ગુરૂ પૂર્ણિમા, ૨૦૧૯

16 07 2019

 

આ ૨૧મી સદીમાં કોને ગુરૂ માનવા? આ પ્રશ્ન દિવસ રાત સતાવે છે. ચેનની નીંદ લેવા નથી દેતા ! જો કે ગુરૂઓનો કાફલો જ્યાં જ્યાં નજર કરીએ ત્યાં દેખાય છે .  કોઈનામાં શ્રદ્ધા જાગતી નથી. જ્યાં જોઈએ ત્યાં દંભનું વાતાવરણ નજરે પડે છે,

ગુરૂ બોલે કાંઈ અને તેમનું આચરણ વિરૂદ્ધ પ્રકારનું જણાય. ભલ ભલાં ગુરૂના કૌભાંડો ખુલ્લા થાય છે. પૈસામાં આળોટતા ગુરૂઓ જોયા. જો તેમને પગે લાગવા જઈએ ત્યારે તેઓ કોઈની સાથે વાતોમાં ગુંથાયેલા હોય ! તેમના આચાર અને વિચારની લાંબી યાદી તૈયાર હોય.

આખરે મનને મનાવ્યું. ખોટી દોડા દોડ છોડ.  દત્તાત્રયે ૨૪ ગુરૂ કર્યા હતા એ સતયુગ હતો. આજે એક ગુરૂ મેળવવાના પણ ફાંફા છે.

કૃષ્ણ ભગવાને કેવી સુંદર “ગીતા” કહી છે. તેનો એક એક શબ્દ ગહન અર્થથી ભરપૂર છે. શ્રી વલ્લભાચાર્ય, પુષ્ટિમાર્ગના પ્રણેતાની વાણી કેટલી સુંદર છે. બસ તેમને ગુરૂ માની વંદના કર. ‘ગીતા’ ખોલીને જ્યારે બેસું છું ત્યારે એમ લાગે છે,’કૃષ્ણ ‘ભગવાન સામે બેસીને જીવન જીવવાની રીત સમજાવી રહ્યા છે. જ્યાં જ્યાં પ્રશ્ન આવે તેનો ઉકેલ તરત જ બતાવે છે.

આજે ગુરૂ પૂર્ણિમાને દિવસે “શ્રી કૃષ્ણ શરણં મમ’નું અંતરથી અવિરત સુમિરન રહે તેવી પ્રાર્થના. જે અષ્ટાક્ષરનું દાન “શ્રી મહાપ્રભુજી’એ કર્યું છે. તેમના ચરણોમાં દંડવત પ્રણામ.

હવે કાનાને ગુરૂ કર્યા તો તેના ચરણોમાં ગુરૂ દક્ષિણા

***********************************************

અમારે તો શબ્દો છે માખણને મિસરી

સદા મનથી કાનો પળભર ન વિસરી

*

જુઓ રાધાને કાનાની જુગતે આ જોડી

ગોપ ગોપીઓની સંગે રાસ રમવાને નિસરી

*

મીઠી મધુરી સુણી કનૈયાની મુરલી

રણકી ઉઠી ગાયોના ગળાની ઘુઘરી

*

વૃંદાવને ગોપી મહી વેચવાને ચાલી

ઉભી રહી વાટે સુણી કાનાની બંસરી

*

અમારે તો શબ્દો છે માખણને મિસરી

મીઠા મધુરા બેય, ભાન ભૂલી હું નિસરી





દેવ શયની એકાદશી

13 07 2019

 

જો જો રખે માનતા આજથી ‘દેવ, દેવ દિવાળી ” સુધી સૂઈ રહેવાના !

એ તો છે ને માનવ જાતને ભ્રમમાં રાખવાની વાત.

જો દેવ આટલી લાંબી નિંદ તાણે તો તેની રચેલી સૃષ્ટિની   શું દશા થાય ?

જરા વિચાર કરી જુઓ, ભયંકર ખ્યાલો આવશે.

આ સમય દરમ્યાન પ્રભુ બધો તાલ જોશે !

તેની નોંધ લેશે !

તેને ઠીક કરવાના પગલાં યથા સમયે આદરશે !

જય શ્રી કૃષ્ણ

 





પગાર

8 07 2019

‘અરે, સીતાબાઈ તને કહ્યું કે કપડાં ચોકડીમાં નહી મશિનમાં ધોવાના”.

સીતાબાઈના હાથમાં ધોવાના કપડા હતા. તે બસ ગરમ પાણીમાં સાબુ ઓગાળીને રાખ્યું હતું તેમાં બોળવા જઈ રહી હતી. ઝાડુ પોતુ કર્યા પછી કપડા ધોવાનો તેનો રોજનો ક્રમ હતો. જેથી કપડાં પલળે અને પછી ઘસીને ધોવામાં સરળતા રહે.

‘અરે, કપડા ભેગા કર અને મશિનમાં ધોવા નાખ, મારા મોઢા સામે શું જુએ છે ?’

સીતાબાઈને પોતાના કાન પર વિશ્વાસ ન આવ્યો. જો કે સીમીને ત્યાં તે ચાર વર્ષથી કામ કરતી હતી. સીમી તેને ખૂબ પ્રેમથી રાખતી. ક્યારેય સીતા બાઈએ એક પણ કામ કરવાની ના નહોતી પાડી. સીતાબાઈને જો ક્યારેક વધારે પૈસા જોઈએ ત્યારે સીમી આપતી.

‘આવતા મહિનાના પગારમાંથી કાપી લઈશ”.

હજુ સુધી આવતો મહિનો ક્યારેય આવ્યો ન હતો!

સીમીએ જ્યારે દીકરાને જન્મ આપ્યો ત્યારે સીતાબાઈ રોજ આધનિયો શીરો કરીને જમાDતી. સાથે મરીનો પાપડ અચૂક આપતી. સીમીની મા તેમજ સાસુમા બન્ને હાજર હતા,છતાં કોઈ પણ વસ્તુ જોઈતી હોય તો સીમી, સીતાબાઈને બોલાવતી. આમ સીતાબાઈએ સીમી તેમજ સિતાંશુનું દિલ જીતી લીધું હતું. જો ‘સોમ’ જરા પણ રડે તો કામ કરવાનું પડતું મૂકી તેને તેડી લેતી. સીમીને સીતાબાઈ વગર પળભર ચાલતું નહી.

ત્યાં સીતાબાઈ ઝાડુ, ઝાપટ અને પોતા કરવા આવી.

‘અરે, આવું ઝાડુ નહી વાપરવાનું, જો સ્ટોર રૂમમાં નવું ઝાડુ અને પોતુ મારવાનું મોપ લાવી છું. ‘

સીતાબાઈ સ્ટોર રૂમમાં ગઈ અને આંખો પહોળી કરીને જોઈ રહી.

‘બાપ રે, આ ઝાડુ અને મોપ તો કેટલા મોંઘા આવે છે. આજે શું છે. સીમી, શેઠાણીને શું થયું છે’?

ઉભા, ઉભા ઝાડુ અને મોપ તો કર્યા, તેના મુખ પર થોડો આનંદ રેલાઈ ઉઠ્યો. જે સીમીએ નોંધ્યું. પણ બોલી એક પણ અક્ષર નહી.

ત્યાં સોમ રડ્યો એટલે સીમી દોડીને તેને ઉચકવા ગઈ. હજુ તે ૧૧ મહિનાનો જ હતો. સોમ રડે એટલે સીતા બાઈ હાથમાંનું કામ પડતું મૂકી, સોમને ઉંચકે અને પ્રેમથી પાછો સુવાડૅ.

‘હું ઉંચકીને રમાડીશ, જરા તેડીને ફરીશ એટલે સૂઈ જશે.’ સીતાબાઈ બોલી.

‘તું રહેવા દે, હું એને સંભાળું છું’.

સીતાબાઈને જરા માઠું લાગ્યું. એ ઘરમાં હોય ત્યારે એને લાગતું સોમ પર મારો અધ્કાર પહેલો છે ! આજે કેમ સીમીએ તેને સોમ તેડવા ન દીધો ?

ત્યાં સીમી અને સિતાંશુ જમીને ઉઠ્યા. સીતાબાઈએ ટેબલ સાફ કર્યું . બધા વાસણ લઈને રસોડામાં ગઈ. સાફ કરવા ચોકડીમાં વાંકા વળીને મૂકતી હતી, ત્યાં “સીતાબાઈ હવે રોજ વાસણ રસોડાના બેસિનમાં સાફ કરજે. ‘

‘બહેન રસોડા પર મૂકેલા બીજા વાસણો અને માટલાને છાંટા ઉડશે’

‘મેં કહ્યું તેમ કરીશ, તો તને વાંધો છે?’

સિતાંશુ તો જમીને ઓફિસે જતો રહ્યો. હજુ ગાડી ચાલુ થઈને ગેરેજની બહાર નિકળી ન હતી.

‘બહેન, શેઠ તેમનો રૂમાલ અને પાકિટ ભૂલી ગયા. લાવો હું દોડીને આપી આવું.’

‘તું રહેવા દે હું જઈને આપી આવીશ. ‘સિતાંશુ ગાડી ગેરેજમાંથી કાઢે તે પહેલાં સીમી પહોંચી ગઈ. સિતાંશુને પણ નવાઈ લાગી , સિતાબાઈને બદલે આજે સીમી કેમ દોડીને આપવા આવી.ખેર, બોલ્યો કાંઈ નહી, સીમીને થેન્ક યુનો સિક્કો હોઠ પર આપી દીધો.

સીમી ઘરમાં પાછી આવી.

બહેન હું સાંજના આઠ વાગે આવીશ. રોજ સીતાબાઈ સાત વાગે આવતી કલાક સોમ સાથે રમીને આઠ વાગે કામ આટોપતી. સીમીને રસોઈમાં પણ મદદ કરતી. સીમીએ તેને બધું શિખવાડ્યું હતું.

બહેન હું હવે જાંઉ ? ‘

‘આ ટેબલ પર પડ્યા છે એ બધા ફળ ઘરે લઈ જા’ !

‘અરે બહેન આ કાંઇ બગડી નથી ગયા. આ તો સવારના શેઠ ચાલવા ગયા હતા ત્યારે બજારમાંથી લાવ્યા છે. તાજા છે’.

”તને મેં કહ્યું તે સંભળાતું નથી ” ?

‘સીતાબાઈ બોલ્યા વગર રસોડામાંથી પ્લાસ્ટિકની થેલી લાવી તેમાં ભરવા લાગી. એટલામાં બારણાનો બેલ વાગ્યો. થેલી ડાઈનિંગ ટેબલ પર મૂકી બારણું ખોલવા ગઈ. બારણામાં એક  ૪૦ વયની આસપાસ દેખાતી સ્ત્રી ઉભી હતી.

‘યે, સીમી બહેનચા ઘર આહે’?

હાં .

સીમી આવી પહોંચી. સીતાબાઈ   બારણામાં જડાઈ ગઈ. સીમી તેની સાથે પગારની વાત કરતી હતી.

‘ક્યારથી કામ શરૂ કરીશ ?’

‘આજથી’.

‘ના, આજે તો સીતાબાઈ છે. કાલે સવારે આઠ વાગે આવી જજે’.

‘સીતાબાઈ ઘરે જાય છે. તારો પગાર કેટલો થયો’?

‘સીતાબાઈ આંખમાં ધસી આવેલા આંસુ રોકવાનો વ્યર્થ પ્રયાસ કરી રહી હતી’.

‘બહેન, મને ક્યાં ગણતા આવડે છે’.?

ત્યાં નવી આવેલી શકુ બાઈ બોલી , રસોડામદી કાય કામ કરાયચા કાય ?’

સીમી બોલી, ‘કાલથી મને રસોડામાં સીતા બાઈ કામ કરાવશે’.

ગઈકાલે સીમીએ સીતાબાઈને તેના પતિ સાથે વાત કરતાં સાંભળ્યું હતું કે તેને ‘દિવસ’ ચડ્યા છે.





મન માનતું નથી

5 07 2019

વહેમની કોઈ દવા નથી
એકલતા જેવી સજા નથી

કિરતાર સમો કલાકાર નથી
છાયા સમાન સંગી નથી

વહેતાં ઝરણા જેવી ગતિ નથી
ઝાંઝવાથી પ્યાસ બુઝતી નથી

સૂર્યનો તાપ ખમાતો નથી
તારલાનું તેજ ખુટતું નથી

હિમાલયની ગોદ સુહાની નથી
માના જેવી શિતળતા નથી

અજાણ મંઝિલ સુરક્ષિત નથી
મુસાફિર પાછળ જોતો નથી

દુનિયાના તખલ્લુસ ગમતા નથી
આયનો બેવફા મન માનતું નાથી





એક ત્રાજવે

3 07 2019

રવી અને કવિતા ખૂબ ખુશ હતાં. બન્નેના મનની મુરાદ પૂરી થઈ હતી. રવી અને કવિતાના માતા તેમજ પિતાએ તો આશા મૂકી દીધી હતી.  તેમણે મન વાળ્યું હતું કે આપણા નસિબમાં દાદા, દાદી યા નાના અને નાની થવાનું નથી લખાયું. રવી અને કવિતાને કોઈ ફરક પડતો ન હતો.

જુવાનિયાઓને તો શું બાળક થાય તો પણ ભલે અને ન થાય તો અફસોસ શામાટે ? એનો અર્થ એ નહી કાઢવાનો કે તેમણે પ્રયત્નો નહોતાં કર્યા ? અરે પથ્થર એટલા દેવ ના પૂજ્યા પણ તેમને શ્રદ્ધા હતી એ ભગવાનને આંગણે જઈ માથું ટેકવ્યું . ખૂબ  વિનંતિ કરી પછી મન મનાવ્યું. જીવન સુંદર રીતે પસાર થઈ રહ્યું હતું. રવી ડોક્ટર અને કવિતા આઈ. ટી. માં સુંદર પ્રગતિ કરી રહી હતી.

જ્યારે પણ સમય મળે ત્યારે અનાથ આશ્રમના  બાળકો સાથે સમય પસાર કરતાં. અઢળક આવક હતી. એક અનાથ આશ્રમના બધા બાળકોને દત્તક લઈ તેમની બધી માગ પૂરી કરતાં. આગળ ભણવા જવાની વ્યવસ્થા પૂરી પાડતાં. એક બાળક નથી પણ અનેક બાળકોને પ્રેમ વહેંચતા.

એમની આવી સુંદર ભાવના જોઈ પેલા ઉપરવાળાને તરસ આવી. એક રાતના, લગ્નના પંદર વર્ષ પછી કવિતા ,રવીના કાનમાં કશું ગણગણી. રવી ઉંઘમાં ઘેરાયેલો હતો.

‘અંહ’ કહીને સૂઈ ગયો.

થોડીવાર પછી એક ઝાટકાની અંદર પલંગમાં બેઠો થઈ ગયો. “તું શું બોલી “?

‘તેં જે સાભળ્યું તે”.

‘સાચી વાત છે ‘?

‘આમ અડધી રાતે ખોટું શું કામ બોલું’?

રવીના માનવામાં ન આવ્યું કે આટલા વર્ષો પછી તેને ત્યાં બાળક આવશે . આખી રાત સૂઈ ન શક્યો. સવારે ધંધે જવાનું પડતું મૂકી પોતાના તેમજ કવિતાના માતા અને પિતાને લેવા ગાડી મોકલી. સહુને થયું આજે અચાનક સોમવારની સવારે રવી અને કવિતાને નોકરીએ નથી જવાનું ? ખેર, ગાડીમાં બેસીને રવી અને કવિતાને ત્યાં આવી પહોંચ્યા.

રવી અને કવિતાએ સુંદર ફુલોથી ઘર સજાવી મૂક્યું હતું. નવાઈ લાગી પણ પૂછવાનું ઉચિત ન માન્યું. બધા દિવાનખંડમાં બેઠા હતા, કવિતા તૈયાર થઈને આવી હતી. રવીને તો શું તૈયાર થવાનું હોય? બધાની વચ્ચે આવી સહુને શુભ સમાચાર આપ્યા. આખા ઘરમાં આનંદનું મોજું ફરી વળ્યું. ખુશીની લહેરો ઘરના ખૂણે ખૂણે પ્રસરી ગઈ.

કવિતાએ માહારાજ પાસે સુંદર રસોઈ તૈયાર કરાવી હતી. સમાચાર અણધાર્યા હતા પણ ધારી અસર ફેલાવવામાં સફળ નિવડ્યા. સુંદર મજાનું ભોજન કરી સહુ વાતોએ વળગ્યા.

રવીના મમ્મીએ લગામ હાથમાં લીધી. કવિતાને શું કરવું શું ન કરવું તે વિશે લાંબુ ભાષણ આપ્યું. સમાચાર શુભ હતા અને પરિસ્થિતિ નાજુક હતી.

કવિતાના મમ્મીએ નોકરી છોડવાનો આગ્રહ સેવ્યો.

આમ ચારે બાજુથી સલાહ અને સૂચનાઓનો ધોધમાર વરસાદ વરસ્યો. આનાંદને વ્યક્ત કરવાની આ રીત જોવાની રવી અને કવિતા મોજ માણી રહ્યા. સાચે આનંદ વેચવાથી વધે છે એ અંહી સહુએ પ્રત્યક્ષ અનુભવ્યું.  આમ આખો દિવસ સાથે પસાર કર્યો. રાત્રે ગાડી તેમને ઘરે છોડવા ગઈ. રવી અને કવિતા એકલા પડ્યા. રવીને તો હજુ પણ જાણે સ્વપનું લાગતું હતું. કવિતા તેને મનાવવા સફળ પુરવાર થઈ.

સમય ક્યાં રોક્યો રોકાય છે? નવ મહિના પસાર થઈ ગયા. ડોક્ટરોની દેખરેખ આગળ બધું કાર્ય પાર પડ્યું. આજે સવારથી કવિતાને લાગતું હતું હોસ્પિટલ જવું પડશે. બધી તૈયારી કરી રાખી હતી. આવનાર બાળક માટે એક બહેન પણ રાખી લીધા હતા.

રાતના ૯ ને ૧૫ કલાક બાળકનો રડવાનો અવાજ સંભળાયો. રવી અને કવિતા બન્નેની મરજી હતી આવનાર બાળક ‘દીકરી’ હોય. બનવાકાળ તે દીકરી જ હતી. નામ તો નક્કી હતું

‘કિર્તી’.

સુંદર મજાની ઢિંગલી જેવી કિર્તી, જાણે કવિતાની પ્રતિકૃતિ ન હોય ! દીકરીનું બાળપણ લાડકોડમાં પૂરું થયું. સાત ખોટની દીકરી હતી. લાલન પાલનમાં શાની કમી હોય ?  કિર્તી જાણે યશ અપાવવા ન આવી હોય? ખૂબ પ્રેમાળ હતી.બધાની સાથે હસી ખુશીને બોલે. સહુનું દિલ ચુરાવે તેવી સુંદર કિર્તી યુવાનીના દ્વાર ખખડાવવા લાગી. ક્યારેય શાળામાંથી ફરિયાદ ન લાવતી. ભણવામાં ખૂબ તેજસ્વી . ૧૨મીમાં સારા ગુણાંક મેળવી ડોક્ટરનું ભણવા તૈયાર થઈ ગઈ. તેને ખબર હતી ડોક્ટર થવા માટે વર્ષો પણ લાગશે અને મહેનત પણ કરવી પડશે.

દીકરીની બધી તમન્ના પૂરી કરવા રવી અને કવિતા હમેશા તત્પર રહેતાં. કિર્તી તેમની આંખનો તારો હતી. તેમની જ માત્ર નહી, દાદા, દાદી તેમજ નાના અને નાનીનૉ પણ દુલારી હતી. ડોક્ટર થવાની છે જાણી સહુ ખૂબ ખુશ થયા. મેડિકલ સ્કૂલમાં પાંચ વર્ષનો અભ્યાસ કરવાનો હતો . છેલ્લા બે વર્ષ ખૂબ ભણવાનું હોવાથી છાત્રાલયમાં રહેવા ગઈ. તેની સાથેના મિત્રમંડળમાં કબીર તેનો ખાસ મિત્ર બન્યો. કબીર દેખાવડો ઉપરાંત  ભણવામાં પણ હોંશિયાર હતો.

આ ઉમરે મિત્રતા પ્યારમાં ક્યારે પરિણમે છે તેનો ખ્યાલ રહેતો નથી. કિર્તી જાણતી હતી કે પોતાની પસંદગીના છોકરા સાથે પરણવાની મમ્મી અને પપ્પા જરા પણ આનાકાની નહી કરે. હવે માત્ર છેલ્લા ત્રણ મહિના બાકી હતી. પછી ‘રેસિડન્સી’ શરૂ થવાની હતી. કબીરને તો ખાસ ડોક્ટર બનવું હતું. કિર્તીના મમ્મી અને પપ્પાને હતું ૨૫ વર્ષની થવા આવી છે. હવે પરણીને સ્થાયી થાય પછી સાસરીવાળા તેમ જ પતિની મરજી મુજબ ભલે કિર્તી આગળ ભણતી.

કિર્તી અને કબીર સાથે ભણતા અને પ્રેમાલાપ પણ કરતા. સાથે સ્વપના જોતા અને મહેલ ચણતા. ભવિષ્યની ભવ્ય ઈમારત તેમની નજર સમક્ષ લહેરાઈ ઉઠતી.

‘કબીર, મારે મમ્મી અને પપ્પાને વાત કરવી છે. આપણે આગળનું પગલું ભરવા માટે તેમના આશિર્વાદની ખાસ જરૂર છે. ‘

હમેશા બન્ને વચ્ચે માત્ર ભણવાની અને પ્રેમની વાતો થતી. ક્યારેય માતા ,પિતા તેમજ બીજી વાતોને અવકાશ મળ્યો ન હતો. આતો જ્યારે બન્ને જણા પરણવાનો વિચાર કરતા હતા ત્યારે માતા અને પિતાની વાત કરી.

કબીર બોલ્યો, ‘મારે પણ મારા અબ્બુ અને અમ્મીને વાત કરવી પડશે’.

કિર્તી એકદમ ચમકી ઉઠી. બોલી તો નહી પણ સમજી ગઈ કે કબીર મુસ્લિમ છે. કિર્તીના દૂરના કાકાના દીકરાનું નામ પણ કબીર હતું. તેને તો એવો સ્વપને પણ ખ્યાલ ન આવ્યો હતો કે જે તેનો મિત્ર છે અને પરણવાના સ્વપના જુએ છે તે કબીર મુસલમાન છે !

કિર્તીનું મન ડહોળાઈ ગયું. માંડ માંડ મન ઉપર કાબૂ રાખ્યો કે કબીરને તેનો ખ્યાલ ન આવે. મનમાં વિચારવા લાગી હવે શું ?

ખેર અંતિમ પરિક્ષા આપી બન્ને જણા છૂટા પડ્યા. કબીરનું વર્તન ખૂબ સાલસ હતું કિર્તીને ખૂબ ચાહતો હતો. તેને મનમાં જરા પણ શક ન હતો કે તેના અબ્બુ અને અમ્મી આનો વિરોધ કરશે. તેનું પણ કારણ હતું. કબીરના દાદા અને દાદી હિંદુ હતા, એ તો દાદી ને બાળકો થયા નહી એટલે જબરદસ્તીથી બીજા લગ્ન કર્યા. પહેલી પત્નીને છૂટાછેડા આપવા ન હતા. બીજી ને પરણ્યા તેને માટે ધર્માતંર કરી મુસ્લિમ બન્યા હતા. હજુ પણ તેમના ઘરમાં રામની પૂજા અને અર્ચના થતી હતી. કબીરની દાદી તો, કબીરના અબ્બુને જન્મ આપીને બે વર્ષમાં  જન્નતને દ્વારે પહોંચી ગઈ હતી.  તેનું કુટુંબ ભલે મુસ્લિમ હતું. પણ બંધ બારણે હિંદુ હતા. દુનિયાને આ બધી વાતની ખબર ક્યાંથી હોય. તેમને જાણવાની જરૂર પણ શું ?

“જમકુડી આપે મુસલમાન થઈ” ! જેવા હાલ હતા. હિંદુ ધર્મ ઉપર હજુ પણ આસ્થા હતી.

બન્ને જણા ડોક્ટરીની પરિક્ષા આપી ઘર ભેગા થયા. કિર્તી ખૂબ મુંજયેલી રહેતી હતી. રવી અને કવિતાને થયું .ભણવાનો બોજો ઉતરી ગયો છે. શામાટે કિર્તી આમ ઉદાસ રહે છે. એક રાતના મમ્મી તેના રૂમમાં આવી .

‘બેટા તારા મનમાં કોઈ પ્રશ્ન ઘુમરાય છે. શું છે ? જે હોય તે વિગતે વાત કર આપણે ઈલાજ કરીશું’ .

કિર્તી હવે પોતાના ઉપર કાબૂ રાખી શકી નહી. એણે મમ્મીને બધી વાત કરી.

‘મુસલમાન’ શબ્દથી તો એ પણ ચોંકી ગઈ. કિર્તીને કશું જ કહ્યું નહી. માત્ર ધિરજ બંધાવી, “ઈશ્વર સઘળાં સારા વાના કરશે’! કહ્યું તો ખરું પણ મનમાં ડર હતો. રવી, બા, બાપુજી અને પોતાના મમ્મી અને પપ્પા શું કહેશે ?

રવી સાથે વાત કરી.  રવીને ભગવાન પર સંપૂર્ણ ભરોસો હતો. જરા પણ મગજ ગુમાવ્યા વગર કબીરના માતા અને પિતાને મળવાનો ઈરાદો પાકો કર્યો.

કિર્તી અને કબીરે બધી વાત નક્કિ કરી. આજે સવારથી તડામાર તૈયારી ચાલતી હતી. કબીર પોતાના માતા, પિતા, દાદા દાદી આને નાની બહેન રોશનને લઈને આવવાનો હતો. ગાડી ભરીને બધા આવ્યા. કબીરના દાદા અને દાદીની આંખમાં તોરણ બંધાયા હતા. આખરે હતા તો હિંદુ ને ? મુસલમાન ધર્મ અંગિકાર કર્યા પછી હિંદુ સમાજ સાથે નાતો નહિવત થઈ ગયો હતો.

ખુલ્લા દિલે બધી વાત કરી. કિર્તીના દાદા, દાદી, નાના અને નાનીની પણ હાજરી હતી. રવીને કોઈ વાંધો જણાયો નહી. કબીર કિર્તીને ખૂબ ચાહતો હતો. તેની પરવરિશ ભલે મુસ્લિમ તરિકે થઈ હોય પણ અબ્બુના અબ્બુ પાસેથી રામ વિષે બધું જાણતો હતો. મનોમન રામને ભજતો હતો. જેને કારણે કિર્તી સાથેના પાંચ વર્ષના ગાળામાં તેને જરાય ગંધ આવી ન હતી.

ખૂબ સરસ રીતે દિવસ પસાર થયો. જવાના સમય પહેલાં કબિરે પોતાના હ્રદયની વાત જણાવવાનો આગ્રહ સેવ્યો. કિર્તીનું દિલ ધક ધક થતું હતું. કબીર કોઈ ગેરવ્યાજબી શરત તો નહી મૂકે ને ?

કશું જ કહેવું વ્યર્થ હતું. કબીર પણ જવાબદાર વ્યક્તિ હતો. કશું અસંગત નહી બોલે તેવી કિર્તીને ગળા સુધી ખાત્રી હતી.

” હું લગ્ન પહેલાં હિંદુ ધર્મ અપનાવવા માગું છું ‘.





ગર્વીલો

29 06 2019

સમર્થ છ મહિના પછી ઘર ભેગો થઈ રહ્યો હતો. શું તેની પ્રતિભા હતી. તેની હિંમતના કરીએ તેટલાં વખાણ ઓછા હતાં. મોઢા પરથી સ્મિત રિસાઈ ગયું હતું. ઘરે જવાનો ઉમળકો અદ્રૂશ્ય હતો. જો કે ઘર ભેગાં થવાનું હોય ત્યારે કયા વીર સૈનિકના દિલમાં ઉમળકો ન હોય ?

પરિસ્થિતિ વિપરિત હોવાને કારણે ઉમંગ હોવા છતાં છલકાતો જણાતો ન હતો. તે મનમાં જાણતો હતો કે ભલેને હાલત ગમે તેટલી ખરાબ કેમ ન હોય ,તેનું ઉમળકા ભેર સ્વાગત નક્કી હતું. પણ આ શું, તેના દિલને કોણ સમજાવે. સાથે ન હતી વહાલસોયી માતા કે આછી આછી થઈ જતી પ્રેમાળ પત્ની. એવું તો શું હતું કે સમર્થ શ્રદ્ધા ગુમાવીને નિરાશ વદને બેઠો હતો. શાલ ઓઢી હતી એટલે તેની હાલતનો ચિતાર  પામવો મુશ્કેલ હતો.

પ્લેનમાં બેઠો હતો. એર હોસ્ટેસે પાણી કે થમ્બસ અપ વિષે પૂછ્યું તો આદર સહિત ના પાડી. તેની બાજુમાં બારી પાસે એક દસેક વર્ષની બાળા બેઠી હતી. તેને આશ્ચર્ય હતું કે આ માણસ કેમ શાલ ઓઢીને બેઠો છે. એને તો જરા પણ ઠંડી લાગતી ન હતી.

નિર્દોષતા પૂર્વક બોલી ,’અંકલ તમને ઠંડી લાગે છે”?

સમર્થે હસીને જવાબ આપ્યો કે, ‘ના’.

બાળા હસી પડી,’ તો પછી શાલ કેમ ઓઢી છે’.

સમર્થે હસીને જવાબ આપ્યો, ‘હું જાદુગર છું’.

બાળા ખડખડાટ હસી પડી. આવો સરસ જવાબ સાંભળીને તેની કૂતુહલતા શમી ગઈ. પોતાની પાસે હતી એ રમત રમવામાં તલ્લીન થ ગઈ.

એટલામાં સમર્થની બાજુમાં એક સુંદર યુવતી આવીને બેઠી. તેના મુખ પર ગર્વ છલકાઈ રહ્યો હતો. તેનો વેશ કહી આપતો હતો કે તે આધુનિક વિચાર ધરાવનારી પૈસા પાત્ર યુવતી હતી. તો પછી પ્લેનમાં ,’બિઝનેસ ક્લાસ્માં ‘ કેમ ન બેઠી ?

કારણ વ્યાજબી હતું. છેલ્લી ઘડીએ ટિકિટ લીધી હતી તેથી ટિકિટ ન મળી.

સમર્થે જબરદસ્તીથી મુખ પર હાસ્ય ફરકાવ્યું. આવી સુંદર નારી જોઈ ઘણા વખતે અને તે પણ ત્રણ કલાક સુધી બાજુમાં બેસશે એટલે તેના મુખ પર જરા ચમક આવી. પણ પેલી ઘમંડી અને ઉદ્ધત જણાતીએ પ્રતિકાર ન આપ્યો.

જો કે કોલેજકાળ દરમ્યાન સમર્થ ઉપર કોલેજની બધી છોકરીઓ મરતી હતી. જેના જીવનમાં કોઈ ધ્યેય હોય એવો સમર્થ  કોઈ પણ યુવતિને બહુ ભાવ ન આપતો . અંતે તેનું મન જ્યારે માનુનીએ જીત્યું ત્યારે પોતાના  દિલની વાત કરી. માનુએ કહ્યું ,’તારી જે મરજી હોય તે પૂરી કરવાની તને છૂટ છે’. એક શરત મારી પણ છે.

સમર્થે તે શરત સ્વિકારી. માનુ સાથે લગ્ન બંધનમાં બંધાયો જતાં પહેલાં તેને એક બાળકની માતા બનવા માટે ભાગ્યશાળી બનાવી.

‘બસ, હવે અમે તારી કાગડોળે રાહ જોઈશું’.

‘તું નિશ્ચિંત રહેજે’. માનુના વિદાયવેળાના શબ્દો સમર્થને અંતરે કોતરાઈ ગયા હતા.

સમર્થને ખૂબ હર્ષ થયો કે તેની સઘળી મનોકામના પૂરી થશે.

દિવા સ્વપનામાંથી સમર્થ હકિકતની હરિયાળીમાં પછડાયો. ઘર તરફ વિમાન જઈ રહ્યું હતું , પણ સમર્થના મુખ પર આનંદ કેમ નથી ?

ત્યાં તો બાજુમાં બેઠેલી પેલી રૂપાળી  યુવાન ઢિંગલી એર હોસ્ટેસ સાથે રકઝક કરી રહી હોય તેમ લાગ્યું.

નાની બાળા તો આભી બનીને જોઈ રહી હતી.  તેને ખબર ન પડી કે કેમ આ બાઈ આવી રીતે વર્તે છે.

એર હોસ્ટેસે તે સુંદર યુવતીને શાંતિથી સમજાવ્યું કે,’  પ્લેનમાં કોઈ જગ્યા નથી.  તમારે શામાટે જગ્યા બદલવી છે’ ?

પેલી યુવતી અભિમાનમાં ચકચૂર હતી..

“ત્રણ કલાક હું આવી વ્યક્તિની બાજુમાં નહી બેસી શકું ‘.

‘કેમ શું વાં ધો છે.?’

‘મને લાગે છે કે આ વ્યક્તિને બે હાથ નથી’.

હવે સમર્થ ચમક્યો. ,’અરે આ તો મારી બાજુ માં બેસવાની પણ ના પાડે છે’.

તેના નિરાશ વદન પર અપમાનની સુરખી પ્રસરી ગઈ.

તેને મનમાં વિચાર આવ્યો. ‘ભારતમાતાની રક્ષા કાજે હું છ મહિનાથી ઝઝુમી રહ્યો હતો. જો કે અત્યારે તેના બદન પર જવાનના કપડા ન હતાં. આખરે તેનું દિલ એક સૈનિકનું હતુ. તે  લશ્કરમાં કેપ્ટનનો દરજ્જો સંભાળતો હતો. આ તો પોતાના ટ્રુપના સૈનિકોની જાન બચાવતાં બે હાથ ગુમાવવાનો સમય આવી પહોંચ્યો હતો. એક હાથ પૂરો અને બીજો પંજાની નીચેનો ગુમાવ્યો હતો. ”

સમર્થને મનમાં થયું, શું આવી મારી ભારતની પ્રજા છે’. જેમના જીવની રક્ષા માટે મેં ભોગ આપ્યો. મારા કિમતી હાથનું બલિદાન આપ્યું’.

તે મનમાં ધુંધવાઈને બેસી રહ્યો. એક પણ શબ્દ બોલવું નહી તેવો પાક્કો નિર્ધાર કર્યો. આખરે હતો તો ભારતમાતાનો સપુત’! અભિમાની દેશની રક્ષા કરતો જવાન ! સમર્થને આ યુવતિની દયા આવી. જેને માત્ર પોતાના રૂપ ઉપર અભિમાન હતું. કદાચ પૈસા થોડા વધારે હશે પણ, “કાંઈ પૈસાના ફાકા મરાય” !

પેલી યુવતીની રકઝક વધી ગઈ. તેના અવાજમાંથી હવે તિરસ્કારની બદબૂ આવી રહી હતી. એર હોસ્ટેસથી મામલો થાળે ન પડ્યો તે જઈને કેપ્ટનને બોલાવી લાવી.

કેપ્ટન પાંચ મિનિટ પછી આવ્યો. બધી વાત શાંતિથી સાંભળી. એને ખબર હતી. યુવતીની બાજુમાં બેઠેલી વ્યક્તિ કોણ હતી ? જો કે ખબર ન હોત તો પણ પોતાની ફરજ બરાબર તે જાણતો હતો.

એણે પેલી યુવતીને સમજાવીને કહ્યું ,’ મને જોવા દો હું શું કરી શકું. ‘

લગભગ પદરેક મિનિટ પછી એર હોસ્ટેસ આવી, યુવતીને થયું મારી સિટ અપગ્રેડ કરવાના સમાચાર લાવી છે કે શુ ? એણે પોતાની પર્સ હાથમાં પકડી ઉઠવાની તૈયારી કરવા માંડી. મોઢા પર લિપ્સ્ટિક લગાવી. મુખ પર વિજેતાનું હાસ્ય ફરકી રહ્યું. સમર્થ તરફ એવી નજર ફેંકી જાણે તે કોઈ અછૂત ન હોય.

એર હોસ્ટેસે તે યુવતી તરફ એક ઉડતી નજર નાખી અને સમર્થ સાથે વાતોએ વળગી. એર હોસ્ટેસ ,સમર્થ સાથે ખૂબ ઈજ્જતથી વાત કરી રહી હતી.

‘સર આપ ચલો, તમને અમે ફર્સ્ટ ક્લાસમાં જગ્યા કરી આપી છે”. એર હોસ્ટેસના મુખેથી સરી રહેલા શબ્દો પેલી અભિમાની યુવતીએ બરાબર સાંભળ્યા.

”  આપકા સામાન મૈં ઉઠા લુંગી. કેપ્ટનને આપકો ફર્સ્ટ ક્લાસમેં બેઠનેકા અનુગ્રહ કિયા હૈ’.

સમર્થ શાંતિથી ઉભો થયો અને એર હોસ્ટેસના જણાવ્યા પ્રમાણે નવી જગ્યા પર બેસવા જવા માટે રવાના થયો !

 

 

 





સંજોગની મારી

28 06 2019

એક નારી નમણી ચાલે છે

તેનાં પગલાં ભારે લાગે છે

તેણે નજર્યું નીચી ઢાળી છે

પાલવમાં પારેવડું પોષાણું છે

તેનો પતિ દારૂપીને સતાવે છે

તેને ઢોર માર મારે છે

કલંકીની કહીને પોકારે છે

સંજોગોની તે મારી છે

તેના નસીબની બલિહારી છે

જગત પાપ નામ આપે છે

મનનો માનેલ હૈયે ચાંપે છે

વિરહનાં અગ્નિમાં તે સળગે છે

આંખોમાં કામણ છુપાયું છે

ગૌરવભેર દુખ તે ઝેલે છે

જનની થવાની વેળા આવી છે

પારેવડાનું ચીં ચીં ગુંજે છે