ગદ્દાર

10 05 2021

” બાબુજી ,મૈં આજ સરહદ પર હું “.

‘બેટા અપના ખયાલ રખના”

;હાં, બાબા, મેરી માંકો મત કહના!’

‘ઠીક હૈ નહી બતાઉંગા, અભી તો વો મંદિર ગઈ હૈ’.

બન્ને બાપ બેટાની વાત મા, સાંભળી રહી હતી. તેને થયું શું વાત ચાલે છે, તે ચોરી છૂપીથી સાંભળું. વાત સમઝ પડી નહી પણ ફોન મૂકાઈ ગયો.

‘કોનો ફોન હતો’?

‘બીજા કોનો તારા દીકરાનો’.

‘મારા વિષે ન પૂછ્યું’.

‘કેમ એવું માને છે ? મેં કહ્યું કે,’ મા મંદિરે ગઈ છે’.  આ ઘરનો રિવાજ હતો, બાપ દીકરા વાત કરે તો હિદીંમાં કરવાની. ભારતની રાષ્ટ્રભાષા હિંદી અને દીકરો સરહદ પર એ ખૂબ વ્યાજબી કારણ હતું. આમ હજુ વાત પૂરી થઈ અને ફોન મૂક્યો ત્યાં મમ્મી આવી ગઈ. મમ્મી વાત વાતમાં ઉશ્કેરાઈ જતી તેથી તેની સાથે ઔપચારિક વાત થતી. બાપ દીકરા ટુંકમાં ઘણું સમજી જતા. પ્રેમ તો ત્રણેયમાં અનહદ હતો.

‘હવે, મારે બે દિવસ રાહ જોવી પડશે. દર બે દિવસે અમન ઘરે ફોન કરતો. તેની બહાદૂરીના વખાણ  કરવાની માતાને જરૂર પડતી નહી. રોજના સમાચાર છાપામાં અને ટી. વી. પર જોવા મળતા. મમ્મી અને પપ્પાને પોતાના દીકરાની વીરતા ઉપર ખૂબ ગૌરવ હતો. અમનના દાદા પણ ભારતની આઝાદીમાં ખપી ગયા હતાં. તેમનું નામ હતું ભરત, પણ તેઓ ‘ભારત’ના નામથી પંકાતા.

અમનના પિતાજી લશ્કરમાં જોડાઇ ન શક્યા. તેમની તબિયત હંમેશા નરમ ગરમ રહેતી. જન્મ વખતે, વિલંબ થવાને કારણે શ્વાસ લેવામાં તકલિફ થઈ હતી. તેમના ફેફસાં થોડા કમજોર હતા. જેને કારણે અમનનો ઉછેર એવો કર્યો કે તે ખૂબ ખડતલ બન્યો. તેનો બાંધો અને વીરતા બાળપણથી ઝળક્યા હતાં. ત્રણ પેઢીથી લોહીમાં ‘રક્ત કણ’ ઓછાં પણ ‘ભારતના વીર રસની’ ધારા વધુ વહેતી હતી. જ્યારે તે લશ્કરમાં જોડાયો ત્યારે મમ્મી અને પપ્પાએ ખૂબ ખુશ થઈ સહુ સગાવહાલાંને જમવા તેડ્યા અને પોતાની ખુશી જાહેરમાં વ્યક્ત કરી.

આજ કાલ કરતાં અમનને લશકરમાં જોડાયે ચાર વર્ષ થયા હતાં. દર બે દિવસે ફોન કરનારનો અમન એક અઠવાડિયાથી ફોન આવ્યો ન હતો. સરહદ પર પાડોશી દેશે છમકલાં કર્યા હતાં. તેમા અમનનું બટાલિયન  કાર્યશીલ થઈ ગયું હતું. મમ્મી અને પપ્પા ચિંતા કરે પણ તેમને પોતાના પુત્ર ઉપર ખૂબ વિશ્વાસ હતો. આજે ફોન આવ્યો અને વાત થઈ અમનના પિતાને ખૂબ શાંતિ થઈ.

થાકેલો અમન આખરે સૂવાની તૈયારી કરતો હતો. તેની બાજુમાં સૂતેલા સૈનિકે પોતાનો સેલ ફોન કઢ્યો અને ધીરે ધીરે ગુસપુસ કરવા  ્લાગ્યો. કશું ચોખ્ખું સંભળાતું ન હતું. ત્રુટક ત્રુટક શબ્દો કાને અથડાયા. વિચારવા લાગ્યો. ભારત માતાનો વફાદાર સૈનિક આવું સાંભળીને શાંત કઈ રીતે બેસી રહે ? જાનની પરવા કોને હોય ? દેશ માટે ઝઝુમતાં જો મૃત્યુ આવે તો તેનાથી સુંદર પર્વ કયો કહેવાય ?

અમનને વધારે સમજણ ન પડી. દાળમાં કંઇ કાળું લાગ્યું. પોતાનો ઉંઘતા રહેવાનો ઢોંગ ચાલુ રાખ્યો. દેશની રક્ષા કાજે સરહદ પર હો ત્યારે ૨૪ કલાક સાવધાની રાખવી પડૅ. બેધ્યાનપણાની કિંમત ખૂબ મોટી ચૂકવવી પડૅ. સજાગ અને સતર્ક રહે તો ષડયંત્ર પકડવામાં આસાની સાંપડૅ.

અમનની બાજુમાં સૂતેલો જવાન વાત કરી રહ્યો હતો કે તેણે કોઈ આતંકવાદીના પગરણ જોયા. માત્ર સ્થળનું નામ સાંભળ્યું હતું. વાતચીત પૂરી થઈ ગઈ. જવાન ભર નિંદરમાં પડી ગયો. અમનની નિંદ હરામ થઈ ગઈ. ધીરે રહીને ઉઠ્યો અને ચું કે ચા કર્યા વગર છાવણીમાંથી બહાર નિકળી. ગયો. છાવણીમાં બધા સૂતા હતાં. બહાર જવાનો પહેરો ભરી રહ્યા હતાં. લપાતો છુપાતો અમન એ સ્થળે જઈ પહોંચ્યો. ત્યાં તેને બટાકાની વેફરનું ખાલી પેકેટ મળ્યું. તેના પર દુશ્મન દેશનું નામ લખ્યું હતું. સાથે નાની ટોર્ચ હતી, નામ બરાબર બે વખત વાંચ્યું.

પુરાવા સાથે લઈને પાછો આવ્યો. થાકી ગયો હતો અને સવાર થવાને બહુ વાર ન હતી. ઉંઘ આવી ગઈ. વહેલી સવારે તૈયાર થઈને ફરજ પર પહોંચ્યો. બે મિનિટ સાર્જન્ટ સાથે વાત કરવા માગી. રાતની વાત જણાવી. સાર્જન્ટ સતેજ થયો.

વળી પાછી વાત રાતના સમયે ધીરેથી સાંભળવા મળી. ‘અરે મેં ફેંકેલું ખાલી રેપર ત્યાં હતું નહી’. વાત ત્રુટક ત્રુટક સંભળાતી હતી. એટલે સમજતાં વાર લાગી. પણ ‘ખાલી પેકેટ’ શબ્દ બરાબર સંભળાયો. વળી બીજે દિવસે સવારે સાર્જન્ટને વાત કરી.

હવે શક ,હકિકતમાં બદલાઈ ગયો. અમનને બોલાવી મંત્રણા કરી. એ જવાન ને બોલાવ્યો. તેની બરાબર ખબર લીધી. એ ગદ્દાર નિકળ્યો હતો. દુશ્મનને અંદરની માહિતી પહોંચાડતો હતો. તેની સામે કોઈ પણ પગલાં ભરતા પહેલાં ખૂબ સાવધ રહેવાની જરૂર જણાઈ !

જો એ ગદ્દારને ખબર પડી જાય કે અમન હતો જેણે તેની પોલ પકડી છે તો અમન મુશ્કેલીમાં મુકાઈ જાય !

અમનને તેના ઉપરી તરફથી કહેવામાં આવ્યું,  ‘અમન તું રજા પર ઉતરી જા’. અમનનો જાન જોખમમાં નાખવાનો ઈરાદો ન હતો. પેલા ગદ્દાર પર સખત કાર્યવાહી કરવાની હતી. કઈ રીતે, કેટલા સંદેશા પહોંચાડ્યા હતા તે બધી વાત કઢાવવાની હતી. અધુરામાં પુરું તે ગદ્દાર મુસલમાન ન હતો. તેની પાસેથી ખરું કારણ જાણવાનું મુશ્કેલ કામ પાર પાડવાનું હતું.

‘અમન, તારી ઉપર કોઈ આંચ ન આવવી જોઈએ. તારા ગયા પછી તેના પર પગલા એવામાં આવશે’. અમને ઘરે સંદેશો મોકલાવ્યો.

‘મમ્મી અને પપ્પાજી હું દસ દિવસ માટે ઘરે આવું છું ‘

મમ્મી તો ખુશ થઈ ગઈ. દીકરો યશસ્વી અને તેજસ્વી હોય કઈ માને ગૌરવ ન થાય ?  આમ પણ પોતાનું બાળક દરેક માતા પિતાને હૈયાના હાર સમાન હોય છે.

ઘરે આવ્યો ત્યાતે પિતાજીએ અમન એકલો હતો ત્યારે પૂછ્યું, ‘બેટા ઓચિંતો કેવી રીતે આવ્યો’ ?

ત્યાંની પરિસ્થિતિ વિષે કઈ રીતે પિતાજીને કહેવું ,તે અમનને સમજાયું નહી ! તેની જીભ ઉપડતી ન હતી. અમનના પિતાજીને પુત્ર ઉપર ગળા સુધી વિશ્વાસ હતો. કોઈ એવું કારનામું કરીને દીકરો ઘરે પાછો આવ્યો હશે. પિતાજી સમજી ગયા મારા દીકરાએ કોઈનું ષડયંત્ર પકડ્યું લાગે છે. આવી હતી બાપ દીકરાની એક બીજા પ્રત્યેની પ્રેમ ગંગા. બાળક પર મુકેલો ભરપૂર વિશ્વાસ અ જિંદાદિલીનું કામ છે.

પિતાજીનો દેશપ્રેમ અમન બરાબર જાણતો હતો. અંતે માત્ર “ગદ્દાર” શબ્દ મુખમાંથી સરી પડ્યો.

ચાર દિવસ પછી ઓલ ઈન્ડિયા રેડિયો પર સમાચાર આવ્યા, દેશ વિરૂદ્ધ કાવતરું પકડાયું, બાતમીદાર ગોળીએ ઉડાડ્યો ———-

.

********************************************************************************************************





મધર્સ ડે”૨૦૨૧

9 05 2021

યાદ છ ને, જે દિવસે બાળક આ ધરતી પર અવતરણ કરે છે ત્યારે દરેક સ્ત્રી માતાનું પદ પામે છે.

સારું છે,’મધર્સ ડૅ’ વર્ષમાં એક વાર આવે છે. દરેક બાળકો અમેરિકામાં ‘મા’ને કદાચ ફુલોનો

ગુલદસ્તો આપશે યા કોઈ ઠેકાણે જમવા લઈ જશે. આમ માતાને તે દિવસે થોડું માન આપશે !

મિત્રો, માતાને માન નહી પ્રેમ અને લાગણિની જરૂર છે. વખતની સાથે માતાની ઉમર વધે છે, તેને

‘બસ કેમ છે’? પૂછશો ને, તેનું પેટ ભરાઈ જશે. તેને નથી તમારા પૈસાની આવશ્યકતા યા મોટી ભેટની !

હા, તમે એની દરકાર ખૂબ પ્રેમથી કરતા હશો. તમને તેના તરફ અત્યંત પ્રેમ પણ હશે. ખેર, માને સહુ

કોઈ પ્રેમ કરે છે, ઘણિવાર દર્શાવવામાં આપણે નબળા પડીએ છીએ. એમાં હું, પણ આવી જાંઉ !

છતાં અંતરમાં પરમ સંતોષ છે . માતાને પ્રેમ આપ્યો હતો અને પામી હતી. પૂજ્ય બા ( મારા પતિની બા)

તમારો પ્રેમ ખૂ્બ ઓછો પ્રાપ્ત થયો હતો છતાં ગર્વથી કહીશ તેમના પ્રેમની મહેક આજે પણ માણું છું.

મુખ્ય કારણ , મારા પતિ દેવને ‘બા’ ખૂબ વહાલી હતી. ‘પતિના વહાલા એ મારા વહાલા. સાવ સાદું

ગણિત છે. ‘

‘મા’ ,’બા’ યા ‘મમ્મી’ શબ્દ બોલતાં મુખ પર ઉભરાતો ઉમળકો માત્ર તેમને જ દેખાય જેઓ પોતાની

માને અઢળક પ્યાર કરતા હોય છે !! આંખોમાં ચમક ઉભરાય. આપણિ આજ તેમને પ્રતાપે છે એ ક્ષણ

વાર પણ વિસરવું ન જોઈએ.

જ્યારે બાળક નાનું હોય ત્યારે તેમની હર પળ આપણે માણીએ છીએ. એજ રીતે જ્યારે માતા ‘બુઢાપામાં’

પ્રવેશી ચૂકી હોય તો તેની સાથે પળૉ પ્રેમથી વિતાવશો. ક્યારે તે તમારી જીંદગીમાંથી વિદાય લેશે, ખબર

પણ નહી પડે ?

મા, તારી સાથેના સુંદર વર્ષોની ભીની ભીની મહેક આજે પણ જીવનમાં વરતાય છે. જે બાકીની જિંદગી

જીવવા માટે પૂરતા છે. ઈશ્વરનું અર્પિત આ જીવન લાંબુ છે તો તેની પાછળ સર્જનહારનું કોઈ પ્રયોજન જરૂર

હશે.

મા, તારો સંગ મેં ભરપૂર માણ્યો હતો. બા, તમારી સંગે ભલે થોડા વર્ષો ગાળવાનો લહાવો મળ્યો હતો. નાની

ઉંમરમાં પણ તે સાથે વિતાવેલી મધુરી પળોની સુગંધ આજે પણ અનુભવું છું.

મમ્મી અને બા શબ્દોના ઉચ્ચારણ સાથે તમારી મધુરી છબી, નજર સમક્ષ તાદૃશ્ય થાય છે. ‘મા’ માટે જેટલું

કહીએ કે લખીએ તેટલું ઓછું છે.

મમ્મી, તું જ્યાં પણ હોઈશ ત્યાં તું આનંદમાં રહેજે. ઠાકોરજીની તારા પર અત્યંત કૃપા હતી. તું બનાવતી

સુંદર સામગ્રી અને સાચા ગુલાબના ફુલોની માળા! તારું નામ લેતાં નજર સામે તરવરે છે.

આજના દિવસે તમારું સ્મરણ અને તમારા પ્રત્યેનો પ્રેમ આલેખી અંતરની ભાવના પ્રસ્તુત કરી. હવે તો માત્ર

યાદો જ વાગોળવાની રહી. તમારા નામને, તમારા સંસ્કારને અને શિક્ષણને દીપાવવાનો પ્રયત્ન અંતિમ

શ્વાસ સુધી.

બા અને મમ્મીના ચરણોમાં દંડવત પ્રણામ





શ્રી વલ્લભાચાર્ય જયંતી

7 05 2021

શ્રી વલ્લભાચાર્યજી મહાપ્રભુજીનો

૫૪૪માં મંગલ પ્રાદુર્ભાવ.

********************************************************************************

પ્રાકટ્ય દિવસ

************

શ્રી આચાર્ય ચરણ કમલેભ્યો નમઃ

શ્રી વલ્લભાચાર્યનું  બીજું નામ છે. શ્રી મહાપ્રભુજી.

શ્રી કૃષ્ણઃ  શરણાં મમનો મહામંત્ર જેમણે આપ્યો છે.

પુષ્ટિમાર્ગનું જેમણે વૈષ્ણવજનોને માર્ગ દર્શન પુરું પાડ્યું છે.

બ્રહ્મસંબંધ અર્પીને જીવોને પુષ્ટિમાર્ગમાં અપનાવ્યા.

*****************

વલ્લભ નિરખવાને આવી સાહેલડી

વલ્લભ નિરખવાને આવી રે

*

ચંપારણ દ્વારે આવી ઉભી સાહેલડી

વલ્લભ નિરખવાને આવી રે

*

અષ્ટાક્ષર મંત્ર પામી સાહેલડી

વલ્લ્ભ નિરખવાને આવી રે

*

તુલસીની માળા પહેરી સાહેલડી

વલ્લભ નિરખવાને આવી રે

*

આંખડીની પ્યાસ મટી સાહેલડી

વલ્લભ નિરખી રાજી રે

***********************

શ્રી આચાર્ય ચરણ કમલેભ્યો નમઃ

एकम शास्त्रम श्रीदेवकी पुत्रमगिताम

एको    देवो      देवकीपुत्र       एव

मंत्रोप्यकास तस्य  नमानि   यानी

कर्मोप्यएकम तस्य देवस्य  सेवा

અર્થઃ

****

દેવકી પુત્ર શ્રીકૃષ્ણએ  ગાયેલી ‘ગીતા’ એ  શ્રેષ્ઠ ગ્રંથ છે.

દેવકી પુત્ર કૃષ્ણ શ્રેષ્ઠ ઈશ્વર છેે.

કૃષ્ણનામ એ શ્રેષ્ઠ મંત્ર છે. ( શ્રીકૃષ્ણ શરણં મમ)

કૃષ્ણનું  સેવા કાર્ય અતિ ઉત્તમ છે.





બાજુવાલા

4 05 2021

પહેલા સગા પાડોશી. જો પાડોશી સાથે સંબંધ સારા હશે તો જીંદગીમાં સુખ અનુભવાશે.

હા, વધારે પડતી ઘાલમેલ ન કરવી. ખાંડ નથી, છાપું વાંચીએ તે પહેલા લઈ જાય, એવા બધા

સંબંધો વિચારીને રાકવા. ‘વાટકી વહેવાર’ પણ બને ત્યાં સુધી સિમિત રાખવો. આ બધા ખરું

પૂછો તો ઝઘડાના મૂળ છે.

આખા મહોલ્લામાં બધે કોરોનાએ વ્યાપ ફેલાવ્યો હતો. માત્ર આમારું મકાન બચી ગયું હતું.

મકાનમાંથી કોઈ નીચે જતું નહી. કમપ્યુટરના હિસાબે બાળકો તેના પ રશાળાનો અભ્યાસ

કરતા અને મોટાઓ પોતાની નોકરી ધંધો પણ કમપ્યુટરથી પતાવતા.

આવા સમયમાં મોટાભાગના લોકોએ પૈસા કમાવવાની ભાંજગડ છોડી દીધી હતી. ‘જાન બચી

તો લાખો પાયે, ‘ જેવા હાલ હતા. પેલી રમતિયાળ આરોહી શાંતિથી પોતાની ઢિંગલી સાથે રમતી.

કોરોના ઢિંગલીને ન થાય માટે તેને ખુણામાં હાથરુમાલની શાલ બનાવી ઓઢાડી રાખી હતી.

એનો નાનો ભાઈ અવિ પોતાની બધી ગાડીઓને ગેરેજમા રાખી મૂકતો.

‘મમ્મી, હું ગાડીમાં બહાર જતો નથી એટલે પેટ્રોલ ભરાવવાની કોઈ મુસિબત નથી, ‘

અવિ અને આરોહીની મમ્મી બન્ને બાળકો નાના હતા એટલે તેમની કાલી ઘેલી વાતો સાંભળી

મનમાં હસતી. આલોકીને થતું, આ નાના બાળકો પણ કેટલા સમજુ થઈ ગયા છે. ઘરમાં થતી

વાતો સાંભળીને સમજી ગયા હતા, હવે પાર્કમાં રમવા નહી જવાય. શાળામાં જે ચાર કલાક

જતા હતા તે પણ બંધ થઈ ગયું હતું. આરોહી અને અવિ જોડિયા ભાઈ બહેન હતા. ઝઘડે ત્યારે

બથં બથા કરતા અને રમે ત્યારે કાનમાં ફુસ ફુસ કરે. મમ્મી અને પપ્પા લાખ કોશિશ કરે તો

પણ શું વાતો કરે છે તે સમજી ના શકે.

આરોહી મમ્મી પાસે આવી, ‘મમ્મી આ કોરોના શું છે. ભલેને ગમે તે હોય હું આઈસક્રિમ નહી માગું. ‘

છેલ્લા બે અઠવાડિયાથી ઘરની બહાર ગયા ન હતા. અવિ પણ ડાહ્યો ડમરો થઈને મમ્મીની ગોદમાં

લપાયો. ‘મમ્મી મને પેલું રોકેટ નથી જોઈતું. મારી પાસે પાંચ ગાડી છે. ‘

પેલી ‘કોરોના’ જાય ને પછી તું મને રોકેટ અપાવજે. હં. ‘

આલોકી બન્ને બાળકોને નિરખી રહે. તેની પાસે કોઈ જવાબ ન હતો અમોલ દિવસ દરમ્યાન કામમા

હોય , જેવું સ્ટોક માર્કેટ બંધ થાય એટલે બાળકો અને આલોકી સાથે રમવામાં મશ્ગુલ થઈ જાય. જે

અમોલ પાસે બાળકો માટે સમય ન હતો એ હવે સાંજના પાંચ વાગ્યાની રાહ જોવા લાગ્યો.

બાજુમાં રહેતા મનસુખભાઈ એકલા જ હતા. બે વર્ષ પહેલા તેમના પત્ની નાની માંદગી ભોગવીને

વિદાય થયા. બે દીકરીઓ પરણીને તેમને સાસરે હતી. આલોકી જ્યારે કંઈ નવિન વાનગી બનાવે

ત્યારે તેમને ઘરે આપી આવતી. તેમને આરોહી અને અવિ ખૂબ વહાલા હતા. હમણાંતો તેમને ત્યાં

રમવા જવાની પણ મનાઈ હતી. કોઈવાર મનસુખભાઈ વરંડામાં બેઠેલા દેખાય તો બન્ને બાળકો

ખૂબ ખુશ જણાય.

આજે સવારથી અવિ જીદ લઈને બેઠો હતો, ‘મમ્મી તું ક્યાંય જવા પણ દેતી નથી. મનસુખકાકાને

ઘરે જાંઉ ?’

આલોકીને ખબર હતી મનસુખભાઈએ બે દિવસથી ઘરનું બારણું પણ ખોલ્યું ન હતું. અમોલ અને

આલોકીને શંકા ગઈ બાજુવાલા મનસુખભાઈને કોરોના તો નથી થયો ને ? વિચારી રહી, એમનું

બારણું ઠોકું ? ફોન કર્યો, જવાબ ન મળ્યો !

બપોરે જમીને આરામ કર્યો. થયું લાવ એમને ઘરે જઈને ચાનું આમંત્રણ આપી આવું. અમોલને

પૂછ્યું, ‘શું લાગે છે તને, મનસુખભાઈ બે દિવસથી દેખાયા નથી. ફોન પણ ઉપાડતા નથી. ચા

પીવા બોલાવું’?

અમોલને મનસુખભાઈમાં બહુ રસ ન હતો. આલોકીને નારાજ કરવા પણ માગતો ન હતો. તેના

બાળકોને મનસુખકાકા વહાલા હતા. કેમ ન હોય, દીકરીને ચોકલેટ આપે દીકરાને ગાડી ! મન

ન હતું છતાં બોલ્યો, હા બોલાવ. પણ? ચા સાથે શું ખવડાવીશ ? આલોકી બોલી ‘ગરમા ગરમ

ભજિયા બનાવીશ’.

મનસુખભાઇ આવે ત્યારે ભજીયા મળવાના હોય તો અમોલ શું કામ ના પાડૅ ?

‘હા, પહેલા આમંત્રણ આપી આવ પછી ચાનું પાણી ઉકળવા મૂકજે’.

આલોકી ઘરની બહાર નિકળી, મનસુખભાઈને બારણે આગળૉ ઠોકવા જતી હતી ત્યાં અંદરથી,

હસવાનો અવાજ અને સાથે સાથે મનસુખભાઈનો અવાજ સંભળાયો,’ઘણા દિવસો પછી આવી

મજા માણી.’

આલોકીના પગ બાજુવાલા મનસુખભાઈના બારણામાં જડાઈ ગઈ !





ધમાલ

3 05 2021

આજે સવારથી ઘરમાં હલચલ વધી ગઈ હતી. હમેશા શાંતિ પ્રવર્તતી હોય એ ઘરમાં ‘ધમાલ’?

આશ્ચર્યનું વાતાવરણ ફેલાઈ ગયું હતું. શાંતાબા સેવા કરતા હતા. ઠાકોરજીને રાજભોગ ધરાવી

મંદીરના કમરામાંથી બહાર આવ્યા.

‘શું થયું અંકિતા બેટા’ ?

‘બા, તમે બેટા, બેટા કહો છો ને આવું કાર્ય કરો છો’?

‘શું કર્યું બેટા, કહે તો ખરી’?

‘બા આજે લગ્નમાં જવાનું છે. ગઈ કાલે હું બેંકમાં ગઈ હતી. મારી મમ્મીએ આપેલી હીરાની

વીંટી જે મને ગમે છે તે લોકરમાં ન હતી, ક્યાં ગઈ’?

શાંતાબાના મુખ પર આશ્ચર્ય છવાઈ ગયું. મનહરભાઈ છાપુ વાંચતા હતા. તેમણે છાપામાંથી

ડોકું બહાર કાઢ્યું. શાંતાબાની સામે જોયું. તેમણે આંખેથી ઈશારો કર્યો, ‘તમે કાંઈ બોલશો નહી’.

વીની, તેમના દીકરાની વહુપ્રેમાળ ખૂબ હતી. કિંતુ વારંવાર તેનું મગજ તપી જાય. જ્યારે મગજ

તપે ત્યારે, વાણી પરનો કાબૂ ગુમાવી બેસે. નાના મોટા કશું ન જુએ. તેને હમેશા એમ જ લાગે કે

એ સાચુ બોલે છે. બાકી બધા ખોટું બોલે છે.

શાંતા બા ક્યારેય પોતાની વાત સાચી ઠરાવવા પ્રયત્ન પણ ન કરે. તેમને ખબર હતી વીની,

થોડી જીદ્દી છે. પોતાની ભૂલ ક્યારેય કબૂલ ન કરતી. હવે આનો કોઈ ઈલાજ તેમને જણાતો

નહી. શાંતાબા માનતા કે સમય સાથે બદલાશે. માત્ર ધિરજ સિવાય કોઈ ઈલાજ નથી. તેને

બાળક ગણી આંખ આડા કાન કરતા.

વીનીને વિવેક સમજાવી રહ્યો હતો, જરા યાદ કર ‘તેં છેલ્લે એ વીંટી ક્યારે પહેરી હતી?’

‘વિવેક તને શું ખબર, તું ઓછો બેંકમાં જાય છે ? માત્ર હું અને મમ્મી જઈએ છીએ. મને

બરાબર યાદ છે, છેલ્લે એ વીંટી મેં લાલ રંગના બટવામાં મૂકી હતી. ‘

વીની પોતાના રૂમમાં ગઈ, મમ્મીને ફોન જોડ્યો. એકદમ ગુસ્સામાં, ‘મમ્મી તારા માનવામાં

નહી આવે મારી મનગમતી વીંટી લોકરમાંથી ગુમ થઈ ગઈ.’

બીજા છેડેથી મમ્મી બોલી, ‘વીની, શાંત થા. ગયા મહિને તું તારી સહેલીના લગ્ન માટે ઘરે

આવી હતી ત્યારે બાથરુમમાં ભૂલી ગઈ હતી. શકુએ મને આપી હતી. (શકુ એમના ઘરમાં

કામ કરતી બાઈ). હું તને કહેવાનું ભૂલી ગઈ હતી !

વીની જવાબ ન આપી શકી, ભૂલ કબૂક કરે એ બીજા !!!!!!!!!





બ્રાન્ડી

30 04 2021

બ્રાન્ડી જ્યારે  પણ મળે ત્યારે મધુરા હાસ્યથી વાત ચાલુ કરે. આજે મારાથી કહ્યા વગર ન રહી શકાયું , ‘હાય બ્રાન્ડી તું મોટાભાગની વ્હાઈટ અમેરિકન લેડીથી ખૂબ જુદી છે’ !

મને આદત પ્રમાણે હસીને કહે , ‘તને કેમ એવું લાગ્યું’ ?

એક તો તારા મુખ પર મધુરું સ્મિત હમેશા રેલાયેલું હોય. બીજું ‘તું બધાની સાથે પ્રેમથી વાત કરે છે’. પેલી ડેબી જો ? લીન્ડા તો એમ જ માને છે કે તે બધાની બોસ છે. જુડી તો કાયમ દુનિયાભરનો ભાર માથે લઈને ફરતી હોય. અમે બધા ૬૫થી  ઉપરની ઉમરવાળા હતા. ગાર્ડનમાં બધા સાથે વોલિન્ટિયર  વર્ક કરીએ.

બ્રાન્ડીની વાત જ નિરાળી. મારી સાથે તેને ખૂબ ફાવે. ઘરે આવી તો કહે, ‘અરે હું તો પહેલી વાર કોઈ ઈન્ડિયનના ઘરે આવી છું.” તારું ઘર ખૂબ સરસ છે. તારી ઘર ગોઠવવાની કળા એકદમ જુદી છે. એને આદુ, એલચી અને ફુદીનાવાળી ચા અને ખારા બિસ્કિટ ખવડાવ્યા તો જલસો પડી ગયો.

એવું સરસ ગાર્ડન છે કે જોઈને મનડું ખુશ થઈ જાય. જો કે મને બધા અંગ્રેજી શબ્દો યાદ ન રહે એટલે હું બહુ બોલું નહી . માત્ર સાંભળવાનું કામ કરું. ભારે કામ થાય નહી. જે થાય તે કરું. તેઓએ મને આપણા ભારતિય શાકભાજી ઉગાડવા માટે જગ્યા આપી છે. તમે નહી માનો, પાપડી, ચોળી, તુવેર, ગુવાર અરે આ વખતે તો આપણા ભારતની પીળી કાકડીનો છોડ પણ ઉગ્યો છે.

બ્રાન્ડી મને હસીને કહે પ્રવિણા , મેં આખી જીંદગી એક કંપનીના પ્રેસિડ્ન્ટ તરિકે કામ કર્યું છે. આખી દુનિયાના લોકો સાથે મારે કામ કરવાનું હતું.  મારા મત પ્રમાણે આપણે બધા મનવો છીએ. મીઠાશથી બોલવામાં સામેવાળાનું દિલ જીતાય છે. મને સારી રીતે ઓળખતી હોવાને કારણે કહે,” યાદ છે તેં એકવાર કહ્યું હતું, આખી દુનિયાના માનવી સમાન છે. માત્ર બહારનો રંગ અલગ છે”.

‘અરે, તને હજુ યાદ છે’ ?

અમેરિકનો ખૂબ ખુલ્લા દિલના અને પ્રેમ પૂર્વક વાત કરતા જણાયા. હા, તેમાં અપવાદ હોય તેની ના નહી. મને અને બ્રાન્ડીને ખૂબ ફાવતું. દર અઠવાડિયે મળતા. બગિચામાં ઉગતા શાકભાજી બનાવી સહુને ચખાડવા લઈ જતી. ભાર દઈને સહુને જણાવ્યું હતું,’ મહેરબાની કરીને કોઈ પણ શાક સડવા દેશો નહી. આપણે સહુ તેના સાક્ષી છીએ ઉગતાં કેટલો સમય લાગે છે. મહેનત પણ ખૂબ પડે છે’.

આજે સવારે  બ્રાન્ડી મને  તેની ગ્રાન્ડ ડોટર સાથે મળી. જીનીના મમ્મી અને પપ્પા બન્ને નોકરી પર હોય એટલે ઉનાળામાં હું જીનીને બધા ક્લાસમાં લઈ જાંઉ . સમર કેંપમાં પણ લેવા મૂકવા જવાની જવાબદારી હું હસતા મોઢે નિભાવું છું. મને કહે આપણા બાળકોને .’તેમના બાળકો નાના હોય ત્યારે જરૂર હોય”.

શું ફરક છે ? આપણા અને તેમના ખ્યાલ કેટલા મળતા છે !

મારા કાન પર મને વિશ્વાસ ન પડ્યો. મોટાભાગના ભારતિયો માનતા હોય  છે, અમેરિકનોને પોતાના કુટુંબ પ્રત્યે પ્રેમ નથી હોતો’! તેઓ ખૂબ સ્વાર્થી હોય છે !

આપણો એ ખૂબ ખોટો ભ્રમ છે. એ લોકો પણ આપણા જેવા માનવીઓ છે.

ચાલો મારી વાત આગળ ચલાવું.

આજે મને કહે ,’ચાલ આપણે આજે ઈન્ડિયન રેસ્ટોરન્ટમાં જમવા જઈએ’ !

મેં કહ્યું ,’મારે ત્યાં આવ તને ભાવે તે બનાવીશ’. એ બહાને આપણે સાથે થોડો સમય ગાળીશું.’ તેને આપણી આદુ, ફુદીનો, લીલી ચા અને માસાલાવાળી ચા ખૂબ ભાવતી હતી. એના માન્યમાં ન આવ્યું કે ચામાં દૂધ નખાય ?

તેણે હા પાડી.

વાતમાં ને વાતમાં મને કહે ,’તું એકલી રહે છે’ ?

મેં કહ્યું હા,’ મારો મોટો દીકરો અંહીથી પાંચ માઈલ દૂર રહે છે. નાનો થોડો દૂર છે પણ હાઈવે લઈને જવામાં વાંધો આવતો નથી.’

મારાથી પૂછ્યા વગર ન રહેવાયુ, ‘તું પણ એકલી રહે છે  ને’?

એનો જવાબ સાંભળીને હું સ્તબ્ધ થઈ ગઈ.

‘ના , હું  મારા દીકરા સાથે રહું છું’ !

મિત્રો એક વાત યાદ રાખવી, ‘ માણસ માત્ર સહુ સરખાં.’ દેશ અને કાળ ફક્ત ચામડીનો રંગ બદલી શકે. સ્વભાવ નહી. હા,

આપણિ અને તેમની જીવવાની પદ્ધતિ અલગ, સંસ્કાર અલગ, જીવન તરફ અવલોકનની દૃષ્ટિ અલગ બાકી આપણા સહુના

લોહીનો રંગ લાલ છે. દુઃખ અને દર્દની ભાવના એક સરખી મહેસુસ કરીએ છીએ. આનંદની લાગણિ પણ સમાન છે. આંખમાંથી

વહેત આંસુનો રંગ અલગ નથી !





માવડી

28 04 2021

ઓ મારી મા’ તને સંભળાતું નથી ? બુમો મારીને થાકેલી રવલી પોરો ખાવા બેઠી.

આમ પણ ડાહીબા સાંભળે ઓછું. એની નજીક જઈને કાનમાં બોલવું પડે. રવલી હિંચકે

ઝુલતી હતી. ઊભા થવાનો કંટાળો આવ્યો. એટલે વાડામાંથી રાડો પાડતી હતી. આખરે

એને ઊભા થયા વગર ન ચાલ્યું.

ડાહીબા પાસ આવીને, કાનમાં જોરથી બોલી. ડાહીબા ચમકી ગયા. ‘શું હું બહેરી છું ?

આમ રાડો ના પાડ’ !

રવલીથી રહેવાયું નહી, ‘ક્યારની તને બોલાવું છું .તું સાંભળતી નથી’.

‘બોલ હવે શું કામ છે ?’

‘મા, મારે નવી બંગડી જોઈએ છે. ‘ હજુ ગયા અઠવાડિએ તેની સગાઈ રઘુ સાથે થઈ હતી.

રઘુને રવલી બાળપણથી ગમતી હતી. રઘુમાં હિંમત ન હતી કે કહી શકે. રવલી દેખાવડી

હતી, એટલુંજ નહી, મેટ્રિક પાસ પણ થઈ ગઈ હતી. એક જ ધડાકે મેટ્રિક પાસ થઈ, આખા

ગામમાં રવલીનું નામ ચર્ચાતું થઈ ગયું.

રઘુ બે વાર નપાસ થયો. માંડ માંડ ત્રીજી વાર પરીક્ષામાં પાસ થયો. રવલીને સમાચાર મળ્યા,

આખરે રઘુએ મેટ્રિકની પરીક્ષા પાસ કરી. રવલીને ખબર હતી કે રઘુ તેના પર ડોળા ઘાલીને

બેઠો છે. પણ જો એ પાસ ન થાય તો મનોમન નક્કી કર્યું હતું ,’એને નહી વરું ‘.

હવે તો ના પાડવાનું કોઈ કારણ ન હતું.

જ્યારે ગામના મંદીરનો પુજારી ડાહીમા પાસે રઘુની વાત લઈને આવ્યો ત્યારે ડાહીમા હરખપદુડા

થઈ ગયા. રવલીની મોટી બહેન રંભા પરણેલી હતી પણ તે બાજુના ગામમાં રહેતી હતી. જો આ

રવલી પરણીને ગામમાં રહે તો ડાહીમાને હૈયે ટાઢક થાય. ડાહીમાને દીકરો ન હોવાનું દુઃખ ન હતું.

બન્ને બહેનો સુંદર અને સંસ્કારી હતી.

જૂના જમાનાના ડાહીબા પણ વિચારોમાં ઘણું પરિવર્તન આવ્યું હતું. જીવો ડોસો માંદો રહેતો તેથી

રંભાને વહેલી પરણાવી હતી. નાની રવલીના લક્ષણ જોઈ તેને ભણાવી અને એક જ વારમાં પાસ

પણ થઈ ગઈ.

રવલી આજે રઘુને મળીને ઘરે આવતી હતી. રઘુ તેને છેક ઘર સુધી મુકવા પણ ગયો હતો. હા,

ડાહીબા ઝાંપો ખોલે ત્યાં સુધી ઉભો ન રહ્યો. રવલીએ કહ્યું, ‘માને અવતા વાર લાગશે, તું જા’.

જેવો રઘુ પાછો વળ્યો કે રવલીના ઢોરોની ગમાણમાં ગામના ઉતાર જેવા બે અપલખણિયા

સંતાયા હતા તે નિકળ્યા. રવલીને મોઢે ડુચો મારી તાણી ગયા.

ડાહીબા હાથમાં ફાનસ લઈને ઝાંપો ખોલવા આવ્યા. કોઈ જણાયું નહી.રાત અંધારી થતી હતી.

ડાહીબાને ચિંતા થઈ. રવલી કેમ હજુ આવી નહી. વાડામાં સુખો કામ કરતો હતો.

‘અલ્યા સુખા, જો ને રવલી કેમ હજુ આવી નથી. ‘

સુખો દોડીને રઘુને ઘરે પહોંચ્યો. ‘રઘુભાઈ રવલી ક્યાં ગઈ’ ?

‘અરે, હું એને ઘરે મૂકીને હાલ્યો આવું છું.’

‘રઘુભાઈ રવલી તો ઘરે આવી જ નથી. ‘

રઘુ, રઘવાયો થઈ ગયો. પગમાં જોડા પહેર્યા વગર દોડ્યો. ‘ડાહીબા, તમને ઝાંપો ખોલવા આવતા

વાર થઈ એટલે રવલીએ, કહે તું જા’.

‘ડાહીબા, તો શું મારું આંગણું રવલીને ગળી ગયું.?’

હવે રઘુના પેટમાં ફાળ પડી. ઘરે જઈને ફાનસ લઈ આવ્યો. બે માણસોને પેટ્રોમેક્સ આપીને કહ્યું ,

‘ડાહીબાના ઘરની આજુબાજુ જુઓ, કોઈ એંધાણ જણાય છે’.

બોબડો આવ્યો, રઘુને ખેંચીને રવલીને ખેંચી હતી તેં નિશાન બતાવ્યા. બોબડો બોલતો નહી પણ

ખૂબ ચતુર હતો.

પગલાના નિશાને સહુ ફાનસ અને પેટ્રોમેક્સ લઈને ચાલવા લાગ્યા. સાથે બીજા ચાર જુવાનિયા

પણ જોડાયા. પગના નિશાન જૂના મહાદેવના મંદીર સુધી લઈ ગયા. પછી તો બધે પથરા પૂર્યા

હતા એટલે કશું જણાયું નહી.

બોબડાએ પોતાની બુદ્ધિ દોડાવી. મંદીરની પાછળના ભાગમાં પહોંચી ગયો. ખૂણામાંથી કોઈના

કણસવાનો અવાજ આવતો હતો.

અંધારું હતું, ફાનસ ઉંચુ કર્યું. કોઈ ટુંટીયુવાળેલું દેખાયું. નજીક જઈને જોયું તો રવલી હતી. બોબડાએ

દોડીને બધાને બોલાવ્યા. રઘુ ગાંડાની જેમ દોડતો આવ્યો. રવલીને ઉંચકીને દવાખાના તરફ દોટ મૂકી.

રવલી દરદથી કણસતી હતી. સારું થયું ડોક્ટરે દવાખાનું બંધ કર્યું ન હતું.

રઘુએ રવલીને સુવાડી. રવલી ભાનમાં ન હતી. દરદ થતું હતું એ કળાયું, તેની આંખો બંધ હતી. ડોક્ટર

જિવરાજે તેને તપાસી. તેના શરીર પરના ઘા સાફ કર્યા. ડોક્ટરને ખબર પડી ગઈ હતી, રવલી સાથે

બેહુદું કામ થયું હતું. રઘુ રઘવાયો થઈ ગયો હતો. રવલીની આ હાલત તેનાથી જોઈ શકાતી ન હતી.

હવે તો ગણ્યા ગાંઠ્યા દિવસોમાં રવલીની સાથે સાત ફેરા ફરવાની વાતો ચાલતી હતી.

આખરે રવલીને ઘેનનું ઈંજેક્શન આપ્યું. તેનું દરદ ઓછું થયું. રવલીની મા ગાંડા જેવી થઈ ગઈ. એ

તો હવે રવલીના હાથ પીળા કરવાની ધમાલમાં ડૂબી હતી. રઘુને જોયો, રવલીની હાલત જોઈ

સાનભાન ગુમાવી બેઠી. ડોક્ટરને ત્યાંથી આવ્યા પછી રવલી હજુ ભાનમાં આવી ન હતી. તેને

ખાટલે મૂકી રઘુ તેની માને સાંત્વના દેવા લાગ્યો. રવલી અને તેની માવડીને છોડી જતાં રઘુનો

જીવ ન ચાલ્યો.

રવલીની બહેન રંભા તેના વર સાથે આવી પહોંચી. આખરે રઘુ પોતાને ઘરે આવ્યો. વિચારમાં ડૂબી

ગયો. હવે શું ? ખૂબ વિચાર કર્યો, પોતાના માતા અને પિતાને જણાવ્યું. રવલીની મા વધુ પરેશાન

થાય એ પહેલાં એને ઘરે દોડ્યો. રંભા મુંઝાયેલી હતી. રવલી ધીરે ધીરે ભાનમાં આવતી હતી. મા,

દીકરીની ચિંતામાં અધમૂઈ થઈ ગઈ હતી.

રઘુને જોઈ પાછા ડાહીબા હિબકે ચડ્યાં. રઘુએ પોતાનો ઈરાદો જણાવ્યો, ‘મા, આમાં રવલીનો

લેશ વાંક નથી. હું એની જોડે આવતી પૂનમે લગન કરીશ’.

ડાહીબા જાણે આ શુભ સમાચાર સાંભળવા જ શ્વાસ લેતા ન હોય !






પરિસ્થિતિ** મનઃ સ્થિતિ

26 04 2021

જીવન જીવવાની કળા કહો તો કળા યા જીવનનું અસલ સ્વરૂપ. આ સૃષ્ટિમાં જન્મ પામનાર

દરેક વ્યક્તિને જાતજાતની પરિસ્થિતિમાંથી પસાર થવું પડે છે. રાય હો કે રંક સહુ તેનો સામનો

કરે છે. હવે પરિસ્થિતિની સામે તમારું વલણ કેવું છે એ ખૂબ અગત્યનું છે.

પરિસ્થિની મુકાબલો હસતા કરો કે રડતા કરો એ તમારા હાથમાં છે. જેનું બીજુ નામ મનઃસ્થિતિ

આપી શકાય. જેનો આધાર વ્યક્તિ પર છે. ધારોકે મારે ત્યાં બે દીકરી હોય, હવે આશા દીકરાની

રાખું એમાં નવાઈ નથી. જો ઈશ્વર કૃપાએ ત્રીજી પણ લક્ષ્મી આવે તો ? પત્ની પર ગુસ્સો કરવો,

આવનાર બાળકને દોષ દેવો શું વ્યાજબી છે ?

પરિસ્થિતિને સમાંતર જો મનઃસ્થિતિ હોય તો એ પરિસ્થિતિનો આનંદ માણી શકાય યા વિકટ

હોય તો તેમાંથી હેમખેમ પાર ઉતરી શકાય. આ લાગે છે તેટલું સરળ યા સહજ નથી ! ત્યાં જ તો

માનવીની કસોટી થાય છે.

વિકટ પરિસ્થિતિમાં મનઃસ્થિતિ વ્યાકુળ થાય અને પોક મૂકીએ. જ્યારે પરિસ્થિતિ અનુકૂળ હોય ત્યારે

માન મર્યાદાનું ઉલ્લંઘન કરી છાકટા બનીએ. આવી અવસ્થાને શું કહેવું ? એના માટે યોગ્ય શબ્દ

હજુ શબ્દકોષમાં લખાયો નથી.

આ સ્થિતિમાં મન ઉપર સંયમ રાખી તેને વધાવી લેવી એ જ ઉત્તમ ઉપાય છે. પરિસ્થિતિ હમેશા

અનુકૂળ હોય છે. કયા ચશ્મા પહેરી તેને નિહાળીએ છીએ તે અગત્યનું છે. પરિસ્થિતિનો સામનો

કરવા મનઃ સ્થિતિ કેવી છે તે અગત્યનો ભાગ ભજવે છે.

૮૦’ ના ગાળામાં એટલું બધું ‘રિસેશન’ હતું કે મોટા ભાગના લોકોની નોકરી ગઈ હતી. હવે અંહીની

સરકાર (અમેરિકાની) થોડા પૈસા છ મહિના સુધી આપે .જેને બેરોજગારીના ફાયદા સ્વરૂપે ગણાય

છે. એ દરમ્યાન ઘણા ભારતિય જેઓ વેપારીના દીકરા દીકરી હતા. નાના પાયા પર પોતાનો ધંધો

શરૂ કર્યો. સહુને ખબર છે. ધંધામાં જામતા થોડો સમય લાગે . એ ટાણે ધીરજ ગુમાવવાની ન હોય.

જેમણે બેરોજગારી દરમ્યાન પોતાની મનઃસ્થિતિ પર સંયમ કેળવ્યો અને પરિસ્થિતિનો સામનો કર્યો,

તેઓ આજે ખૂબ કમાતા થઈ ગયા. પોતાનામાં છુપાયેલો હુન્નર નોકરીની આડમાં છુપાયો હતો.

જેઓ પરિસ્થિતિને તાબે થયા, ઘર બદલ્યું ,ગામ બદલ્યા, જ્યાં ત્યાં નોકરીના ફાંફા મારવા લાગ્યા

તેમના નસિબમાં પંદરથી ૨૦ વર્ષ રઝળપાટ લખાઈ. દરેક મુસિબતોનું હલ, મુસિબતમાં જ છુપાયું

હોય છે. વિચાર શક્તિ કામે લગાડો. ઉલઝન સુલઝાવવાનો માર્ગ શોધો. માત્ર પરિસ્થિતિને તાબે

થઈ, દુઃખી થવું અને સાથે કુટુંબને પણ તેના ભોગ બનવું પડે એ ક્યાંનો ન્યાય ?

પરિસ્થિતિને દોષ દઈ લમણે હાથ મૂકી બેસવું એ કાયરનું કામ છે. તેની સામે તો ઝઝૂમીને રસ્તો

કાઢવો એ માનવીનું કામ છે. જીવન એનું નામ છે, જે તમને રોજ નવું શિખવે છે. તમારામાં

છુપાયેલી શક્તિ અને કળાને બહાર કાઢી ખિલવે છે.

એક વાત સદા યાદ રહે ,જીવન છે ચડતી યા પડતી આવે ! બંને સ્થિતિમાં સંયમ ન ગુમાવવો. કશું

કાયમ ટકતું નથી. માત્ર પરિસ્થિતિની સામે કેવી મનઃસ્થિતિ હોય છે એ જ તમને સફળતા યા

નિષ્ફળતાના દ્વારે આવી ઉભા રાખે છે !





સિમંત

22 04 2021

લગ્ન પછી જો કોઈ પણ પવિત્ર અને સુંદર પ્રસંગ સ્ત્રીના જીવનમાં આવે તો તે તેના સિમંતનો. સ્ત્રી

પોતાના જન્મની પૂર્ણતાના શિખરે ત્યારે બિરાજે છે , જ્યારે તે માતૃત્વ પામે છે. બાળક્નો જન્મ

થાય ત્યારે યાદ રાખવું જરૂરી છે, ‘એક માતાનો પણ જન્મ થાય છે. ‘ પુરૂષ અને સ્ત્રીના જીવનમાં

બાળકનો પ્રવેશ એ અત્યંત આહલાદક અનુભવ છે. લગ્નના પવિત્ર સંગમનું એ સુંદર પરિણામ છે.

જે પદ પામીને બંને જણા જીવનમાં ધન્યતા અનુભવે છે. પછી આવનાર બાળક દીકરો હોય કે દીકરી

, માતાના ગર્ભમાં પારેવડું એક સરખા પ્રેમથી સિંચાય છે.

આજે સવારથી ઘરમાં આનંદ અને ઉલ્લાસનું વાતાવરણ પ્રસરી ગયું હતું. અનામિકાના પગ ધરતી પર

ટકતા ન હતા. લગ્ન થયાને ત્રણ વર્ષ પછી તેને બાળક આવવાનું હતું. આજે તેના સિમંતનો પ્રસંગ ઘરમાં

ઉજવાઈ રહ્યો હતો. અનામિકા એ લગ્ન પછી અર્પિત અને તેના માતા તેમજ પિતાનું દિલ જીતી લીધું હતું.

ખૂબ પ્રેમાળ હતી અનામિકા. અર્પિત વહાલો એટલે એના માતા અને પિતા પણ વહાલા એ સિદ્ધાંત તેણે

પહેલા દિવસથી અપનાવ્યો હતો.

અનામિકા અને અર્પિત બંને સાથે કોલેજમાં ભણતા હતા. ચાર વર્ષ સાથે ભણ્યા પણ જ્યારે કોલેજના

વાર્ષિક મેળાવડામાં નાટક ભજવતી વખતે એકબીજા તરફ આકર્ષાયા. ઉદાર દિલવાળા બંને પરિવારોએ

આ સમાચાર સાંભળી આનંદ વ્યક્ત કર્યો.

સારા નસિબે લગ્ન થયા ત્યારે કોઈ વિઘ્ન આવ્યું નહી. બંને કુટુંબની સહમતિથી રંગેચંગે પરણ્યા.

અનામિકામાં કશું કહેવાપણું હતું જ નહી કે વાંધો આવવાનો સવાલ ઉભો થાય. હા, અર્પિતની

મમ્મી તબિયતને કારણે પથારી વશ રહેતી હતી. અર્પિતે પહેલેથી ચોખવટ કરી હતી.

” હું એકેનો એક દીકરો છું. મારી મમ્મીને છોડીશ નહી. ‘. પિતાજી ખૂબ શાંત સ્વભાવના હતા.

અનામિકા તને ભલે મારા પર પ્રેમ થયો હોય આ શબ્દો સદા યાદ રાખજે. હું તને તેમજ મારી

માને બંનેને ખૂબ ચાહુ છું.

અનામિકાના મમ્મી પણ તેના ભાઈ અને ભાભીની સાથે રહેતા હતા. તેના પિતાજી બાળપણમાં

સહુને છોડી મોટર અકસ્માતમાં વિદાય થયા હતા. અનામિકા ત્યારે એક વર્ષની હતી. ભાઈ પાંચ

વર્ષનો. જીવનમાં કોઈ અસંતોષ ન હતો. અર્પિતના મમ્મીજી પણ અનામિકાથી હંમેશા ખુશ રહેતા.

સવારે બધા મહેમાન આવી ગયા હતા. આમ તો મોટો હોલ ભાડૅ રાખીને સિમંતનો પ્રસંગ ઉજવવાની

નવી પ્રથા સમાજમાં પ્રચલિત છે. કિંતુ અર્પિત અને અનામિકાને ઘરમાં ધામધુમથી ઉજવવો હતો. લોકો

ઘરે આવે,ઘરની શોભા વધે. કામ કરવા માટે માણસો રાખ્યા હતા. કેટરર્સે ઘરે આવીને બધી રસોઈ

બનાવી હતી.

અનામિકાના પિયરથી બધા આવી ગયા હતા. સજાવટ અને આધુનિક સગવડ જોઈ સહુ ખુશ હતા.

મહેમાનો આવ્યા અને અનામિકાના વખાણ ચારે કોર ગુંજી રહ્યા.

મંદીરના મહારાજને પણ સિમંતના પ્રસંગની વિધિ કરવા માટે બોલાવ્યા હતા. ૨૧મી સદીમા ગમે તેટલા

આધુનિક જુવાનિયા લાગે કિંતુ જ્યારે આવા માંગલિક પ્રસંગો આવે ત્યારે સહુને ચીલાચાલુ પ્રથા ગમતી

હોય છે. દિલમાં ઉમંગ અને હૈયામાં પેલો હજાર હાથવાળો છાનોમાનો આવીને બેસી જાય છે.

અનામિકાને તૈયાર કરવા બે બહેનો આવી હતી. બે દિવસ પહેલાં મનગમતી મહેંદી પણ મુકાવી હતી.

અર્પિતા ને સાતમો મહિનો ચાલતો હતો. રૂપ ,રંગ ખૂબ ખિલ્યા હતા. સ્ત્રી આ પ્રસંગ દરમ્યાન ખૂબ જ

સુંદર લાગે છે. મુખ પર આનંદ પકડા પકડી રમતો દેખાય છે.

તૈયાર થઈને અનામિકા ધીરે ડગલે બહાર આવી રહી હતી. બહાર આવતા પહેલાં ઘરના મંદીરમાં

શ્રીનાથજીને પગે લાગવા વળી રહી હતી. ત્યાં એને મંદીરવાળા રુમમાંથી અર્પિત અને એના મમ્મીનો

અવાજ સંભળાયો. મા, કહી રહ્યા હતા,’બેટા મને તો દીકરો જ જોઈએ”! અર્પિતના પપ્પાજી કશું જ

બોલ્યા નહી. અર્પિતને, દીકરો આવે કે દીકરી કોઈ ફરક ન હતો. એ તો બાળક આવવાનું છે એ

સમાચારથી ખૂબ ખુશ હતો.

અનામિકાના પગલાં મંદીરની બહાર થીજી ગયા. હવે આવનાર બાળક ,દીકરો હોય કે દીકરી એ

શ્રીજીના હાથની વાત છે. અનામિકાને પોતાના કાન પર વિશ્વાસ ન બેઠો !





સામાન્ય

20 04 2021

કેટલો સુંદર અને હૈયા સોંસરવો ઉતરી જાય તેવો શબ્દ એટલે ‘સામાન્ય’. જીવન સામાન્ય

હોય. સ્વભાવ સામાન્ય હોય ! દેખાવ સામાન્ય હોય! ભણવામાં સામાન્ય. ઈતર પ્ર્વૃત્તિઓમાં

સામાન્ય ! જો કે જીવનમાં સામાન્ય હોવું એ સદગુણ છે, ‘મારા મત પ્રમાણે !’

જિંદગીમાં ક્યારેય પણ ઉત્તેજનાનો અભાવ હોય, તો એ જિંદગી સરળ રીતે વહે. ઉમંગ ભારોભાર

હોય માત્ર ડોળ ન હોય. આજે આકાંક્ષા પોતાની જિંદગી વિશે શામાટે વિચારી રહી હતી ?

એક વાત નિખાલસ ભાવે કબૂલ કરતી જિવનમાં સંઘર્ષ બહુ આવ્યા ન હતા. પણ જિવનમાં

અસામાન્ય પ્રસંગો પણ સાંપડ્યા ન હતાં. સુખી સંસ્કારી કુટુંબમાં જન્મ પામીને બાળપણ

મસ્તીમાં ગુજર્યું. તોફાની સ્વભાવને કારણે ઘણીવાર સજા ભોગવવી પડતી. સજા મળે તે પણ

હસતે મોઢે સ્વીકારતી. જો પસંદ ન આવે તો ‘ભેંકડો’ તાણતી. આકાંક્ષાને સહુથી વધુ ગમતું

ભણવાનું. તેનો ક્યારે પણ કંટાળો ન આવતો.

ભલે શાળામાં સિતારાની માફક ચમકતી નહી, પણ તેના વર્તનને કારણે સહુ શિક્ષક તેમજ

શિક્ષિકાઓને ગમતી. સામાન્ય હોવા છતાં જે અદભૂત આકર્ષણ હતું તેનું આલેખન કરવું ખૂબ

અઘરું છે. સામાન્યતામાં છુપાએલી અસામાન્યતા ને પારખનાર વિવેકે પસંદગીનો કળશ તેના

પર ઉંડેલ્યો.

શાળામાં પહેલી પાટલી પર બેસવું, ધ્યાન આપવું અને નવું નવું શિખવું. પણ તેના અક્ષર, પેલી

કહેવત છે ને ડોક્ટરની લખેલી દવા નું નામ, દવાવાળાને સમજાય ! શાળાનું ઘરકામ બરાબર કરીને

લઈ જાય. શિક્ષક વર્ગમાં વાંચવા ઉભી કરે ત્યારે તેને જ વાંચવામાં તકલિફ થાય.

ખેર તે છતાં પણ વિદ્યાલયમાં ભણી સ્નાતક થઈ. તે પણ સામાન્ય. કોઈ ધાડ નહોતી મારી. વિવેકની

આંખમાં વસી ગઈ. જો કોઈ પણ ધાડ મારી હોય તો એ ‘લગ્ન’. ખૂબ દેખાવડો પતિ પામી. ભલે સામાન્ય

પણ બે સુંદર દીકરાની પ્રેમાળ મા બની. સામાન્ય વ્યક્તિના જિવનમાં બધું સામાન્ય.

વિવેકની વરી સામાન્ય આકાંક્ષા સામાન્ય જીવન જીવી રહી હતી. તેના પ્રેમને વશ, વિવેક જીવનમાં

અસામાન્ય કાર્ય કરી રહ્યો. ‘ગીતા’નું અધ્યયન કામ આવ્યું. સામાન્ય વર્તને ક્યારેય ઘરની બહાર પગ ન

મૂક્યો. આકાંક્ષાના એગુણ ની કદર કરનાર વિવેક તેને હ્રદયથી ચાહતો. જેને કારણે સામાન્ય આકાંક્ષા

વિવેકના કુટુંબમાં આદર પામી રહી. તેનામાં જે અદભૂત આકર્ષણ શક્તિ હતી તેનાથી કોઈ અજાણ્યું ન

રહી શકતું.

સામાન્ય જીવનમાં જો કશું અસામાન્ય હોય તો આકાંક્ષાના દિલમાં આરામથી મોજ માણિ રહેલી ‘શાંતિ’.

જીવનમાં ક્યારેય દેખાદેખી નહી, કોઈના માટે ઈર્ષ્યા નહી. હા, તેને મીઠું મધ જેવું બોલતા ન ફાવે પણ

ઈજ્જત સહુને આપે. દિલમાં લાગણિની સરિતા સદા વહેતી હોય. જરૂરતમંદ માટે કાયમ તેનું ‘દિલ અને

દિમાગ’ તત્પર. કોઈને નિરાશ ન કરે. વિવેક ઢાલ બનીને તેની પડખે જણાય.

સંસારમાં અર્થનો અનર્થ થતા વાર નથી લાગતી. તે છતાં આકાંક્ષા ક્યારેય વિચલિત ન થતાં પોતાના

કાર્યમાં વ્યસ્ત રહેતી. અપેક્ષાથી સો જોજન દૂર. ઈર્ષ્યાએ કદી તેના જીવનમાં ડોકિયું પણ કર્યું ન હતું.

ખબર પડતી ન હતી, અસામાન્ય કોને કહેવાય ? ઘણી બધી પ્રવૃત્તિમાં રસ કેળવ્યો. બાળકો મોટા કર્યા.

યોગ્ય શિક્ષણ મળે તેનું ધ્યાન રાખ્યું. પતિનો પ્રેમ પામી. તેને કદાચ અસામાન્ય કહી શકાય. જેમાં ખૂબ

આનંદનો અનુભવ થયો. આનંદ પામવો એ મનનો સ્વભાવ છે. એમાં કશું અસામાન્ય ન જણાયું. કિંતુ એ

સમય પણ લાંબો ટક્યો નહી.

આકાંક્ષા જ્યારે, વિતી ગયેલા સમય વિશે વિચારતી ત્યારે થતું, ‘આખું જીવન હાથતાળી ‘ દઈ ગયું. આ

નશ્વર દેહ ક્યારે પંચમહાભૂત માં મળી જશે. નામ તો રેતીમાં લખ્યું હોય એમ વાયરો આવશે ને ભુંસી

નાખશે !

એક સામાન્ય વ્યક્તિ, પૃથ્વી પર આવી સામાન્ય જીવન વિતાવી, સામાન્ય રીતે મરણને શરણ થઈ જશે !.