક કવિઓ તેમની એક કૃતિથી અમર થઈ જતા હોય છે જેમ કે જ્યારે જગમાં પ્રણય્ય્ની રજુઆત થઈ હશે થી શાયર આદિલ મન્સુરી કે પથ્થરો પોલા નીકળશે થી ચીનુ મોદી કે રસમ અહીની નોખિ થી મનોજ ખંડેરીયાની જેમ “પ્રેમપત્ર” કાવ્યથી ‘ઊર્મિસાગર’ ભવિષ્યમાં મોટા ગજાની કવિયત્રી બને તેવી ઉજળી સંભાવનાઓ ધરાવે છે. ”ચાલો ગુજરાત” માં શેર અંતાક્ષરી રજુ કરતી વખતે જે તેની કલમ નો કસબ દેખાડ્યો તે કાબીલે તારીફ છે.
