આગ્રહ

12 12 2018

સલોનીની ચાલમાં અનોખો અંદાઝ હતો. એમ. બી. એ. થયેલી સલોની કોર્પોરેશનમાં ખૂબ ઉંચા હોદ્દા પર પહોંચી હતી. કામયાબી તેના ચરણ ચૂમતા હતા. દર ચોથે દિવસે વિમાનમાં બેસીને ગામે ગામ જતી અને પોતાની વાણી દ્વારા લોકોને મોહિત કરતી. તેની આગવી પ્રતિભા તેને સફળતા આપવા માટે પૂરતા હતા. ખબર નહી કઈ માટીની સલોની બની હતી. પોતાના વિષય વિશે ખૂબ ઉંડુ જ્ઞાન ધરાવતી. તેની જુવાની, સુંદરતા અને વિષય વિષેના જ્ઞાને તેને સફળ કારકિર્દી બનાવવામાં ભરપૂર સહાય કરી હતી.

કોઈ પણ કોર્પોરેશન તેને આમંત્રણ આપતું ત્યાં જવું કે નહી તે તેનો સેક્રેટરી સાહિલ નક્કી કરતો. જો સવારે જઈને સાંજે પાછા આવવાનું હોય તો સાહિલ તેની સાથે ન જતો. મુંબઈમાં તેની ઓફિસનું બધું કામકાજ સાહિલ સંભાળતો. તે ખૂબ ઓછું બોલતો. શાંત પાણી ગહેરા હોય . તે ઉક્તિ પ્રમાણે સલોનીની સફળતા પાછળ સાહિલનો સહકાર છુપાયો હતો. સલોની આ બધું જાણતી હતી. સાહિલ હમેશા પડદા પાછળથી કામ કરતો. યશની કલગી સલોનીને મસ્તકે જોઈ રાજી થતો. સલોની એ તેને ઘણી બધી સત્તા અને સગવડ આપી હતી.

આજે રવીવાર હતો. સલોનીને ઉઠવાનું મન થતું ન હતું. સલોનીએ ‘બેડ ટી’ મંગાવી. ભલે એકલી રહેતી હતી પણ ઘર નોકર ચાકરોથી ઉભરાતું. આખા અઠવાડિયાનિ દોડધામ પછી રવીવાર એટલે આરામ નો વાર. બપોરે જમવાનું મમ્મી અને પપ્પા સાથે. ધુમ કમાતી એટલે પોતાનો સુંદર ફ્લેટ પેડર રોડ પર લીધો હતો. મમ્મી અને પપ્પા કેમ્પ્સ કોર્નર પર રહેતા. માંડ દોઢ કિલોમિટરની દૂરી હતી. બધું તૈયાર થાય પછી પપ્પા, ફોન કરીને કહેતા ‘બેટા છગન નિકળી ગયો છે. ફોન કરે એટલે નીચે આવજે’.

‘જી. પપ્પા’.

રવીવારે મમ્મી અને પપ્પા સાથે આરામથી જમી બપોરની ચા પીને ઘરે આવતી. મોટો ભાઈ અમેરિકા હતો. તેને બે બાળકો હતા. સલોની જ્યારે અમેરિકા ઓફિસના કામ માટે જતી ત્યારે અચૂક તેમને મળવા જતી. આ વર્ષે ભાઈને ત્યાં પાર્ટીમાં સાજન મળ્યો. એકલો હતો એટલે સલોનીને સારી કંપની મળી અને દોસ્તી થઈ ગઈ. કેટલા વર્ષોથી એકલી રહેતી હતી. ઓફિસમાં ઉચ્ચ સ્થાને પહોંચેલી સલોની સાજનને જોઈ વિચલિત થઈ ગઈ. તેની ઉમર આજે ૩૨ વર્ષની હતી. પરણવાનો વિચાર કદી ઝબક્યો ન હતો.  અરે, સાહિલની સાથે કામ કરતા પણ ક્યારેય તેના મનમાં વિકાર ઉત્પન્ન થયો ન હતો. એ તો ચાર વર્ષ પછી ખબર પડીકે સાહિલ બે બાળકોનો પિતા છે.

બન્ને વચ્ચે ગાઢ સંબંધ હતો પણ માત્ર કામ પૂરતો. ક્યારે પણ કોઈની અંગત બાબતમાં માથું મારતા નહી. કોને ખબર કેમ બે દિવસ ભાઈ અને ભાભીને ત્યાં પાર્ટીમાંથી આવ્યા પછી સાજન દિલમાં કેવી રીતે વસી ગયો. સાજન જાણતો હતો , સલોની આઈ.ટી કંપનીમાં ખૂબ ઉંચા હોદ્દા પર છે. તે પોતે પણ આઈ.ટી. એંજીનિયર હતો. સલોની સાથેની ઓળખાણ ખૂબ કામની હતી.

વ્યવસાયમાં ગળાડૂબ સલોનીને પ્યારનો ‘પ’ ક્યારેય આવડ્યો ન હતો. પોતાની કારકિર્દી બનાવવામાં એ દિશા તરફ ક્યારેય ધ્યાન આપ્યું ન હતું. આજે ૩૨ વર્ષની ઉમરે તેનો અનુભવ સલોનીને ખૂબ મધુરો લાગ્યો. એવી ટોચ પર હતી કે તેના ગઢની કાંકરી પણ ખરવા પામે તેમ ન હતી. થોડો વખત માટે પોતાની પોસ્ટિંગ અમેરિકામાં કરાવી લીધી. પોશ એરિયામાં એપાર્ટમેન્ટ લઈ લીધું. સાજનનો સંગ માણવામાં અનુકૂળતા સાંપડી.

જ્યારે પણ સાજનને મળવાનું થાય ત્યારે ધંધાના કામ અર્થે કલાકો સાથે ગાળતા. સાજનને તો તેને કારણે પોતાનું ભવિષ્ય ખૂબ ઉજળું લાગ્યું. સલોનીનો ઈરાદો હજુ સુધી સ્પષ્ટ થયો ન હતો. એક તો સાજન કરતાં ખૂબ આગળ નિકળેલી હતી. આનંદના અવધિમાં ઉછળતી સલોની એ હજુ ‘,મગનું નામ મરી પાડ્યું નહતું’. સાજન તો કૂદકે અને ભૂસકે સલોની પાસેથી શીખીને પોતાની પ્રગતિ સાધી રહ્યો હતો. સલોનીની આવડત અને સ્ટ્રેટજી તેને ખૂબ ગમ્યા. તેને થયું આટલી સુંદર કળા જેને વરી હોય તેને આગળ વધતા વાર ન લાગે.

જેમ કાજળની કોટડીમાં જઈએ તો ડાઘ લાગ્યા વગર રહે નહી તેમ સાજન પણ સલોનીના સંગે ઘણું બધું શિખ્યો. એ પોતે પણ હોંશિયાર હતો. કિંતુ જે દૃષ્ટી બિંદુ સલોનીનું હતું એ જબરદસ્ત હતું.  આમ કરતા લગભગ બે મહિના થઈ ગયા. નવરાશના સમયે ક્યારેય ડિનર પર પણ જતા. એકાદ વાર નવું ઈંગ્લિશ પિક્ચર જોઈ આવ્યા. સલોની પોતાના દિલની વાત ખાસ કોઈને કરતી નહી. મમ્મી અને પપ્પા હવે ભારત હતા. સલોનીના ભાઈ અને ભાભી પોતાના પરિવારમાં ગુંથાયેલા રહેતા. સાજન સાથે ક્યારેય કામ સિવાયની વાત થતી નહી. છતાં પણ સલોની તેનો સહવાસ આનંદ પૂર્વક માણી રહી હતી. તેને માર્ગદર્શન ખુલ્લા દિલે આપતી. તેની સલાહ તેમજ સૂચન સાજનને શીરાની જેમ ગળે ઉતરી જતા.

સાજન સલોનીની પ્રગતિ જોઈને ચકાચૌંધ થઈ ગયો હતો. સલોની સાજનના સંગે વધારે ખીલતી હતી. આજે  પહેલીવાર સલોની સાજનને ત્યાં આવી હતા. સાજને આજના વિષે કાંઇ પણ કહ્યું ન હતું. ્સલોનીને સાજનનું ઘર ગમ્યું. ઘરની સજાવટ ખૂબ આકર્ષક હતી. સાજનની આ બાજુથી તે સંપૂર્ણ પણે અજાણ હતી. કાયમ કામ ખાતર ઓફિસમાં કે રેસ્ટોરન્ટમાં મુલાકાત થતી. હજુ તો બન્ને ચા સાથે થોડા બિસ્કિટ ખાઈને વાતો કરતા હતાં ત્યાં અચાનક ગાડીનો હોર્ન સંભળાયો.

એક સ્ત્રી હાથમાં નાનું બાળક લઈને પ્રવેશી રહી હતી. સાજન ઓળખાણ આપતા બોલ્યો, ” સલોની , તારો ખૂબ ખૂબ આભાર,મારી પત્ની પિયર ગઈ હતી એ સમયે બે મહિનાના ગાળમાં તેં મને ઘણું બધું શિખવ્યું’ ! આજે મારી પત્ની નીમા મારી દીકરીને લઈને આવી . તેનું સ્વાગત કરવા ખાસ આજે ઘરે આવવા માટે આગ્રહ સેવ્યો હતો ! ‘

Advertisements




ભજીયા

8 12 2018

‘અરે, પાછી મને ના પડે છે ‘?

‘હજુ રવીવારે સાંજના તો બનાવ્યા હતાં’.

‘તો શું થઈ ગયું ?’

‘ચાર દિવસમાં પાછા’ ?

અરે, વરસાદને કારણે આખો પલળી ગયો છું, શરદી ન થાય એટલે ગરમા ગરમ આદુ, ફુદીનો અને મસાલાવાળી ચા બનાવ, સાથે ચાર ભજીયા.  તારી બનાવેલી ખિચડી ખાવાની હું ના નથી પાડતો’.

જ્યારે પણ તુષારને ‘ભજીયા’ ખાવાનું મન થાય કે તુલના “કજીયા” કરે. તુષારને ભજીયા ખૂબ ભાવે. તુલનાને થાય ભજીયા યોગ્ય આહાર નથી. તુષાર ભજીયા માત્ર ચાર કે પાંચ જ ખાય. ભજીયા તળેલું તેલ ફેંકી દેવું પડે એ તુલનાને ગમતું નહી.જ્યારે મારી હાજરીમાં આ મીઠો કલહ થાય ત્યારે મને બાળપણમાં બનતો પ્રસંગ યાદ આવે.

અમારી બાજુવાળા શાંતિકાકાને ભજિયા ખૂબ ભાવતા, કમળાકાકી બનવતા પણ ખરાં . તેમને પોતાના પતિ નારાજ થાય તે ગમતું નહી. હવે શાંતિકાકાને ભજિયા કેટલા ખાવા જોઈએ એ તમારા માનવામાં નહી આવે. ગરમા ગરમ હોય એટલે બેસીને શાંતિથી ખાય પેટ એકદમ ભરાઈ જાય પછી, સૂઇ જાય અને પેટ ઉપર થાળી મૂકીને ખાય. એ જમાનામાં લોકો રકાબીમાં ન ખાય ,મોટી થાળી લે બધી જાતના ભજીયા બનાવડાવે. જો પછી ન ખવાય તો કહે, હમણાં હું સૂઈ જાંઊ છું ઉઠું એટલે ચા સાથે ઠંડા ભજિયા ખાઈશ. કમળાકાકી મલકાતા મુખડે ભજિયા ઉતારે. કાકાને ખાતા જોઈ ખુશ થાય.

હવે તુલનાને મારાથી આ વાત ન થાય. આ તો તમે રહ્યા ઘરના એટલે કહ્યું બીજા કોઈને ના કહેવાય !

ઘણીવાર વિચાર આવે કે ગુજરાતીઓ ખાવાનાના ખૂબ શોખિન, આ નિત નવું ખાવાનું બનાવવામાં ગુજરાતી  ગૃહિણી એકદમ પાવરધી. આટલી બધી વાનગીની શોધખોળો કોણે કરી હશે ? કયા ફળદ્રુપ ભેજાની ‘ભજીયા’ પેદાશ છે ? તમે ગણતા થાકી જશો ભજિયા શેના શેના બને છે. ચાલો ગણવા માંડો.

કાંદા, બટાકા, રીંગણા, મરચા, કેળા, કેરી. વિ. મિક્સ ભજીયા, મગની દાળના, ચણાની દાળના, મેથીની ભાજીના કોળાના, ગલકાના અને હવે આઇસક્રિમના. પાછા સ્ટ્ફ મરચાના ભજિયા થાય તે અલગ. ઘરમાં જે પણ શાક ગૃહિણીને દેખાય તેના ભજિયા બનાવીને આપે, ગરમ હોય એટલે ખાવાની મઝા પડી જાય.

“જે જીભને ભાવે તે પેટને ન સદે”.

આ વાક્ય સુવર્ણ અક્ષરે કોતરી રાખજો. મારા ધારવા પ્રમાણે બધાને ખબર છે. અમલ કોઈ વિરલા કરતા હોય છે. આમાં તો એવું છે ને જે પ્રેમથી આરોગે તે શૂરવીર કહેવાય. જે ખાવામાં ‘ધાંધિયા’ કરતા હોય તે નમાલા.  જે શૂરવીર હોય ને તેઓ ચાર કલાક પછી આંટા ફેરા મારવાના ચાલુ કરી દે.  (ક્યાં તે સમજી ગયા હશો)  પેટમાં ‘ગરબડ ગોટો’ થાય તે નફામાં. છાતીમાં બળતરા થાય તે વ્યાજ અને રાતના પથારીમાં સૂવાને બદલે આળોટે તેને શું નામ આપીશું ?

જેમણે ગણતરીના ખાધા હશે તેમને કોઈ વાંધો નહી આવે. તેઓ શાણા હોય છે, જીભ ઉપર સંયમ રાખવાનું જાણતા હોય છે. ભજિયા એવું નથી કે આપણે ગુજરાતી અને ભારતિય જ ખાઈએ છીએ. થોડા વર્ષો પહેલાં અમે થાઈલેંડ ગયા હતા. એક ઠેકાણે ખાવાનાની મઘમઘતી સુગંધ આવી. ત્યાં જઈને જોયું તો કશું તળાતું હતું. બાજુમાં કેળા પડ્યા હતા. ઈશારાથી મેં કહ્યું , ‘આના ટુકડા કરીને તારા ખીરામાં બોળીને તળી આપ’. ઠંદીનો સમય હતો ગરમા ગરમ કેળાના ભજિયા ખાવાની મઝા આવી ગઈ.

અરે ત્યાં ઉભેલા બધાએ ખાધા.

પાછી આજે એની એ રામાયણ ! રવીવાર હતો અને મિત્રો આવવાના હતા. બધી વાનગી તૈયાર હતી. આપણને સહુને ખબર છે ,હવામાનવાળા કહે,’ આજે સૂરજ પ્રકાશશે અને ખુશનુમા વાતાવરણ હશે’. બન્યું સાવ ઉંધું અચાનક પારો ૨૫ ૦ નીચો ઉતરી ગયો. એકદમ ઠંડિ થઈ ગઈ. પંદર મહેમાનો પધાર્યા. અમારા પતિદેવ, તમે ઓળખો છો ? ભજીયાના એકદમ રસિયા.

‘ મેમ સાહેબ’, કહે એટલે સમજી લેવું કે કંઈક ફરમાન આવશે. આવું ઠંડીનું વાતાવરણ એટલે મને અંદાઝ આવી ગયો, ભજીયાનું ફરમાન આવશે.

હવે જે વ્યક્તિ સાથે ૩૦ સુંદર વર્ષ ગાળયા હોય ત્યાં અંદાઝ સાચો પડે એમાં નવાઈ નહી. પ્રેમથી આવીને બધાની સામે કહે,’ યાર, ગરમા ગરમ ભજૉયા અને ચાથી બધાનું સ્વાગત કરી તો કેવું’. એમને તો માત્ર જીભ ચલાવવાની હોય , જાત કોણે ,સમજી ગયાને ? ના પાડી બધાની સામે તેમનું નીચું ન દેખાડાય.

‘બધું છે પણ તમારા મરચા નથી.

‘અરે. એમાં શું મોટી વાત છે. મિલન હજુ આવ્યો નથી એને કહું રસ્તામાં ક્રોગર આવશે , એ પાઉંડ બે પાંઉંડ લેતો આવશે’.

હવે મારુ કાંઇ ચાલ્યું નહી. ધીમે તાપે તેલ મૂક્યું અને બધો સામાન ફ્રિજમાંથી કાઢું તે પહેલાં ભજિયાનો લોટ પલાળ્યો. તમે નહી માનો દરેકના મુખ પર સંતોષની ઝલક જોઈ , મારું મન નાચી ઉઠ્યું. ભલે મને થોડી મહેનત પડી પણ સહુએ ધરાઈને ભજિયા ખાધા. પછી ‘બિન્ગો’ રમ્યા અને મોડેથી જમવા બેઠા. બીજે દિવસે રવીવાર હતો એટલે કોઈને જરા અ વાંધો ન હતો.

આમ ભજીયાએ રંગ રાખ્યો. લિજ્જત માણી અને મરચાનું   ભજીયું તો એક પણ વધ્યું નહી !

હવે આ ભજિયાની રામ કહાણી બહુ લાંબી નહી ચલાવું, તમને મન થઈ જશે. થાય તો બારણું ખખડાવજો ,પ્રેમથી ખવડાવીશ.





સંઘર્ષની સોડમાં

4 12 2018

મારા પ્રિય પતિના ભાઈની યાદમાં

પ્રભુ તેમના અત્માને શાંતિ આપે.

 

આ ધરતી પર અવતરણ અને પ્રથમ શ્વાસ જેમણે સંઘર્ષની સોડમાં લીધો હોય એવા મારા મુ. ભાઈને ચીર વિદાય સમયે ‘અલવિદા’. શબ્દોની જ્યાં જરૂરત નથી, મનના ભાવ લખી શકવાની ક્ષમતા નથી, લેખની એક ડગ પણ આગળ ભરવાનો ઈન્કાર કરે છે !

ક્યાંથી શરૂઆત કરવી તેના અવઢવમાં છું પણ જરૂરથી જણાવીશ.

લગ્ન પછી ‘મધુ રજની’ મણાવીને આવ્યા હતા. મોટાભાઈને ત્યાંથી પૂજ્ય બાને મળવા જઈ રહ્યા હતા. ત્યાં આંચકો લાગે એવી રીતે અમારા બન્નેની સામે એક સ્કૂટર સવાર આવીને ઉભો રહી ગયો. સ્કૂટર ખૂબ નજીક હતું. હું ચમકીને મારા વરજીની નજીક સરકી.

ત્યાં અટ્ટાહાસ્ય સંભળાયું. ‘ડરી ગઈ ને ‘? નજરો મારી ઝુકી ગઈ.

મારા પતિ દેવ પૂછે ,’ઓળખે છે’ ?

વિચાર કરીને જવાબ આપ્યો,’ તમારા કાકાના દીકરા’.

બન્ને જણાએ સાથે હા પાડી.

અમે નૈનિતાલ ફરીને ગોકુળ દર્શન કરવા ગયા હતા. ત્યં પતિના પૂજ્ય કાકાને ત્યાં બે દિવસ રહ્યા હતા. સ્કૂટર  સવાર અને તેમની પત્ની સાથે વાત ચાલતી હતી. તેમનો ચહેરો આબેહૂબ તેમના પિતાજી જેવો હતો એટલે ઓળખતા વાર ન લાગી.

ત્યાર પછી જે નાતો બંધાયો તે આજે ‘૫૨’ વર્ષ સુધી પરિપક્વ રહ્યો. આજે તેમને ‘અલવિદા’.

જેમનું જીવન સંઘર્ષની સોડમાં શરૂ થયું અને  “ભવ્ય વિદાય’માં  યાત્રા પૂર્ણ થઈ .

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“આવ્યા એટલે જવાના

*

બાલાસિનોરમાં જેમનું નામ ખૂબ પ્રેમથી આદરપૂર્વક લેવાય છે.

*

“તેમનું કાર્ય એેજ તેમનું જીવન” .

*

તેમના માટે શબ્દો લખવાની મારી કલમમાં તાકાત નથી.
*

પ્રથમ શ્વાસથી છેલ્લો શ્વાસ, વચ્ચેના ગાળાનું નામ જિંદગી
*
વિચારો અને જુઓ શું લાવ્યા હતા, શું લઈને ગયા
*
જે પણ કરવું હોય વાટ ન જોશો !
*
જવાવાળાની યાદ હ્રદયમાં કોતરાઈ જવાની.”





દીકરી એ દી’વાળ્યો

1 12 2018

 

 

કોઈ પણ દિવસ સ્વપનામાં પણ વિચાર્યું ન હતું કે કોણ ચડે ,દીકરી કે દીકરો ? અરે ભગવાનની પ્રસાદી , લાડુ મળે કે ગોટી ? એમાં કોઈ ભેદ હોય ? હજુ એ વિચાર પચાવ્યો નથી. ‘દીકરી જાણી લોકો ભૃણ હત્યા’ કરાવે છે ! ખેર આપણા દેશની અભણ અને ઉદ્દંડ વિચાર ધરાવનારી પ્રજાને આ સમજાવવા જો ભગવાન પોતે પણ આવે  તો પણ નાસીપાસ થઈ પાછા જાય ! આ વિષય પર કાંઈ પણ કહેવું કે લખવું એ ‘અંધને આરસી બતાવવા બરાબર’ છે.

એક આખી નવલકથા લખાઈ જાય આ ઝાકળના બિંદુ ઉપર !  જે ભલે ખૂબ નાજુક અને સુંદર હોવા છતાં સૂરજ તથા દુનિયા સામે ટક્કર ઝીલી શકે છે !

અકસ્માતમાં માતા અને પિતા અપાહિજ થઈ ગયા.  આપણે સહુ જાણિએ છીએ ‘ઝાકળ’ સવારના પહોરમાં જણાય. જેવું સૂરજનું પહેલું કિરણ તેને સ્પર્શે એટલે પળભર રમીને પોતાનું અસ્તિત્વ ગુમાવી બેસે. ઝાકળની વાત કરીએ એટલે,

પેલી કવિતા યાદ આવી ગઈ,

‘ઝાકળના પાણીનું બિંદુ ઝીણું ઝીણું ગાતુંતું ને સૂરજ સામે જોતુંતું ‘.

મારા બગિચાના ઝાકળનું બિંદુ , સૂરજ સંગે ગેલ કરતું તું, બાષ્પિભવન થવાનો ઈન્કાર કરતું હતું. એટલે તો મારી દીકરીનું નામ ઝાકળ પાડ્યું હતું. ‘ મારા વરજીને મનાવવા નેવના પાણી મોભે ચડ્યા હતા’. શિતલ થાકી પણ સોહન માને તો ને ?

‘અરે, ઝરણા પાડ ને’ ?

‘ના મને, ઝાકળ ગમે છે’. કેવું પવિત્ર, કેટલું નિર્મળ ,કેટલું આહ્લાદક નામ છે. આખરે માની ગયા. ઝાકળને જોઈને રોજ સવાર એટલી સુંદર જણાય કે વાત નહી કરવાની. ધીમે ધીમે મોટી થતી ગઈ. ખૂબ ચીવટ પૂર્વક એની પરવરિશ કરી. તેનું હસમુખુ વદન જોઈને ઘરની બહાર નિકળતો. ખિસામાં , પાકિટમાં બધે એનો ફોટો રાખ્યો હતો. સેલ ફોનમાં પણ તેનો ફોટો કમપ્યુટર ખોલું ત્યારે બિગ સ્ક્રીન પર ઝાકળ દેખાય. તેના આગમનથી ઘરની આખી પરિસ્થિતિ બદલાઈ ગઈ. નોકરી પરથી છૂટીને સીધો ઘરે. નાની હતી ત્યારે પલભર તેને નીચે ન મૂકતો. જેમ મોટી થતી ગઈ તેમ મારી બાજુમાં બેસીને બધું શિખવાડતો.

દીકરો હોય કે દીકરી બાળકોને જુવાન થતા વાર નથી લાગતી. ઝાકળ ક્યાં મોટી થઈ ગઈ ખબર પણ ન પડી. ડોક્ટરી ભણવા જવું હતું. પરીક્ષા આપીને બેંગ્લોરથી આવતી હતી. સોહન  અને શિતલ ગાડીમાં એરપોર્ટ લેવા આવતા હતા, ત્યાં દારૂ પીને બેફામ ચલવતા ખટારાના ડ્રાઇવરે પાછળથી ઠોકી. આગળ મોટી વાન હતી . બન્ને જણા બૂરી રીતે ઘાયલ થયા. ઝાકળને એર પોર્ટ પર પોલિસ લેવા આવી. ઝાકળના માનવામાંન આવ્યું. પણ હાય રે નસિબ, હવે શું ?

ઝાકળે આગળ ભણવાનું માંડવાળ કર્યું. મમ્મી અને પપ્પાની ચાકરીમાં લાગી ગઈ. તેમને ત્રણેક મહિના હોસ્પિટલમાં રહેવું પડ્યું. પપ્પા કરતા મમ્મીની હાલત વધારે ખરાબ હતી. પપ્પાનો જમણો હાથ કામ કરતો હતો. મમ્મીના તો બન્ને હાથને પગ નકામા થઈ ગયા હતા. પપ્પા લાકડીની સહાયથી માંડ ઉભા રહી શકતા. પગલું ભરવું તેમને માટે અઘરું થઈ પડ્યું હતું. ઈશ્વરની કૃપાથી તેમનો વિમો હતો અને પપ્પાને ધંધામાં બરકત આવી હતી. મમ્મી માટે એક બહેનને કાયમ સેવા માટે રાખી લીધા. બાકી બધું ઝાકળ સંભાળતી.

સોહનની અમી ભરી આંખો ઝાકળને નિરખી રહેતી. ‘મારી ઝાકળને કેટલા પ્યારથી ઉછેરી હતી. ‘ શું ખબર હતી કે ભવિષ્યમાં એ ઝાકળ મમ્મી અને પપ્પાની ઢાલ બનીને રહેશે. શિતલ સમજી બધું શકતી પણ નિઃસહાય હતી. પપ્પા ઝાકળને નિરખતા અને મનમાં પોતાની જાતને કોસતા. શું મારી દીકરી આમ માતા અને પિતાની ચાકરી કરી જીવન ગુજારશે ?

કરી પણ શું શકે ? ઝાકળ તેમની આંખોનો ભાવ વાંચી શકતી. ,’પપ્પા, તમને શું કહું ? તમે શામાટે આવું વિચારો છો ? તમે મને કેવી રીતે ઉછેરી છે એ મને બધું યાદ છે. તમને ખબર છે, તમારી અને મમ્મીની આવી હાલત જોઈ મારું હ્રદય ચીરાઈ જાય છે. બસ , મને પ્રેમથી નિહાળો. તમારી આંખોમાં મને પ્રેમ વરસતો જોઈએ છે. નહી કે દીનતા. ‘અરે, તમે મારા પપ્પા અને મમ્મી છો. હું તમારી લાડકવાયી ઝાકળ, ભૂલી ગયા ?’

આમ ઝાકળે ખૂબ હિમત દાખવી. ‘ફિઝકલ થેરપિસ્ટ’ રોજ આવતી. પપ્પાને સારી એવી થેરેપી આપી મજબૂત બનાવ્યા. જેને કારણે ઝાકળને ઘણી સહાય કરતા. મમ્મીને  જોઈને ઝાકળનું અંતર કલ્પાંત કરતું. પણ કોઈ ઉપાય જણાતો ન હતો.

શિતલ માટે રાખેલા શારદા બહેન તેમની ખૂબ કાળજી કરતા. તેમને પરિવારમાં કોઈ હતું નહી. ઝાકળ તેમને ખૂબ ઇજ્જતથી પેશ અવતી. શારદા બહેનને ઝાકળ પોતાની દીકરી હોય તેવું વહાલ કરતાં. શારદા બહેનને નોકરીની સાથે પરિવાર સાંપડ્યો હતો. માત્ર પૈસા ખાતર નહી દિલથી શિતલનું ધ્યાન રાખતા.

નસિબ જોગે તેમની સારવાર કરનાર ડોક્ટર પણ દિલથી કામ કરતો. બધા સાથે ઝાકળે પ્રેમ પૂર્વક સંબંધ બાંધ્યા, જેને કારણે મમ્મી અને પપ્પાનું ધ્યાન રાખવાનું તેને માટે સરળ થઈ રહ્યું. અનાથ આશ્રમમાં ઉછરેલો પોતાની કાબેલિયત અને મહેનતથી સચિન સફળ ડોક્ટર બન્યો હતો. તેના ઉપર ઘણા બધાના ઋણ હતાં. સહુનું ઋણ પ્રેમ પૂર્વક સેવાભાવથી ચૂકવતો. ઝાકળ તેની કાર્યદક્ષતાથી ખૂબ પ્રભાવિત થઈ હતી. સચિન સેવાભાવી હતો કેમ ન હોય ? જીવનની સફર તેણે ખૂબ મહેનત અને જતન પૂર્વક ખેડી હતી.

ઝાકળના પપ્પાને ઉભા કરવામાં ડોક્ટર સચિને પ્રાણ રેડ્યા હતા. સોહનની સારવાર કરતાં, સચિન અને સોહન મિત્ર બની ગયા હતા. સોહનને સચિન ખૂબ ગમતો. બાપનું દિલ હતું. પોતે બહુ લાંબુ જીવશે એવી આશા ન હતી. જે સ્થિતિમાં શિતલ ગઈ એનો કારમો ઘા સોહલને લાગ્યો હતો. ઝાકળને તેના વર્તનની ગંધ ન આવે તેનો ખ્યાલ રાખતો. ઝાકળ તેને જીવથી પણ વહાલી હતી. સચિન સાથેની વાતોમાં ઝાકળનો ઉલ્લેખ કરતો. ધીરે ધીરે તેને વિશ્વાસમાં લીધો અને પોતાના મનની મુરાદ જણાવી. સચિને ખાત્રી આપી ઝાકળને સાચવશે !

શિતલ લગભગ દસ વર્ષની બિમારી ભોગવી પથારીમાંથી ઉભા થયા વગર સ્વર્ગે ચાલી ગઈ. સોહનની હાલત ઘણી સારી હતી. મમ્મીના ગયા પછી પડી ભાંગ્યા. ઝાકળ લગભગ ૩૨ વર્ષની થઈ હતી. તેને જોઈને તેમનું દિલ કોરી ખાતું. ઝાકળને સમજાવતા બેટા હજુ સમય છે, યોગ્ય સાથી મળે તો પરણી જા !

પપ્પા, તમને આવી હાલતમાં જોઈ,’  મને પરણાવવાનું  ભૂલી જજો.  હું જે પણ હાલતમાં છું. ખૂબ ખુશ છું. ‘કહી વાત ઉડાવતી અને પપ્પા સાથે બીજી બધી વાત કરતી.

આજે સવારથી ખાંસી હતી, ઘરગથ્થુ ઉપાય કર્યા પણ કાંઇ ફરક જણાયો નહી. જમવામાં પણ મજા ન આવી. ઝાકળે આવીને ઠપકાર્યા, ‘પપ્પા આવું કરશો તો કેમ ચાલશે.’.

‘બેટા આજે જમવાનું મન નથી. તું જરા માથે હાથ ફેરવ, મને સારું લાગશે. ‘

ઝાકળ પ્રેમથી પપ્પાને માથે હાથ ફેરવતી હતી. તેમની આંખો મિંચાઈ ગઈ. ઝાકળને ક્યાં ખબર હતી હવે એ ક્યારેય ખુલવાની ન હતી. પંદર મિનિટ પછી, પપ્પાને માથે હાથ ફેરવવાનું બંધ કર્યું. ઉભી થઈ પાણી પીવા માટે, ત્યાં એના પેટમાં ધ્રાસકો પડ્યો, પપ્પા જરા જુદા લાગ્યા.

નજીક સરી તો અવાચક થઈ ગઈ. પપ્પા કાયમ માટે સૂઇ ગયા હતા. ખૂબ શાંત, તેમના મુખની રેખાઓ ચાડી ખાતી હતી.  અવનવું તેજ પ્રસરી રહ્યું હતું. ઝાકળ માની ન શકી. ડોક્ટરને બોલાવ્યા. સચિને આવીને જણાવ્યું,’ખેલ ખતમ’.

સાથે ઝાકળના હાથમાં એક બંધ પરબિડિયું આપ્યું હતું . ઝાકળ  પરબિડિયુ જોઈને નવાઈ પામી. ખોલીને કાગળ વાંચ્યો. પડતા પડતા રહી ગઈ. સચિને તેને સંભાળી લીધી !

 

 

 

 





વિયોગ

27 11 2018

 

 

યોગ હોય ત્યાં વિયોગ ગેરહાજર ! વિયોગ હોય ત્યાં યોગ અસંભવ ! છતાં યોગ અને વિયોગ પરસ્પર વિરોધી હોઈને પણ એકબીજામાં સમાયેલા છે. કેટલું વિચિત્ર લાગે છે ? જરા ઉંડો વિચાર કરીશું તો ખ્યાલ આવશે, યોગ અને વિયોગ એકબીજામાં ઓતપ્રોત છે. તેમને વિખૂટા પાડવા એ હિમાલય જેવું મોટું કાર્ય છે.

ચાલો શબ્દોની રમતે તમને ગુંચવાડામાં મૂકી દીધા. યાદ રહે શબ્દો, બિચારા અસહાય છે. તેમનો વાક્યમાં પ્રયોગ તેમને “દેહ” આપે છે.  તેને સમજવાનો પ્રયત્ન માનવીના દિમાગને  દિશા આપે છે. એ દિશા તરફનું પ્રયાણ માનવને જીવવા માટે શક્તિનું પ્રદાન કરે છે.

ચાર દિવસની છૂટ્ટી, મસ્ત મજાનો ચાનો કપ પૂરો થયો. દિમાગને થયું ચાલ આજે કાંઇ એવું સર્જન કરું જે દિલ અને દિમાગ બન્નેને આનંદ આપે. એકલતા ગણો કે એકાંત સર્જન કરવા માટે પૂરતો સમય મળે છે. એકલતામાં જે સાથ નિભાવે છે તેની તો આ પ્રેરણા છે.

અચાનક ફોનની ઘંટડી વાગી. સામે છેડે મિત્ર હતો જેણે પત્ની તાજેતરમાં ગુમાવી હતી. મારા શરૂઆતના વિયોગ કાળમાં જેમણે મને ખૂબ સહાય કરી હતી. માનસિક સમતુલા જળવાઈ હોય તો તે નિરવ અને નીલાને આધારે ! મારાથી રહેવાયું નહી.

” આજે, આવ ઘરે દાળઢોકળી બનાવીશ, મને ખબર છે તને ખૂબ ભાવે છે’.

રજાનો દિવસ હતો. બાળકો તેમના પરિવાર સાથે સુખી હોય એટલે આપણે આનંદ માણવાનો. દાળ ઢોકળીનું આમંત્રણ મળ્યું એટલે એને મન સ્વર્ગનું રાજ મળ્યું. એક વાગે આવવાનો હતો. રસોઈ પતાવી હું રાહ જોતી બેઠી હતી. દરવાજો ઠોક્યો, હાથમાં સુંદર મજાનો ફુલોનો ગુલદસ્તો જોઈ મારું મન મોહી ઉઠ્યું. અચાનક ‘ગેરહાજર’ વ્યક્તિ સ્મૃતિ પટ પર છવાઈ ગયો. એને પણ આવી આદત હતી. અરે એકવાર તો સવારના નોકરી પર જવા નિકળ્યો ત્યાં એક જ મિનિટમાં બેલ વાગ્યો,’ મને ખાત્રી હતી એ જ છે’ !

‘શું ભૂલી ગયા’ ?

ત્યાં હાથમાં ગુલાબનું ફુલ લઈને ઉભા હતા. બોલો ‘વિયોગ જણાય ખરો ‘?

ખેર, ફુલો હાથમાં આપી નિરવ સોફા પર આરામથી બેઠો. મારી આંખોની ચમક જોઈ સમજી ગયો, ‘હું ખૂબ ખુશ થઈ છું. ‘

‘ચાલ આજનો દિવસ હવે સારો જશે તેમાં કોઈ શંકા નથી ‘!

કેટલા દિવસો પછી નિરવે અટ્ટાહાસ્ય કર્યું. ‘સાવ સાચી વાત છે’.

હજુ જમવાની વાર હતી. જલજીરા અને  ખારા કાજુની મિજબાની માણી રહ્યા.

અચાનક, ચાલ આજે આપણે એકબીજાના જીવન વિષે વાત કરીએ. તું, અમોલ અને હું, નીલા વિષેની મધુર ક્ષણોને યાદ કરી દિવસ ગુજારીએ’

મને એનો પ્રસ્તાવ ખૂબ ગમ્યો. મારા મત પ્રમાણે ભારતિય પત્ની પોતાના પતિમાં સંપૂર્ણ પણે વિલિન થઈ ગઈ હોય છે. બીજી બાજુ પતિ પણ પત્નીની ખૂબ કદર કરતો હોય છે.  “રામ’ તેનું જ્વલંત ઉદાહરણ છે. જો પતિ અને પત્ની એકબીજાથી સંતુષ્ટ હોય તો તેમની ભાવના સમાન સ્તરે ચાલતી હોય છે. ઘણિવાર નોંધ્યું છે કે પતિ અને પત્નીનો એકબીજા પ્રત્યેનો વ્યવહાર ખૂબ કટુ હોવા છતાં સાથે જીવન ગુજારે છે. ખૂબ પ્રેમ છે કહી પોતાના વર્તન ઉપર ઢાંક પિછોડો કરતા હોય છે. છતા ‘જીવન રથ’ હંકારે છે !

ખેર, કોઈની પણ જીવન શૈલી વિષે બે શબ્દ કહેવાનો અધિકાર ત્રીજી વ્યક્તિને નથી ‘.

‘અરે, આજે તારી દાળ ઢોકળી એકદમ નીલા જેવી થઈ છે’.

‘તું પણ બરાબર અમોલ જેવું કહી રહ્યો છે. દાળ ઢોકળી તેને ખૂબ પ્રિય હતી. સાથે પાપડ, કાંદા અને ટામેટાનું કચુંબર અને ભાત. કાપેલું લિંબુ તો જોઈએ જ’.

‘એટલે જ બધું મારા માટે તૈયાર છે’.

લગભગ પંદર વર્ષનો વિયોગ અમી ભોગવી રહી હતી. ક્યાં અદૃશ્ય થઈ ગયો. જાણે સામે અમોલ ન હોય તેવી લાગણી અમી અનુભવી રહી. જ્યારે નિરવ તો સ્તબ્ધ બની અમીને નિરખી રહ્યો. નીલાને હજુ માંડ છ મહિના થયા હતા. સામે સોફા મર મધુરુ મુસ્કાન રેલાવતી નીલા જણાઈ.  ચૂપચાપ બની જણા જમવાની લહેજત માણી રહ્યા હતા. ટેબલ ઉપરજ બધું ગોઠવેલું હતું. નિરવે માગવું પણ ન પડ્યું. તેના આત્માને તૃપ્તિ થઈ ત્યાં સુધી ખાધું. અમીની તો અડધી ભૂખ મરી ગઈ હતી.

તેનામાં માનવાની શક્તિ ન હતી કે પંદર વર્ષનો વિયોગ થયો છે. હર પળ અમોલ તેની સાથે જણાતો. તેના દરેક કાર્યમાં પ્રોત્સાહન આપતો. એકલી પડે ને જો ઉદાસ દેખાય તો વિચારોમાં આવી તેને ખુશ રાખવાનો પ્રયત્ન આદરતો. તેની પ્રગતિ જોઈ પોરસાતો. અમીને કાનમાં આવીને કહેતો ,’જે રીતે તું જીવી રહી છે તે જોઈ મને ગર્વ થાય છે. જરૂર બીજા ભવમાં તારો સંગ લાંબો માણીશ.’ અમી ચોંકી જતી. વિહવળ બની જતી.

નિરવ તો પુરૂષ હતો. પુરૂષો લાગણિ પ્રદર્શિત કરવામાં કંજૂસ હોય છે. તેમની જબાન નહી આંખો બોલે !

આમ અમી અને નિરવ પોતાની વાતો કરી ધરાતા ન હતા. જમ્યા પછી પાછા વાતોમાં પરોવાયા, ખુલા દિલે હસ્યા અમે મીઠી યાદોને મમળાવી.  બપોરની ચા પીને નિરવે વિદાય લીધી. આજનો દિવસ સુંદર રીતે પસાર થયો તેનો શ્રેય નિરવને આપ્યો.

નિરવના ગયા પછી.

અમી, ‘ જો તારા વિયોગને દિલમાં સંઘરી રાખ્યો છે. મનથી ,શ્વાસમાં  તું હર પળ મારી સાથે છે. મને માર્ગ દર્શન આપતો રહેજે ‘! અમોલનું મધુરું સ્મિત રેલાવતું મુખડુ નજર સમક્ષ તરવરી રહ્યું.

 

 





પ્રયોજન

25 11 2018

 

 

આજે સવારથી અભિજીત ઉંડા વિચારોમાં ગરકાવ થઈ ગયો હતો.  અમી બોલાવે અને કાંઈક પણ કહે તો હં, હા એવા જવાબ આપતો. અમીને થયું  ,’જા તને થોડીવાર એકલો મૂકી દંઉ’ ,પછી જોંઉ તે મને બોલાવે છે કે નહી ! અભિજીતને તો ભાવતું હતું ને વૈદે કહ્યું જેવી વાત થઈ. તેના વિચારનો દોર હવામાં ઉડતી પતંગની જેમ ઝોલા ખાવા  લાગ્યો. આજે તેણે મનસૂબો કર્યો હતો. દિમાગમાં ચાલતા વિચારોનો તાગ મેળવવો હતો.

તેની બે દીકરીઓ ખૂબ વહાલી હતી. છાયા અને માયા. નામ પ્રમાણે ગુણ હતા. છાયા અભિજીતની  આબેહૂબ નકલ હતી. માયાની માયા વિસરી શકાય તેવી ન હતી. તેની માયામાં અભિજીતને જિંદગીની સફળતા જણાતી.

શું સર્જનહારે દીકરીઓ માત્ર મોટી થાય એટલે પરણાવી દેવાની એટલા માટે જ આપી હતી. હા, પરણવું એ જિંદાગીનો એક તબક્કો જરૂર છે. કેમ, અમી પણ તેને પરણીને આવી હતી. જેને પ્રતાપે આજે ઘરમાં બે ફુલશી દીકરીઓ છે. ઘર હર્યુભર્યું છે. સવારનો ગયેલો અભિજીત રાતના ધસમસતા પૂરની જેમ ઘરે આવતો. દીકરીઓ વિંટળાઈ વળતી અને અમી ખીલી ઉઠતી.

છાયા અને માયાની પ્રકૃતિ એકદમ ભિન્ન હતી. છતાં પણ લાગણીના તારે એવા બંધાયા હતાં કે હમેશા તેમાથી સરગમ છેડાતી. દીકરીઓના પ્યારમાં ડૂબેલો અભિજીત હમેશા સમતા ભર્યું વર્તન રાખતો. દીકરીઓને લાડ લડાવતો સાથે શિસ્તનું પાલન જરૂરથી કરાવતો.

માયા અને છાયા ઘણી વાર વિચારમાં ગરકાવ થઈ જતા. બાળપણ હાથતાળી દઈને પસાર થઈ ગયું. અમી અને અભિજીત પોતાના જીવનમાં પ્રવૃત્ત હતા. બન્ને દીકરીઓની પ્રગતિ જોઈ પોરસાતા. ૨૧મી સદીમાં દીકરીઓના ભય સ્થાનથી સદા ચિંતિત પણ રહેતા.

‘અરે, આજે માયા કેમ હજુ આવી નથી ?’

છાયા બોલી ઉઠી,’ પપ્પા આજે  ડિબેટમાં ભાગ લીધો હોવાને કારણે મોડી આવવાની છે, યાદ છે ને તમારે એને લેવા આઠ વાગે સ્કૂલ પર જવાનું છે”.

‘સારું થયું યાદ કરાવ્યું.’અભિજીત કેવી રીતે ભૂલી શકે, પણ તેને કારણે છાયા ખુશ થઈ. માયાને ગમે ડિબેટ, સ્પેલિંગ બી અને ગણિતની સ્પર્ધા. છાયાને ગમે નૃત્ય, અને શાસ્ત્રિય સંગિત.   જો કોઈ વખત નાટકમાં ભાગ લેવા મળે તો ખુશ થઈ જાય.

‘અમી, આ બન્ને દીકરીઓ આંખ અને હૈયુ ઠારે એવી છે. બન્નેને એક સરખી પરવરિશ મળી છે. છતાં તેમના વિષયો અલગ કેવી રીતે છે’.

‘અભિ, એ બન્નેને આપણો વારસો મળ્યો છે. વિચાર કરી જો’.

અભિને લાગ્યું અમીની વાત ૧૦૦ ૦/૦ સાચી છે.

છાયા અને માયા બન્નેના જીવનનું મધ્ય બિંદુ હતું. અભિજીત તેને કારણે આજે થોડો અસ્વસ્થ જણાતો હતો. તેનું દિલ અંદરથી રહી રહીને તેને પુકારી રહ્યું હતું. “અભિ આટલો બધો આસક્ત કેમ થઈ ગયો તું”.

‘તારા જીવનની અભિલાષાઓ પડીકું વાળીને કેમ માળિયે ચડાવી દીધી ? આ તો જીવનનો ક્રમ છે. તું જેમ તારા માતા અને પિતાનું બાળક છે , તેમ આ તારા બાળકો છે. તેમને ગુંગળામણ થાય એટલી હદે પ્યાર કરવો ઉચિત નથી’.

આખરે અમી આવી, અભિનું ધ્યાન ન હતું. અમીએ તેને ઢંઢોળ્યો. ‘અભિ , અભિ, કેમ કાંઈ બોલતો નથી. વાત કર તો મને ખબર પડે ? આપણે બન્ને સાથે ,મળીને ઉલઝનને સુલઝાવીશું. ‘

અભિજીત ચમક્યો. અમીને પકડીને ભિંસ આપી. ‘અમી મને સંભાળી લે. હું મારી જાતની સાથે વાત કરવામાં નિષ્ફળ નિવડ્યો છું. ‘

અમીને લાગ્યું, અભિ ખરેખર મુઝાય છે. વહાલથી તેની બાજુમાં બેઠી. ‘અભિ શું વિચારે છે’ ?

‘આ બન્ને દીકરીઓ કેટલી મોટી થઈ ગઈ.એમને મોટા કરવામાં આપણે જીવવાનું ભૂલી ગયા’!

‘એવું કેમ કહે છે. હા આપણા જીવનનું મધ્યબિંદુ હમેશા છાયા અને માયા રહ્યા છે. પણ તેનો અર્થ એમ નથી કે આપણા ગમા અણગમા, આપણામાં છુપાયેલી પ્રતિભાને અવગણી છે. જો તે તારા ક્ષેત્ર દ્વારા કેટલા લોકોને સહાય કરી. મારો ચિત્રકળાનો શોખ અને સ્વાસ્થ પ્રત્યે હું સદા જાગૃત રહી છુ’.

આ જવાબથી અભિને સંતોષ થયો નહી. વધારે વાદ ન કરતા ચૂપ થઈ ગયો.

સ્વભાવે અભિજીત શાંત હતો. અમી મ્હોંમાં આંગળા નાખીને બોલાવે. દિલનો પ્રેમાળ અભિ ક્યારેય મરતા ને મર ન કહેતો. તેને પોતાને પણ સમજ પડતી ન હતી. કેમ આમ વિચારે છે ? જો કે દીકરીઓ નજીક હોય ત્યારે અભિ એકદમ બદલાયેલો લાગતો.

કામકાજમાં મન પરોવતો પણ અંદરથી ગુંગળાતો અભિ પોતાની મનોદશા વ્યક્ત કરવામાં નિષ્ફળ નિવડ્યો. ગયા અઠવાડીયે છાયા અને માયાની ૨૧મી વર્ષગાંઠ ઉજવવા ્ચારે જણા નૈનિતાલ ગયા હતા. નૈનિતાલના ખુશનુમા વાતાવરણમાં અભિ ખૂબ ખીલી ઉઠ્યો. બોટિંગ કર્યું, ઘોડા ઉપર બન્ને દીકરીઓને ખૂબ મજા આવી. રાનીખેત જઈને હિમાલયની ગોદીના દર્શન કર્યા. અમીને થયું અભિ કેવો ખિલ્યો છે. તેને અને બાળકોને અનહદ પેમ કરે છે. બહારથી સાવ સરળ અને આનંદમય જણાતો અભિનું મન  હમેશા ચુંથાયેલું રહેતું. જુવાન જોધ હતો. સારી આવક હતી. પ્રેમાળ પત્ની હતી દીકરીઓ પર પ્રાણ છિડકતો !

નૈનિતાલથી પાછા આવ્યા. દીકરીઓ આ વર્ષે કોલેજમાંથી સ્નાતકનિ પદવી મેળવવાની હતી.  છાયાને વકિલ થવું હતું અને માયાને સીપીએ. આજે નોકરી પરથી ઘરે આવતા અભિને ચક્કર આવ્યા. સારું હતું ગાડી માટે ડ્રાઈવર હતો. દરરોજ નોકરી પર પહોંચ્યા પછી ગાડી ઘરે આવતી. અમીને દિવસ દરમ્યાન ક્યાંય પણ જવું હોય તો શાંતિ. સાંજના પાછા આવતા અમી અભિને લઈને ઘરે પાછી ફરતી. આજે અમીને બહાર જવું ન હતું એટલે ગાડી અભિની ઓફિસ નીચે ઉભી હતી.

ઘરે જતા અભિને ચક્કર આવ્યા એટલે ડ્રાઈવરને કહ્યું,’ ડો. શેઠ પાસે લઈ ચલ. મારી તબિયત જરા ઠીક નથી. ‘

ત્યાં પહોંચતા ગાડીમાંથી ઉતરીને બેઠો , ચક્કરને કારણે લથડિયું ખાઈ ગયો. ડો. તેનો મિત્ર હતો.

‘અરે અભિ, તને શું થાય છે. કહીને સીધો તેને પેશન્ટના ટેબલ પર સુવડાવી ચેક કર્યો.

ડો. શેઠ અને અભિ શાળાના સમયથી મિત્ર હતા. અભિ કાંઇ પણ કહેવા માટે અશક્તિમાન હતો. શિશિર શેઠ બાળપણથી અભિને ઓળખતો હતો. તે હમેશા વિચારોમાં ખોવાયેલો રહેતો. આજે પણ શિશિરને થયું, અભિ શામાટે ખુલ્લા દિલે સહુની સાથે પેશ આવતો નથી ! ઈશ્વર અર્પિત બધું તેની પાસે છે. બાળપણમાં તેની માતા નાની માંદગી ભોગવીને સ્વર્ગે સંચરી હતી. નવી મા ખૂબ સારી હતી પણ અભિ તેને દિલથી મા માની શકતો નહી. જેને કારણે આતર્મુખતા આવી હતી. આટલા વર્ષોની આદત જેની કિમત આજે અભિએ ચૂકવવી પડી.

શિશિરે તરતજ તેને હોસ્પિટલમાં ખસેડ્યો અને ‘ન્યૂરોલોજિસ્ટની’ તાત્કાલિક અપોઈન્ટમેંટ લીધી. અમીને ફોન કરી હોસ્પિટલમાં બોલાવી. શિશિરની પહોંચ ખૂબ હતી. ડોક્ટરોના વર્તુળમા તેની ઈજ્જત હતી. તે માત્ર પૈસા ખાતર આ વ્યવસાયમાં ન હતો.  ન્યૂરોલોજિસ્ટે એક્સ-રે લઈ તાત્કાલિક દિમાગમાં જે ગાંઠ આવી હતી તેનો નિકાલ કર્યો.

છાયા અને માયા તો કશું પણ સમજે એ પહેલા ખૂબ ગુંચવાયા હતા. અમીએ સાવચેતી તેમજ સાવધાની વર્ત્યા. અભિ અત્યારે ઈન્ટેન્સીવ કેરમાં છે. ઓપરેશન હતું એક કલાકનું પણ તે દરમ્યાન અભિનું લડપ્રેશર ખૂબ નીચું જતું રહ્યું હતું. ઓપરેશન લગભગ ૨ કલાક અને ૧૫ મિનિટ ચાલ્યું. જુવાની હતી એટલે ડોક્ટરે કહ્યું,’ ચિંતા કરવાની જરૂર નથી’.

અભિ ઘરે આવ્યાને દસ દિવસ થઈ ગયા. સુંદર કાળજીને કારણે અભિ આવતા અઠવાડિયે નોકરી પર પણ જશે. અમી આવું કેમ બન્યું તેના વિચારમાં ગુંથાયેલી હતી. અભિ તેના વિચારોનું સમિકરણ ઉકેલવાનો પ્રયત્ન કરતો હતો. સાવ નિર્રથક વાતો પાછળ શામાટે સમય બરબાદ કરવો. પ્રયોજન શું છે  ? શું પામવું છે ? ચક્રવ્યૂહમાંથી બહાર નિકલ ********





થેંક્સગિવિંગ **** ૨૦૧૮

22 11 2018

 

મારા મત પ્રમાણે અમેરિકનો ‘ક્રિસ્ટમસ કરતાં થેંક્સગિવિંગ’ વધારે ભવ્યતાથી ઉજવે છે. જીવનમાં ઈશ્વરનો એટલો આભાર કદાચ આખા વર્ષ દરમ્યાન નહી માનતા હોય તેના કરતાં વધારે આ દિવસે માને છે.  આ ભલે તેમનો તહેવાર હોય પણ તેની પાછળની ભાવના દાદ માગી લે તેવી છે.

” આપીને આનંદ માણો ” !

” ભૂખ્યા જનોનું પેટ ભરીને તૃપ્તિનો ઓડકાર ખાવ “.

” ઈશ્વરે જે આપણને આપ્યું છે, પરિવાર, પ્રેમ અને ભોજન એ સર્વે માટે તેનો અંતઃકરણથી આભાર માનો ”

બસ આખા તહેવાર પાછળનો મધ્યવર્તી વિચાર છે ,” આભાર માનો”. કેટલી સહજતાથી સ્વિકાર્યું કે સર્જનહારનો આભાર માનો ખુલ્લા દિલે. કોઈ પણ જાતની અપેક્ષા વગર. બસ આ સુંદર વિચાર હ્રદયને હચમચાવી મૂકે છે. અજાણ્યાને પણ ઘરમાં બોલાવી તેનું પેટ ભરશે. ઘરબાર વિનાના માનવીની આંતરડી ઠારી તેના મુખ ઉપર સંતોષની રેખા ફેલાવશે.

‘યાદ રહે ભૂખ્યા જનોનો જઠરાગ્નિ જાગશે ,ખંડેરની ભસ્મકણી ન લાધશે ‘!

આ પંક્તિ તેઓ જાણતા નથી પણ આત્મસાત કરી છે. તેથી તો તેમનો આ તહેવાર મને ખૂબ ગમે છે.

વર્ષો પહેલાની વાત છે. ભારતથી આવ્યે માંડ દસ વર્ષ થયા હતા, બેંકમાં નોકરી કરતી હતી. બસમાં જવાનું બરાબર બેંકની સામે ઉતારે. ઘર પાસેથી મળે. બસમાં જુવાનિયા ભારતથી ભણવા આવ્યા હોય તેમની સાથે વાત કરવાનો મોકો મળે. જેઓ મોસાળમાં કે કાકા, બાપાને ત્યાં રહેતા હોય તેમને તો કુટુંબનું સુખ મળે. પણ જેઓ અંહી રહીને હોસ્ટેલમાં ભણતા હોય તેઓને તહેવારમાં ઘર ખૂબ યાદ આવે.

ત્યારે તો આવી સેલ ફોનની કે ઈન્ટરનેટની કોઈ સગવડ ન હતી. મોટેભાગે પત્ર દ્વારા કુટુંબની સાથે સંબંધ જળવાતો. નાની ઉમરના બાળકો માંડ ૧૮ થી ૨૦ વર્ષના હોય. જ્યારે પણ થેંક્સગિવીંગના પર અમ્ને કોઈ મળે તો તેમને ઘરે બોલાવતી. આનંદહી અજાણ્યાની સાથે તહેવાર મનાવતા.

યાદ છે ૩૫ વર્ષ પહેલા આટલા બધા ભરતિય અંહી હતા નહી. ભારત જવું હોય તો દસ વાર વિચાર કરવો પડે. જુવાન છોકરા યા છોકરીઓ ભણવા આવ્યા હોય તેમની પાસે પૈસા પણ ફાલતુ ન હોય.  હવે તેમાં થોડી ઢિલાશ આવી છે. કમપ્યુટર, સેલ ફોન, ફેસ ટાઈમ અને વૉટ્સ એપ્પ , દુનિયા સાવ નાની થઈ ગઈ છે.

છતાં પણ ‘થેંક્સગિવિંગનો ઓ નિર્મળ આનંદ એવોને એવો જ છે.  ચાલો ત્યારે સૌને ‘થેકસગિવિંગની’  ખૂબ ખૂબ શુભેચ્છા. જરૂર કોઈના પેટના વૈશ્વાનરને સંતોષ આપજો. મુખ પરનો મલકાટ માણજો.