લેખક અને કવિઓનો વાર્તાલાપ ચાલી રહ્યો હતો.
      ખૂબ સુંદર માહોલ હતો.
    
      એક બહુ વિદ્વાન કવિ મિત્રની ઓળખવિધિ ચાલી રહી હતી.
     
      તેમના લંગોટિયા મિત્ર બોલ્યા. ચાલો હવે આપણે સાંભળીશું
         આપણા વિદ્વાન અને અનુભવી લેખક “કામદાર”ની  ઝલક
          ભરી રસમય કવિતાઓ. તેમની શી ઓળખાણ આપું.તેઓ
          કારખાનું છે .’કવિતાનું.’

       હા તેમા થોડી અતિશયોક્તિ હશે? પણ મારાથી ન રહેવાયું.
     ધીરે રહી ને કહ્યું , હા ‘એટલેજ મને હાથ વણાટનું ખાદી વધુ
        ગમે . જેમા કલા અને વૈવિધ્યતા જણાય.

 
          પૂજ્ય બાપુ એક વખત સાંજના સમયે રેંટિયા પર તેમનું
          સૂતર કાંતી રહ્યા હતા. શાંત ચિત્તે કાંતતા તમના મનમા ઘણી
          બધી આંટી ઉકેલાય. ભારત માતાને આઝાદી અપાવવી હતી.
          એવામા બંગાળના સૂબાનો દિકરો મલવા આવ્યો. બાપુ,
      પ્રણામ. થોડીવાર થઈ ,યુવાનથી રહેવાયું નહી. એને એમ કે
          બાપુ તેની સાથે આશ્ચર્ય પામી વાતો એ વળગશે. ધાર્યો પ્રતિકાર
          ન મળતાં ફરીથી કહે , બાપુ, હું બંગાળના સૂબાનો દિકરો.
       બાપુ કહે, મહાદેવ આને ‘બે ખુરશી આપો.’ એ મોટો માણસ
         છે.

        આવી હતી આપણા પૂ. બાપુની મઝાક કરવાની આદત.       

•                  Earthquake in China

              જીવન  સાધક એક  સામાન્ય નાગરિક છે.

         જીવન સાધક સુસંગત થવાનો પ્રયત્ન નથી કરતો.

         જીવન સાધક વિરોધાભાસ વચ્ચે જીવે છે.
    
         જીવન સાધક તેને પ્રેમ કરનારાઓ સાથે તેનું જગત વહેંચે છે.

         જીવન સાધકની જીવનદૃષ્ટિ મૃદુ અને સંકલ્પવાન છે.

         જીવન સાધક જીતે છે ત્યારે ઉત્સવ મનાવે છે.

         જીવન સાધક અગત્યના નિર્ણય લેતા પહેલા તેને ચકાસે છે.

         જીવન સાધક હારને ખેલદિલીથી અપનાવે છે.

         જીવન સાધક એક ચિંતક પણ છે.

         જીવન સાધક માન અપમાનથી પર છે.

         જીવન સાધકના બખ્તર છે,એકાંત,શંકા અને અનાસક્તિ.

         જીવન સાધક અન્યની વેદના સમજી સન્માને છે.

         જીવનસાધક સાહસિક અને ચૈતસિક ખોજી છે.

         જીવન સાધક  આસ્તિક અને હકારાત્મક છે.

         જીવન સાધક ધાર્મિક નહી આધ્યાત્મિક છે.

         જીવન સાધક આત્મનિરીક્ષક અને પરિક્ષક છે.

         જીવન સાધક ભૂલો નમ્ર બની સુધારે છે.

         જીવન સાધક ક્ષણમા જીવનાર છે.

         જીવન સાધક પરિણામલક્ષી છે.

         જીવન સાધક અન્યાય સામે આંખમીંચામણા કરતો નથી.

         જીવન સાધક સજાગ છે.

         જીવન સાધક બાળક જેમ વર્તે છે.

         જીવન સાધક ભરોસા પાત્ર છે.

         જીવન સાધક ક્યારેક જલતત્વ જેવો  છે.

         જીવન સાધક સ્વની મર્યાદા જાણે છે.

         જીવન સાધકનો ગુણ ‘હિમ્મત’.

         જીવન સાધક ‘અભય’ હોય છે.                

 
      આ શબ્દથી સહુ પરિચિત છીએ. હંમેશા સાંભળતા આવ્યા છીએકે
  આ દુનિયામા સગા વહાલા નથી અને જે વહાલા હોય છે તે સગા નથી.
 કેટલો બધો વિરોધાભાસ છે. કડવું છે છતા પણ સત્ય છે. નહી, નહી તો
  ૯૯.૯૯ ૦/૦ લોકો આ સાથે સહમત થતા હશે. કિંતુ અંહી એક વસ્તુ
  જરૂર કહીશ કે ‘સગા આપણને જન્મતાની સાથે પ્રાપ્ત થતા હોય છે,
 જ્યારે વહાલા સંજોગો મેળવી આપે છે.
      ઘણીવાર પ્રશ્ન ઉઠે છે આવું કેમ બનતું હશે.આ પરિસ્થિતિ ઘણો
   વિચાર તથા મનોમંથન માગી લે છે.ચાલો ત્યારે તેનું વિશ્લેષણ કરી
   જોઈએ. સગા સહુ પ્રથમ તો જન્મતાની સાથે સંકળાયેલા હોય છે.
  જેમા સહુ પ્રથમ આવે માતા અને પિતા. કોઈ દાવા સાથે નહી કહી
   શકે કે મને માતા પિતા ચુંટવાનો અધિકાર છે. માનો યા ન માનો એ
   હક્ક માત્ર સર્જનહારનો છે. તેજ પ્રમાણે ભાઈ બહેન, કાકા, મામા,
  માસી, ફોઈ, દાદા, દાદી, નાના, નાની વિગેરે. મારી માતા ,
  કોલેજ નથી ગઈ કે મારા પિતાજી વકીલ યા ડોક્ટર નથી.કેવી ક્ષુલ્લક
   વાત.
    હવે ઇશ્વર કૃપાએ આપણે જેમને પામ્યા છીએ તેને ખુલ્લે દિલે અપનાવતા
   શીખો. જો જીવનમા શાંતિ અને સુમેળ ચાહતા હો તો. જન્મથી મૃત્યુ પર્યંત
   તેઓજ તમારી સાથે રહેવાના. ગમે તેટલા હોંશિયાર તમે હો પણ સત્ય તો
   આખરે સત્યજ રહેશે. પારકાની મા ગમે તેટલી સારી પણ મારી મા જેટલો
   પ્રેમ મની નહી આપી શકે. તેને પણ તેનો પરિવાર છે.
      જેમ માતા પિતા અને કુટુંબ આપણા પુણ્યથી મળે છે. તેમ પતિ,પત્ની
    અને મિત્રો પસંદગી થી પ્રાપ્ત થતા જણાય છે. એ સત્ય છે કે મિત્રો છૂટાં પડી
   શકે. પતિ અને પત્ની જો અનૂકુળ ન આવે તો પરિણામથી સહુ વિદિત છીએ.
  કિંતુ કદી સાંભળ્યું કે માતા પિતાએ બાળકને પ્રેમ કરવો છોડી દીધો! હા, તેમાં
   મનભેદ યા મતભેદ જરૂર હોઈ શકે. અરે ઘણીવાર વાતાવરણની અસરમા આવી
   વિખૂટા પણ થાય. છતાંય પ્રભુ નું બનાવેલ આ હૈયાનું પ્રેમનું ઝરણું વહેતું જ રહે.
  તેમાં ભરતી ઓટ આવે યા વિરાનગી. પ્રસંગ આવે એ પાછું ખળખળ વહેવા માંડે.
  તેથી જ તો કુદરતની અકળ લીલા કળાતી નથી.
     ક્યાંક વાંચ્યું  હતું પસંદગીની વસ્તુ માટે પુણ્યથી મળેલ વસ્તુને ઠુકરાવશો
   નહી. કેટલું સત્ય આ પાછળ ગર્ભિત છે. યુવાનીમા મદહોશ માનવ ઘણીવાર
   આ વાત વિસારે પાડે છે. ખેર, અને જાગે છે ત્યારે કોઈક વાર ખૂબ મોડું થઈ
   ગયું હોય છે. જો સમયસર ચેતે તો આપણે સહુ જાણીએ છીએ કે ‘ સુબહ  કા
   ભૂલા જબ શામકો ઘર આતા હૈ તો ઉસે ભૂલા નહી કહેતે.’
      એકબીજાને સમજવામા આપણે કેમ થાપ ખાઈએ છીએ. ઘણીવાર તેમાં
   સંજોગો ખૂબ અગત્યનો ભાગ ભજવતા હોય છે. દરેકે દરેક વ્યક્તિ ની પરિસ્થિતિ
   અલગ અલગ હોવાને કારણે કોઈ એકજ માર્ગ સાચો ન કહી શકાય. તે છતાંય
   દરેક સમસ્યાનો હલ મુમકીન છે. જીવનમા અસંભવ યા અશક્ય બે શબ્દો ને
   શબ્દકોષમાંથી ફારગતિ આપવી જોઇએ તેવા મતની હું છું.
     વહાલા, બોલતાં મોઢું ભરાઈ જાય અને આંખોમા ચમક પ્રસરી જાય. બેશક
   વહાલાના આંચળા નીચે ભેડિયા નથી ને તેની સાવચેતી જરૂરી છે. કોઇ પણ નાની
   યા મોટી વ્યક્તિ તેનો શિકાર બની શકે છે. સજાગતા અને વિવેક બુધ્ધિની ખૂબ
   આવશ્યક્તાનો ત્યાં ખપ પડે છે. ઘડીના છઠ્ઠા ભાગમાં વહાલા વેરી બની શકે છે.
  ત્યારે એવી સ્થિતિનું નિર્માણ થાય છે કે સ્નેહનુ ઝરણું સુકાઈ જાય છે. એવી મૃતઃ
   પ્રાય પરિસ્થિતિ સર્જાય છે જે ફરીથી સજીવ થવા શક્તિમાન બનતી નથી . બધા
   પ્રયત્નો પોકળ નીવડે છે.
     આ ખરેખર વિચાર માગી લે તેવી વાત છે. અણમોલ માનવ જન્મ એળે ન
    જાય તેથીજ તો આ પ્રશ્ન વિશે ચિંતન ચાલુ કરીએ——–            

                મિત્રો ,  માતૃદિન  આવે છે આ મહિનામા.
                          પિતૃદિન  છે  જૂનમા.

           ચાલો ત્યારે માતાપિતા જે  સંબંધમા પતિ પત્ની છે તેમના
          વિશે વિચારીએ.

     પતિઃ   જો તમારી  પત્ની ને કોઈ ભગાડી જાય તો સજા ‘ભલે તે તેને રાખે.’

    પત્ની :  જો પતિ બીજી જોડે લફરામા પડે તો ‘ટાઢે પાણીએ ખસ ગઈ.’
   

          પતિઃ   જો  પત્ની   અનૂકુળ હોય તો અભિનંદન. નહી તો બની જાઓ
                   ચિતનકાર.

       પત્ની :  જો પતિ અનૂકુળ હોય તો સોનામા સુગંધ ભળે.

                  પતિઃ  પત્ની   હંમેશા પ્રેરણાદાયી બને , કિંતુ પ્રગતિમા અવરોધો
                          હોમે.
                 પત્ની:  પતિ, પ્રગતિથી ખુશ, કિંતુ ઘરે આવે એટલે ‘ રસોઈ
                           તૈયાર છે?’

 
            પતિઃ   સ્ત્રીને  શું  જોઈએ  છે?  (અનુત્તર)
           પત્ની:   પતિ કેમ ખુશ રહે?     (અનુત્તર)
         

           પતિઃ  કદીયે સવાલનો જવાબ હા કે ના મા નહી?
         પત્ની:   હંમેશ બે વાર પૂછવાનું.
                     ૧.  પૂછે ત્યારે વિચારમાંથી  જાગે.
                     ૨.  સાંભળીને  વિચારમા  પડી જાય.
     

                                          બંનેને  અનૂકુળઃ
                  દર અઠવાડિયે ઓછામાં ઓછું એકવાર બહાર જમવા જવાનું.

                  પતિ શનિવારે.  પત્ની:  રવીવારે.

      
                                         ખૂબ સહેલી  તરકીબઃ

            જો તમારા ખાતામા બહુ પૈસા કૂદતા હોય અને તેને અડધા કરવા
            હોય તો તરત પરણી  જાવ.

       બિચારો પતિઃ  લગ્ન પછી એકવાર મોઢું ખોલે જ્યારે વિરોધ યા ઝઘડો
                          થવાનું ટળે.
                બગાસુ ખાય ત્યારે.

                લગ્ન પછી ‘છૂટાછેડા’ના  મહાવ્યાધિથી બચવું હોય તો ખોટા હોય
               ત્યારે હાર સ્વિકારવી અને સાચા હોય ત્યારે મૌનવ્રત પાળવું.

          લગ્ન પછી પતિ  પત્ની:  સિક્કાની બે બાજુ છે. કદી એકબીજાની
          આંખમા આંખ પરોવી જોયા વગર એક બીજાની સાથે રહે છે.

 
     બાળકો, તેઓ સંભંધમા પતિ  પત્ની:  છે પણ યાદ રહે તમારા માતાપિતા.
     તે બંન્ને તમોને પ્રાણથી પણ અધિક ચાહે છે.
         એમાં એકમત છે.
           માતૃદેવો ભવ.
            પિતૃદેવો ભવ.  

                On Mother’s Day TRIBUTE  to MOM

          She   Continues  the  Legacy

                  Educates the  Present

        and    Builds the Future

 આમ તો દુનિયામા સહુ સ્વાર્થિ જણાય છે

શાકાજે મને સઘળે સજ્જન દેખાય છે

દૃષ્ટિ તેવી સૃષ્ટિ નિયમ વ્યાપક છે

સારાને સારા નરસાને નરસા ભટકાય છે

એમ તો કદી કડવા અનુભવ થાય છે

વિચારતાં સંજોગોની માયાજાળ જણાય છે

ખાલીપણું જીવનનું બીજું નામ છે

માણસોથી ભરવું અઘરું કામ છે

નદીને ક્યાં ખબર છે ક્યાં જાય છે

તું સપનામાં આવી સરી જાય છે

કિરતાર સહુમા સદબુધ્ધિ દે છે

સુંદર ભાવના સઘળે રેલાય છે
                         

બારણે ટકોરા પડ્યા આ ટાણે કોણ ?

ન કાગળ ન પત્તર આ ટાણે કોણ ?

વહેલી પરોઢ થઈ આ ટાણે કોણ ?

હ્રદયામા ફાળ પડી આ ટાણે કોણ ?

દિલ ધક ધક કરે આ ટાણે કોણ ?

શંકા કુશંકા ઉભરે આ ટાણે કોણ ?

પાનીએ પાણી નિતરે આ ટાણે કોણ ?

હથેલીએ ખુજલી ઉઠે આ ટાણે કોણ ?

કાંગરે કાગ બોલે આ ટાણે કોણ ?

મનનો માનેલ મિતવા બારણું ખોલ.

अधरं मधुरं वदनं मधुरं नयनं मधुरं हसितं मधुरं
ह्रदयं मधुरं गमनं मधुरं मधुराधिपतेरखिलं मधुरं

वचनं मधुरं चरितं मधुरं वसनं मधुरं वलितं मधुरं
चलितं मधुरं भ्रमितं मधुरं मधुराधिपतेरखिलं मधुरं

वेणुर्मधुरो रेणुर्मधुरः पाणिर्मधुरोः पादौमधुरौ
नृत्यं मधुरं सख्यं मधुरं महुराधिपतेरखिलं मधुरं

गीतं मधुरं पीतं मधुरं भुक्तं मधुरं सुप्तं मधुरं
रूपं मधुरं तिलकं मधुरं मधुराधिपतेरखिलं मधुरं

करणं मधुरं तरणं मधुरं हरणं मधुरं रमणं मधुरं
वमितं मधुरं शमितं मधुरं मधुराधिपतेरखिलं मधुरं

गुंजा मधुरा माला मधुरा यमुना मधुरा वीची मधुरा
सलिलं मधुरं कमलं मधुरं मधुराधिपतेरखिलं मधुरं

गोपी मधुरा लीला मधुरा युक्तं मधुरं मुक्तं मधुरं
ईष्टं मधुरं शिष्टं मधुरं मधुराधिपतेरखिलं मधुरं

गोपा मधुरा गावो मधुरा यष्टिमधुरा सृष्टिमधुरा
दलितं मधुरं फलितं मधुरं मधुराधिपतेरखिलं मधुरं

इति श्रीमद वल्लभाचार्य विरचितं मधुराष्टकं संपूर्णम

દિલમા દિમાગમા બદનમા દર્દ તો દર્દ છે

સવારના સાજે મધરાતે દર્દ તો દર્દ છે

દિલમા ફેલાવે દિવાનગી દર્દ તો દર્દ છે

દિમાગે વ્યાપેલ અણકહ્યું દર્દ તો દર્દ છે

વદને નિતરતી નારાજગી દર્દ તો દર્દ છે

વહાલાના હોય અસહ્ય દર્દ તો દર્દ છે

“ગીતા” બનાવે સહ્ય દર્દ તો દર્દ છે

જીવતરની સગે જોડાયું દર્દ તો દર્દ છે

હસતે મુખે જીરવાયું દર્દ તો દર્દ છે

સર્વે દર્દની દવા ચંપી,પપ્પી, યા કુપ્પી

કુપ્પી = શરાબ