તાળી પાડી અભિનંદો

25 03 2017

************************************************************************************************************************************************
કાર્યક્રમો જોવા જવા એ મારે માટે લોઢાના ચણા ચાવવા જેવી વાત. તમને થશે ગાડી છે, તે ચલાવતાં આવડે છે. તો પછી બહાના શામાટે બનાવવાના ? એક તો કાર્યક્રમ રાતના હોય. આમ પણ આપણા દેશીઓના કાર્યક્રમ સમય પર તો ભાગ્યે જ ચાલુ થાય.ઓછામાં ઓછા એક કલાક મોડા હોય. વળી ભલુ થજો જો વચમાં દસ મિનિટનો વિરામ હોય તે અડધો કલાક લાંબો ચાલે. રાતના સમયે એકલા જવાનું. પાર્કિંગમાં ગાડી પાર્ક કરવાની. સભાખંડ લગભગ દસથી પંદર માઈલ દૂર હોય. હવે આ બધા કારણોનો વિચાર કરું ત્યારે થાય .’

‘આવો પ્રોગ્રામ જોયા વગર તું શું રહી ગઈ છો?’

નસિબ સારાં છે કે મિત્રો પાંચેક માઈલ દૂર રહે છે. તેમને વાંધો નથી તેથી તેમની સાથે જવા આવવાનો પ્રબંધ ગોઠવાઈ ગયો છે. આ બધી વાતનો ઉલ્લેખ કરવાની જરૂર ન હતી. હવે મુદ્દા પર આવું. કાર્યક્રમ જોવા જવાનો ખાસ હેતુ મિત્ર મંડળને મળવાનો હોય એ સ્વભાવિક છે. આજનો  કાર્યક્રમ કોને ખબર કેવો હશે? મોટે ભાગે આશા વગર જવાનું, એટલે નિરાશા ઓછી થાય. ભારતથી આપણા કલાકારો જ્યારે આટલે બધે દૂર આવતા હોય ત્યારે ગુણવત્તાને મહત્ત્વ આપવું જરૂરી છે. જરા સાદી ત્રિરાશી માંડે તો ખબર પડૅ. કેટલા સમયની બરબાદી થાય છે. કેટલા પૈસાના આંધણ મૂકાય છે. ૨૧મી સદીમાં પણ આટલું સામાન્ય જ્ઞાન ન ધરાવતા હોઈએ તો પછી શું કહેવું?

જરા પણ ખબર ન હતી. આજનો કાર્યક્રમ કેવો હશે. ઘર બહાર તૈયાર થઈને જવાનો મોકો મળે ત્યારે મનને સારું લાગે. નસિબ સારાં હતા આજનો કાર્યક્રમ માત્ર પંદર મિનિટ મોડો શરૂ થયો હતો. આંખો તો ત્યારે પહોળી થઈ જ્યારે કલાકારો ભારતના અને તે પણ અપંગ. આખો કાર્યક્રમ લઈને અમેરિકા આવનાર સંસ્થાને અંતરના અભિનંદન. આ દેશમાં બધાને સાચવવા તેમને ઓછામાં ઓછી તકલિફ પડે તેનો ખ્યાલ રાખવો જરા કપરો છે.

એક ગ્રુપ હતું જેમાં કલાકારો ‘વ્હીલ ચેર’ પર હતાં. શું તેમની અદા હતી. વ્હીલ ચેર પર બેઠાં હતાં છતાં કલામયતા તેમના અંગ અંગમાંથી નિતરતી હતી. જે કૃતિ તેમણે રજૂ કરી તેનું વર્ણન કરવાની તાકાત મારી લેખનીમાં નથી.

બીજુ ગ્રુપ હતું જેમાં આપણા દેશના ગૌરવવંતા બાળકો બહેરાં અને મુંગા હતાં. તેમના નૃત્યનું સંચાલન આંખો દ્વારા થયું હતું. અને પછી તો બધા એકબીજાને જોઈ અનુસરતાં હતાં. ન સાંભળી શકે ન બોલી શકે આંખો દ્વારા હાવભાવ રજૂ કરવા. હાથ અને પગની તાલબદ્ધતા. અહા, શું અદભૂત દૃશ્ય માણવાનો મોકો મળ્યો હતો.

હવે પ્રસ્તુત થયો કાર્યક્રમ જેમાં બધાં અંધ બાળ કલાકાર હતાં. તેમના દ્વારા ભજવાયેલો નાટક જોઈ પ્રેશક ગણ મ્હોંમાં આંગળા નાખી ગયા. સર્જનહાર જયારે મનવાને કશી ખોડખાંપણ આપે છે ત્યારે બાકીના અંગોમાં જે ચેતના અને કલામયતા બક્ષે છે એ ખરેખર આશ્ચર્યજનક જણાય છે.

એક પછી એક ભજવાતાં આંખ સમક્ષના દૃશ્યો જોઈ હૈયું આનંદ વિભોર થઈ ઉઠ્યું.  શું તેમની વેષભૂષા, શું તેમની કલાનું દર્શન. મનમાં થયું,’ હે ઈશ્વર તે મને બધું આપીને અન્યાય કર્યો છે.’ આ જીંદગીને દીપાવવા અથાગ પ્રયત્ન કરવો પડે. ઈશ્વરને દોષ નથી આપતી. મારી કમજોરીનો અહેસાસ અનુભવી રહી છું.

હવે જે નૃત્યાંગના એ નૃત્ય રજૂ કર્યું તે ખરેખર અદભૂત હતું હિમાલય ચડતાં થયેલાં અકસ્માતમાં બન્ને પગ ગુમાવી બેઠેલી ૨૨ વર્ષની કન્યાએ નૃત્યની આરાધની કરી, બે ખોટા પગ સાથે સુંદર નૃત્ય રજૂ કર્યું. પ્રેક્ષકોએ ઉભા થઈ દરેક  કાર્યક્રમ પછી કલાકારોનું અભિવાદન કર્યું. સભાખંડમાં બેઠેલા સઘળા પ્રેક્ષકો જાણે ખુરશીઓ પર લોહચુંબક ન હોય તેમ સ્થાનને ચીટકી કાર્યક્રમની હરએક પળ માણી રહ્યા હતાં. વાહ, વાહના ઉદગાર અવારનવાર સંભળાઈ રહ્યા.

એક કલાકાર હતો જે હાથ અને પગ બન્નેથી વંચિત. તેણે તો આવીને કમાલ કરી. સહુને પેટ પકડીને હસાવ્યા. સુંદર અને સરળ ભાષામાં ટૂચકા રજૂ કરતો હતો. જ્યારે પહાડી અવાજમાં બે રાસ સંભળાવ્યા ત્યારે તો તાળીઑનો ગડગડાટ સભા મંડપને ચીરી આભને પામવા મથી રહ્યો.

અંતે આવી ભવ્ય અને સુંદર કલાકારની કૃતિ જેને હાથ ન હતાં અને પગેથી ‘કી બોર્ડ ‘ વગાડી રહી હતી. ભજન પણ વગાડ્યા અને ફિલ્મી દુનિયાના પ્રચલિત ગાયનો પણ વગાડ્યા. હાજર રહેલાં પ્રેક્ષકોએ તેને તાળી પાડી, સૂર સાથે સૂર મિલાવી વધારે સુંદર માહોલ ઉભો કર્યો.

‘વન્સ મોર’ ના ગડગાડાટ સાથે તેણે બે ગાયનો ફરી વગાડ્યા. બે કલાકનો કાર્યક્રમ પૂરો થતાં અઢી કલાક નિકળી ગયા. આ લહાવો માણીને દિલ અને દિમાગ તરબતર થઈ ગયા. પ્રેક્ષક ગણમાંથી દિલદાર વ્યક્તિઓએ સ્વેચ્છાથી આ સંસ્થાને માતબાર ૧૦ હજાર ડોલર આપવાનું એલાન કર્યું. આ સમાચારથી તો કલાકારો પણ ઝુમી ઉઠ્યા, હ્યુસ્ટનની ઉદારતા તેમના હ્રદયમાં સ્થાન પામી. અમુક વસ્તુની તેમની સંસ્થાને જરૂર હતી તે વસાવવાનું વચન આપ્યું. બની શકે તો થોડા નવા વિદ્યાર્થીઓને પણ તેમની સંસ્થામાં શામેલ કરશે તેનો ઉલ્લેખ કર્યો.

આજનો અતિ સુંદર કાર્યક્રમ જોવા ન ગઈ હોત તો અફસોસ થઈ જાત. ઘરે આવીને ક્યારે પથારીમાં પડતા ઉંઘ આવી ગઈ તેનો ખ્યાલ પણ ન રહ્યો.





પાછી ફરી

22 03 2017

***********************************************************************************************************************************************

દેશ વિદેશની યાત્રા કરીને મનગમતા માણસોને મળીને આજે સલોની પાછી ભારત આવવા ન્યૂયોર્કથી વિમાનમાં બેઠી. વતનથી દૂર વતનવાસીઓને મળીને ખૂબ આનંદ થયો. તેના અંતરમાં ઉમંગ સમાતો ન હતો. આટલો બધો પ્રેમ તેને મળશે તેવી આશા ન હતી. અરે, અમેરિકા જઈ આવેલાંના અનુભવ સાંભળી એક વખત એવો હતો કે તેણે  ટિકિટ કઢાવવાનો વિચાર માંડવાળ કર્યો હતો. આ તો સાજન હોય નહી અને તે અમેરિકા સહુને મળવા આવે નહી. તેના પતિ સાજને પ્રેમ પૂર્વક સમજાવી.

‘આવી ઉમદા તક મળે છે. હાથમાંથી સરી જવા દેવી નથી.’

ન્યૂયોર્કના ગુજરાતીઓએ તેના મનમાં મોટો સમારંભ રાખ્યો હતો. તેની નવી નવલકથા,” દિલદાર દીકરો” બેસ્ટ સેલરનો ખિતાબ પામી હતી. તેની બીજી આવૃત્તિ પણ વેચાઈ જવા પામી હતી. તેનું બહુમાન કરવા માટે ખાસ આમંત્રણ મળ્યું હતું.

‘અમેરિકાના લોકો મોઢે મીઠું બોલે છે. મહેમાનોને ઈજ્જત આપી સાચવતાં નથી. ‘ આ વાક્ય તેને સાંભળવા મળતું. માત્ર તેની ટિકિટ લેવાનો તેમનો આગ્રહ નકારી ન શકી. પૈસાની તેને કોઈ અછત ન હતી. પણ શ્રી નિરંજન મહેતાના આગ્રહ પાસે તેણે નમતું જોખવું પડ્યું હતું.

સાજનનો આગ્રહ હતો, સલોનીને માન સનમાન મળવાના છે, તો તે એકલી જઈ આવે. ફરવા તો બીજી વાર સાથે જાવનો વિચાર હતો. સલોની એરપોર્ટ પર આવી. નિરંજન અને નેહા બન્ને લેવા આવ્યા હતાં. પ્લેનમાંથી ઉતરી, કસ્ટમમાંથી બહાર આવી તેનું  સુંદર બુકે આપી સ્વાગત કર્યું. સલોની ખુશ થઈ ગઈ.

ગાડીમાં વાતો ચાલતી હતી કે તામારો ઉતારો ઘરથી નજીકની ફાઈવ સ્ટાર હોટલમાં છે.

સલોની ચમકી. ખૂબ પ્રેમથી બોલી, ‘મારા મનની વાત કહું’.

‘બેશક’!

‘તમને વાંધો ન હોય તો હું, તમારે ત્યાં જ રહીશ’. નિરંજન અને નેહા બન્ને ચમક્યા.

‘અરે, ભારતથી આવનાર મહેમાન હમેશા મોટી હોટલનો આગ્રહ રાખે છે. તમે તો મહાગજાના લેખિકા છો, તમારે માટે ખાસ ફાઈવ સ્ટાર હોટલનો બંદોબસ્ત કર્યો છે.’

સલોની વધારે આગ્રહ પૂર્વક બોલી, ‘મારી મરજી તમારી સાથે રહેવાની છે. તમારી રહેણી કરણીથી વાકેફ થવું છે. અંહીના ભારતિયોનો પ્રેમ પામવો છે.’

નિરંજન અને નેહા બન્ને એકબીજાની સામે જોઈ રહ્યા. આંખોથી વાત થઈ ગઈ. તેમનું ઘર, જેને અંહી ‘હાઉસ’ કહે છે. ખૂબ સુંદર વિસ્તારમાં હતું . પાંચ બેડરૂમનું ઘર અને ્સ્વિમિંગ પુલ તથા થ્રી કાર ગરાજ હતાં. નિરંજન પોતે સર્જન હતો, સાહિત્યનો રસિયો. નેહા એમ.બી.એ. ભણેલી હતી. બે બાળકો હાઈસ્કૂલમાં હતા. પતિ અને પત્ની બન્ને પ્રોફેશનલ હોવાને કારણે ઘરમાં દરરોજ સવારથી મેઈડ આવતી. અડધી રસોઈ પણ કરતી અને ઘરનું બધું કામકાજ સાચવતી. તેમને ત્યાં બે ગેસ્ટ રૂમ પણ હતાં. બાજુમાં નાનું કોટેજ હતું.

સલોનીની બધી સગવડ સાચવવામાં કોઈ અડચણ હતી નહી.

સલોનીના આગ્રહને માન આપી બન્ને તેને લઈને ઘરે આવ્યા. તે મનમાં રાજી થઈકે તેણે ઘરે રહેવાનો આગ્રહ સેવ્યો. બે દિવસ જરા આરામ અને જેટ લેગમાં ગયા. શની અને રવીવારે બે દિવસનો કાર્યક્રમ હતો. સલોનીને જરા પણ અતડું ન લાગ્યું. ઘરનું વાતાવરણ સહજ હતું. બાળકો ભલે અમેરિકામાં જનમ્યા હતાં પણ ઘરના સંસ્કારી વાતાવરણને કારણે ભારતથી આવેલા મહેમાન સાથે સુંદર વહેવાર કરી રહ્યા હતાં.

શનીવારે સવારે ‘સાહિત્ય સરિતા’ના મિત્રો સાથે બ્રન્ચ લેવા ‘જીન્જર કાફે’માં ગયા. સુંદર વાતાવરણ અને મનગમતા માનવીઓ. સલોની બધાને પહેલીવાર મળી રહી હતી. હસમુખા સ્વભાવને કારણે સહુની સાથે હસીખુશીની વાતો કરી. બીજા દિવસના કાર્યક્રમની ચર્ચા કરી.

કાર્યક્રમમાં ગુજરાતી સમાજ અને બીજી સંસ્થાઓના વ્યક્તિઓએ હાજરી આપી. સલોનીએ પોતાના પુસ્તક વિષે રસપ્રદ માહિતી પૂરી પાડી. જેમાં માતા, પિતા અને દીકરાના પ્રેમ તથા તેના પરિવાર સાથેના પ્રસંગો વણી લીધા હતા. સુંદર સંસ્કાર પામી આવેલી વહુ ઘરમાં એવી તો ભળી ગઈ કે કોઈના માન્યમાં પણ ન આવે. હાસ્યના પ્રસંગોની છણાવટ કરી ત્યારે પ્રેક્ષકો પેટ પકડીને હસી રહ્યા હતાં. આપણા ભારતમાં બાળપણથી દીકરીને કહેવામાં આવે છે.

‘આમ કર, આમ ન કર’ મોટા થઈને સાસરે જવાનું છે.

સલોની કહે સાસરું જાણે જેલખાનું ન હોય એમ ચીતરવામાં આપણે સહુ એક્કા છીએ.

આમ તેણે જૂના, પ્રચલિત અને નવા જાત જાતના તુક્કઓની હાંસી ઉડાવી હતી.  બાળકો પરણે ત્યાર પછી થતી ગેરસમજને રમૂજી રીતે રજૂ કર્યા હતાં. દિલના ભાવ ઠાલવી વાર્તાને ઉચ્ચ કોટીની બનાવવામાં તે સફળ  પૂરવાર થઈ હતી. કાર્યક્રમ ધાર્યા કરતાં વધારે આનંદમય રહ્યો અંતે છેલ્લે જ્યારે આભાર વિધિ માનવાનો સમય આવ્યો ત્યારે , નિરંજનભાઈએ એક પરબિડિયું સલોનીના હાથમાં મૂક્યું.

જાણે દાઝી હોય તેમ તેણે હાથ પાછા ખેંચી લીધા.

સલોની ગદગદ થઈને બોલી રહી ,’મારા મિત્રો, સ્નેહીજનો. તમે મને અંહી બોલાવી. મારો આદર સત્કાર કર્યો. આટલો બધો પ્રેમ આપ્યો. તમે શું માનો છો હું ,અંહી પૈસા લેવા આવી હતી. તમે સહુ ભિંત ભૂલો છો.  હું તો મારા ભારતિય ,ગુજરાતીઓને મળવા આવી છું. અમેરિકાની ભૂમિ ઉપર તમે સહુ જે સુંદર કાર્ય કરી રહ્યા છો તે નિહાળવા આવી છું. ગુજરાતની બહાર ગુજરાતી ભાષા વિષેનો તમારો પ્રેમ ખરેખર સરાહનિય છે. મારી નવલકથાને પ્રેમ ભર્યો આવકાર આપ્યો તે બદલ તમારી ઋણી છું.”

” મુ. નિરંજન ભાઈ આ પૈસાના પરબિડિયા દ્વારા મારી હાંસી ન ઉડાવશો. ”

સભાખંડમાં બેઠેલાં સહુ દંગ થઈ ગયા. હજુ તો ૪૦ પણ નથી વટાવ્યા એવી આ જાજવલ્યમાન યુવતીના મુખેથી આવી સરસ વાણી સાંભળી સહુને પોતાના કાન પર વિશ્વાસ ન બેઠો. અત્યાર સુધી ભારતથી આવેલા દરેક અતિથિઓ વિષેનો અનુભવ વાગોળવા લાગ્યા.

આ સ્વપનું નથી, હકિકત છે.





૧૭મી માર્ચ, ૨૦૧૭

17 03 2017

******************************************************************************************************************

શું કહું શું ના કહું

મનમાં મુઝાઈ મરું

તારા વિનાનું જીવન

હર પળ વહી રહ્યું

બસ હજુ કેટલાં ?????

ગણતા થાકી ગઈ

જીવન વ્યર્થ ન થાય

પ્રયત્નો કરતી રહી

એક જીવન જીવવાનું

સફળ કરવાની ઠાની

સર્જનહારની સંગે દિલમાં

વાત કરું છાનીમાની

એનું દીધે મારે એને

જેમનું તેમ ચરણે ધરવું

********************

ચાલ્યા વગર ચાલી ગયા હતા.

સુનહરો સંસાર જોવા કે માણવા ન રહ્યા.

ખેર માળી વગરના ઉપવનની સુગંધ રેલાઈ રહી .





મુખડું ચુમ્યું.

13 03 2017

 

 

 

 

 

***********************************************************************

ડોસા એ ડોસીના માથામાં ફૂલ ખોસ્યું

બોખલે મોઢે ડોસી મુખેથી હાસ્ય સર્યું

*
શું ગાંડા કાઢો છો, ભેજું તમારું ખસ્યું

ડોસીનું હાસ્ય પેલા ડોસાના અંતરે વસ્યું

*
મારવા ગયો આંખ ને બંધ બેઉ આંખ્યું

હસતાં મુખ માંહેનું ડોસીનું ચોકઠું ઉડ્યું

*
પકડવા જાતાં ડોસાનું ડાબુ પગલું વંકાયું

લાકડી ધરી વચ્ચે મધુંરું મિલન સરજાયું

*
ધડકતે હૈયે ડોસીના કાનમાં ગીત ગાયું

શરમ મૂકી ડોસીએ ડોસાનું મુખડું ચુમ્યું.

LikeShow more reactions

Comment





૧૨મી માર્ચ, ૨૦૧૭ (અકબંધ)

11 03 2017

 

LOVE YOU TILL THE LAST BREATH.

 

 

lane

 

 

 

 

 

*****************************************************************************************************************************************************

અડધી સદી વિતી ગઈ

કાળાના ધોળા થઈ ગયા

આંખે મોતિયો આવી ગયો

સાજન તું દિલમાં અકબંધ રહ્યો

**

પ્રેમની ફોરમ ફેલાવી ગયો

નિશાનીઓ પ્રસરાવી ગયો

જીવનમાં માધુર્ય રેલાવી ગયો

સાજન તું દિલમાં અકબંધ રહ્યો

**

ચંચલતા ચિત્તની ચોરી ગયો

અણસમજ, તું સમજાવી ગયો

પ્યારની પ્યાલી પિવડાવી ગયો

સાજન તું દિલમાં અકબંધ રહ્યો

**

દુનિયાદારીની દવા બતાવી ગયો

એકલતા જીરવવી જતાવી ગયો

મનનું મંદીર મહેકાવી  ગયો

સાજન તું દિલમાં અકબંધ રહ્યો

***

અંતે સર્જનહાર સાથી બન્યો

સુખ દુઃખ મારા બાંટી રહ્યો

અંતરનો એકતારો ગુંજી રહ્યો

સાજન તું દિલમાં અકબંધ રહ્યો

**************

‘૫૨’ મી લગ્નતિથી પર પ્યાર ભરી યાદ.

 

 

 

 

 

 





श्रीनाथजीके साथ मुलाकात

8 03 2017

 

 

 

 

 

 

 

 

 

श्रीजीके साथ मुलाकात

**

जब जब अपने देश जानेको मोको मिलिओ

श्रीनाथजीके दरशन नाथद्वारा जाने जीव तरस्यो

**

फागुन आयो होलीके रसिया सुनने

रंगोकी बौछारमें श्रीजीको रंगे देखने

व्याकुल नैनोंकी प्यास बुझाने पगली जा धमकी नाथद्वारा

**

 

मेरो कानोंमें आके कह गयो वो मतवालो

श्रीनाथजी मोरो  मुझको लागे प्यारो प्यारो

मुस्कुराते श्रीजी बोले “तू आ गई”

मैं चौंकी सुधबुध खोई ‘ये क्या बात हुई’

**

श्रीजी जानबुझकर क्यों तू मेरी हंसी उडावे

मैं  तेरी दासी शरणमें दौडी आ गई

ईतनी भीडमें तू ईतनी छोटीको पहचाने

सीधी सादी तेरे दरशनकी अभिलाषी

**

सोवत जागत तेरा सुमिरन मैं करुं

चैन न आवे ये हाथ तेरे हाथमें सुख  पांउ

**

हंसी उडाते श्रीजी बोले

गुनगुनाती तू गीत मेरा मोको लागे अति प्यारा

घंटोकी आवाजमें अच्छो सुन न पाया

फिरसे सुनादी मेरी प्यारी, कानोंको लागे मधुरा

**

खुशी से पागल मैं सुनाने लगी

भलेने वागे झापट श्रीजी बदन हिलोळा खाय

श्रीजी लागो रळियामणा  हो श्रीजी दीसो सोहामणा

होलीना रंगमां श्रीजी तमे  लागो  सुंदर नाथ

श्रीजी लागो रळियामणा हो श्रीजी दीसो सोहामाणा

**

हां श्रीजी तेरे दर्शनको जो आवे झापट वागे तडातडी

अखिंयोंकी प्यास सबकी बुझावे मेरो हरि

**

श्रीजी मंद मंद मुस्कुराते बोले

लेकिन, बालक रोवे, बुढिया गिरके संभले, बेटीकी चुनरिया हवामें लहरे

ये सब मुझसे देख्यो नव जाये मंदिरसे मैं भाग निकल्यो

मेरे भक्तनको कैसे समझांउ ,मुझसे कभी कभी मैं दुःख पांउ

**

मैं परेशान हो गई

श्रीजी तू रूठ मत जानो, भक्तनके दिलको सहारो

तेरे अमी भरे नयनोंकी झांखी तेरे प्रसादके हम सब अभिलाषी

होलीके रंगोमां तेरे तन, मन और बदनकी शोभा निखरी

किरपा करना खयाल रखना तेरी शरणमें अपनाना

**

हम सब आए बारि बारि हम सब आए बारि बारि

तेरे दर्शनके अभिलाषी तेरे दर्शनके अभिलाषी

 

 





યાર, હું શું કરું?

6 03 2017

sick

********************************************************************************************************************************************************

‘અરે, મમ્મી પાછી તું ભૂલી ગઈ’?

‘કઈ વાત’.

‘ઓ માય ગોડ, મોમ જલ્દી કર ૩ વાગે રેશમાને લેવા જવાનું છે’.

‘હા, બેટા હું નિકળું છું. તું ફોન કર ડ્રાઈવર ગાડી બહાર કાઢે’.

‘મમ્મી, મેં એને કહ્યું છે. એ નીચે તારી રાહ જુએ છે’.

‘સારું બેટા’.

ખાલી ગાડી રેશમાને લેવા જાય તે કોઈને પસંદ ન હતું. મારી યાદ શક્તિ પર પૂળો મૂકો. કહી બબડતી બબડતી હું ગાડીમાં બેઠી. મનમાં થયું રેશમાને કહીશ બેટા નાની ભુલી ગઈ હતી.  એ મારી ડાહી દીકરી છે. કાંઈ નહી નાની, કહી ગળે વળગશે.

આજે રહી રહીને થાય છે. મારી પાસે એવી કોઈ શક્તિ નથી જેને કારણે આવા સંજોગમાંથી ‘હું’ હેમખેમ પાર ઉતરી શકું. આ એવી પરિસ્થિતિ છે જ્યાં કુદરતના હાથ પણ હેઠા પડે છે. બસ હવે મારે માત્ર મોં બંધ રાખવાનું. અરે, તે પણ મારા હાથમાં નથી. સંયમ સખણો રહેતો નથી. બુદ્ધિ બહેર મારી ગઈ છે. વિચાર શક્તિ વેગળી થઈને તમાશો જુએ છે.

“હું શું કરું” ?

એમ ન માનશો કે મારું જીવન જીવતી નથી. બે ટંક ભોજન જોઈએ છે. મનભાવતું હોય તો મન મૂકીને ઝાપટું પણ છું. મસાલેદાર ચાની ચૂસકી માણું છું. સમજી ગયાને ખાવા પીવામાં કોઈ તકલિફ નથી. દિવસનો એ તો સમય છે જ્યારે મને લાગે છે કે હું તંદુરસ્ત છું. જન્મ્યા ત્યારથી શ્વાસ લઈએ છીએ અને પેટને પોષીએ  છીએ પણ એ કોઠી ક્યારેય ભરાતી નથી.   જ્યારે જોઈએ ત્યારે ભાડું માગે છે.

છેલ્લા ચાર મહિનાથી યાદ શક્તિ દગો આપી રહી છે. બાળકો કહે છે,”તું સાંભળતી નથી”?

“મને યાદ રહેતું નથી” . ઘણી વખત કહે મા ,’તું સાચું કહે છે ને’ ?

“અરે, બેટા મને જુઠ્ઠું બોલવાનું શું પ્રયોજન છે ? ”

ખેર જવા દો બાળકોની વાત, જુવાની છે, મનગમતું કાર્ય ક્ષેત્ર છે. સુખી પરિવાર છે. તેમને ગળે બુઝર્ગ માની વાત ન ઉતરે. નાના નાના દિવસ ભરના કાર્ય પણ સરળતા પૂર્વક પાર નથી ઉતારી શકતી.

ગાડીની ચાવી ક્યાં મૂકી?

ઘર બંધ કર્યું કે નહી?

ગેસ પર મૂકેલી ખિચડીનો ગેસ બંધ કર્યો કે નહી?

હવે આવી પાગલપણા જેવી વાતો કોને કહેવા જવી. ભરવા બેઠી હોંઉ તો લાલ રંગના ફૂલને લીલા ધાગાથી ભરું અને લીલું પાન લાલા રંગથી. ગાડી લઈને નિકળી હોંઉ મંદીરે જવા અને આવી ઉભી રહું  દીકરાને ત્યાં. ફોન કર્યા વગર ન જવાય તેથી ગાડી પાછી વાળી ઘરે પહોંચી જાંઉ. મારે ખ્યાલ રાખવો જોઈએ ,’હું શું કરવા માંગુ છું’.

યાદ રહે તો ને ? આનો અર્થ એ જ છે કે ઉમર સાથે યાદ શક્તિને સંબંધ છે. જેનો ઈલાજ ધીરા પડો. સાચવીને કામ કરો. જીદગી ડરીને ન જીવાય. હા, જીંદગીનું દરેક ડગલું સાચવીને ભરવું. જો તેમ નહી કરીએ તો ખૂબ ભારે કિમત ચૂકવવી પડશે.  તમારા પોતાના શરીરને અને કુટુંબીજનોને.

પહેલાં નિયમિત યોગના વર્ગ ચલાવતી હતી. હજુ ચલાવવાની કોશિશ કરું છું . વર્ગમાં એક વાક્ય બે વાર બોલાઈ જાય તો બધા મારી સામું જોઈ રહે.એકનું એક આસન બે વાર થઈ જાય. હવે તો વર્ગમાં બધા સમજી ગયા છે, ‘મારામાં કંઈક બિમારી છે”.

શબ્દો , હૈયે હોય અને હોઠે ન આવે. ભલું થજો મારી એક સહેલીનું જે મારું અધુંરું વાક્ય પુરું કરવામાં સહાય કરે છે. હમેશા મારી સામે જોઈને કહેશે, વાંધો નહી તારું કાર્ય ચાલુ રાખ. ઈશ્વરની કૃપાથી મિત્રમંડળ સમજુ છે. જેને કારણે જીંદગી ભારણ રૂપ નથી લાગતી.

આ મન હમેશા ગડમથલમાં હોય છે.’જે હું કરી રહી છું તે બરાબર છે ને ? કોઈ પણ કાર્ય પુરું કર્યા પછી આંખ બંધ કરી ઈશ્વરને સમરી તેની સહાયની યાચના કરું છું. મારો વહાલો સંદેશો આપી મારી આંતરડી ઠારે છે. આપણે શુ ખૂબ સારી રીતે જાણીએ છીએ, એકલા આવ્યા હતાં એકલા જવાના. સહુથી પહેલું વસ્ત્ર હતું ઝભલું , જેને આજ દિન સુધી કોઈ પણ દરજીએ ખિસું મૂક્યું ન હ્તું. અંતિમ વસ્ત્ર છે, ખાપણ જેને ખિસું નથી.

આયના સામે ઉભી રહી પ્રશ્ન પુછું છું, ‘શું હું એની એ છું?’ હા અરીસો અસત્ય ન ઉચ્ચારે. હસીને કહે છે, મોઢાની ભૂગોળ બદલાઈ ગઈ છે. અંદરનો જીવડો હજુ એવો ને એવો છે.

આ પરિસ્થિતિમાંથી ઉગરવાના બધા પ્રયત્નો ચાલુ છે. કોઈ પણ જાતની ફરિયાદ હોય તેની નિષ્ણાંત તબીબો પાસે જઈને તપાસ કરાવું છું. કઈ દવાથી શરીર અને મગજને નુક્શાન થાય છે ,એ દવા લેવાની બંધ કરવાની તેમની સલાહ સ્વીકારું છું.

જો તેઓ મોટા મોટાં દર્દના નામ આપે ત્યારે જવાબ સાંભળવાની મારી તૈયારી નથી. ‘ખેર, જે છું તે છું. જીવન યાત્રા સમાપ્ત ન થાય ત્યાં સુધી મુસાફરી જારી રહેશે. આશા છે મારું મિત્ર મંડળ, આપ સહુ અને કુટુંબીઓ ,જેવી છું તેવી સ્વિકારશે’.

આજે અચાનક ડોક્ટરના દવાખાનાની બહાર આવીને ઉભી રહી. વિચારી રહી ક્યાં જઈ રહી હતી. અંહી શું કામ આવી ? અચાનક લાગ્યું મને સખત ભૂખ લાગી છે. ટેક્સીમાં બેઠી અને મેટ્રોમાં ચાલતું અંગ્રેજી સિનેમા જોવા બેસી ગઈ. સમોસા અને મેંગોલાની મોજ માણી રહી !