અધિક મહિનો   પ્રકરણ ****************૯ ઝાકળ બન્યું મોતી

19 07 2018

અધિક મહિનો   પ્રકરણ ****************૯

જય અને જેમિનીને પ્રસંગની ગંભિરતા સમજતાં લગભગ બે વર્ષ લાગ્યા. ૨૦ વર્ષની જલ્પા સ્ટોર સંભાળે, દાદીને સાચવે કે નાના ભાઈ અને બહેનને. તેને માથે આભ ટૂટી પડ્યું હતું. આ કાંઈ ખાવા ખેલ ન હતા. તેની ઉમર પણ એવી તો ન હતી કે બધો બોજ ઉઠાવી શકે. તે પણ કઈ રીતે ? તેને પોતાને સહારાની જરૂર હતી. ત્યાં જ સ્ત્રીની મહત્વતા જણાય છે. ઝાંસીની રાણી અને મીરા એ કાંઈ ૪૦ વર્ષની ઉમરે ધાડ મારી ન હતી.

‘મારું ઝાંસી નહી દંઉ” કહેવાવાળી રાણી લક્ષ્મીબાઈ   નાની છોકરી હતી. મીરા તો બચપનથી કનૈયાને વરી ચૂકી હતી. સ્ત્રીનો આ ગુણ તો તેને પુરૂષથી અલગ ચિતરવામાં કામયાબ રહ્યો છે. જલ્પાએ પણ પોતાની આગવી પ્રતિભા દાખવી. બચપનથી માતા એમજ પિતાએ મુકેલા વિશ્વાસને વળગી રહી. ભલેને રાત પડૅ ઓશિકા પલાળતી. દિવસ દરમ્યાન મુખ પર સુંદર મહોરું પહેરતી. દાદીને ધોરજ બંધાવતી. નાના બન્નેને સોડમાં ઘાલી ,’હું છું ને ‘ કહી સાંત્વના દેતી.

પંદરેક દિવસતો નવિને સ્ટોર ચલાવ્યો. તેને એકલાને પણ ભારે લાગતું. જનકે તેને બરાબર ઘડ્યો હતો. નવિનને ટાણે કટાણે જનક જોઈતા પૈસાની મદદ કરતો. જ્યાં તેને વ્યાજબી લાગતું ત્યાં પૈસાની ઉઘરાણી ક્યારેય કરી ન હતી. જનક જાણતો હતો કે જો માણસોને સુખી રાખીશું તો તેમની દાનત પણ સારી રહેશે અને કામ પણ દિલથી કરશે.

નાનો ભાઈલો જય ,જ્યારે માતા અને પિતા ગુમાવ્યા ત્યારે માંડ આઠેક વર્ષનો હતો. અબૂધ ન કહેવાય પણ એટલી સમજનો પણ અભાવ હતો. સમયને પાંખો હોય છે. ઘણીવાર સમય કીડીને વેગે ચાલે છે તો ઘણી વખત રોકેટની ઝડપે. જયને આઈ. આઈ. ટી.માં હવે ત્રીજું વર્ષ ચાલુ થયું બસ એક વર્ષ અને પછી તો તેને જીવનમાં પાછું વળી જોવું નહી પડે. અત્યારથી દીદીને અને જેમિનીને તૈયાર કરી રહ્યો હતો કે જો કદાચ અમેરિકા જવું પડે તો તેમને ખુશી થશે ને ? જેમિનીએ પોતાનો અભિપ્રાય આપ્યો.

‘તું અમેરિકા જઈશ પછી દીદીને અને મને ભૂલી જઈશ’.

જલ્પાને ખબર હતી જયની બહેનપણી ખૂબ પૈસાદાર ઘરની હતી. તે પણ સાથે જશે અને બસ પછી ભાઈ ગયો. જય દીદી પાસે જઈને પૂછી રહ્યો, ‘શું દીદી તને એવું લાગે છે ?’

જલ્પા ભાઈને ભેટીને બોલી ,’મારો જય એવું ન કરે’.

જો કે બોલ્યા પછી, એવો ખોટો વિચાર તેને હચમચાવી ગયો. ‘ જો કદાચ એવું બને તો?’ જલ્પાને હવે જય તેમજ જેમિની મોટા થયા પછી થોડી અસલામતી જણાતી હતી. જય આઈ. આઈ ટી.માં અને જેમિની વકિલાતનું ભણતી હતી. દાદી હવે હતી નહી. જલ્પાને જિંદગી ‘ખાલી’ લાગવા માંડી. લગબગ તેર વર્ષ થૈ ગયા હતાં. ધંધો પણ સરસ રીતે ગોઠવાઈ ગયો હતો.

મિત્ર મંડળ બનાવવામાં કે પોતાના શોખ પૂરા કરવાની ગાડી જલ્પા ચૂકી ગઈ હતી. તેની સવાર પડૅ , જય જેમિની અને દાદી. દસ વાગ્યા પછી ધંધો. રાતના ઘરે આવીને આખા દિવસના કામકાજનો તાળૉ મેળવવાનો. હવે ? કામકાજમાં પાવરધી હતી. કમપ્યુટરને હિસાબે ‘ઈનવેન્ટરી અને પૈસાની’ લેવડદેવડ માત્ર એક બટન દબાવવાથી હાજર.

જલ્પા ફાલતુ સમય કઈ રીતે પસાર કરે ? ન કસરત કરવાની આદત ન કોઈ ઈતર પ્રવૃત્તિ ? નવીનના કામકાજ પર્પણ નજર રાખવાની આદત પડી ગઈ હતી. નવીનને પૈસા સારા મળતાં તેથી તેની નિયત ખૂબ સાફ હતી. આ ધંધો તેને પોતાનો હોય એમ લાગતું.

હવે ઘરમાં દાદી પણ રહી ન હતી. જય કેમપસ પર રહેતો હતો. જેમિનીની હાજરી ગણવી કે નહી તે એક પ્રશ્ન હતો. પેલો ધારાશાસ્ત્રી જેના હાથ નીચે જેમિની તૈયાર થઈ રહી હતી ,તેણે જેમિનીને દાઢમાં ઘાલી હતી. જેમિની કરતાં માત્ર સાત વર્ષ મોટો હતો. પોતાની કુશળતાને કારણે ખૂબ જલ્દી નામ કમાયો હતો. કામમાં લગ્નનો વિચાર ન આવ્યો પણ જ્યારે જેમિની તેની સાથે જોડાઈ ત્યારે અચાનક એ વિચાર જબક્યો. જેમિની સાથે ખૂબ પ્રેમ ભર્યું વર્તન હતું. તેને દિલ દઈને બધું શિખવતો. જેમિની હતી પણ એવી કે પરાણે વહાલી લાગે.

જ્યારે ગાડી પટરી પર ચાલતી હોય અને માનસિક શાંતિ છવાઈ હોય ત્યારે અચાનક કંઈ અવશ્ય બને ! મનમાં ખળભળાટ પેદા કરે.

જેમિનીનું નસિબ ખુબ સારું નિકળ્યું. ખૂબ ચોકસાઈથી બધું કાર્ય કરતી.  તેને પણ એડવૉકેટ જીતેન ગમતો હતો. કામ ને કારણે બન્ને ઘણો વખત સાથે ગાળતા. જેમિનીએ કયારેય કલ્પના પણ નહોતી કરી કે વકિલાતનું ભણ્યા પછી આવા સરસ ધારાશાસ્ત્રીના હાથ નીચે કામ કરવાની તક મળશે. રોજ સવારે કાળો કોટ પહેરીને નિકલતી ત્યારે સહુથી પહેલા દીદીને અને પછી દાદી તેમજ માતા અને પિતાને પ્રણામ કરતી.

જેમિની, જલ્પાથી લગભગ ૧૨ વર્ષ નાની હતી.  હવે મોટી થયા પછી તેની સાથે માન પૂર્વક નાની બહેન જેવી લાગણી ધરાવતી. પોતાના દિલની બધી વાત કરતી. જેમિનીએ માતાનો સંગ બહુ માણ્યો ન હતો. તેણે દાદીનો ખોળો અને દીદીનું વહાલ પેટ ભરીને અનુભવ્યા હતા. દીદીને ખૂબ મહેનત કરતાં જોઈ હતી. આ તો હવે બધું થાળે પડી ગયું હતું, તેથી દીદીને નવરાશ પણ મળતી.

જેવું તેનું કોર્ટ કચેરીનું કામ પુરું થાય એટલે સીધી મારતી ટેક્સીએ ઘરે આવતી. જો દીદી ઘરે ન હોય તો સ્ટોર પર પહોંચી જતી.

‘દીદી, ચાલને આપણે શોપિંગ કરવા જઈએ’?

‘અરે, પણ મારે કાંઇ નથી જોઈતું’.

‘અરે મારી વહાલી દીદી , તને ન જોઈએ તો કાંઇ નહી મને અપાવજે બસ’.

જેમિની દીદીને ઘસડી જતી અને આધુનિક ઢબે સજાવતી. આમ જોવા જઈએ તો જલ્પા જેમિની કરતાં વધુ સુંદર હતી. જેમિની લૉ કોલેજમાં હતી અને ઉપરથી જીતેન જેવો ધારાશાસ્ત્રીના પ્રેમમાં ગળડૂબ. તેનું રૂપ ખૂબ ખિલ્યું હતું. જલ્પા જોઈને રાજીના રેડ થઈ જતી. દીદીને સુંદર કપડાં અને સુઘડવાળમાં નિખરેલી જોઈ જેમિની હરખાતી.

જલ્પાનું આવું પ્રેમાળ વર્તન જોઈને જલ્પા તેની બધી વાત માનતી. જેમિની સાથે જ્યાં પણ જવું હોય ત્યાં તૈયાર થઈ જતી. હવે તો ગાડી ચલાવવાની જેમિનીએ. જલ્પાએ શેઠાણીની જેમ બાજુમાં બેસવાનું. જેમિની દીદીને પ્યારથી ભિંજવી નાખતી. શોપિંગ પોતાના નામે કરવા લઈ જતી,. ‘દીદી, આ જો તને કેવું સરસ લાગે છે’. એમ કહી કહીને તેના માટે બધું લેતી.

દીદી, આજે સાંજના તારી અને મારી મેડિક્યોર અને પેડિક્યોરની એપોઈન્ટમેન્ટ લીધી છે. હું ગાડી લઈ જાંઉ છું . તને સીધી લેવા આવી પહોંચીશ. જેમિનીએ મનમા નક્કી કર્યું હતું ,દીદીને નવા જમાનાના રંગમાં રંગવાની. તેને જીવનમાં રસ લેતી કરવાની. જેમિની જ્યારે જીતેન સાથે હોય ત્યારે તેના મનમાં દીદી ઝબકી જતી.

“દીદીએ કુટુંબની જવાબદારી લીધી તેથી પોતાનો સંસાર ન માંડ્યો”.

રહી રહીને તેને અંતર ડંખતું હતું. જલ્પા ક્યારેય એવો ભાવ આવવા ન દેતી. જેમિની મનોમન પોતાની જાતને ગુન્હેગાર માનતી. જયને કોઈ વાર વાત કરતી. પણ  જય છોકરો હતો. સ્ત્રીની આવી વાત સમજી શકવાને અસમર્થ. હા, દીદીને પુષ્કળ પ્રેમ આપતો. તેનો પડ્યો બોલ ઝિલતો. તેનો આદર કરતો. આ બધાથી પેટ ન ભરાય. એક સ્ત્રી, સ્ત્રીની ભાવનાને સમજી શકે !

એક દિવસ બન્ને બહેનો ક્રિમ સેંટરના છોલે પૂરી ખાવા ઉપડી ગયા. ચોપાટી પર આવેલી ‘ક્રિમ સેંટરે’ વર્ષો થયા નામ બનાવેલું રાખ્યું છે. મુંબઈમાં ગમે ત્યાં છોલે પૂરી ખાવ ‘ક્રિમ સેંટર’ની તોલે ન આવે.  ખાવામાં મશગુલ હતા ત્યાં, ટી.વી. પર સમાચાર આવતા જોયા. ‘મનપસંદ’નું નામ સાંભળી બન્ને બહેનોના કાન ચમક્યા. કોળિયો હાથમાં રહી ગયો. એ રેસ્ટોરન્ટમાં આગ લાગી હતી. બન્ને જણા પૈસા ચૂકવીને સીધા સ્ટોર પર આવ્યા.

‘અધિક મહિનો’ વગર આમંત્રણે આવી ખાબક્યો. આગ ભલે ‘મનપસંદ’માં લાગી હતી પણ જલ્પાને અંદરથી હલાવી ગઈ. સીધા સ્ટોર પર પહોંચ્યા. કેમ ન ગ્ભરાય, મનપસંદની બાજુમાં તેનો સ્ટોર હતો !

આજુબાજુ કડક ચોકી હતી. કોઈને નજીક સરવા દેવામાં આવતા નહી.  નસિબ સારા હતા કે આગ, આગની બૂમ સાંભળી બધા બહાર દોડી આવ્યા. ચારેક બંબાવાળા આગને કાબૂમાં લેવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યા હતા. નવીન બહાર આવી ગયો હતો. તેણે સમય સૂચકતા વાપરી એક બેગમાં કામના કાગળિયા અને આજની રોકડ રકમ સાથે લઈ લીધી હતી. જતીનનો સ્ટોર જલ્પાની બીજી બાજુ હતો એટલે ત્યાં સુધી આગ ફેલાઈ ન હતી. તે પણ બધા સાથે બહાર આવીને ઉભો હતો. દરેક જણાના મુખ પર ચિંતા સ્પષ્ટ જણાતી હતી.

નવીને,  જલ્પા અને જેમિનીને જોયા.

‘બહેન હું તો કામમાં હતો. અચાનક બૂમાબૂમ સાંભળી, આગનો શબ્દ સાંભળી રોકડ અને કામની ફાઈલ લઈ બહાર દોડી આવ્યો.  જલ્પાએ તેને શાંતિ રાખવા કહ્યું.

‘લાગે છે આપણા સ્ટોરને બહુ નુકશાન થયું નથી, સહુથી સારા સમાચાર એ હતા કે કોઈ જાનાહાની થઈ નથી. ‘મનપસંદ’ના બધા ગ્રાહકો બહાર દોડી ગયા હતા.

જતીનના સ્ટોરને ઉની આંચ પણ આવી ન હતી. છતાં તેનું મુખ ઉદાસ હતું. . ઘરે પત્ની છેલ્લા બે વર્ષથી કેન્સરમાં પિડાતી હતી ત્યા ,આગ ! નસિબ સારા નિકળ્યા કે તેને નુકશાન ન થયું. જલ્પા, જેમિની, જતીન, જીગર બધા વાતે વળગ્યા. કેવી રીતે થયું તે ખ્યાલ ન આવ્યો.

જીગરે કહ્યું,’ કદાચ ગેસ લિક થયો હોય’. તેને પોતાને પણ સમઝણ પડી ન હતી કે ‘આગ’ કેમ ફાટી નિકળી ?

ભલુ થજો કે બધાએ, આગ કે કોઈ પણ જાતની તકલિફ આવે તેનો સારો એવો વિમો ઉતરાવ્યો હતો. મનપસંદમાં તે સમયે ગણ્યા ગાંઠ્યા માણસો હતા, જેને કારણે જાનહાનીનો પ્રશ્ન ઉભો જ ન થયો. સહુ સાવચેતીથી બહાર આવી ગયા. જીગરે સહુને પૈસા ન આપવા વિનંતિ કરી.

બંબાવાળાએ સમયસર આવીને પરિસ્થિતિ કાબૂમાં કરી લીધી. આગ કેવી રીતે લાગી તેની કાયદેસર તપાસ હાથ ધરી. ગેસની લાઈનમાં ‘લિકેજ’ જણાયું. રસોડામાં કામ કરનારને ધરપત થઈ કે તેમનો વાંક ન હતો. ્બધું થાળે પડતાં અડધી ઉપર રાત પસાર થઈ ગઈ. મનપસંદ એક અઠવાડિયા માટે બંધ રાખી.

રાતના ઘરે પહોંચતા બે વાગ્યા. રાતના સમયે ચોરી કે લુંટફાટ ન થાય તેને માટે ત્રણેક પોલિસ પણ ઉભા રખાવ્યા. હવે બધું સમારકામ ન થાય ત્યાં સુધી મનપસંદ બંધ રહેવાની હતી. જલ્પાના સ્ટોરમાં ઝાઝુ નુકશાન થયું ન હતું. સામાન તો બધો અકબંધ હતો પણ મનપસંદને અડીને જે ભિંત હતી તેમાં કામ કરાવવું પડવાનું હતું. વિમાવાળાએ આવીને અંદાઝ આપ્યો. પહોંચેલા જીગરે બીજા દિવસથી કામ શરૂ કરાવી દીધું. તેને ત્યાથી આગ ચાલુ થઈ હતી એટલે જલ્પા પાસે એક પણ પૈસો લેવાની ના પાડી. જલ્પા તેની ઉદારતા જોઈને દિંગ થઈ ગઈ.

જતીનાને તો કશો વાંધો આવ્યો ન હતો. તેનો સ્ટોર તો બીજા દિવસથી ચાલુ થઈ ગયો. જલ્પાએ બાર વાગ્યાથી પાંચ વાગ્યા સુધી ચાલુ રાખવાનો નિર્ણય કર્યો. નુકશાન થયું હતું પણ ચિંતા ન હતી. જય અને જેમિનીએ દીદીની સાથે પોતાનો સૂર પૂરાવ્યો. જય ઘરે બહુ આવતો નહી, ભણવામાં ખૂંપ્યો હતો. જેમિનીને તેના ધારાશાસ્ત્રી કાયદો શિખવાડતાં કરતાં પ્રેમની ભાષા ખૂબ વિસ્તારથી શિખવાડી રહ્યા હતા.

જલ્પાને ‘એકલતા’ ખાવા ધાતી. શું કરવું તેની ગડમથલમાં રાતની નિંદ ગુમાવતી. ભલુ થજો વાંચવાનો શોખ હતો તેને કારણે પુસ્તકો જોડે મૈત્રી તાજી કરી. ભર જુવાનીમાં   ધંધામાં પલોટાઈ તેથી મિત્ર મંડળ નહિવત હતું. તે સહુ પોતાના સંસારમાં રચ્યા પચ્યા રહેતા તેથી મુલાકાત ઝાઝી થતી નહી.

હજુ તો માંડ બધું કામ થાળે પડ્યું ત્યાં જતીનની પત્ની ગંભિર હાલતમાં આવી ગઈ. જલ્પાને આ વાતની ત્યારે ખબર પડી જ્યારે બે દિવસ બાજુનો સ્ટોર બંધ હતો.  આજે જલ્પાએ ઘરે જઈને જતીન ને ફોન કર્યો.

 

Advertisements




ઝાકળના પાણીનું બિંદુ (પ્રકરણ ૧૩)

19 07 2018

dew

 

 

 

 

 

પ્રકરણ ૧૩ ઝાકળના પાણીનું બિંદુ

***********************************************************************************

તાજમાંથી નિકળતા રાતના ૧૨ વાગી ગયા. બેમાંથી કોઇને પણ ઘરે ચિંતા કરનાર કે રાહ જોનાર કોઈ હતું  નહી . નિકળ્યા ત્યારે પરિસ્થિતિ ખૂબ બદલાઈ ગઈ હતી. મગનું નામ મરી પાડવાની જરૂર ન હતી. બન્ને જણા સમજુ અને ઉમરલાયક હતા. એક અનુભવી જ્યારે બીજી સાવ નવા નિશાળિયા જેવી હતી. જતીનને સમજતા વાર ન લાગી કે ખૂબ સ્નેહ પૂર્વક જલ્પાનું દિલ જીતવું પડશે. સુહાનીની બિમારીને કારણે તેના વર્તનમાં ઘણો ફરક આવી ગયો હતો. અત્યારની પરિસ્થિતિ એકદમ અલગ હતી. પણ જલ્પા એ જીવનમાં ક્યારેય પુરૂષનો સહવાસ યા મૈત્રી ભાળ્યા ન હતા. અનુભવવાની વાત સાવ બાજુ પર રહી ગઈ હતી. સમય જ ક્યાં મળ્યો હતો ?

માતા અને પિતાનું પહેલું સંતાન. ભાઈ, બહેન અને દાદીથી ઘેરાયેલી જલ્પાને કોઈ પુરૂષ યા યુવાન મિત્ર મળ્યો ન હતો. ૨૦ વર્ષની ઉમરે ઘરનો ભાર ઉપાડવામાં ક્યાંય તેની આવશ્યકતા જણાઈ ન હતી. હરી ફરીને નવીન, જતીન અને મનપસંદના બન્ને યુવાનો સાથે સંબંધ બંધાયો હતો. તે પણ માત્ર ધંધાના કામ પુરતો ! હવે જ્યારે જતીન સાથે ના સંબંધે નવો માર્ગ અપનાવ્યો ત્યારે જલ્પાને  ગમ્યું.

જલ્પા અવઢવમાં હતી. તે પોતાની દિશા નક્કી કરી શકતી ન હતી. દિલ અને દિમાગ બન્ને શું ચાહતા હતાં તે કળવું મુશ્કેલ હતું. લાગણીઓ નિર્બંધ વહેવા તૈયાર હતી. જે અનુભવ ક્યારેય થયો ન હતો તેની માદકતા જલ્પાને ગમી. તે જાણતી હતી આ શરીરની જરૂરિયાત દર્શાવે છે.  જલ્પા ક્યારેય નજીકના ફાયદા માટે તત્પર ન રહેતી. લાંબા ગાળે તેની કેવી અસર થશે એ વિચારવાની આદત હતી.

દિલની ધડકન કાનમાં કાંઇ કહી રહી હતી. બદનમાં વ્યાપ્ત અહેસાસ મધુરો લાગતો હતો. મીઠી નિંદરમાં જાગતા સ્વપના જોવાના ગમતા હતા. સારું હતું બન્ને ભાઈ બહેન હમણાથી ઘરમાં હતા નહી. વરના જલ્પાના હાલ ભારે ભુંડા થાત. કહી શકત નહી અને અહેસાસ માણી શકત નહી. રવીવારે આવતા મોડું થયું હતું. સવારના નવીનને ફોન કરીને જણાવ્યું હતું, ‘માને જરા સારું નથી લાગતું હું આજે સ્ટોર પર મોડી આવીશ’.

નવીન હતો એટલે એને વાંધો ન હતો. જતીન જ્યારે સ્ટોર પર આવ્યો, ત્યારે નવીને સમાચાર આપ્યા, ‘બહેનને ઠીક નથી આજે મોડા આવશે. કદાચ ન પણ આવે તો હું સ્ટોર સંભાળી લઈશ’. જતીન જલ્પાના હાલ જાણવા જ ખાસ આવ્યો હતો. પાછો પોતાના સ્ટોર પર ગયો અને જલ્પાને ફોન કર્યો.

‘હલો જલ્પા. બધું બરાબર છે ને ? તારી તપાસ કરવા સ્ટોર પર ગયો, ત્યારે નવીને કહ્યું તું કદાચ મોડી આવીશ’.

‘જી’.

‘આજે આવવાનો વિચાર છે કે નહી ? નહી તો હું સાંજે ઘરે જતા તારે ત્યાં આવીશ. કાંઈ પણ બનાવજે. સાથે જમીશું’.

જલ્પાને આ પ્રસ્તાવ ખૂબ ગમ્યો. નવીનને કહી દીધું આજે મારો આવવાનો વિચાર નથી.

જતીને પહેલી વાર સામે ચાલીને જમવા આવવાનું કહ્યું હતું. જલ્પા ખૂબ ખુશ થઈ. હવે તો ઘરમાં એકલી હતી એટલે જે મનપસંદ હોય તે બનાવે. રાંધવાવાળા બહેનને તો વર્ષોથી વિદાય કર્યા હતા. આનંદનો અવધિ ઉછળ્યો. શું બનાવીશ તેની કલ્પનામાં સરી પડી. સાદું તો પણ ગમે તેવું બનાવવું હતું. આલુ પરાઠા, બુંદીનું રાઈતુ અને બિરિયાની બનાવવાનું નક્કી કર્યું. ગરમી હતી એટલે છેલ્લે કોલ્ડ કોફી વિથ આઈસ્ક્રિમ . સાદુ અને મનભાવન.

જીદગીમાં પહેલીવાર ‘બે જણા’ માટે ટેબલ સજાવવાનું હતું. અવાર નવાર બહાર જમવા જતી તેથી તે બધા કામમાં હોંશિયાર હતી. બે મિણબત્તી પણ ગોઠવી. મનમાં હતું ,’જતીન ફુલોનો ગુલદસ્તો લીધા વગર નહી આવે”! બધું તૈયાર કરીને સરસ મજાના કપડાં પહેરી તૈયાર થઈ ત્યાં જતીને બારીમાંથી આવતો દેખાયો. હાથમાં ગુલાબના ફુલોનો ગુલદસ્તો લઈને આવી રહ્યો હતો. જલ્પાનું મોઢું મલકી ગયું.

જતીને આગળો ખટખટાવ્યો ત્યારે દોડીને પહોંચી ગઈ. જતીને હસીને ગુલદસ્તો આપ્યો. જલ્પાના ગાલ પર નિશાન લગાવવાની ઈચ્છા રોકી રાખી. હસીને આવકાર આપ્યો. ઘરમાં બે જ જણા હતા. પાણી આપીને ચાનું પૂછ્યું તો કહે, ‘સાંજના સાત પછી ચા નહી ફાવે.’

વાતની શરૂઆત દિવસ કેવો ગયો તેનાથી થઈ. વાતમાં ને વાતમાં બાળકો તેમજ જલ્પાના ભાઇ બહેનની વાતો પર ક્યારે ચડી ગયા ખબર પણ ન પડી.

જતીને એકદમ ધડાકો કર્યો. ‘ આપણી વાત તેમને કહીશું’?

જલ્પાએ કોઈ પણ ઉત્તર ન આપવામાં ડહાપણ માન્યું.  હજી તેની શરમ ઓછી થતી ન હતી. તે મનને મનાવવાની વ્યર્થ કોશિશ કરી રહી હતી, ‘જે બની રહ્યું છે તે સ્વપનું તો નથી ને? જલ્પાને પોતાના  જીવનમાં આવો મધુરો વળાંક આવશે તેની કલ્પના પણ ન હતી.  ખરેખર તો હવે તેને સાથી સાથે જીવવાના કોડ જાગ્યા હતા. જવાબદારી પૂરી થઈ ગઈ હતી. પૈસાની કોઈ ચિંતા હતી નહી.’

અચાનક જતીન બોલી ઉઠ્યો, ‘જમવા મળશે કે ભૂખ્યા જવું પડશે’.

જલ્પા તંદ્રામાંથી જાગી, બન્ને જણા ટેબલ પર ગોઠવાયા. ગુલાબના ગુલદસ્તાની બાજુમાં મિણબત્તીઓ પ્રકાશ રેલાવી રહી હતી. જલ્પાને ક્લાસિકલ સંગિતનો શોખ હતો. ધીમે ધીમે મધુરું સંગીત રેલાઈ રહ્યું હતું. જલ્પાની આગતા સ્વાગતા જતીનને સ્પર્શી ગઈ. સુહાની યાદ આવી પણ તેનું નામ  ઉચ્ચારવાની જતીને ભૂલ ન કરી. જમીને ઉઠ્યા. સુંદર ગ્લાસમાં કોલ્ડ કોફી વિથ આઈસ્ક્રિમની મઝા માણી.

નોકર કામ કરવા સવારે આવવાનો હતો. બન્ને જણા એકલા જ હતા. જતીન આવીને બાજુમાં બેઠો. જલ્પાને ખૂબ ગમ્યું. જતીને અનુભવ્યું જલ્પા હવે સંકોચ દૂર કરી શકશે. જલ્પાનો સંકોચ સંપૂર્ણ પણે દૂર કરવા વાતને બીજા પાટા પર ચડાવવાની જરૂર હતી. જલ્પાનો મનગમતો વિષય એટલે એનો ‘સ્ટોર”.

‘હેં જલ્પા ૨૦ વર્ષ થયા હજુ સ્ટોર પર નિયમિત જાય છે. તેં ધંધો પણ ખૂબ વિકસાવ્યો છે. બજારમાં તારી કાબિલિયતની અને તારા સ્ટોરની  ગ્રાહકો માટેની સરભરા ખૂબ વખણાય છે’.

‘જતીન, મારા પપ્પાએ કહ્યું હતું, ધંધો ઈમાનદારીથી કરવો. ગ્રાહક ખુશ હશે તો બીજા બેને લઈને આવશે. હું તો કોલેજના ચાર વર્ષ દરમ્યાન બધી ઉનાળાની રજામાં પપ્પા સાથે જતી હતી. હું પપ્પાનો ‘જલારામ છું ‘.

‘વાહ, આ ‘જલારામ’ નામ મને બહુ ગમ્યું. હવે તારી એ ખૂબી અને કળા ઘર ચલાવવામાં વપરાય તો કેવું’?

‘જલ્પા ચમકી. વાતનો સંદર્ભ બદલાયો પણ તેને ગમ્યો. ભણતી હતી ત્યારે તેની મનની ઈચ્છા હતી, શાળામાં નોકરી કરવાની. અચાનક બોલી ઉઠી, હવે ધંધો સંભાળીને થાકી ગઈ છું. મને પાછું કોલેજમાં ભણવા જવું છે. બી.એડ. કરું તો શિક્ષિકા બની શકું. ‘

જતીન ખુશ થઈ ગયો. બોલ તું કહે ત્યારથી, આપણે કામ શરૂ કરીએ. સહુ પહેલા તું બી.એડ.નું ફોર્મ ભર. તેના માટે શેની જરૂરિયાત છે તેની તપાસ કર. તને ક્યાંય પણ મારી જરૂર જણાશે ત્યાં હું તારી પડખે છું’.

જલ્પાના જે દિલમાં હતું તે આજે કહેવાઈ ગયું. જતીન સાથેના સંબંધો વિકસી રહ્યા હતા. તેની દીકરીઓ તેમજ, જય અને જેમિનીને પણ જણાવ્યું. સંબંધમાં આવેલો સુંદર વળાંક બધાએ આવકાર્યો. જેમિનીનો હરખ માતો નહી. દીદી તેને માટે ‘મા’થી પણ અધિક હતી.

એક દિવસ બે બહેનો વાતો એ વળગી. ‘દીદી એક વાત કહું ‘?

જલ્પાએ આંખોથી હા, કહી.

‘દીદી, તેં ઘણા વર્ષો સુધી કામ કરીને અગરબત્તીની   માફક જલી અમારા જીવનમાં સુગંધ ફેલાવી છે. જો, જય હવે આ ધંધો સંભાળવાનો નથી. મારે માટે તો આ  સવાલ જ ઉભો થતો નથી. દીદી તું ધીમે ધીમે આ ધંધો સંકેલી લે યા વર્ષો જૂનો છે કોઈ ખરીદનાર મળે તો વેચી દે. તારું મનગમતું સપનું પૂરું કર. તને બાળકો વહાલા છે. એક વર્ષ  ભણીને બી.એડ.ની ડિગ્રી લઈ શાંતિથી જીવન પસાર કર. તારા મનને ગમે તે કર.’

જલ્પા તો જેમિનીએ આપેલું ભાષણ સાંભળી રહી. તેનામાં ઘણી કાબેલિયત હતી. પણ આવું સડસડાટ બોલી ન શકે. હવે તેની સમજમાં આવ્યું જલ્પા કેમ વકિલ થઈ ? જેમિનીની વાણીમાંથી નિકળતો દરેક શબ્દ પ્રેમથી છલકાતો હતો. તેની વાણીમાં સત્ય અને નિર્ભયતા ભારોભાર જણાયા. જલ્પા તેની બહેનની વાત સાથે સહમત થઈ. જય મળ્યો ત્યારે તેને પણ જણાવ્યું.

‘અરે, દીદી બસ હવે તમે આરામ કરો. હું છું ને . તમે બધી ફિકર ચિંતા છોડી તમારી જીંદગી પ્રેમથી જીવો. ‘

જલ્પા નાના ભાઈલાને મોઢે મોટી વાત સાંભળી રહી. તેને લાગ્યું બન્ને ભાઈ બહેનને પ્રેમથી ઊછેર્યા તેઓ જીવનમાં આગળ વધી માતા અને પિતાનું નામ ઉજાળશે. તેમના આશિર્વાદથી મને પણ જીંદગીનો નાવિક મળી ગયો. પ્રભુ તારી કેટલી બધી કૃપા છે.

બીજે દિવસે જતીન મળ્યો. પેટછૂટી વાત કરી. જતીન પણ જલ્પાનો ઈરાદો જાણી ખુશ થયો.

‘જલ્પા જ્યાં પણ મારી જરૂર પડૅ તો વિના સંકોચે કહેજે, હું તારી પડખે છું ‘.

આજે જલ્પાને આખી રાત ઉંઘ ન આવી. આનંદના અવધિમાં તેને ડુબકીઓ મારવાનું ગમ્યું. ભવિષ્યના સુંદર શમણા જાગતી આંખે જોવાનું તેને ગમ્યું. જલ્પા જે પણ કામ કરતી તેમાં પ્રાણ રેડતી. ૨૦ વર્ષથી સ્ટોર ચલાવ્યો હતો. અઠવાડિયાના છ દિવસ અંહી આવતી. જગ્યા સાથે , ધંધા સાથે માયા બંધાઈ જાય એ કુદરતી છે. પણ હવે એને જીવનમાં ઠરીઠામ થવું હતું. હવેની જીંદગી જતીનના સંગમાં પસાર કરવી હતી.

જેનું કદાચ તેને સ્વપનું પણ નહોતું આવ્યું એ હકિકત માણવી હતી. જીવનમાં મેઘધનુષના રંગ પૂરવા હતા. સંજોગો અનુકૂલ આવે ત્યારે જતીન સાથે ભારતના રમણિયય સ્થળો જોવા હતા. જતીન સાથે પરિચય વધતો ગયો, તેમ પ્રેમના બીજને ખાતર પાણી મળતાં નાનો સુંદર છોડ બન્યો. જતીનને જાણતી હતી વર્ષોથી, કિંતુ આ નવી પહેચાને તેના અંગં અંગમાં સ્ફૂર્તિ  ભરી અને ખુશીની ઝલક તેના મુખ પર ફેલાઈ ગઈ. જાણે પહેલાંની જલ્પા જ ન હોય !

સદા કામથી ઘેરાયેલી. મનમાં વિચારોની વણઝાર ચાલતી હોય. ચિંતાના વાદળ તેના મુખ પર સંતાકુકડી રમતા હોય. જલ્પાની જીંદગી જાણે એક કોયડો ન હોય ! જેની ભુલભુલામણીમંથી કાયમ બહાર આવવાનો માર્ગ શોધતી હોય. નાની વયથી કુટુંબની જવાબદારી નિભાવી રહેલી જલ્પાના મુખ પર હમેશા ગંભિરતા જણાતી. તેની જગ્યાએ આજકાલ ઉમંગ અને આનણ્દ લહેરાતા જણાતા. જેને કારણે જલ્પાની ઉમર હતી તેના કરતા ઓછી જણાતી. આમ પણ જ્યારે પ્રેમની લાલીમા મુખ પર તરતી જણાય ત્યારે કોઈ પણ યુવતી યા સ્ત્રી અતિ સુંદર દીસે. તેના હ્રદયના ભાવ સ્પષ્ટ રૂપે મુખ પર તરતા જણાય.

સહુ પ્રથમ, પ્રેમ કહીને થતો નથી. પૂછીને તો ન જ થાય. પ્રેમમાં પાગલની વર્તણુક અને બોલચાલ ખૂબ સૌમ્ય જણાય. તેનો આનંદ છુપ્યો છુપાય નહી. કહેવાની જરૂર ન પડે. તેનું મુખ ચાડી ખાય. પ્રેમની અસર અને ઝલક વ્યક્તિનું અંગ અંગ પ્રદર્શિત કરે.

આનંદના અતિરેકમાં ડૂબેલી જલ્પાને કોઈએ અંદરથી ધક્કો માર્યો. જલ્પાને એ ઝાટકો ચોટદાર લાગ્યો ! તેનું દિલ કશું કહેવા વ્યાકુળ થઈ ઉઠ્યું. જલ્પાએ લાંબો શ્વાસ લીધો. અંતરના અવાજને અવગણવાની આદત જલ્પાને ન હતી. શાંત થઈ અવાજ સાંભળવામાં તલ્લીન થઈ ગઈ.

‘અરે પણ શું છે”?

“તું ઘેલી થઈ છે”?

“માન્યું કે પ્રેમ જીવનમાં પહેલી વાર મળ્યો છે”.

“આટલા વર્ષોથી તારું મનમાન્યું કરતી હતી”.

“તારા નાના ભાઈ અને બહેન તારી સામે કદી બોલ્યા નથી”.

” તને પ્રેમે છાવરી છે”.

“તને લાગે છે જતીન , જે બે જુવાન દીકરીઓનો બાપ છે એ તને સમજી શકશે”?

જલ્પા ચમકી ગઈ, કોઈ પણ પુરૂષનો તેને અનુભવ ન હતો. જતીન સાથેકામ પડતું ત્યારે ખૂબાદર અને ઈજ્જતથી પેશ આવતો હતો. અંહી પરિસ્થિતિ અલગ હતી. જતીન એક બાપની ભૂમિકા પહેલી નિભાવશે !

“યાદ રાખજે, જરા પણ વિચારોમાં સમાનતા નહી હોય ત્યારે એની બાપની લાગણીઓ ઉછાળા મારશે”. મને જલ્પાને ઢંઢોળી.

‘એ હમેશા બન્ને દીકરીઓને ‘મા’ નથી કહી તેમની ઈચ્છાઓ સંતોષશે”.

“હા, આજે તને પ્યાર જતાવે છે. કારણ તેની ‘ઈંદ્રિયોની માગ’ છે” !.

“તને કોઈ પણ પુરૂષનો અનુભવ નથી “.

“અરે તું જ્યારે કોલેજમાં હતી ત્યારે કોઈ ‘દોસ્ત’ પણ બનાવ્યો ન હતો” !

‘અચાનક ઘરની ધુરા તારા હાથમાં આવી ગઈ”.

‘જો તારી આજ સુંદર છે ! આવતીકાલ આનાથી સુંદર હશે એ આશામાં આજને અવગણીશ નહી”.

અચાનક જલ્પા નિંદરમાંથી સફાળી જાગી ગઈ. ઉઠીને ફ્રિજનું ઠંડુ પાણી પીધું. થોડું મ્હોં પર છાંટ્યું, કે ઉંઘ પાછી સતાવે નહી. ઉંઘમાં ચાલતા વિચારોનો દોર જાગતા જોડી રહી. જતીન ખૂબ ગમતો હતો. તેને આવા પ્રેમનો અનુભવ કદી થયો ન હતો.

“લગ્ન” એ પણ ૪૨ વર્ષની ઉમરે, જરાક વધારે પડતું લાગ્યું. લગ્ન સાથે જવાબદારી આવે ! જતીન અને તેની બન્ને દીકરીઓ ! જલ્પાએ માથું ધુણાવ્યું.   આજે સ્ટોરનું બધું કાર્ય પુરું થઈ ગયું હતું. જલ્પાને માથેથી દસ મણની શિલા ખસી ગઈ હતી. તેને જે હળવાશનો અનુભવ થયો તે આહલાદક હતો.

આજે જતીન સાથે રાતના ૬ થી ૯ ના શૉમાં સિનેમા જોવા જવાની હતી. ” નજદિક દૂરિયાં ” . ફિલ્મની પટકથા ખૂબ સુંદર હતી.  ફિલ્મ જ્યારે પરાકાષ્ટાએ હતી ત્યારે જે અણધાર્યો વળાંક વાર્તામાં આવે છે તે જોઈ જલ્પા ચોંકી ગઈ.  હસમુખી જલ્પા સિનેમા જોઈ એકદમ ગંભિર થઈ ગઈ. તેનું મન ચગડોળે ચડ્યું. જતીન પાસ તે પ્રદર્શિત ન થાય તેનું ચીવટતા પૂર્વક ધ્યાન રાખ્યું. બહારથી તેનું વર્તન સાધારણ હતું. અંદર ઉલ્કાપાત મચ્યો હતો.

કઈ રીતે સંયમ જાળવવો તે વિચારી રહી. જતીન ગમતો હતો. જતીનનો સાથ મનપસંદ લાગતો. દિલમાં અને દિમાગમાં મસ્તી છવાઈ જતી. ક્યારેય ન અનુભવેલી લાગણીઓ તેને સુખ આપતી.

અચાનક જતીનની પત્ની સુહાની નજર સમક્ષ આવી. જલ્પાને થયું એની જગ્યા તે કદી નહી લઈ શકે. જતીન અને સુહાનીએ લગભગ ૨૫ વર્ષનો સહવાસ માણ્યો હતો.  બે જુવાન દીકરીઓનો પિતા છે.  દીકરીઓ માતા નથી તેનું દર્દ સહી રહી છે. આમ પણ પિતાને દીકરીઓ ખૂબ વહાલી હોય છે.

‘ભવિષ્યમાં દીકરીઓની લાગણીમાં ખેંચાઈને જતીને ને દ્વિધા અનુભવવી પડે તો’ ?

જલ્પા અને દીકરીઓને આજે ભલે ફાવતું હોય તેમની માતાની બરાબરી જલ્પા કદી ન કરી શકે ! પોતાના ભાઈ અને બહેનની વાત જુદી હતી. ક્ષણિક સુખના આવેશમાં રાહ નથી ભૂલી રહીને ?

જલ્પા અંતરાત્માને ઢંઢોળી રહી.

પ્રશ્નની ઝડી વરસી રહી ! ઉત્તર મેળવવા અસમર્થ હતી !

ત્યાં જતીન બોલ્યો, ‘જલ્પા બોલ ક્યારે લગ્ન કરીશું”?

અનાયાસે જલ્પાના મુખમાંથી સરી પડ્યું ,”જરૂરી છે “?

જીવન વિષે વિચારી રાહ મુકરર કર્યો. જતીનની સાથે સુંદર પ્રેમ ભર્યો સંબંધ જાળવ્યો. જતીનની મૈત્રીને ખૂબ દાદ આપતી. ખુલ્લા દિલે તેની સાથે ચર્ચા કરતી. બી.એડ. કરી ફેલોશિપ સ્કૂલમાં શિક્ષિકા બની જીવન ગુજારી રહી. અંતે જે કરવાની ઈચ્સછા હતી તે ફળીભૂત થઈ.

સવારના પડૅલાં ઝાકળના બિંદુ તેની સામે જોઈ મુસ્કુરાઈ રહ્યા. તડકો આવેને બાષ્પિભવન થવાને બદલે ઝગમગતા ઝુમી ઉઠ્યા. સૂરજને લાજ આવી વાદળ પાછળ મ્હોં સંતાડી ભરાઇ ગયો ! “ઝાકળનું બિંદુ ” ડાબે જમણે મસ્ત બની લહેરાઈ ઉઠ્યું.

 

******************************************************************************

 

 

 





પ્રણય પાંગર્યો : પ્રકરણ ૧૨: ઝાકળ બન્યું મોતી

13 07 2018

 

 

 

 

જતીન અને જલ્પાઃ

******************

બોલતાં તો બોલાઈ ગયું પણ પછી એકદમ સન્નાટો છવાઈ ગયો. જતીનને પણ મનમાં થયું , નજીવી ઓળખાણ પર આવું નહોતું કહેવું જોઈતું. વાણી એકવાર મુખમાંથી બહાર આવે પછી મનુષ્ય લાચાર છે. હવે આનો ઈલાજ શો ? જતીન તો મુંઝવાયો કિંતુ જલ્પા તેના કરતા અનેક ગણી દ્વિધામાં મૂકાઈ ગઈ. જતીન મનોમન વિચારી રહ્યો આનો ઈલાજ અને બેભાનપણામાં ગાડી તેજ ચાલી રહી !

જતીને ગાડી તાજ તરફ મારી મૂકી. મનના વિચાર તો તેનાથી પણ તેજ ગતિ પકડી ચૂક્યા હતા ! જલ્પાનું નિખરેલું રૂપ જોઈને તે ચકાચૌંધ થઈ ગયો હતો. સુહાની વગર તે નાવિક વગરની હોડીને મન ફાવે તેમ હલેસા મારતો હતો. ભલું થજો સુહાનીનું, જેણે જતીનના મનમાં ‘જલ્પા’ નામનું બીજ વાવ્યું. આ બીજને હજુ ખૂબ જતનથી સંવારવાનું હતું. તે જાણતો હતો ,’ઉતાવળે આંબા ન પાકે ” !

તાજના આંગણામાં આવીને ગાડી ઉભી રહી, જતીને ‘વેલે પાર્કિંગમાં” ગાડી આપી જલ્પા સાથે ચાલવા માંડ્યું. જલ્પાનો હાથ પકડવાનું મન થયું પણ અજુગતું લાગશે માની સીધા બન્ને જણા ‘ક્રિસ્ટલ રૂમમા” પહોંચ્યા. જતીન ખૂબ સાવધ બની ગયો. વાત બનતા પહેલાં બગડી ન જાય તેની તકેદારી રાખવાનું નક્કી કર્યું. જતીન તો ૨૫ વર્ષનું લગ્ન જીવન માણિ ચૂકેલો અનુભવિયો હતો.

જલ્પા માટે તો આ પ્રથમ અનુભવ હતો ! તેનું મોઢું સિવાઈ ગયું હતું. તેના દિલના ભાવ કળવા જતીન અસમર્થ હતો. તેને પણ મૌન રહેવાનું યોગ્ય લાગ્યું.  બન્ને જણા ખૂણાની ખુરશીઓમાં ગોઠવાયા. ત્યાંની ઝાકમઝોળ લાઈટ અને સુંદર વાતાવરણ આંખોથી માણવા લગ્યા. અચાનક બન્નેનિ આંખો ટકરાઈ અને જતીને સ્મિત રેલાવ્યું. જલ્પાએ પણ પ્રતિભાવ આપ્યો.

જતીનને લાગ્યું હવે ‘ગ્રીન સિગ્નલ’છે. બોલવામાં વાંધો નહી આવે. જલ્પાના હાસ્યમાં જતીનને મીઠો આવકાર જણાયો.

સંમતિની “લીલી ઝંડી’ ફરકતી જણાઈ !

‘હું તો ઘણા વખત પછી આવી રીતે બહાર ડીનર પર આવ્યો છું. સુહાનીની માંદગીને કારણે બધું વિસરાઈ ગયું હતું. તેની સંગમાં આ બધું જરૂરી પણ નહોતું લાગ્યું. ‘

‘મને પણ યાદ નથી, આવી રીતે હું ક્યારેય અંહી ડીનર પર આવી હોંઉ”.

‘તમને કેવું લાગે છે’?

‘ખબર નથી પડતી’.

જતીને અનુભવ્યું ધીરે ધીરે જલ્પાનો સંકોચ દૂર થશે. પૂછ્યું , ‘ઠંડુ પીણું કયુ મંગાવું’?

જલ્પાને ‘સ્વીટ લાઈમ સોડા’ ખૂબ ભાવતા.  જતીને બે ગ્લાસ નો ઓર્ડર વેઈટરને આપ્યો. સાથે વેફર્સ અને ખારા કાજુ પણ મંગાવ્યા. બન્ને જણાને વાતો કરવી હતી. શરૂઆત કોણ કરે ? જતીન અને જલ્પા ઘણા વખતથી ઓળખતા હતા. સુહાનીની માંદગી અને વિદાય પછી થોડા નજીક પણ આવ્યા હતા. હજુ જલ્પાના મનમાં શું ચાલે છે, તે કળવું મુશ્કેલ હતું.

જતીન તો જાણે નિરધાર કરી ચૂક્યો હતો,’યેને કેન પ્રકારેણ’ જલ્પાને રિઝવી તેની સાથે સંસાર શરૂ કરવો.  સુહાની અને દીકરીઓ વગર તેને ઘરમાં ગોઠતું નહી.

અનુભવી જતીન ખબર નહી કેમ આજે નવા નિશાળિયા જેવું વર્તન કરી રહ્યો. જેવી જલ્પાના દિલ અને દિમાગમાં હલચલ મચી રહી હતી એવો કોઈ અનુભવ જતીનને ન થાય એ સ્વાભાવિક હતું. ૧૯ વર્ષની બે દીકરીઓનો બાપ હતો. તાજેતરમાં પત્ની ગુમાવી હતી. હજુ તેની સ્થિતિ સામાન્ય ન હતી. તેમ છતાં સ્ત્રીના સાંનિધ્યને ઝંખતો હતો. એકલો રહેવાને ટેવાયેલો ન હતો. જલ્પા ભલે જાણિતી હતી પણ આ રીતે કદી નિહાળી ન હતી. મનમાં સુહાનીનું સ્મરણ કરી રહ્યો.

‘સુહાની મારી મદદે આવ’ !

જતીનને એવું લાગ્યું સુહાની તેની હાંસી ઉડાવી રહી છે. મનમાંથી વિચારોને તિલાંજલી આપી. સભાન પણે જલ્પાને નિહાળી રહ્યો. જલ્પાના મુખના હાવભાવ કંઈ જુદું કહી રહ્યા હતા. જાણે જતીનને કહી રહી. હોય, ‘મને આ સુખદ અનુભવ ગમ્યો’ !

જલ્પાને એકલા રહેવાની આદત હતી. છતાં તેનું મન રહી રહીને જતીનની નિકટતા ભોગવવા તરસતું હતું.

. ૪૦ની આસપાસ  પહોંચી હતી. ભાઈ અને બહેન હવે તેમની મંઝિલ પર મુસાફરી કરી રહ્યા હતા. માર્ગમાં કોઈ રૂકાવટ ન હતી.  જો તેને યોગ્ય સાથી મળે તો શાંતિનું જીવન જીવવાની તેની પણ તમન્ના હતી.  જતીને જ્યારે તાજમાં ડીનર પર જવાનું આમંત્રણ આપ્યું ત્યારે કેટલા બધા સ્વપના તેણે ખુલ્લી આંખે જોયા હતા. જ્યારે બન્ને સાથે હતા ત્યારે તેની જબાન પર ‘ગોદરેજનું તાળું’ વાગી ચૂક્યું હતું. જતીને તેને હળવેથી, મીઠી વાણી દ્વારા ખોલવાની જરૂર હતી.

જતીનના મનમાં શંકા જાગી, જલ્પાને તેનો સંગ ગમે છે ? શરમાળ જલ્પા તે કહેતા સંકોચાતી હતી. જતીને હિમત કરીને કહ્યું ‘જલ્પા, તમે આજે ડીનરનું આમંત્રણ સ્વીકાર્યું, તેથી મને ખૂબ આનંદ થયો’.

જલ્પાએ મીઠું સંમતિ સૂચક સ્મિત વેર્યું. હવે જતીનની હિમત વધી. તેને ખબર હતી, જલ્પા શરમાય છે. કામની વાત કરવા આવતી ત્યારે બે ધડક પોતાની મુશ્કેલીનું વર્ણન કરતી જલ્પા અને સામે સુંદર પરી જેવી લાગતી જલ્પામાં ખૂબ તફાવત હતો. જતીન સાથે વાત કરતાં પોતાનો અભિપ્રાય નિર્ભય પણે આપતી. આજે તે પહેલીવાર આવી રીતે જતીન સાથે આવી હતી એટલે સંકોચ અને લજ્જાના કોચલામાંથી બહાર આવી શકતી ન હતી. જેમ જેમ તે કોચલું તોડવાનો પ્રય્ત્ન કરતી હતી તેમ તે વધારે સકુડાતી હતી.

જતીન તેની લજ્જા કળી શક્યો. હિંમત કરીને તેની નજીક સર્યો અને હળવેથી હાથ પકડ્યો. જલ્પાને ગમ્યું પણ આંખો ઉંચી ન કરી શકી.

ધીરેથી તેની નજીક જઈ બોલ્યો,’જલ્પા હું જતીન છું. તું મને ઓળખતી નથી ?’

આ સવાલે જલ્પાની શરમ જરા ઓછી થઈ. મુસ્કુરાઈને જવાબ આપ્યો,’ તમારી સાથે આ રીતે પહેલીવાર છે. મને ખબર નથી પડતી કેમ મને આટલી બધી લજ્જાએ ઘેરી લીધી છે’.

‘કોઈ વાંધો નહી. આપણે અંહી શાંતિથી બેઠા છીએ. તું નિર્ભય બન’.

‘પ્રયત્ન કરીશ’.

‘ચાલ ,જો આ ડ્રિન્ક,  ચિપ્સ તેમજ કાજુ આવી ગયા છે. થોડું લે એટલે તને હિમત આવશે. ‘તારી મરજી યા સંમતિ વગર કોઈ પગલું હું નહી ભરું. તું મારા કહેવાનો અર્થ સમજે છે ને?’

જલ્પાએ ડોકું હલાવી હા પાડી. જતીનને જવાબ મળી ગયો. જલ્પાની ઈચ્છા જાણવાની તેને જરૂર ન લાગી.

જલ્પા વિચારી રહી, ‘આવું સુંદર વાતાવરણ, મનગમતો સંગાથ, હું કાંઈ નાની ૨૦ વર્ષની નથી કે આમ શરમાઈને સમયને હાથમાંથી સરી જવા દંઉ’. ખૂબ હિમત એકઠી કરી, મગજને શાંત કર્યું. હવે આગળ શું બનવાનું છે તેનો અંદાઝ આવી ગયો હતો. દિલમાં ઉમંગ વ્યાપ્યો. આ વિચાર તેને કોઈ દિવસ આવ્યો ન હતો. જ્યારે જતીનને આવ્યો અને આમંત્રણ મળ્યું ત્યારે ઘરમાં એકલી દર્પણ સામે નાચી ઉઠી હતી. જતીનને ઓળખતી હતી. ઉમર વચ્ચે માત્ર દસેક વર્ષનો ફરક હતો. જે તેને માન્ય હતો. દેખાવમાં ખૂબ સોહામણો હતો. આ તો સુહાની બિમારીને કારણે સાથ છોડી ગઈ, તેથી પોતે ભાગ્યશાળી બનવાની હતી’.

જલ્પાએ વિચાર ખંખેર્યા. આ બધું વિચારવા ઘર છે. અંહી આજે તાજના ‘ક્રિસ્ટલ હોલ’માં ડિનરની મઝા માણવાનું નક્કી કર્યું. ધીમેથી ઉંચુ જોયું અને જતીન તરફ જોઈ મુસ્કુરાઈ. જતીને પણ હસીને જવાબ વાળ્યો.  બન્ને જણા ડ્રિન્કની મઝા માણી રહ્યા. જતીનને શું બોલવું તે સમજ પડતી ન હતી. જલ્પાએ સામાન્ય વાતચીત ચાલુ કરી. ‘ આજે રજાનો દિવસ હતો એટલે આખો દિવસ શું કર્યું ?’ એવો સવાલ પૂછી બેઠી.

‘સાચું કહું, કે ગપ્પુ મારું’.

‘તમારી મરજી.’

‘ના. તો સાચું કહીશ. સવારથી ઘડિયાળમાં સાંજ ક્યારે પડશે તેની રાહ જોતો હતો. મને લાગ્યું કે આ ઘડિયાળ આજે ચાલે છે કે નહી?’ તો હવે તું પણ કહે તેં શું કર્યું ‘?

જલ્પા ગભરાઈ ગઈ. મેં, મેં શું કર્યું ? કાંઇ નહી’.

‘આ તારો જવાબ ખોટો છે’.

‘કેમ એમ લાગ્યું’.

‘હું તને છેલ્લા બાર કરતા પણ વધારે વર્ષોથી ઓળખું છું. હા, પરિચય સામાન્ય છે.  માત્ર કામ પૂરતો હતો.   આ તો સુહાનીને કારણે આપણે થોડા નિકટ આવ્યા.  તેના ગયા પછી તો મિત્રતા વધી ગઈ. હવે તેં આખો દિવસ કાંઈ નથી કર્યું એ હું કેવી રીતે માનું’. જો તારો કહેવાનો ઈરાદો ન હોય તો હું જબરદસ્તી નહી કરું, ‘કહી હસવા લાગ્યો.

જલ્પાએ સ્મિત રેલાવી ,પોતે જુઠું બોલી રહી છે તે કબૂલ કર્યું. ‘જો સાચું કહું , આમ જોઈએ તો મેં કશું જ નથી કર્યું’ . એક રૂમમાંથી બીજા રૂમમાં પંદર આંટા માર્યા. સાંજે કઈ સાડી પહેરીશ એ નક્કી કરવામાં બાકીનો સમય પસાર કર્યો.’

‘શું પહેરીશ ‘? એ પ્રશ્ન દરેક સ્ત્રી માટે સામાન્ય તેમજ ગહન છે. સુહાનીની આદત પણ એવી જ હતી. સુહાનીનું નામ સાંભળતા જલ્પાના મુખ પરના ભાવ બદલાઈ ગયા. તે જોઈ, જતીને મનોમન નક્કી કર્યું ,બને ત્યાં સુધી હવેથી ક્યારે પણ ,સુહાની અને જલ્પાની સરખામણી કરવાની ભૂલ નહી કરવાની. સુહાની સંગેનું જીવન જતીન માટે  સુનહરો ભૂતકાળ હતો.

જલ્પાને,  જતીન તેની આજ અને આવતી કાલ સંવારવા માટે આમંત્રી રહ્યો છે’. ભૂતકાળ અને ભવિષ્યકાળ ક્યારેય દોસ્ત બની શકે નહી ! સહુ સહુના સ્થાન પર યોગ્ય છે. ‘ જતીને આ વાતની ગંભિરપણે નોંધ લીધી. સુહાની તેની ગઈ કાલ હતી. જલ્પા તેની જીંદગીમાં પ્રવેશ પામી તેની આજ અને આવતીકાલ સંવારી સુખ પામવા  અને આપવા મથી રહી છે. જેણે ૪૦ વટાવી હોવા છતાં કોઈ પણ પુરૂષને નિકટતાથી જાણ્યો તથા પિછાણ્યો નથી. ‘

જતીનના સંગ તેનામાં આનંદનો અવધિ ઉછળી રહ્યો હતો. તેનું કાળજું ખૂબ ઋજુ હતું. તેને સ્નેહથી સંવારવાનું હતું. કુટુંબની જવાબદારીનો ભાર વહન કરતાં જલ્પા પોતાની જાતને વિસરી ગઈ હતી. આજે એ સૂતેલાં અરમાન ફરીથી સજીવ થઈ તેની સમક્ષ નૃત્ય આદરી રહ્યા હતા. પ્રેમ કાંઇ ઉમર જોઈને થતો નથી. એ તો પર્વતમાંથી નિકળતા ઝરણા જેવો પવિત્ર છે. બસ ખળખળ વહે છે. ન ખબર હોય તેને ગતિની કે ન ભાન હોય તેને દિશાનું. પ્રેમ પૂછીને પણ થતો નથી. હજુ જલ્પાના હ્રદયમાં તેના ઝીણા ઝીણા અંકુર ફૂટી રહ્યા હતા. જલ્પા પોતે પણ તે ભાવ કળવાને અસમર્થ હતી. છતાં પણ હ્રદયમાંથી ઉભરાતા ભાવની ગંગામાં સ્નાન કરવું જલ્પાને ગમતું હતું.

જતીન અને જલ્પા સુંદર પીણાનો આસ્વાદ માણી રહ્યા હતાં. ઘણી વખત શબ્દો કરતાં ‘મૌન’ ખૂબ વાતોડિયું જણાય છે. શબ્દોની સીમા સિમિત છે. જ્યારે મૌનને કોઈ બંધન યા સીમા જકડી શકતી નથી.  મૌનનો ઘોંઘાટ અને ઘુઘવાટ જો માણવો હોય તો સુંદર રળિયામણા સ્થળે મનગમતી વ્યક્તિ સાથે બેસજો. એ અનુભવની સુંદરતા કોઈ પણ વ્યક્તિ આલેખવા સમર્થ નહી બની શકે. તેનો અહેસાસ આહલાદક છે. જલ્પાને બસ આજનો દિવસ, સ્થળ અને સંગ મન ભરીને માણવા હતા. વર્ષોની પ્યાસ તેની બુઝાવવી હતી. જે સંજોગની કલ્પના પણ ન હતી તેનો અનુભવ લેવો હતો. બસ કાંઇ બોલવું ન હતું. માત્ર અહેસાસ કરવો હતો. જુવાનીમાં જે અનુભવ પામવાનો વિચાર સુદ્ધાં જલ્પાના મનમાં સ્ફૂર્યો ન હતો. તેનું મન આકબૂલ કરવા તૈયાર ન હતું. છતાં મનને મનાવ્યા વગર ન ચાલ્યું કે ,’આ હકિકત છે’.

જતીન જલ્પાની ભાવના સમજી શકવાને અસમર્થ હતો. તેના પોતાના હાલ પણ કંઇ વખાણવા જેવા ન હતા, સુહાની અને જલ્પા વચ્ચે ઝોલા ખાતો હતો. અટવાતો હતો. ભૂતકાળ ભૂલવાનો વ્યર્થ પ્રયત્ન કરી રહ્યો. પણ એમ કાંઈ જીવનના ૨૫ વર્ષ ભુંસાય ખરા ? તો પછી જલ્પાનો સંગ માણાય કઈ રીતે ? જલ્પાના રૂપે તેણે સુંદર મિત્રની પ્રાપ્તિ થઈ હતી. જેણે હ્રદયમાં સ્થાન આપવાનું હતું. મિત્ર રૂપે તો જીવન સાથે છેલ્લા દસેક વર્ષથી વણાઈ હતી. આ તો મધદરિયે સુહાનીએ સાથ ત્યજ્યો એટલે એકલતા દૂર કરવાનો માર્ગ હતો. જે સુંદર અને મનગમતો હતો. મન અને શરીરની માગ વચ્ચે ઘર્ષણ ચાલતું હતું. આજે જલ્પા સાથે તાજમાં બેઠો હતો અને માનસ પટ પર સુહાની છવાઈ હતી. સુહાનીનો દોરવાયો અંહી સુધી આવ્યો તો ખરો ! પણ નક્કી કરી ન શક્યો એ શું ઝંખે છે ?

ચાલતા ચાલતા મંઝિલ પર સાથી નો હાથ છૂટી જાય અને નવો પ્રવાસી મળે તો તેની સાથે મનમેળ તેમજ પ્યાર થતા સમય લાગે એ સ્વભાવિક છે. જલ્પાને જોતા જતીન ધરાતો ન હતો. તેના મુખ પરના ભાવ વાંચવામાં તેને નિષ્ફળતા મળી. અચાનક જલ્પાને થયું જતીને તેને તાકી રહ્યો છે. જલ્પાએ જાત ઉપર કાબૂ મેળવ્યો અને  વાતચીતમાં પરોવાનો પ્રયાસ આદર્યો. એક પણ શબ્દ ગળાની બહાર નિકળી શક્યો નહી.  જતીન આખરે હકિકતની હરિયાળીમાં લહેરાવવા તૈયાર હતો. તે જલ્પાની વહારે ધાયો.

જતીનને લાગ્યું, પહેલ તેણેજ કરવી પડશે. ‘ચાલો તો ડીનરમાં શું મંગાવશું’?

જતીને પૂછેલા પ્રશ્નના જવાબમાં જલ્પાએ સામો પ્રશ્ન કર્યો. ‘ તમને ખબર હશે અંહી કઈ વાનગી સરસ મળે છે’. આજે જલ્પા જતીન જે પણ કરે તેમાં ઉત્સાહ સભર સાથ આપવા કટીબદ્ધ થઈ. એવો સુંદર જવાબ આપતી કે છેલ્લો નિર્ણય જતીને જ કરવો પડે. જતીને તો સવારથી કાંઈ ખાધું ન હતું. બસ સાંજની ઈંતજારીમાં ભૂખ ભાગી ગઈ હતી. જલ્પાના હાલ તેનાથી સારા ન હતા. મનમાં ઉઠતા ઉમંગના ફુવારામાં સ્નાન કરી રહી હતી. ભૂખ જાણે આજે દિવસ દરમ્યાન  ભાગી ગઈ હતી તે અત્યારે ડ્રાંઉ ડ્રાંઉ કરી રહી.

જતીને સારામાં સારા બે પંજાબી શાક, રૂમાલી રોટી અને બિરિયાની મંગાવ્યા. પાપડ, કચુંબર અને ભજીયા ભૂલ્યા વગર પહેલા લાવવાનું કહ્યું. જલ્પા જતીનના મુખ પરના બદલાતા ભાવ નિરખી રહી. સમય . સમયનું કામ કરે છે. ક્યારેક વહેલું ક્યારેક મોડું એમ માનવીને લાગે છે. ખરું જોતા યોગ્ય સમયે તે થયા વગર રહેતું નથી. આજની મધુર સાંજ જલ્પા અને જતીનને નામ !

બન્ને જણા આ પરિસ્થિતિને પોત પોતાની રીતે યાદગાર બનાવવા પ્રય્ત્ન આદરી રહ્યા.

જલ્પા અને જતીન બન્ને ખુશ દેખાતા હતા. જલ્પાને જતીનનો સંગ ગમતો હતો. જીવનમાં પહેલીવાર ‘પ્રેમ’નો અર્થ સમજી હતી.  પ્રેમ થાય ત્યારે કેવી લાગણી ઉદભવે, શરીરમાં કેવા સ્પંદનો ઉઠે, અણુ અણુ પ્રેમ માટે તરસે આ બધું ખૂબ ગમ્યું હતું. જતીન માટે આ નવું ન હતું તે તો પાકો અનુભવિયો હતો. બે જુવાન જોધ દીકરીઓને બાપ હતો. જલ્પાની હાલત જોવી તેને ગમતી હતી. તેની આંખો પામી ગઈ હતી કે જલ્પાને સ્પર્શ અને સહવાસ દ્વારા કેટલો રોમાંચ થઈ રહ્યો છે.

જલ્પા ખુલ્લા દિલે પોતાના મનના ભાવ કોઈની પાસે ઠાલવી શકતી ન હતી.  બન્ને ભાઈ બહેન નાના હતા. મીઠી મુઝવણની માદકતા અનુભવતી હતી. જતીન માટે આ અહેસાસ નવો ન હતો.

આજે રહી રહીને જલ્પાના  મનમાં વિચાર ઝબકી ગયો, ‘મારી ગાડી છૂટી ગઈ હતી” !

હા, જીવનમાં  તેણે ઘણું મેળવ્યું હતું . તેની સામે તેણે ઘણું ગુમાવ્યું પણ હતું. સંજોગો આગળ માનવી, સારા અને નરસાની તુલના કરી  પોતાનો રાહ તય કરે છે. જલ્પાને લાગ્યું હવે સાચી કેડી પર પગરણ માંડી રહી છે. કંઈ પામવા કશુંક ખોવું પણ પડે !

 

 

 





ખાલીપણાનો અહેસાસ*************************ઝાકળ બન્યું મોતી (૧૧)

6 07 2018

પ્રકરણ  ૧૧.    ખાલીપણાનો અહેસાસ

*************************

સુહાની ગયા પછી જતીન સાવ ભાંગી પડ્યો. આ વર્ષે લગ્નની ૨૫મી વર્ષગાંઠ ઉજવવા બન્ને ઉત્સુક હતા. વહાણ મધદરિયે આવીને ડૂબી ગયું હતું. નીરા અને તારા મમ્મી વગર નિસહાય થઈ ગયા. પપ્પાને ધીરજ બંધાવતા, પણ તેમનું કોણ? જલ્પા દુખ સહન કરવા માટે અનુભવી હતી. તેણે બન્ને બહેનોને પ્રેમથી સંભાળી. મહેમાનો તો આવે અને જાય. ઘરમાં કોણ ? જલ્પા સ્ટોર પરથી શરૂઆતના દિવસોમાં જતીનેને ઘરે જતી. દિશા ભૂલેલા જતીનને તેમજ તેની દીકરીઓને સાંત્વના આપતી. નીરા અને તારા  કોલેજ છોડીને આવી હતી. અઠવાડિયા પછી જતી રહી.

ઘરમાં જતીન એકલો થઈ ગયો હતો. મહિના પછી જલ્પાએ જવાનું ઓછું કર્યું. જતીને પણ સ્ટોર પર અવવાનું ચાલુ કર્યું. ઘરમાં રહીને શું કરવાનું ? છેલ્લા કેટલા સમયથી તેનું જીવન માત્ર સુહાનીની આસપાસ ચકરાવો લેતું હતું. જતીનની હાલત ખૂબ દયનીય હતા.સુહાની સાથે વિતાવેલ જીંદગીની મધુરી ક્ષણોમાં ખોવાયેલો રહેતો. એકલતા ખાવા ધાતી, ઘરના ખૂણે ખૂણે સુહાનીની યાદ બોલતી હતી. બાળકો વગર બન્ને જણા ખૂબ સરસ રીતે શાંતિથી જીવન ગુજારતા હતા. જ્યારે સાથી વિદાય થાય  ત્યાર પછી અચાનક તેની કિમત સમજાવા માંડૅ. તેના વિયોગે ઘર તેમજ સૃષ્ટી ખાલી ખાલી લાગે. ઝઘડતા, મનાવતા જીંદગી માણતા હતા. હવે , ખાલી ઘર ખાવા ધાતું.

જલ્પા ક્યારેક ફોન ઉપર વાત કરતી. કોઈ પણ કામ હોય તો વિના સંકોચે જણાવવાનું કહેતી. ધીમે ધીમે જતીન શાંત થયો. કામમાં ગળાડૂબ રહેતો. ‘મનપસંદ’માંથી કોઈ પણ એકાદ વસ્તુ ઘરે લઈ જઈ પેટ ભરતો. સુહાની વગર ગમતું નહી. દીકરીઓ સમય મળે ત્યારે પપ્પા પાસે આવતી. તેઓ ઘરે આવતા ત્યારે જતીનને ખૂબ સારું લાગતું.

આમ કરતાં લગભગ દોઢ વર્ષ થઈ ગયું.  એક વાર જતીન જ્યારે બિમાર પડ્યો ત્યારે તાવમાં તરફડતો  સ્ટોર પર ગયો. કોઈને કહીને શું ફાયદો ? ચા વાળા પાસે આખો દિવસ ચા મંગાવીને પીધા કરી . ખાવાનું મન થતું નહી. આજે જરા સારું લાગતું હતું. ઘરે વહેલો આવીને સુહાનીની તસ્વિર સાથે વાતે વળગ્યો.

“સોની, મારી હાલત તું કલ્પી શકે છે. તું બિમારીને કારણે મને અડધે રસ્તે છોડીને ચાલી ગઈ. નીરા અને તારા તેમના ભણવામાં દિલ લગાવીને કામ કરે છે. સોની તારા વગર હું દિશા શૂન્ય થઈ ગયો છું.  હવે કોની સાથે વાત કરું? ક્યાં જાંઉ ? ધાંધામાં પણ જીવ લાગતો નથી” આમ વિચારમાં ને વિચારમાં તેની આંખ મિંચાઈ ગઈ. ભૂખ પણ ભાગી ગઈ હતી.

અચાનક સુહાની આવી, તેના મસ્તક પર હાથ પસવારી રહી.

‘જતીન આમ ઓછું નહી લાવવાનું. હું ક્યાં તમારાથી દૂર છું. નીરા અને તારામાં તમને હું નથી જણાતી ? આપણા જીવનના ૨૫ વર્ષો તમારી હર ધડકનમાં વસી હતી’.

પ્રિયે જો એક વાત કહું તો નારાજ થશો?” હતું સ્વપનું પણ જતીનને સાંત્વન આપતું હતું”.

સુહાનીને એકદમ આનંદમાં આવી કહેવા લાગ્યો, ‘પ્રિયે, તું કહે ને હું ના પાડું ? તે એવું માની કેવી રીતે લીધું’?

‘તો આપો મને વચન કે હું જે કહીશ, તે સાંભળીને નારાજ પણ નહી થાવ અને વિચાર કરી હકારમાં જવાબ આપશો’.

”તું કહે તો ખરી’?

‘આ જલ્પા છે ને, આખી જીંદગી કુટુંબ માટે ઘસાઈ. હવે તે પણ એકલી છે. ખૂબ સાલસ અને હોંશિયાર છે. સમયની અનુકૂળતા જોઈ તેને તમારા મનના ભાવ જણાવજો. તેના ભાઈ અને બહેન ઠેકાણે પડી ગયા છે. એ પણ જીવનમાં સાથી વગર ખાલિપો અનુભવી રહી છે. તમે તેની એકલતા દૂર કરી શકશો. તમે બન્ને એકબીજાને સારી રીતે ઓળખો છો’.

જતીન ઉંઘમાંથી સડાક દઈને ઉભો થઈ ગયો. તેના આખા શરીરે પસિનો વળી ગયો. સુહાનીને જોરથી બોલી ઉઠ્યો, ‘તું આ શું કહે છે ?’

પછી ભાનમાં આવ્યો. તેની વ્યાકુળતા શાંત થઈ. મનોમન વિચારવા લાગ્યો , ‘સુહાનીની વાત ખોટી નથી. એકલા બાકીની જીંદગી ગુજારવી ખૂબ કઠીન છે. જલ્પા પણ લગભગ ૪૦ની આસપાસ છે. જલ્પાને હવે તે ખૂબ નજીકથી જાણતો હતો ‘ જલ્પાની કાબેલિયતથી તે વાકેફ હતો.

આજે રવીવાર હતો. સવારથી ચા બે વાર ઠંડી થઈ ગઈ, પણ ચાનો કપ પૂરો ન થયો. અવઢવમાં હતો, કેવી રીતે જલ્પા સાથે વાત કરવી. ખૂબ ગડમથલને અંતે ફોન ઉપાડ્યો અને જલ્પાને નંબર જોડ્યો. જલ્પા ઘરે ન હતી. સામે છેડેથી જવાબ ન મળ્યો. નિરાશા વ્યાપી ગઈ.

જલ્પાને આજે નાની બહેન સાથે સિનેમા જોવા જવાનો કાર્યક્રમ નક્કી હતો. રાતના બન્ને જણા બહારથી જમીને પાછા આવ્યા. બે બહેનો હવે બહેનપણીઓ હતી. જ્યારે પણ અનુકૂળ હોય ત્યારે બન્ને જણા સાથે સમય ગાળતા. નાનકી ભૂલી જતી કે મોટી બહેન તેનાથી ઘણી મોટી છે. જલ્પાને પણ તેનો સંગ ખૂબ ગમતો. આમ વર્ષોથી તેનું જીવન ખૂબ વ્યવસ્થિત હતું. બીજે દિવસે સ્ટોર પર ગઈ અને કામમાં ગુંથાઈ.

જતીનને ચેન પડતું નહી. એક્લતા તેને સદી ન હતી. સુહાનીની વાત શીરાની જેમ ગળે ઉતરી ગઈ હતી. જલ્પા સાથે કામકાજ માટે  અવારનવાર મળતા ત્યારે બન્નેને ખૂબ ગમતું. પણ ક્યારેય એ દૃષ્ટીથી વિચાર કર્યો ન હતો. સુહાનીનો પ્રસ્તાવે જતીનની આંખો ખોલી હતી. ખૂબ ઉત્કંઠાથી આવતા રવીવારની રાહ જોવા લાગ્યો. આશા હતી કે આજે જલ્પા સાથે ફોન ઉપર વાત થશે. આખા અઠવાડિયા દરમ્યાન બે વાર મળવાનો મોકો મળ્યો હતો પણ તેની સામે વાત કરવાની હિમત ન હતી.

રવીવારે સવારે ચા નાસ્તો કરીને  ફોન હાથમાં લીધો. જેવો ફોન જોડ્યો કે સામેથી પરિચિત અવાજ સંભળાયો.

‘હલો, જલ્પા’.

‘જી’.

‘હુ, જતીન બોલું છું’.

‘હા, બધું બરાબર છે ને’ ?

‘અરે બધું બરાબર છે, એક વિચાર આવ્યો, તમને વાંધો ન હોય તો જણાવું”.

જતીનનો ફોન આવી રીતે પહેલી વાર આવ્યો હતો. જલ્પાનું હ્રદય ધબકારો ચૂકી ગયું. છતા પણ જાત પર કાબૂ મેળવી બોલી, હા, તો બોલો શું વિચાર આવ્યો હતો’?

‘આજે રાતના તાજમાં ડીનર લેવા જઈશું’ ?

જલ્પાને પોતાના કાન પર વિશ્વાસ ન આવ્યો. જવાબ આપતા જરાક વાર થઈ. અંતે ખૂબ હિમત ભેગી કરીને બોલી, ‘હા’.

જલ્પા ફોન મૂકી દે તે પહેલા જતીને કહ્યું ,’ હું આઠ વાગે  તેડવા આવીશ’.

જલ્પાએ જવાબ આપ્યા વગર ફોન મૂકી દીધો. જતીને જે કહ્યું તે બરાબર સાંભળ્યું હતું.

જતીન સાથે ફોન પર વાત કર્યા પછી જલ્પાની હાલત ખૂબ બૂરી હતી.

‘શું તેણે જતીનના આમંત્રણનો સ્વીકાર કર્યો હતો” ?

‘સુહાનીના ગયા પછી જતીનને એકલતા સતાવતી હતી ‘ ?

‘ફોન કરવાનો જતીનનો ઈરાદો શું હતો ‘?

‘શું ખરેખર જતીને, રાતના તાજમાં ડીનર પર જવાનું આમંત્રણ આપ્યું ?  મને આઠ વાગે લેવા આવવાનું કહ્યું  ?’

‘ વાત કર્યા પછી જલ્પાનું ચેન ખોવાઈ ગયું. સારું થયું ફોન પર વાત કર્યા પછી ખાસો સમય હતો. ખરા ખોટા બધા વિચારોનું તુમુલ યુદ્ધ મનમાં જામી ગયું હતું.  આજે ઘરમાં એકલી હતી. રમા બહેનને પણ કાંઈ કામ હતું એટલે આજે રજા આપી હતી. નવરાશની પળોમાં વાંચવાની આદત પાડી હતી. વિચારોને ખંખેરવા, હાથમાં ચોપડી લઈને બેઠી. એક પણ અક્ષર ઉકલતો ન હતો. બસ ‘જતીન’ના વિચારો મનમાં આવતા હતા. અચાનક તેના દિમાગમાં વિજળી ઝબુકી.

અરે, ‘જતીન પણ હવે એકલો છે. તેના મનમાં લડ્ડુ તો નથી ફુટતાને’?

જલ્પા જોરથી હસી પડી .

‘એના મગજમાં ફૂટે છે કે મારા મગજમાં’ ?

હવે તેને ધીરે ધીરે સમઝ પડવા માંડી. પોતે આજે ૨૦ વર્ષથી એકલી છે.

‘ક્યારેય પરણવાનો વિચાર સુદ્ધાં કર્યો ન હતો’ . લોહી ખૂબ વેગ ભેર વહી રહ્યું હતું. ધબકારા  જોર જોરથી ધમનીની માફક ચાલતા હતા. તેનો શ્વાસ ફુલી ગયો. છાતી પર હાથ મૂકીને હ્રદયને શાંત કર્યું.

‘હા, પરણી ન હતી. વિચાર તો અનેક વાર આવ્યા હતા.

મને બળવો કર્યો, ! ‘જલ્પા જાત સાથે ખોટું બોલીને તું કોને ઉલ્લુ બનાવે છે ? તારો અંતરાત્મા બધું જાણે છે’.

જલ્પાએ કબૂલ કર્યું. ઘણીવાર એકલતા સતાવતી હતી. પણ કોને ફરિયાદ કરે ? આજે જતીનનો ફોન મૂક્યા પછી વિચારોની વણઝાર શરૂ થઈ ગઈ.

‘જતીને રાતના ડિનર પર જવાનું આમંત્રણ આપવા પાછળ તેનો ઈરાદો શું છે. એ સમજતા જલ્પાને વાર ન લાગી’.

કોઈ પણ નતિજા પર પહોંચતા પહેલા જલ્પાને,’ સાત ગરણે પાણી ગાળવાની આદત હતી.’ કેમ ન હોય ? ૨૦ વર્ષની કુમળી વયે આખા કુટુંબની જવાબદારી લીધી. પિતાનો ધિકતો ધંધો સંભાળ્યો.  જલ્પા જીવનમાં ખૂબ ઘડાઈ હતી. પ્રતિભા પ્રાપ્ત કરી હતી. ૪૦ વર્ષની ઉમરે જીવનની તડકી તેમજ છાંયડી અનુભવી ચૂકી હતી. કોઈની પણ સહાય વગર સઘળાં મોટા નિર્ણયો લેતા શીખી ગઈ હતી. નસીબ સારા હતા પિતાજી સ્વપનામાં આવીને રાહ બતાડતા.

પાછી જતીનના ફોનના વિચારે ચડી ગઈ. ધારોકે જતીન રાતના કોઈ પણ વાતની શરૂઆત કરે તો પોતે કેવો પ્રતિભાવ આપશે ? જલ્પા મનમાંને મનમાં તેનું વારંવાર રટણ કરવા માંડી.

‘હા પાડીશ, કે ના પાડીશ’?

હા પાડીશ તો શામાટે ? ના પાડવાને કોઈ કારણ નથી. આ તો જાણે ભાવતું હતું ને વૈદે કીધું એવી પરિસ્થિતિ સરજાઈ હતી.

એકદમ ,અચાનક જલ્પા  વિચારોની દુનિયામાંથી જમીન પર આવીને પટકાઈ. ‘મૂરખ શેખચલ્લીના વિચાર શામાટે કરે છે’ ?

સાંજ થવા દે, ખબર પડશે જતીનનો શું ઈરાદો છે. અત્યારથી કોઈ ઘડા, લાડવા ન ઘડ.

આ નિર્ણય પર આવતા ખૂબ વાર લાગી. કિંતુ હવે દિલમાં શાંતિએ સામ્રાજ્ય સ્થાપ્યું. રાતના જો ‘તાજ’માં ડીનર માટે જવું હોય તો અત્યારે બહુ નથી ખાવું, એમ નક્કી કર્યું. તેને યાદ પણ ન હતું કે તે છેલ્લી ‘તાજ’માં ખાવા ક્યારે ગઈ હતી. બહુ મથામણ પછી યાદ આવ્યું, જેમિની જ્યારે એના વકીલની ઓળખાણ કરાવવાની હતી ત્યારે તેમની સાથે તાજમાં ગયા હતા.

ચાલો મગજ શાંત તો થયું. પણ કેટલા સમય માટે ? હવે તો ખરી કસરત તેની પાસે કરાવવાની હતી. રાતના તાજમાં જવા માટે શું પહેરીશ ? આ  પ્રશ્ન જલ્પાને સતાવે છે એવું નથી. કોઈ પણ સ્ત્રી યા છોકરી માટે આ ખૂબ ગહન સમસ્યા છે. કેટલા દિવસ થયા જલ્પાએ સાડી પહેરી ન હતી.  ગમતી બહુ પણ આદત ન હોવાને કારણે પહેરતાં ખૂબ સમય લાગે. જેમિની હોય તો મદદ કરે પણ આજે તો બહેનબા બહાર ગયા હતા. એકતો કઈ સાડી પહેરવી તેની ભાંજગડમાં મગજ બહેર મારી ગયું. અંતે સુહાની મારફત જાણવા મલ્યું હતું કે, જતીનને પીળો રંગ ગમે છે.

સરસ મજાની પીળી સાડી કાઢી. તેની સાથેનું બ્લાઉઝ ખૂબ સુંદર હતું. જલ્પાને જાતે સાડી પહેરવાની હતી તેથી  કલાક પહેલા તૈયાર થવા ગઈ. જતિન સાથે બીજી કશી વાત થઈ ન હતી. શેખચલ્લી ઘીના ગાડવાની  જેમ જલ્પાનું દિમાગ કામ કરવા લાગ્યું.  વિચારમાં ને વિચારમાં ગાડવિ ફુટી પણ ગયો.  તેમાં સાડી સરખી પહેરાતી ન હતી. જલ્પા પોતાની છાતી પર હાથ દબાવી શાંતિથી બેસી ગઈ. બધા વિચારોને મના કરી. ‘મહેરબાની કરી મન તું શાંત થા.’ મન જાણે ડાહ્યું ડમરું બની ગયું. જલ્પાએ શાંતિથી તૈયાર થઈ અત્તર લગાવ્યું.

બરાબર આઠ વાગે જતીનની ગાડીનો હોર્ન સંભળાયો. જલ્પાએ બારીમાંથી આવું છું કહ્યું. ધીરે રહીને રાતની ઝીણી બત્તી ચાલુ કરી. ઘર બહાર તાળુ મારીને નિકળી. બે માળના મકાનમાં લિફ્ટ ન હોય. સાડી પહેરીને ચાલતા જરા મુશ્કેલી લાગતી હતી.

જેવી જતીનને તે આવતી દેખાઈ કે એની આંખો ખેંચાઈ. એકદમ આભો બની ગયો. ‘શું આ એ જ જલ્પા છે . જેનો સ્ટોર તેની બાજુમાં છે. જલ્પા સ્વર્ગની અપ્સરાથી કમ નહોતી લાગતી. તેમાંય પીળા રંગની સાડીમાં તેનું રૂપ ઔર નિખર્યું હતું. જતીનતો તેને ટગર ટગર જોઈ રહ્યો. નજરથી જલ્પાને રૂપને પી રહ્યો હતો. આજે લગભગ છ મહિના પછી આમ ડીનર પર જઈ રહ્યો હતો. એ પણ જલ્પા જેવી સુંદર સ્ત્રી સાથે ! જલ્પા ગાડીના દરવાજા સુધી આવીને ઉભી હતી. તેની આંખો ઢળી ત્યારે જતીન ભાનમાં આવ્યો.

માફ કરજો, કહીને લગભગ દોડીને જલ્પા માટે દરવાજો ખોલવા ઉભો થયો.  જલ્પા બરાબર તેની બાજુમાં બેઠી.

જતીનથી કહ્યા વગર ન રહેવાયું, ‘તમે ખરેખર ખૂબ સુંદર દેખાવ છો’.

જલ્પાના  હ્રદયના ધબકારા ખૂબ વધી ગયા. આવી પરિસ્થિતિની તેને કલ્પના ન હતી . આવો આહલાદક ભાવ અનુભવવાનો લહાવો તેને કદી સાંપડયો ન હતો. જલ્પા આજે પ્રથમ વખ્ત કોઈ પુરૂષ સાથે તાજમાં ડીનર પર ગાડીમાં જઈ રહી. જે જાણિતો હતો છતાં તે શરમથી કોકડું વળી ગઈ !

 

 

 

 

*





ઝાકળ બન્યું મોતી (પ્રકરણ ૧૦) જતીન અને સુહાનીનો સુનહરો સંસાર 

30 06 2018

 

 

જતીન ખૂબ સજ્જન, કામમાં પાવરધો,  કોઈને પણ મદદ કરવા તત્પર, ખૂબસૂરત, બે દીકરીનો પ્રેમાળ બાપ હતો. બન્ને દીકરીઓ કોલેજમાં ભણતી હતી. મોટી બહારગામ રહીને અને નાની શહેરમાં પણ હોસ્ટેલમાં રહેતી. છેલ્લા બે વર્ષથી જતીનની પત્ની સુહાની બિમાર રહેતી હતી.

જતીન અને સુહાનીનું પ્રેમ પ્રકરણ તો કોલેજ કાળથી શરૂ થયુ હતું. અંતે લગ્નમાં પરિણમ્યું. તિનકા, તિનકા ભેગા કરીને નગરી વસાવી હતી. ભલે બન્નેની ન્યાત અલગ હતી, પણ માતા અને પિતાની સંમતિથી લગ્ન થયા હતા. કોલેજના સમયમાં જતીન શાંત હતો પણ તેનો કલાકાર આત્મા ,વાર્ષિક પ્રોગ્રામોમાં ઝળકી ઉઠતો. જ્યારે સુહાની રંગમંચની રાણી હતી. પ્રેમ પૂછીને તો ન થાય ! થયા પછી તેને છૂપાવવો તો મુશ્કેલ છે. આખરે કોલેજના છેલ્લા વર્ષમાં જતીને કબૂલાત કરી. એક શરતે, લગ્ન માટે ઓછામાં ઓછા ચાર વર્ષ રાહ જોવાની. સુહાનીએ ગાલ પર હળવી ટપલી લગાવી મંજુરીની મહોર મારી.

શરૂઆતના વર્ષો હરવા ફરવામાં અને બન્ને બાળકોને સરસ રીતે ઉછેરવામાં પસાર થયા. નીરા અને તારાના આગમનથી ઘર ગાજી ઉઠ્યું. બન્ને જ્યારે નાના હતા ત્યારે મહાબળેશ્વરમાં બંગલો ભાડે રાખી મજા માણતા. મુંબઈથી નોકર લઈ જાય. અને ત્યાંની ‘પેરેડાઈઝ હોટલમાં ‘ સવાર સાંજ જમવા જાય. સવારની ચા અને નાસ્તો નોકર બનાવે. જેથી સુહાનીને આરામ મળે. બન્ને જણાને ઘોડા પર ફરવાનો ચટાકો લાગ્યો હતો. સુહાનીને બોટિંગ ગમે. ખૂબ પ્રેમાળ વાતાવરણમાં નીરા અને તારાનું લાલન પાલન થઈ રહ્યું હતું. બે બાળકોમાં ખોવાયેલો જતીન ભૂલી પણ ગયો કે તેને એક દીકરો જોઈએ છે. દીકરીઓને પ્રેમ આપી તેમનો દોસ્ત બની ગયો. અચાનક એક દિવસ પાછું તેના દિમાગ પર ભૂત સવાર થયું.

‘સુહાની તને ખબર છે ?’

સુહાની આ સવાલનો અર્થ બરાબર જાણતી હતી.

‘જો, જતીન આપણે વર્ષોથી સ્વપના જોયા હતાં બે બાળકોના. હવે પેલા ઉપરવાળાએ મારા પર ખૂબ મહેરબાની કરી એક ઝાટકે કામ પતાવી દીધું. તને શું એમ લાગે છે હવે હું ફરીથી—-, ભૂલી જજે. આપણે આ બન્નેને ખૂબ તેજસ્વી બનાવવાના છે. જતીનનું સુહાની પાસે આ બાબતમાં ન ચાલતું. આખરે જતીને પણ મન મનાવ્યું. પેલી તારાને તો ‘તારક કહીને બોલાવતો.

સુહાની પાસે જતીનનું કશું ઉપજતું નહી. વાત પણ સાચી હતી. બે બાળકોને સરસ રીતે ઉછેરવા એ કાંઇ ખાવાનો ખેલ ન હતો. તેમની સુવિધા પૂરી પાડવી. માતા અને પિતા બન્નેની સુંદર કામગીરી સાથે મુશ્કેલ કાર્ય હતું. સુહાની ચિવટપૂર્વક તારા અને નીરાની બધી ઈતર પ્રવૃત્તિઓ પર નિગાહ રાખતી. એમાં જતીનના દિમાગ પર ધંધો કરવાનું ભૂત સવાર થયું. . ્હવે સુહાની કોઈ “વંડર વુમન” તો ન હતી. જતીને પોતાનો વિચાર માંડવાળ કરવામાં સહુનું ભલું જોયું.

સુહાની અને જતીનનો કિલકિલાટ કરતો સંસાર રથ તેજીથી ભાગી રહ્યો. દીકરીઓ ભણવામાં હોંશિયાર હતી તેમજ સંસ્કારી પણ હતી. તેમની આગવી પ્રતિભાને કારણે શાળામાંથી ‘સ્ટુડન્ટ એક્સચેંજ”ના પ્રોગ્રામમાં અમેરિકા અને જર્મની એક વર્ષ માટે ગઈ હતી. મોટી તો કલ્ચરલ પ્રોગ્રામમાં  રશિયા પણ જઈ આવી હતી. સુહાની અને જતીન એકબીજાના પ્રેમમાં ગળાડૂબ રહેતા. જતીને જ્યારે ધંધો કરવાનું વિચાર્યું ત્યારે સુહાની એ પોતાનો સહકાર આપ્યો. સુહાની જાણતી હતી નવા ધંધામાં પહેલાં પૈસા પુષ્કળ રોકવા પડૅ.

મોટી અને નાની વચ્ચે માત્ર અડધો કલાકનો ફરક હતો. નીરા અને તારા નાના હતા ત્યારે દાદા, દાદી, નાના અને નાનીની દેખરેખ નીચે  મોટા થઈ રહ્યા હતા. સારા સંસ્કાર અને પ્રેમાળ વાતાવરણ ને કારણે તેમનો ઉછેર સુંદર રીતે થયો.  આછકલા પણું કે ઉદ્ધતાઈ તેમનાથી જોજનો દૂર હતા. વડીલોને માન આપવું તેમને ગળથૂથીમાં પીવા મળ્યું  હતું.   જતીન અને સુહાની ,દીકરીઓ જોઈ પોરસાતા. સર્જનહારે પ્રાર્થના સાંભળી એક સાથે બે બાળકો આપીને તેમની ઝોળી ખુશીઓથી છલકાવી દીધી.

દસેક વર્ષ નોકરીનો અનુભવ લીધા પછી, એક રાતે જતીને પોતાના મનનો તુક્કો સુહાનીને જણાવ્યો. ‘સોની’ તું જાણે છે કમપ્યુટરનો હું રાજા છું. આ તો પિતાજીની બિમારીને કારણે પીએચ. ડી પુરું ન કરી શક્યો. મને મારો પોતાનો ધંધો કરવો છે. સાથે કન્સલટીંગ પણ કરવું છે. ‘

લાડમાં સુહાનીને, જતીન સોની કહેતો જે તેને ખૂબ ગમતું. સુહાની રાજી થઈ. નીરા અને તારા પણ હવે આખા દિવસની શાળામાં જતા હતા. તેની પોતાની નોકરી પણ સારી હતી. જો કદાચ જતીનને શરૂઆતના વર્ષોમાં તકલિફ પડૅ તો, ખભેથી ખભો મિલાવી સાથ આપવા તૈયારી બતાવી.

સાફ નિયત અને ઈમાનદારીને કારણે ચાર વર્ષ પછી જતીન ધંધામાં બરાબર જામી ગયો. બાજુવાળા જયંતભાઈ પાસે અવારનવાર સલાહ માટે આવતો. આ શોપિંગ સેન્ટર ચાલુ થયું ત્યારથી આ ત્રણે જણા પાડોશી હતા. “મન પસંદ” આ જુવાનિયાઓએ પાંચેક વર્ષ પહેલાં લીધું હતું. તેની પહેલાના કાકાને ધંધો કરતા આવડતું નહી એટલે ખોટ જતી. તેમની જૂની વિચાર સરણી મુજબ કામ ચલાવે. કોઈ પણ ધંધામાં ‘ ગ્રાહક હમેશા સાચો’ સમજીને જ કામ થાય. ગ્રાહક છે તો, તમે છો એ ભુલવું ન જોઈએ.

ધંધામાં નવો નિશાળિયો જતીન શાંતિથી બધું શીખતો હતો. સુહાનીએ સાથ આપ્યો અને બન્ને વાટાઘાટો કરીને ઉલઝન સુલઝાવતા. કમ્પ્યુટરમાં પીએચ.ડી. પુરૂં ન કરી શક્યો તેનો કોઈ વાર અફસોસ જતાવતો. ખૂબ તેજ મગજ હતું. થયું કે પોતાનો ધંધો હશે તો મેદાન મોકળું મળશે. શામાટે નોકરી કરી, કોઈને પૈસા કમાઈ આપવા. સુહાનીને જતીનની વાત સાચી લાગી. તેની નોકરી પણ સારી હતી. બન્નેને ખબર હતી કે ધંધો નવો હોય તો કમાતા વાર લાગે. એક વખત ધંધામાં બરાબર પકડ જામી જાય પછી કોઈ ચિંતા રહે નહી.

તેનું કમપ્યુટરનું જ્ઞાન મદદે ધાયું. જેને પણ તે પોતાનો માલ વેચતો તેમને બરાબર સમજાવતો. જેને કારણે ધંધો કરવાવાળાને ફાયદો થતો. જતીન હમેશા જનકભાઈનો આભાર માનતો. ધંધામાં નવો નિશાળિયો હતો. જનકભાઈની સાદગી અને કાર્યકુશળતાએ તેને આકર્ષ્યા હતા. જનકે શરૂઆતમાં જતીનનો હોંસલો વધારવા ખૂબ મહેનત કરી હતી. તેમની પાસે અનુભવ હતો. જતીનથી પંદરેક વર્ષ મોટો પણ હતો. જતીન તેમને સનમાન આપતો.

જ્યારે અકસ્માતમાં પતિ અને પત્ની ગુજરી ગયા, ત્યારે શોક પ્રદર્શિત કરવા સુહાનીને લઈને જલ્પા તથા દાદીને મળવા ગયો હતો. જલ્પાની તે વખતની મનોદશા ખૂબ ગ્લાનિપૂર્ણ હતી, તેથી તેને યાદ ન હતું. શરૂઆતમાં અને જ્યારે પણ જરૂર પડે ત્યારે જતીનની સલાહ લેતી. આથી વધારે કોઈ સંબંધ ન હતો. જતીનને મનોમન થતું ,જલ્પાના પિતાએ મને ખૂબ મદદ કરી છે. તેને જ્યારે પણ જરૂર પડે ત્યારે મદદ કરવા દોડી જતો. જલ્પાને આ બધી વાતની ક્યાંથી ખબર હોય? જતીન માટે તેને આદર હતો.

જતીન અને સુહાનીની દીકરીઓ મોટી થતી જતી હતી. ત્યાં અચાનક સુહાનીએ તબિયત માટે ફરિયાદ કરી. જતીન બધા કામનો ચોક્કસ હતો. વિલંબ કર્યા વગર ડોક્ટર પાસે સુહાનીનું ચેક અપ કરાવ્યું. ડોક્ટર મહેતાએ, ડોક્ટર શાસ્ત્રીનો બીજો અભિપ્રાય લેવાનું ભાર પૂર્વક જણાવ્યું. ડોક્ટર શાસ્ત્રી કેન્સરના નિષ્ણાત હતા, સુહાની અને જતીન જરા ઢીલા થયા પણ જ્યાં સુધી ડોક્ટર શાસ્ત્રીને ન બતાવે ત્યાં સુધી શાંતિ રાખી. ડોક્ટરે ‘કેન્સર’ એકદમ શરૂઆતના તબક્કામાં છે તે જણાવ્યું. ભલે મુખ પર ભાવ પ્રકટ ન કરતાં પણ અંદરથી બન્ને હાલી ગયા હતા. જો ડોક્ટર મહેતા ન કહેત તો તેમના દિલને દર્દ થાત.

ડોક્ટર શાસ્ત્રીએ બરાબર તપાસી અઠવાડિયા પછી પરિણામ મળશે એમ જણાવ્યું. ડોક્ટર શાસ્ત્રીએ , ડોક્ટર મહેતાના અભિપ્રાય સાથે ખૂબ ઈજ્જત પૂર્વક   પોતાની સંમતિ આપી. સુહાનીને શરૂઆતના તબક્કાનું કેન્સર હતું. જેમ બને તેમ જલ્દીથી ‘કિમો’ થેરપી ચાલુ કરવાની સલાહ આપી. સુહાની ઢીલી થઈ ગઈ હતી. દીકરીઓની ચિંતા તેને કોરી ખાતી. હજુ તો ભણે છે. તેમને પોતાનું ઉજળું ભવિષ્ય બનાવવાનું છે.

‘જતીન, મને બહુ ડર લાગે છે.’

‘અરે, ગાંડી તારી સારવાર સારામાં સારા ડોક્ટરની નજર નીચે થઈ રહી છે. તેં સાંભળ્યું નહી ડો. શાસ્ત્રીએ શું કહ્યું.’

‘જતીન અને સુહાની તમે બન્ને નસિબદાર છે. ડોકટર મહેતાની ચકોર તપાસ અને નજરે તેમને જે શંકા થઈ એ સાચી નિકળી. ‘  કેન્સર એકદમ શરૂઆતના તબક્કામાં છે. જરા પણ ચિંતા કરતા નહી.  સુહાની છ મહિનામાં એકદમ સાજી થઈ જશે. ‘

ડો. શાસ્ત્રીના શબ્દોમાં સચ્ચાઈનો રણકો જતીનને લાગ્યો. સુહાની કોઈ પણ હિસાબે આ વાત માનવા તૈયાર ન હતી. જેને કારણે તેના દિમાગમાં ડર પેસી ગયો હતો. બીમારી કરતાં બીમારીનો ભય દરદીને વધારે નબળા બનાવે છે. ‘કેન્સર’ શબ્દ એવો છે ને કે, ભલભલું માણસ હેબતાઈ જાય. શામાટે માનવી, માનવા તૈયાર નથી કે’ જ્યારથી આ ધરા પર જન્મ થયો  ત્યારથી હર એક કદમ મૃત્યુની નજીક સેરવતું જાય છે. આ સનાતન ધર્મ છે. મૄત્યુ કરતાં ‘મૃત્યુ’ શબ્દનો ભય દરેક માનવીને હોય છે.   મૃત્યુ અનિવાર્ય છે. સુહાની બધું જાણતી હોવાથી હિમત હારી નહી. દિમાગના ડર પર કાબૂ રાખતી.

સુહાનીની સારવારમાં કોઈ કમી રાખી ન હતી. જતીન હવે તો લગભગ પંદરેક વર્ષથી ધંધો કરતો હતો. સારા પૈસા બનાવ્યા હતા. ભલે બહુમતી માનતી હોય કે ઈમાનદારીથી ધંધામાં ન કમાવાય. એ વાત જતીને ખોટી સાબિત કરી બતાવી. તેના ગ્રાહકો બીજા બે નવા ગ્રાહક લાવતા. જતીનની સચ્ચાઈ માટે બાંહેધરી આપતા. સુહાનીને કારણે ભલે ધંધામાં થોડી ઓછી કમાણી થાય એ સહેવા જતીન તૈયાર હતો. દીકરીઓ પણ ઘરમાં ન હતી. જતીને ધંધાનો સમય પણ થોડો ટુંકાવી દીધો હતો જેને કારણે સુહાની સાથે સમય વિતાવી શકે.

છેલ્લા બે વર્ષથી તો સુહાનીની સ્થિતી વણસી ગઈ હતી. જતીન ‘મનપસંદ’માંથી  સવાર અને સાંજ ખાવાનું લઈ જતો. નિરવ  અને જીગર આ હકિકત જાણતા તેથી જતીનના ઘરે લઈ જવાનું ખાવાનું જુદું બનાવડાવતા. જતીને ખુલ્લા દિલે કહ્યું હતું, ‘પૈસા જોઈએ એટલા લેજો. મારી સુહાનીને ખાવાની અડચણ ન પડવી જોઈએ. તેની તહોનતમાં એક બેન ૨૪ કલાક રાખ્યા હતા. ખૂબ હોંશિયાર હતા. સુહાનીનું બધી રીતે ધ્યાન રાખતા અને તેની સાથે મનગમતી રમત પણ રમતા. બન્ને સાથે નવા સિનેમા પણ જુએ.

આમ જતીનના દિલને રાહત મળતી. એક વાર જલ્પાએ જતીનના હાથમાં ટિફિન જોયું. તેના મોઢા પરનો ભાવ જોઈ જતીનને લાગ્યું , આને સુહાની વિષે ખબર નથી. જતીને જ્યારે ખુલાસા વાર જાણ કરી ત્યારે જલ્પાએ હમદર્દી બતાવી. હવે નાના ભાઈ અને બહેન ભણવામાં મશગુલ હતા. પોતે પણ એકલી હતી. અવારનવાર સુહાની પાસે જતી. તેને કંપની આપતી. જલ્પાને પણ મિત્રમંડળ ખાસ હતું નહી. સ્ટોર, દાદી અને નાના ભાઈ અને બહેન તેમાં તેની દુનિયા સમાઈ ગઈ હતી.

ઘણીવાર એકલી પડતી ત્યારે ભૂતકાળમાં સરી જતી હતી. ભવિષ્ય વિષે શું વિચારે ? જલ્પાની અવર જવર સુહાનીને ગમી. ત્રણે જણા સાથે રવીવારે પાના રમતા. ઘણીવાર જલ્પા ઘરેથી સુહાનીની ભાવતી વાનગી બનાવીને લાવતી. આમ બન્ને કુટુંબ નજીક આવતા ગયા. જલ્પાને પણ સારું લાગ્યું. સુહાનીની તબિયત વિષે ચિંતા કરતી. તેને સાંત્વના પણ આપતી.

‘તમને સારું જલ્દી થઈ જશે”.

સુહાની ફિક્કું હસતી.

‘અરે, આવો પ્રેમાળ પતિ હોય ત્યાં બિમારી રહી ન શકે’. જલ્પા મક્કમ મને તેને મનાવતી.

જતીન મનોમન આવા સુંદર વાક્યો માટે જલ્પાનો આભાર માનતો. ઘણીવાર દવા કરતાં પ્રેમાળ શબ્દો દર્દને મટાડવામાં સહાય કરે છે. જો એ દર્દ કદાચ જાય નહી પણ દર્દીના દિલ પર ખૂબ સુંદર અસર કરે છે. સુહાનીનો ડર સાચો પુરવાર થયો. તેની તબિયત સુધરવાને બદલે વણસી રહી. દવા તેમજ કિમો અસર કરતા નહી. કિમો લઈને આવ્યા પછી તેને અસહ્ય દર્દ થતું. જતીન નિસહાય બનીને જોયા કરતો. તેની નજીક બેસે. તેના  મસ્તક પર હાથ ફેરવે .સુહાની પોતાની જાતને ખૂબ નસિબદાર માનતી. આવો પ્રેમાળ પતિ પામીને ધન્ય બની ગઈ હતી.

જલ્પા તો જતીનને માત્ર ધંધાના કારણે ઓળખતી હતી. આ સ્વરૂપ જોઈને દંગ થઈ ગઈ. છેલ્લા બે વર્ષથી દર્દ સહન કરી રહેલી સુહાનીના દર્દનો આજે આખરી દિવસ હતો. સવારથી ચેન પડતું ન હતું.

‘જતીન આજે સ્ટોર પર નહી જતો.’. સુહાનીએ આજીજી કરી.

જતીન પિગળી ગયો. સ્ટોર બંધ રાખવાનો ઈરાદો મક્કમ કર્યો. બન્ને દીકરીઓને પણ બોલાવી દીધી હતી. તેમને પાસે બેસાડીને કહે ‘બસ હું ગયો ને આવ્યો. ‘ ગઈ કાલનું એક મહત્વનું કામ અધુરું રહી ગયું હતું. એક પાર્સલ કરવાનું હતું. પોસ્ટ ઓફિસ બંધ થઈ ગઈ હોવાથી કરી શક્યો ન હતો. આમ તો સ્ટોર પર આવીને લઈ જતા હોય છે. કાલે  વધારે કામ હોવાથી તૈયાર કરી શક્યો ન હતો.

નીરા અને તારા બન્ને એ કહ્યું, ‘સારું પપ્પા જઈ આવો’.

વિધિની વિચિત્રતા જુઓ એ પાછો આવ્યો ગાડી પાર્ક કરે ત્યાં તો સુહાનીએ પ્રાણ ત્યજ્યા.

*





ઝાકળ બન્યું મોતીઃ પ્રકરણ ૮ (બીજી બાજુનો પાડોશી)

26 06 2018

બીજી બાજુનો પાડોશી

**********************

જલ્પા સ્ટોર ચલાવવામાં સફળતા પ્રાપ્ત કરી રહી હતી. હવે તો દસ વર્ષ પણ થઈ ગયા. મમ્મી અને પપ્પા હવે સ્વપનામાં કામ વગર ન આવતા. તેમને દીકરી પર ભરોસો હતો કે બધુ થાળે પાડે એવી દીકરી છે. તે જ્યારે થાકતી, હારતી ત્યારે સાંત્વના આપવા આવી જતા. તેમને પોતાના લોહી ઉપર અટૂટ વિશ્વાસ હતો. જલ્પાનો ઉછેર એવી રીતે થયો હતો કે શંશયને સ્થાન ન હતું. કદાચ તેને કારણે જ પપ્પા અને મમ્મીએ તેને સુંદર રીતે પાળી પોષીને મોટી કરી હતી. માનવી તો ભવિષ્યની ઘટનાઓથી અજાણ હોય છે ! ચિત્રગુપ્તના ચોપડામાં બધું લખેલું હોય છે.

જલ્પાના સ્ટોરની એક બાજુ જતીનનો ‘આધુનિક ઉપકરણો’નો સ્ટોર હતો. ત્યારે બીજી બાજુ એક ‘ફાસ્ટ ફુડ’ રેસ્ટોરન્ટ હતી. ત્યાં બધી જાતનું ચટાકેદાર ખાવાનું મળતું. નામ પણ એવું અલમસ્ત હતું કે લોકો નામ વાંચીને પણ એક વખત ખાવા લલચાય. નામ હતું ‘મનપસંદ” . જે મનપસંદ વાનગી માગો દસ મિનિટમાં તમારા ટેબલ પર હાજર હોય. તેનું નામ ખૂબ જાણિતું હતું. તેને કારણે ઘણીવાર જલ્પાએ ફાલતુ લોકોનો ધસારો પણ સહન કરવો પડતો. તેનો માલિક જુવાન હતો. અધુરામાં પુરું પરણેલો પણ ન હતો. જો કે આ ‘મનપસંદ”ને કારણે તેનો પોતાનો ધંધો પણ સારો ચાલતો હતો.

બે મેત્રો એ રેસ્ટોરન્ટ ચલાવતાં. જીગરી મિત્રો હતાં. વહેલી સવારે ખોલતાં, જેથી લોકો નોકરી પર જતાં પહેલાં ચા કે કોફી પીવા આવે. દરરોજ સવારના ગરમા ગરમ બટાટા પૌંઆ અને ઉપમા તૈયાર કરી રાખે. ચોખ્ખાઈ તો તેમની જ જોઈ લો. ખૂબ સુંદર રીતે સજાવટ કરી હતી. દરરોજ ફુલદાનીમાં તાજા ફુલ ખોસવાના. ટેબલ ચોખ્ખા. જરા પણ ખોટો દમામ નહી. ઉડીને આંખે વળગે તેવું વાતાવરણ. સવાર પડી નથીને લાંબી કતાર લાગી નથી. જુવાન હોવાને કારણે સુઘડતા આંખે ઉડીને વળગે તેવી હતી. કચરો નાખવાની વ્યવસ્થા પણ સરસ રાખી હતી. સવારના પહોરમાં  તેમનો ધંધો ધિકતો હતો. બપોરના ભાણા સમયે પણ ગરમા ગરમ રોટલી કે પૂરી મળે. ઠંડીની ઋતુમાં બાજરાનો રોટલો ઘી અને ગોળ હાજર. આવી સુંદર રીતભાત હોય તો માણસ જલ્દી બે પાંદડે થાય. જીગર અને નિરવ પોતે કેવી રીતભાત ચાહે એવી રીતભાત આવનાર ઘરાકને પૂરી પાડતાં. લોકોને તેમની, તેમજ તેમના ખાવાનાની લત લાગી જતી. જરા પણ ભેળસેળ ચલાવી લેતા નહી.

જ્યારથી જલ્પા સ્ટોર પર આવતી થઈ ત્યારથી તે બન્નેના આંટા અંહી વધી ગયા. જલ્પા પણ જુવાન હતી. પેલા બન્ને જેવી આછકલી ન હતી. જેવા એ લોકો સ્ટોરમાં આવે કે તરત જ નવીનને કાઉન્ટર પર બોલાવી પોતે પાછળ કામ કરવા જતી રહે.

પેલા બન્ને રોમિયો જલ્પાની આ ચાલ સમજી ગયા. જલ્પાને થતું ‘પાણીમાં રહેવું અને મગર સાથે વેર’ શામાટે? જરૂર પડ્યે ખૂબ ઠાવકાઈથી વાત કરતી. બન્ને માંથી એકેયને ‘ઘાંસ ન નાખતી’. જુવાની દિવાની હોય. હવે તો પાંચ વર્ષ પણ થઈ ગયા હતા. જલ્પાએ જરા પણ સંબંધ વધાર્યો નહી. જલ્પાએ જતીન પાસેથી ઘણા બધા મશીનો અને કમપ્યુટર ખરીદ્યા હતા. તેની નિખાલસતાને કારણે બન્નેમાં મિત્રતા વધી ગઈ હતી. જતીન સુખી, સંસારી હતો. તેના તરફથી કોઈ ભય ન હતો.

એક વખત  જલ્પાએ  જતીનને બાજુવાળા નિરવ અને જીગરની વાત કરી. જતીનના માનવામાં ન આવ્યું કે આટલા વર્ષોથી બાજુમાં રહી ધંધો કરનાર આવું વર્તન કેવી રીતે કરી શકે? જતીનની પત્ની અવાર નવાર બિમાર રહેતી હતી. જેને કારણે જતીન તેમને ત્યાંથી ઓર્ડર આપી ખાવાનું લઈ જતો હતો. જતીન, જલ્પાની કુનેહભરી વર્તણુક અને આગવી ધંધાની કાબેલિયતને કારણે ખૂબ પ્રભાવિત હતો. તેણે જલ્પાને સમજાવી, નિરવ અને જીગર સાથે તે વાત કરશે એન કહી હૈયા ધારણા આપી. જતીન પાસેથી પોતાના સ્ટોરને આધુનિક બનાવવા બધા ઉપકરણો લીધા હતા. જેને કારણે તેને શિખવામાં મુશ્કેલી ન પડી. ધાંધાને કારણે સારો સંબંધ હતો.

નિરવ અને જીગર , જતીનની આમન્યા રાખતા. નિરવ હાલમાં પરણ્યો હતો. જીગર હજુ તેની ‘અમી’ની શોધમાં હતો. જલ્પાને માટે ‘પરણવું’ એ શબ્દ તેના શબ્દકોષમાં ન હતો. નાનો જય, ઢીંગલી જેવી જેમિની અને ‘દાદી’ સહુનો આધાર હતી,’ જલ્પા’. જતીનને આજે દસ વર્ષ પછી જલ્પાના સ્વભાવ વિશે ખ્યાલ આવી ગયો હતો.

‘તેણે જીગરને સમજાવ્યો. આપણે બાજુમાં રહી ધંધો કરવો છે. ભલું સહુનું છે, જો શાંતિથી રહીએ અને એકબીજાને જરૂર વખતે કામમાં આવીએ. જલ્પા ખૂબ સ્વમાની અને ઈજ્જતદાર છે. તારી ખેરિયત ચાહતો હો તો, તેને કનડવાનું છોડી દે. તેનામાં રહેલા ગુણોની કદર કર.  જે છોકરી માતા અને પિતા ગુમાવી પૂરા કુટુંબને સાચવી રહી છે’.

જીગર સમજી ગયો. એણે વિચાર્યું ,’આટલી મોટી દુનિયા છે. મુંબઈ શહેરમાં ઘણી છોકરીઓ છે. શામાટે ,જે વ્યક્તિને રસ નથી તેને કનડવી’.

જો કે જલ્પા હતી ખૂબ સુંદર અને છટાભેર. કોઈની પણ દાનત બગડૅ ! જીગરે મિત્રતા માટે પહેલ કરી. જલ્પાને મિત્રતામાં જરા પણ વાંધો ન હતો.જલ્પાના હૈયે ટાઢક થઈ. આજુબાજુવાળા ત્રણે સ્ટોરના માલિકો હવે મિત્ર બની ગયા. તહેવારોની ઉજવણી પણ સાથે કરવા લાગ્યા. દિવાળી દરમ્યાન સ્ટોરને બહાર અને અંદરથી શણગારવાનો કોન્ટ્રાક્ટ એક રૂસ્તમ બાવાજીને સોંપ્યો. પારસી બાવો હતો તો ૬૫ થી ૭૦ વર્ષનો. દીલનો દિલાવર અને મોઢાનો મીઠો. જલ્પાને ડીકરા, ડીકરા કહીને બોલાવે. જલ્પાને પણ બાવાજી ખૂબ ગમતા. તેને એમનામાં પિતાજી દેખાતા. બાવાજીની આમન્યા રાખતી. તેમનું ભાવતું ધાનશાક દિવાળીમાં ખાસ તેમને માટે બનાવી ,ડબ્બો ભરીને લાવતી’.

બાવાજી દિવાળી નિમિત્તે મિઠાઈનું પડીકું અચૂક લાવતા. જલ્પાની કુનેહ અને આવડતના તે ચાહક હતા. બાવાજી આજે જલ્પાને ત્યાં આવ્યા હતા. જલ્પાને નવાઈ લાગી. કારણ વગર તેઓ આવતા નહી. ફોન ઉપર વાત કરી પોતાને જોઈતું મંગાવી લેતા. જલ્પા માણસ મોકલી તેમનો સામાન પહોંચાડી દેતી. બાવાજીના મુખ પર ચિંતા જણાતી હતી.

જલ્પા દ્વિધામાં હતી પૂછવું કે નહી. જલ્પાની ભર જુવાની હતી, ધંધો ખૂબ કુનેહથી કરતી. દરેક સાથે માત્ર કામ પૂરતા સંબંધ હોય. કોઈને એમ ન લાગવું જોઈએ કે જલ્પાની દાનત ખરાબ છે. જેમ જલ્પાએ દાદીને માન સહિત જણાવ્યું હતું, તેમ તેની આજુઅબાજુની બધી વ્યક્તિઓ જાણતી કે ,’જલ્પા સાથે કામથી કામ’. ખોટી આડી અવળી યા  મજાક મશ્કરીની વાત નહી કરવાની. ક્યારે જલ્પાની કમાન છટકે અને અપમાન કરી બેસે તેનો ભરોસો નહી.

જો આવી પ્રતિભા ન રાખે તો લોકો જલ્પાની સાથે બેહુદી વાતો કરતા જરા પણ ન અચકાય. તેની ચારે બાજુ અભેદ કિલ્લો હતો. તેની કાંગરી, પણ દસ વર્ષમાં ખરવા પામી ન હતી. જતીનને તેથી તો જલ્પા માટે ખૂબ આદર હતો. જલ્પાની જીંદગીનો ધ્યેય નક્કી હતો. તેનો મારગ ધોરી મારગ જેવો હતો. રસ્તામાં ક્યાંય ખાડા કે ટેકરા ન હતા. છતાં પણ ખૂબ સાવધાની પૂર્વક પગલા માંડતી. તેને નહોતું ખાડામાં ગબડવું કે નહોતો ચડવો હિમાલય. લક્ષ હતું’ જય અને જેમિની’નું ભવિષ્ય . દાદીને વધતી જતી ઉમર સાથે પ્રેમ અને કાળજી પરોસવા હતા. માતા અને પિતાનું નામ રોશન કરવું હતું. પોતે જે પ્રેમ પામી હતી, તેવો પ્રેમ બાંટવો હતો.

પેલો બાજુવાળો જીગર પણ હવે સમજી ગયો હતો.  આ જીગરે ‘બાવાજીની’ નાની દીકરી રોશન સાથે સંબંધ કેળવ્યો હતો. બાવાજી રહ્યા પારસી, તેમને શું ખબર પડે કે આ જુવાન કેવો છે? જલ્પાની બાજુમાં તેની ‘મનપસંદ” હતી. તેમને થયું કદાચ જલ્પા તેના વિષે જાણતી હશે. જીગર અને રોશન ત્રણેક વર્ષથી એકબીજાને જાણતા હતા. રોશન હમેશા સવારનો ‘બ્રેકફાસ્ટ’ ,મનપસંદમાં બેસીને કરતી. તેનું રોજનું ટેબલ પણ નક્કી હતું. એ આવે એટલે જિગરને ખબર પડી જાય. રોજે તે બે કપ ચા અને બટાટા પૌંઆ લેતી. સાથે પોતાનું કામ લઈને આવી હોય. લગભગ કલાક નિકળી જાય.

એ કામમાં ડૂબેલી હોય જીગર તેની તરફ જોતો હોય ! જીગરને તેની અદા ખૂબ ગમતી. રોજ આવતી હોવાને કારણે પરિચય કેળવાયો. જુવાન હૈયા ક્યારે નજીક સરી પડે તે કળવું મુશ્કેલ છે. અંતે જે ભવિષ્ય ભાખ્યું હતું તે હકિકતમાં પરિણમ્યું. બન્ને નજીક સર્યા ને પ્રેમમાં પાગલ બન્યા.

આમ પણ પારસીઓ એવું માને કે તેમણે પારસીને પરણવું. પારસી પ્રજા ધીરે ધીરે નામશેષ  થઈ રહી છે. પારસી કોમને પણ તેની ચિંતા છે. મુખ્ય કારણ પારસી પ્રજા ખૂબ મોટી ઉમરની થાય ત્યાં સુધી પરણતી નથી. પછી તેમને બાળકો કરવા માટૅ ખૂબ મુશ્કેલીઓનો સામનો કરવો પડે છે. ઘણાને બાળક થતા પણ નથી.

રૂસ્તમજીની દીકરી, રોશન ઘરમાં સહુથી નાની હતી. માતા ગુમાવ્યા પછી બાપ દીકરી ઘરમાં હતા. રોશનને જીગરથી પ્રેમ થયો હતો. રૂસ્તમજી ખૂબ નારાજ હતો. દીકરીને સમજાવી શકવાની તાકાત ન હતી. જલ્પા તેને મન દીકરી સમાન હતી એટલે આજે વાત કરવા આવ્યો હતો. આવી વાત રૂબરૂમાં કરવી સારી, એમ તે માનતા. જલ્પાએ રૂસ્તમજીને બેસવાનું કહ્યું . એક ગ્રાહક સાથે વાત ચાલતી હતી. તેના ગયા પછી નવીનને કહ્યું જરા ધ્યાન રાખજે. મારે રૂસ્તમજી સાથે કામ છે.

બાવાજી જલ્પાનું આવું સુંદર વલણ જોઈને ખુશ થઈ ગયા. જલ્પાએ આગ્રહ કર્યો,’ ચા કે કૉફી શું ચાલશે’ ? બાવાજી એ કૉફી કહ્યું એટલે બે કપ ભરીને લાવી. બન્ને જણા બેસીને વાતે વળગ્યા. જલ્પાના મુખ પરનો પ્રશ્ન રૂસ્તમજી એ વાંચ્યો. જલ્પાને નવાઈ લાગી, આ બુઢા બાવાજીને મારું શું કામ હશે?

‘જલ્પા બેટા એક કામ હતું, મારા ડીકરા’.

“હાં, બોલો હું આપની ખિદમત કઈ રીતે કરું’.

બાવાજી જરા અટક્યા, તેમને થયું વાત કરું કે નહી? પછી મન મક્કમ કર્યું. ‘જલ્પા ડીકરા, આ તારી બાજુ વાળા જીગર ને તું ઓળખે છે’?

જલ્પા ચમકી ગઈ. કોઈ પણ જાતના પૂર્વાપર સંબંધ વગર અચાનક જીગરનું નામ સાંભળીને. તેને થયું જીગરનું કામ આ પારસીબાવાને આ ઉમરે કેમ પડ્યું હશે ? પોતાની ઈંતજારી દબાવી કોઈ પ્રતિ પ્રશ્ન ન પૂછતાં વિચારી રહી.

‘અરે ,ડીકરા તું કાંઈ વિચારમાં પડી ગઈ. મારે એક ડીકરી છે. રોશન ૩૦ની થવા આવી , પરનવાનું નામ લેતી નો’તી. અચાનક એક વાર મેં એને જીગર સાથે હાથ પકડીને રસ્તા પર ચાલતી જોઈ. હજુ એને ખબર નથી કે મારો બાપ જાને છે’?

હવે જલ્પાને ભાન થયું . તે પણ ચોંકી ગઈ. જીગર પણ લગભગ ૩૨ની આસપાસ હતો. જલ્પાને તેનો બહુ અનુભવ નહી. તેનું કારણ સાફ હતું. જલ્પાને ખોટી વાતો કરવાની આદત ન હતી. તેના દિમાગમાં હમેશા ‘કામ અથવા કુટુંબ’ બીજું કાંઇ ભમતું નહી.

તેણે રૂસ્તમજીને કહ્યું, ‘જી, મને જીગરનો બહુ અનુભવ નથી. હા, અમારો ધંધો બાજુ બાજુમા છે.  કોઈક વાર મને ગમતું ખાવાનું લેવા જાંઉ. એ લોકોને મારા સ્ટોરની કોઈ વસ્તુ જોઈતી હોયતો લેવા આવે. તેનાથી વધુ કાંઇ નહી.’ પણ,

‘પણ શું બેટા’ ?

‘મારી બાજુવાળા જતીનને તેમની સાથે સારો સંબંધ છે. તેના મારફત તમને સમાચાર લાવી આપીશ.’

રૂસ્તમજી તો રાજીના રેડ થઈ ગયા. ‘બેટા હું આવતા અઠવાડિયે પાછો આવીશ. ત્યાં સુધીમાં બને તો જાની લેજે’.

જલ્પાએ હા કહી, તેમને વિદાય આપી. બીજે દિવસે ધંધો જરા ઠંડો હતો. જલ્પાના દિમાગમાં રોશનની વાત ઘુમતી હતી. હમણાથી તેનું ‘કેશ રજીસ્ટર’ જરા સરખું ચાલતું ન હતું. જતીનને પૂછવા પણ જવાનું હતું. નવીન સાથે સમાચાર મોકલ્યા હતા કે ,’કામ ખાતર  બપોરે મળવા આવીશ.’ બપોરે લંચ ખાઈને તેની શોપમાં ગઈ. જતીન તેની રાહ જોતો જણાયો. હમણાથી તેની પત્નીની નાદુરસ્ત તબિયતને કારણે ખૂબ મુંઝવાયેલો રહેતો. જલ્પાને જોઈ ધીમું મુસ્કુરાયો.

‘જરા કામ હતું એટલે તમને તકલિફ આપી’.

‘અરે, વાંધો નહી .’ કહી ખુરશી ખસાડી.

જલ્પાએ પહેલા ‘કેશ રજીસ્ટરની’ વાત કાઢી.

‘હું આવીને ચેક કરી જઈશ.

ધીમેથી જલ્પા બોલી બીજું એક કામ પણ છે’.

હું સાંભળીશ, મારાથી બનશે તે પ્રમાણે મદદ કરીશ.’

‘આપણા પેલા રૂસ્તમ બાવાજી છે ને’.

‘હા, તેનું શું ?’

‘અરે, ગયે શુક્રવારે આવ્યા હતાં. તેમની દીકરી આ જીગરના પ્રેમમાં છે. તેઓ જાણવા માગે છે ,જીગર વિષે’?

‘હું ધારું છું ત્યાં સુધી જીગર સારા કુટુંબનો છે. જુવાનીમાં ભાઈ જરા સ્વચ્છંદ હતા. આ ધંધે બેઠા પછી ઠરીઠામ થયો છે. કમાણી પણ સારી છે. તેના પરિવાર વિષે ખાસ ખબર નથી પણ એ તો વાતમાંથી વાત કઢાવી જાણી શકાય’.

‘જો વાંધો ન હોય તો બે દિવસમા માહિતી ભેગી કરી કહેજો. બાવાજી પાછા શુક્રવારે આવવાના છે. એમની પત્ની નથી. રોશન સહુથી નાની છે. એટલે એમને જરા ચિંતા થાય છે.  જીગર પારસી નથી’.સ્વભાવિક રીતે બાવો ચિંતામાં હોય.

જતીનને થોડી ઓળખાણ હતી. જ્યારે તે ઘરે ટિફિન લઈ જતો, ત્યારે જીગર બરાબર ચેક કરીને આપતો. જતિનની બિમાર પત્ની તરફ તેને સહાનુભૂતિ હતી. જલ્પા આ વિષે ખાસ જાણતી નહી. તેનો સ્વભાવજ ન હતો કે ખોટી પૂછપરછ કરે. આજે જ્યારે જતિન ટિફિન લેવા ગયો ત્યારે, તૈયાર ન હોવાને કારણે જીગર સાથે ગપ્પા મારવા બેઠો. વાતમાં ને વાતમાં એવો પલોટ્યો કે જીગરથી કહેવાઈ ગયું, એક પારસી છોકરી તેની બહેનપણી છે. બન્ને જણા એકબીજાને ખૂબ ચાહે છે.

‘જીગર ,તારા મમ્મીને વાંધો નહી આવે ને “?

‘પરણવાનું મારે છે કે મમ્મી ને”.

જતિનભાઈ, ‘મને જેવી છોકરી જોઈતી હતી, તે આ રોશન છે. ‘વાતવાતમાં નામ પણ કહી દીધું. ‘

જીગરના મુખ પરની ચમક અને ગંભિરતા જતિનને સ્પર્શી ગયા. ટિફિન લઈને ઘરે જવા તૈયાર થયો. જલ્પા પણ નિકળવાની તૈયારી કરતી હતી. જતિને બધી વાત કરી.

‘રૂસ્તમ બાવાને કહેજે તેની દીકરી સુખી થશે’.

રુસ્તમબાવાના શિર પરથી દસ મણની શીલાનો ભાર હટી ગયો. દીકરીની પસંદગી પર નાઝ થયો. ધીરે ધીરે જીગર સાથે હળવા મળવા લાગ્યા. ‘હાશ હવે મને મોત આવે તો પન કોઈ વાંધો નથી. ખુશીથી મરવાનો ! રૂસ્તમ બાવો હરખપદુડો થઈ ગયો. દીકરીને વિશ્વાસમાં લીધી અને પોતાની મરજી જણાવી.

‘રોશન ડીકરા , મુને કોઈ વાંધો નથી, તું તૈયાર થાય ત્યારે કહેજે તને જીગર સાથે પરનાવી દઈશ . કોઈ ભીતી રાખતી નહી. મારા મરવા પહેલાં આ કાર્ય પુરું કરીશ. તારી માયની ખુદ જઈ વાત કરવાનો. “જોયું આપણી રોશન સુખી થઈ ગઈ’. નજીકના ભવિષ્યમાં રોશન અને જીગરના લગ્ન થઈ ગયા. રૂસ્તમ બાવો ખૂબ ખુશ થીયો.





ઝાકળ બન્યું  મોતી પ્રકરણ ૭ ***અંતરમાં ડોકિયું

21 06 2018

પ્રકરણ ૭ ***અંતરમાં ડોકિયું**

 

જીવન થાળે પડી ગયું હતું. જનારની યાદ ભૂલાતી ન હતી. ખોટ પૂરાવાની કોઈ શક્યતા ન હતી.  દીવાળીના કારણે બે દિવસ સ્ટોર બંધ હતો. જલ્પાના ચહેરા ઉપર હાશકારો ફેલાયેલો હતો.   જય તેની બહેનપણીને મળવા જવાનો હતો. જેમિની નિરાંતે સૂવાની હતી. કોલેજમાં રજા હતી. પરિક્ષાનું વાંચીને ખૂબ થાકી ગઈ હતી. થાક ઉતારવો હતો.  દાદી તેના લાલાને લાડ લડાવતી હતી. આજે જલ્પાએ નક્કી કર્યું બસ હાશ કરીને બેસીશ. દિવાળીના દિવસોમાં મિઠાઈ તેમજ ફટાકડાની મોજ માણીશું. સવારના પહોરમાં નાહી ધોઈ ,દાદી પાસે બેસી લાલાનું ભજન ગાયું. અચાનક અરીસા પર નજર પડી !

પોતાનું પ્રતિબિંબ જોઈ ચમકી ગઈ. મનમાં વિચાર્યું, ” આજે મારી સાથે સમય પસાર કરીશ”. ખૂબ નવરાશ છે. જોંઉ તો ખરી મારા દિલની હાલત કેવી છે ?’

‘આજે મારે જાતને ફંફોસવી છે. શું હું ,જવબદારી બરાબર નિભાવી રહી છું ?  જય અને જેમિનીને કોઈ પણ જાતની ફરિયાદ નથી ને ? દાદી , બરાબર સેવા પામે છે’. આવી સોનેરી તક ઘણા વખત પછી મળી છે.

“મારે મને મળવું છે.

હાલચાલ જાણવા છે.

જીવનનું જમા અને ઉધાર પાસુ તપાસવું છે.

અત્યાર સુધીના જીવનનું સરવૈયુ કાઢવું છે.

પપ્પાનો ‘જલારામ અને મમ્મીની સોનબાઈ’ જીવનના તખ્તા પર પોતાનો ભાગ કેટલી સફળતા પૂર્વક ભજવી રહી છે તે જાણવું છે.”

સાવિત્રી બહેને બનાવેલ એલચી કેસરવાળી ચાનો કપ લઈને હિંચકા પર આવી. ગમે તેટલી ચા સરસ હોય , મમ્મીની ચા જેવો જેવો ટેસડો નથી પડતો’. હજુ, ચા પીતી વખતે મમ્મી જરૂર યાદ આવે. ચાનો કપ ટેબલ પર મૂકી મમ્મી, જલ્પાને સાદ આપે.

‘સોનબાઈ, તમારી ચા બોલાવે છે’. ત્યાં તો અચાનક તેના દિલમાંથી અવાજ આવ્યો.

‘હેં જલ્પા, તારા આ જીવન માટે કોણ જવાબદાર છે” ? આવો કેવો બેહુદો પ્રશ્ન દિલમાંથી ઉઠ્યો?

“કેમ મારું જીવન કેવું છે?”

“તને કોઈ ફરિયાદ નથી” ?

આ શબ્દ બોલીને ખડખડાટ હસી પડી. સાચું બોલજે તને કોઈ શિકાયત નથી”?

‘ના, ના ને ના’.

‘અરે તું જુઠ્ઠું પણ સિફતથી બોલી શકે છે’.

એમાં અસત્ય ક્યાં આવ્યું ? જય અને જેમિનીના મુખ પર ખુશી જોઈ મને સંતોષ થાય છે. દાદીનું બોખલું મુખ મને પ્રેમ નિતરતી આંખે નિરખે છે. ‘

ત્યાં અંતર જરા હાલતું જણાયું.  જલ્પા બહેન આયના સામે આવીને ઉભા રહ્યા. ઘડીમાં ડોળા કાઢે ,ઘડીમાં હસે , ઘડીમાં શરમાય, મનમાં મલકાય, ચિત્ર વિચિત્ર ચાળા કરી રહી. મુખ પરની કમનિયતા થોડી ઝાંખી લાગી.

‘શું કામ ને ખોટો દંભ કરે છે’ ?

”શેનો “?

‘અરે, મારા જીવનમાં શાની કમી છે ? હા, મમ્મી અને પપ્પા નથી, પણ એ હકિકત હવે સ્વિકાર્ય છે’.

આટલા ઢસરડા ક્યાં સુધી કરીશ ?

શું, હું મારી જીંદગીમાં ઢસરડા કરું છું ?’

અરીસા સામે ઉભી હતી, એક કરચલી મુખ પર જણાઈ. જલ્પા નારાજ થઈ. હજુ તો માંડ ૩૦ની પણ નથી થઈ. મુખ પર કરચલી એ ગમતું દૃશ્ય નથી.

પોતાના ભાઈ, બહેન અને દાદીનું ધ્યાન રાખવું એ ઢસરડા કહેવાય? તો પછી તારા જેવા મૂરખનો આ ધરતી પર જોટો ના જડે ! અરે, મૂઢ મનવા તું બંદર છે. તને શાંત રહેવું ગમતું નથી. પાણીમાંથી પોરા કાઢે છે. તું ભલે મને સત્યના માર્ગેથી ચળાવવાનો પ્રયત્ન કરે ! હું તારું સાંભળીશ નહી. તારા કારણો કદાચ સાચાં પણ હોય , મને વિવેકબુદ્ધિનો ઉપયોગ કરવાની સ્વતંત્રતા છે.

પાછી જાતને ફોસલાવવા લાગી !’ અરે, એ લોકો તો પાંખો આવે ઉડી જશે. દાદી કેટલાં વર્ષ ? પછી તારું કોણ’ ?

‘જોયું ને, જયને બહેનપણી મળી ગઈ.’

‘કેમ ભૂલી ગઈ, જય તને કહેતા, પહેલા કેટલું ગભરાતો હતો. કહ્યા પછી પણ જાણે ગુનેગાર હોય તેમ વર્ત્યો હતો. તેં એને પ્રેમથી પાંખમાં લઈ સાંત્વના આપી હતી. તને કેટલો આનંદ થયો હતો.’

‘બન્ને જણા તને અનહદ પ્રેમ અને ઈજ્જત આપે છે’.

અરે, ‘એ તો નવું છે, ત્યાં સુધી પછી’ ?

આ જેમિની ‘લો’ નું ભણવાની છે. કોઈ લોયરના પ્રેમમાં પડશે પછી તારું કોણ’?

‘દાદી પણ હવે સાજી રહેતી નથી. તને અંતરના અશિર્વાદ આપે છે. જ્યારે એની આંખ મિંચાશે પછી’ ?

જલ્પા ત્રાસી ગઈ, આજે કેમ આવા વિચારો આવતા હતાં. દિવાળીના દિવસોમાં શુભ વિચારવાને બદલે તેનું અંતર મન, તેને છંછેડી રહ્યું હતું . ઉશ્કેરાટમાં તે ધ્રુજી રહી હતી. હે મન , મહેરબાની કરીને શાંત થા. ખોટા વિચારો કરીને તું મને ડગાવી નહી શકે. તું કેમ ભૂલે છે, મમ્મી અને પપ્પા અકસ્માતમાં ગયા ત્યારે જય અને જેમિની નાના હતાં. દાદી તો સાવ પડી ભાંગી હતી’.

‘મને, શું માતા અને પિતાએ લાડ નહોતા કર્યા ? મારે શું સ્વાર્થી થઈને મારી જીંદગી જીવવાની હતી. શું મનુષ્ય અવતાર મળ્યો તેને ઉજાળવા મળેલો અવસર વેડફી દેવાનો હતો.’

હે મન, શાંત થા. સ્વાર્થના સોનેરી કુંડાળાની બહાર પગ મૂક. આજે ઘરમાં નાનો ભાઇ અને બહેનના મુખ પર ફરકતું સ્મિત જોઈ સંતોષ માન. દાદી હવે બહુ લાંબુ નહી જીવે. જો એને તારા પર કેટલો મદાર છે. દાદીને જલ્પા એટલે, તેની સમક્ષ સ્વર્ગનું સુખ એને ઈંદ્રની અપ્સરા પણ ન ખપે. જો મેં માત્ર મારું સુખ જોયું હોત તો આજે આ સ્થિતિને પામત?

‘મારી પાસે શું નથી”?

‘પાછું તું જુઠ્ઠું બોલી’.

જલ્પા ચીસ પાડી ઉઠી, “શું હું જુઠ્ઠી છું”.

‘તને મનનો માણિગર મળ્યો”?

‘તને સંસારનું સુખ મળ્યું”?

‘અરે, શું કૂતરા, બિલાડાંની જેમ બળકો પેદા કરીએ એટલે સુખી કહેવાય”?

‘માનવ બની જીવન જીવવું એનાથી અધિક સુખ કયું છે ‘?

‘જમણો હાથ છાતી પર મૂકીને બોલ.

‘તને મન નથી થતું કે તને કોઈ ચાહનાર હોય. તારા પર ફિદા હોય. આયનામાં જો ,તું કેટલી સુહાની અને સુંદર છે’. અજાણ્યાને પણ પ્રેમ કરવાનું દિલ થાય તેવી તું છે’. તારો પોતાનો સંસાર અને બાળકોથી ઘરનું આંગણું કલ્લોલ કરતું હોય.’

‘ જો સાચું કહું, શરૂ શરૂમાં જ્યારે ખૂબ થાકી જતી હતી ત્યારે આ બધું છોડીને ભાગી જવાનું દિલ થતું હતું. ઈશ્વર સાથે ઝઘડતી પણ હતી. વળી તે, પાછું ઘરમાં બધાથી છાનું. મારા જીવનનો શું ઉદ્દેશ છે ? હું હતી કેવડી માત્ર ૨૦ વર્ષની કન્યા ! ક્યાં ગઈ મારી જુવાની ? હા, નાના ભાઈ અને બહેન વહાલાં ખરા પણ હવે તો મોટા થઈ ગયા. આ બધી જવાબદારીમાંથી હું ક્યારે છૂટીશ? ‘

તેવા સમયે પપ્પા યાદ આવતાં, “મારો જલારામ” શબ્દ કાનમાં ગુંજતો અને  ગુસ્સો બરફની માફક ઓગળી જતો. અજંપો ખોરવાઈ જતો. પપ્પાએ મૂકેલાં વિશ્વાસનો ઘાત કોઈ પણ ભોગે ન થાય.  હું મન મક્કમ કરતી.

‘મને જ શામાટે ઈશ્વરે આવું દુઃખ આપ્યું. મારા કયા જન્મના કર્મોની આ સજા છે?’

આજે જલ્પા રણચંડી બની હતી. ‘જીવવું કે હોમાઈ જવું’. આને દુઃખ કહેવું એ સારી ભાવના નથી. અકસ્માત આવે અને પરિસ્થિતિ બદલાય તો માનવ તેની સામે મસ્તક ઉઠાવે ! કાયર બની હાર ન માને !

જરા શ્વાસ લે, જો આ સરસ મજાનું ઠંડુ પાણી પી. ઊંડા પ્રાણાયામ કર. મનને શાંત થવા દે. ચિત્તને કાબૂમાં રાખવાનો પ્રયત્ન આદર. હવે વિચાર.

‘શું તને તારી એકલતા સતાવે છે ? પૂનમનો ચાંદ જ્યારે બારીમાંથી ડોકિયા કરતો જણાય ત્યારે, તારું બદન શું માગે છે ? તારો પ્રેમી તને બાંહોમાં સમાવે, તારી મનની મુરાદ પૂરી કરે. તને સ્વર્ગની સેર કરાવે ! તારું તન અને મન એ આહલાદક અનુભવ કરવા તરસે છે.’ પ્યારથી વેલની માફક કોઈને લપેટાઈ જઈ તેનો ભીનો ભીનો સંગ માણવા મન અધીરું નથી ?

જલ્પા ,હોશ ગુમાવી રહી હતી. અચાનક ખુરશી પરથી ઉભી થઈ પોતાના કમરામાં ઝડપથી આંટા મારવા લાગી. પગમાં જેમ જોમ આવતું ગયું તેમ મન સ્થિર અને શાંત થયું. જાત પર અંકુશ લાવી એક સ્થળે ઉભી રહી.

‘જલ્પા તને આજે શું થાય છે ? તારા મનનો ઉભરો ઠાલવવો હોય તો ઠાલવી મનને શાંત કર. એમાં જરાય વાંધો નથી. શું આ પરિસ્થિતિમાંથી પસાર થવા તને કોઈએ દબાણ કર્યું હતું ‘

‘ના’.

આ માર્ગ તેં સ્વેચ્છાએ સ્વિકાર્યો હતો. ‘

‘હા’.

તને માતા અને પિતા પ્રત્યે ખૂબ આદર અને ભક્તિભાવ હતો ?’

‘હા’.

તને લાગ્યું કે આ તારી ફરજ બને છે’.

‘હા’.

તારા માતા અને પિતાને તારા પર સંપૂર્ણ વિશ્વાસ હતો?’

‘એમાં શંકાને સ્થાન નથી’.

‘તને ખબર હતી આવી વિકટ પરિસ્થિતિનો તારે સામનો કરવો પડશે’?

‘અરે, આવું તો મેં સ્વપનામાં પણ વિચાર્યું ન હતું. ‘

‘આવી પરિસ્થિતિમાં બીજો કોઈ માર્ગ તને જડ્યો હતો’?

‘જે માર્ગ મેં અપનાવ્યો હતો, તે ઉત્તમ હતો.’

‘મારા માતા અને પિતાએ મારામાં મૂકેલો ભરોસો, મને આ માર્ગ લેવા ઈશારા કરી રહ્યો હતો’. મને કોઈએ જબરદસ્તી કરી ન હતી. મેં સ્વેચ્છાએ આ માર્ગ ગ્રહણ  કર્યો હતો !

‘તને આટલા વર્ષે શુ આનો અફસોસ છે”.

‘હોય કાંઈ, મને ખૂબ ગર્વ છે. ‘

‘તો આજે તું આ શેનું પ્રકરણ લઈને બેઠી છે’ ?

‘કોને ખબર કેમ આજે મારું દિલ અંદરથી બળવો પુકારે છે. જે આજ પહેલાં સળવળ્યું પણ ન હતું. હા, ક્યારેક ઉછળ કૂદ કરતું હતું પણ હું , ‘આંખ આડા કાન કરતી હતી’.

હવે જ્યારે જય અને જેમિની તેમની રાહ પર ચડી ગયા છે. મંઝિલ  પર કૂચ જારી છે. ધ્યેયને પામશે તેવી ખાત્રી છે. એ ટાણે મને હવે આવું સુઝે છે?

‘લે મન  હું, તારું વચન સાંભળું છું. આજે ખુલ્લે દિલે મારી પાસે એકરાર કર તું શું ઈચ્છે છે’.

‘મન બબડ્યું, હવે હું શું બોલું ? જ્યારે બોલી તારા કાન પકવ્યા ત્યારે તું બધિર થઈ ગઈ હતી. મને કચડી નાખ્યું હતું.  મારી સામે તડૂકી મને શાંત રાખી ધુંઆપુંઆ થઈ તું રિસાઈ જતી’.

‘એ સમય અલગ હતો. જય અને જેમિની નાના હતાં.  મન, તું તો ઉસ્તાદ છે. તને જો મેં વાર્યું ન હોત તો આજે  આ પરિણામ જોવા ન મળ્યું હોત. ‘ મારા નાના ભાઈ અને બહેનને તેમના જીવનમાં ઠરવાનો લહાવો ન મળ્યો હોત.

”બસ હવે ભૂતકાળની વાત ન વાગોળ’.

‘આજે મારી પાસે પૂરતો સમય છે. કોઈ નવો રાહ દેખાડ’.

‘તને ખબર છે તારી ઉમર ૩૨ વર્ષની થઈ ગઈ.’

‘તો શું હું હવે બુઢ્ઢી થઈ ગઈ’?

‘ના, બુઢ્ઢી તો ન કહેવાય પણ પરણવાની ઉમર વટાવી ચૂકી છે’.

શું સ્ત્રીના જીવનમાં એક જ ધ્યેય હોઈ શકે. ઉમર થાય એટલે પરણવાનું. સાસરીમાં પ્રેમે સમાવાનું. જેને જાણતા પણ ન હતાં તેમને પોતાના માનવાના. ભણતર સારું હોય તો કમાવા જવાનું. પતિને પરાણે પ્રેમ કરવાનો. પોતાની ઈચ્છાઓનું દમન કરવાનું. બાળકો મશીનની માફક પેદા કરી તેમની જીંદગીમાં ઉલઝાઈ આખી જીંદગી ઢસરડા કરવાના. આ સિવાય સ્ત્રીને બીજું કાંઈ કરવાનો અધિકાર નથી.”

‘છી, છી આવા કેવા વિચાર મને આવે છે. સ્ત્રીનું જીવન તો પવિત્ર છે. સ્ત્રી છે તો આ ધરા પર માનવજાતિ ટકી રહી છે. ‘ન પરણવું એ મારો પોતાનો વિષય હતો.  નાના   ભાઈ અને બહેનને મારે સુંદર જીવન આપવું હતું. દાદી જે મારા પિતાશ્રીના મા છે તેમની આંતરડી ઠારવી હતી’.

હે, મન તું મને બહેકાવ નહી. ‘હે મન, તને માર્ગ બતાવવાનું કહ્યું હતું. રૂંધવાનું નહી’ !

‘મન મુસ્કુરાઈ ઉઠ્યું’.

‘ લે , મન હું તને શાંતિથી  સાંભળું છું. સત્ય અને જવાબદારી પૂર્વકનો માર્ગ ચિંધજે’.

‘પાછી જવાબદારી !’

‘કેમ જયને હજુ એક વર્ષ આઈ.આઈ.ટી.નું બાકી છે. જેમિની કોલેજમાં આવી હજુ તેને પણ પાંચ વર્ષ પાકા’.

ઓ, ત્યાં સુધીમાં તું ૪૦ની થવા આવશે. પછી માળા ફેરવજે. તારી સાથે વાત કરવી નકામી છે’.

‘તો શું મારી આટલા વર્ષોની તપશ્ચર્યા પાણીમાં જવા દંઉ’. જીવનની બગિયાને ખિલવી શું હવે તેને અડધે રસ્તે ત્યજી મુરઝાવા દંઉ !

ૐ શાંતિઃ શાંતિઃ શાંતિઃ

જલ્પાએ શાંતિઃનું ઉચ્ચારણ કર્યું. મન જાણે તેનું ગુલામ બની ગયું. આજે સવારથી મન તેં આ શું તોફાન માંડયું છે ?

મારા છેલ્લા વર્ષોની તપશ્ચર્યાની હાંસી ઉડાવે છે !

જો તારે મારી લાકડી ન બનવું હોય તો કાંઈ નહી,  મારા કાર્યમાં ‘ટાંગ અડાવીને’ તારે શું પામવું છે’?

મારો સ્પષ્ટ વિચાર તને સંભળાવું છું.

” હું  જલ્પા શાહ,  ગીતા પર હાથ મૂકી સત્ય કહીશ. સત્ય સિવાય બીજું કાંઇ નહી કહું”  મેં સ્વેચ્છાએ મારા માતા અને પિતાના અકસ્માતમાં થયેલા નિધન પછી કુટુંબની ભરણ પોષણની જવાબદારી ઉઠાવી છે. મને કોઈએ દબાણ કર્યું ન હતું. માતા તેમજ પિતાના સંસ્કાર દીપાવવા જે મને યોગ્ય લાગ્યું હતુ તે નિઃસંકોચ કર્યું.”

મનની તાકાત ન હતી કે એક શબ્દ પણ ઉચ્ચારી શકે. તે નિઃશબ્દ બની ગયું.

‘મન, મનોમન શરમિંદુ બની ગયું. છેલ્લા ત્રણેક કલાકથી જે ઉધામા મચાવતું હતું,  તે વિસરી શાંતિની ગહરાઈમાં ડૂબી ગયું.’

હાશ હવે તું, ‘મન’ ઠેકાણે સાચી પટરી પર આવ્યું. મને મારા કુટુંબ પ્રત્યે પ્રેમ છે.  જીવનમાં સાચો રાહ દર્શાવવા બદલ મારા માતા અને પિતાના સંસ્કાર તેમ જ પ્રેમે અગત્યનો ભાગ ભજવ્યો છે. તેમણે મૂકેલો ‘વિશ્વાસ’ મારા જીવનનો શ્વાસ છે.

અચનક યાદ આવ્યું આજે દિવાળીનું મગલ પર્વ છે.

‘આ  હું શું સવારના પહોરમાં વિચારી રહી છું. ઉઠાડવા દે જેમિનીને ,નાહી ધોઈને તૈયાર થઈ જાય. દાદી આરતિ ટાણે બધાને બોલાવશે, હજુ તો મારે જય ને ફોન કરવાનો છે. જીની ને લઈને રાતના આવે. આજે બધા સાથે બેસી જમીશું.

જલ્પાનું મન  ઘનઘોર વર્ષા પછીના નિર્મળ નભ જેવું થઈ ગયું હતું. તેના અંતરમાં આનંદ છવાયો. ‘ચોપડા પૂજન ‘માટે શુકનની ડાયરી મૂકી. લક્ષમીજીનો સુંદર ફોટો. માતા અને પિતાનો ફોટો મૂક્યો. કનૈયો તો હોય જ. હાર અને આસોપાલવના તોરણથી ઘર શણગાર્યું. સાવિત્રી બહેનને પણ લાપશી રાંધવાનું કહ્યું હતું. ગરમા ગરમ ભજિયા જે પપ્પાને ખૂબ ભાવતા તે બનાવવાના હતા. જેમિની અને જલ્પાએ સાથે મળી સરસ મજાની રંગોળી કરી.

ચાલો ત્યારે દિવાળીના દીવડા પ્રગટાવીએ. ફટાકડા ફોડવાની સહુ સંગે મજા માણીએ.

*