હોળી ,૨૦૧૯ માર્ચ

20 03 2019

ઓ સનમ જો હોળી આવી

રંગોની બૌછાર ઉડાડી

તારા રંગે એવી રંગાણી

આંખો મારી જો મુંદાણી

‘૨૪’ વર્ષોથી ખોલવાને મથી

આજ લગી સફળ ન રહી

તને શોધતાં હું થાકી ગઈ

હામ હારીને જીવી રહી

તારી પમી.

 

 





૧૭મી માર્ચ, ૨૦૧૯

17 03 2019

બારણું ખખડ્યું, મને લાગ્યું ‘તું આવ્યો’

આશા ન ફળી  !

કમાડ ખોલ્યું, તું ના જણાયો

આશા ન ફળી !

પગની આહટ સુણી, વિરમી ગઈ

આશા ન ફળી !

*****

અનજાણ હતા સાથી બન્યા બિછડ્યા

ફોનની ઘંટડી વાગી, દોડી, ‘રોંગ નંબર

પ્રેમ અનહદ થઈ ગયો,રહ્યો માત્ર અહેસાસ

પહેલો પ્રેમ, અદભૂત, સદા મધુર

*****************

ઓ જાને જીગર, તારા વગર જીંદગીની ડગર

બસ કપાય છે , કપાય છે, કપાય છે

*

તારી યાદો સભર, ભલેને તારા સંગ વગર

બસ કપાય છે ,કપાય છે, કપાય છે.

તારી ‘પમી’

૨૪ વર્ષ વીતી ગયા ! હજુ કેટલા ?

 

 





“વજૂદ” ૧. (why)

16 03 2019

શ્રી કૃષ્ણાય નમઃ

જ્યાં સુધી આ દિમાગ લખવામાં તલ્લિનતા નહી અનુભવે ત્યાં સુધી “કશુંક” અદભૂત લખાય તે કાજે પ્રયત્નો જારી રહેશે ! એકલતામાં ‘લેખન પ્રવૃત્તિ’ આજે પ્રાણવાયુ બનીને જીવનની ગાડી તેજ રફતારથી ચલાવી રહી છે. સર્જન એ સામાન્ય કાર્ય નથી. ઉંડી સાધના, મનની એકાગ્રતા અને તનની સ્ફૂર્તિ આવશ્યક છે. ૨૦ વર્ષનો મહાવરો આજે અંદરથી બંડ પોકારી ઉઠ્યો છે.

” તારા કોઈ પણ કાર્યમાં ભલિવાર નથી ” !

” અંતર હલબલી ગયું,, ક્યાં ગોથું ખાઈ ગઈ? અભ્યાસ અધૂરો રહ્યો ? વૈરાગ્યની તો જોડણીમાં પણ ભૂલ છે ! સુંદર વિષયની પ્રસવ વેદના અનુભવી. બસ હવે એક જ માર્ગ બાકી રહ્યો. , ‘શ્રી કૃષ્ણનું શરણું’ ! જેના વગર ઉદ્ધાર શક્ય નથી. “હું કરું ” એ વાતમાં રતિભર તથ્ય નથી. ‘એ કરાવે ને હું કરું’ એ મંત્ર લાધ્યો છે. મંત્ર લાધ્યે કાંઈ કામ થાય નહી. તેની પાછળ આરાધના અને સતત પ્રયત્ન જારી રહેવા જોઈએ. બંને વફાદારીથી કરવા કમર કસી.

જીવન કેટલું સુંદર છે ! આ પૃથ્વી પર આવવાનું, લાંબુ આયુષ્ય ભોગવવાનું, સારા કર્મો કરવાનું ,કોણે કહ્યું હતું ? કહ્યું તો કોઈએ પણ ન હતુ! માત્ર જીવન દરમ્યાન પ્રાપ્ત કરેલા અનુભવોની ગઠરી જોતા થતું હતું, ‘બસ જન્મ ધરીને વિદાય થઈશ’ ? પ્રભુએ આ પૃથ્વી પર મનખા દેહ આપ્યો તે તેની પાછળ કાંઇ ઉદ્દેશ તો હશે ને ? બાકી આવ્યા, ખાધું, પીધું, બાળકો ને દુનિયામાં લાવી જીવન પુરું કર્યું ?

ના, ના પ્રભુ એવું જીવન જીવવા, તેં મને નહોતી મોકલી. સમાજનું ઋણ ઘણું છે, માતા અને પિતા હવે હયાત નથી એટલે વાત કરવી વ્યર્થ છે. બાળકો પ્રત્યેની ફરજ હવે સંપૂર્ણપણે અદા થઈ ગઈ છે. તો રહ્યું, બાકી, જીવનની યથાર્થતા ને હકિકતમાં બદલવાની ! આળસ કરે કામ નહી થાય. સતત જાગ્રતતા આવશ્યક છે. સમય ઘટતો જાય છે. હર  પળ ખૂબ કિમતી છે.

જ્યાં જ્યાં નજર ઠરે ત્યાં રમખાણો દેખાય છે. આતંકવાદના ઓળા ચારે તરફ ફેલાયા છે. શાંતિ ક્યાંય નજરે પડતી નથી.. અરે ઘરમાં બેઠેલી પેલી સામે રહેતી બુઢ્ઢી માને ગોળી વાગીને મરણ પામી. દુકાનમાં પાન બીડી વેચતો પેલો કાસિમ, ખટારાની બ્રેક ફેલ જવાથી કચડાઈ મર્યો. કાસિમના નસિબમાં આવું કરૂણ મૃત્યુ લખાયું હશે ?

પેલો સર્જનહાર જાણે !

આ વિશાળ ધરતીના ફલક પર ક્યાંય જિંદગી સલામત નથી. માતાનું સ્તનપાન કરતું બાળ, માના સ્તનના વજનથી ગુંગળાઈને મરી ગયું. હવે આનાથી વધુ કરૂણ મોત શું હોઈ શકે ? દિવાળીના દિવસોમાં ફટાકડાને કારણે આગ લાગીને ઝુપડપટ્ટી આખી ભસ્મિભૂત થઈ ગઈ.

ભલે દુનિયામાં પૂર આવે, ધરતિકંપ થાય. પર્વત ધસી પડે, સુનામી આવે કે વા વંટોળ, કુદરતના ખોફને કોઈ ન પહોંચી શકે. છતાં પણ જીવન જીવવા જેવું તો ખરું !  ૮૪ લાખના ફેરામાંથી મંડ માંડ બહાર નિકળિએ ત્યારે આ અણમોલ માનવ જન્મ મળે છે. પછી ભલેને ગમે તેટલી વિકટ પરિસ્થિતિ કેમ ન હોય સામનો કરી લેવાનો. નહિ તો પાછા ૮૪ લાખ યોનીમાં ભટકવાનું તો નસિબમાં છે જ ! કદાચ સત્કર્મો કરીશું તો બેચાર જનમ ઓછા થશે ?

એવું નથી કે દરેક માનવી સારા કૃત્ય કરીને હરિ ૐ શરણ થાય છે ? દંગો, ફસાદ, લુંટફાટ, મારામારી, કોમી હુલ્લડો બધુ રોજ બને છે. અપહરણના કિસ્સાથી તો આખું અખબાર ભરેલું જણાય છે. છતાં પણ ‘જીવન તો જીવનછે !મનને મનાવું છું કે, અમાનવિય કૃત્ય કરનારની માનસિક સ્થિતિ કદાચ તેમના બાળ ઉછેરને કારણે હોઈ શકે ? બાળકનું ઉદરમાં આગમન ,તમે માનો કે ન માનો શારિરિક ભૂખને સંતોષવાનું છે ! આ જગે અવતરનાર દરેક બાલ માતા અને પિતાની સંમતિથી નથી આવતા એ હકિકત સ્વિકારવી રહી. ,

કોને ખબર કયા ચોઘડિયામાં જન્મ થયો હતો ? બધા બાળકો જન્મતાની સાથે રડે આ ઢીંગલી એક ડુસકું મુકીને પછી મંદ મંદ મુસ્કુરાઈ ઉઠી. જાણે અંદરની અંધાર કોટડીમાંથી તેનો છૂટકારો થયો  ન હોય! અંદર લહેર હતી પણ ચારે તરફ ઘોર અંધારું, કિરણના સ્પર્શ માટેની ઉત્કટ ભાવનાને કારણે પંદર દિવસ વહેલી  ટપકી પડી. પપ્પા તો તેનું મોહક મુખડું જોઈને હરખાઈ ઉઠ્યા. મમ્મીને કેમ જાણે પોતાની  આશા પૂરી ન થઈ એટલે ખુશી ઓછી થઈ. પણ વાંકડિયા ઝુલ્ફાં, ગાલમાં પડતાં ખંજને તેના મુખ પર લાલી ફેલાવી.  નવ મહિના મને પેટની તિજોરીમાં વહાલભેર સાચવી હતી ને ?  ત્રણ દિવસ હોસ્પિટલમાં રહી ઘરે આવી. દાદા અને દાદી તો મને જોઈને ગાંડા, ગાંડા થઈ ગયા હતા.

ફોઈબાની મરજી હતી મારું નામ ‘તનમન’ પાડે. મારા મમ્મી અને પપ્પાને ‘તન્વી’ રાખવું હતું. ફોઈબાને તો દાપુ મળે એમાં રસ હતો. ઓળી ઝોળી પિપળ પાન , ફોઈબાએ પાડ્યું,’ તન્વી’ નામ. તન્વી ધીમે ધીમે લાડકોડ પામીને મોટી થતી ગઈ. નાનું બાળક માત્ર દુધ પીએ અને ઉંઘે. તન્વી, ધાર્યા કરતા વધારે શાંત હતી. પેટ ભરીને જ્યારે માતાનું દુધ પીધું હોય તો ત્રણ કલાક સુધી ઘોડિયામાં હાલતી પણ નહી. મમ્મી, વારે વારે આવીને જોઈ જાય ‘હું ,જીવું તો છું ને?’  જરાય ચું કે ચા ન કરતી. સમય પાણીના રેલાની જેમ પસાર થઈ રહ્યો હતો.

ખબર નહી કેમ, અમૃત સમું સ્તનપાન કરતાં ખાંસી બહુ આવતી! તર્ક કરવા દિમાગ પ્રેરાયું,  , માતાના મનમાં ઉદભવતા અનેક તરંગ સમાન વિચારો. દીકરા માટેની ઘેલછા જેને કારણે તેનું ચિત્ત ક્યારેય મારામં લાગતું નહી. કદાચ હું ખોટી પણ હોઈ શકું ? ખેર હવે એ પ્રશ્ન અસ્થાને છે.

મારી વહાલી દાદીના બે દીકરા. એક પિતાજી અને બીજા મારા નાના કાકા.આખી જિંદગી દાદા અને દાદી દીકરી માટે વલખા મારતા હતાં. મારી માતાનું વહાલ ઘરના આપ્તજનો દ્વારા હું મહેસૂસ કરતી. છતાં અંતરના ભંડાકિયામાં તેની અપેક્ષા સતત રહેતી.

તેમની વાતો પરથી ! જ્યારે મારી માના કિસ્સામાં, તેની બે બહેનો, નાનાને એક લાડકી નાની બહેન, નાનીને બે બહેનો. જાણે દીકરાનો દુકાળ ન પડ્યો હોય !  મારી માને દીકરો આવે તેવા અરમાન હોય એમાં શું નવાઈ ? ! હવે સમજી શકાય  કેમ મારી માને હું ‘જરા ઓછી ગમતી ‘ ! એકવાર મારી માને મોઢેથી જ્યારે સાંભળ્યું કે મારી નાની કેટલી ખુદ્દાર હતી.

” મારા ત્રણે જમાઈ એવા લાવીશ કે તેમના જણ્યા પણ સુંદર હોય ” ! આવી નાની પર મને ખૂબ ગર્વ હતો. દીકરીઓ હતી પણ જીવવવાની ખુમારી સાથે. જ્યારે મારી મા ?

બાકી મમ્મીએ મને જે રીતે જોઈ હતી અને પરવરિશ કરતી હતી તેનો મારા દિલ અને દિમાગ પર ખૂબ ઊંડૅ ઊંડે સુધી રંજ હતો. છતાં પણ એ મારી મા હતી, એ શબ્દ અંતરે કોતરાયા હતા. શરૂઆતના દિવસો પાણીના રેલાની જેમ વહી રહ્યા. ફરક આંખોને ઉડીને વળગે તેવો ત્યારે જણાયો જયારે મારી માને, પગલીનો પાડનાર રન્નાદે એ આપ્યો. તે ખૂબ ખુશ હતી.  મારી ઉમર ત્રણ વર્ષ અને છ મહિનાની હતી. ખરું પૂછો તો બાળા હતી, કિંતુ મારી માને મન હું ,’મોટી થઈ ‘ગઈ હતી. જેને પરિણામે શાંત થતી ગઈ. કોઈ પણ ક્રિયાની પ્રતિક્રિયા કરવાનું બંધ થઈ ગયું .

આવા સંજોગોની અસર બાળકના માસૂમ મન પર થાય એ સ્વભાવિક છે. હું ખૂબ ઓછું બોલતી. જેમ મોટી થતી ગઈ તેમ માના ન ગમતા વચનો અને પિતાનો અઢળક પ્રેમ પામતી. આખો વખત પુસ્તકોમાં માથૂં ઘાલી રાખતી. ભણવાનું મને ખૂબ ગમતું. વર્ગમાં શિસ્તનું પાલન કરતી તેથી શિક્ષકો તેમજ શિક્ષિકાઓ મારા વખાણ કરતા થાકતા નહી. ચાલો ક્યાંક તો મને ઠરવાની જગ્યા સાંપડી હતી. ઘરે આવું એટલે મા કામમા રગદોળે.

માને સામે જવાબ આપે તે બીજા. આમ મારી જીંદગીના બે પહલુ હતા, ઘરમાં અલગ અને શાળામાં અલગ. બારેક વર્ષની થઈ ,જીંદગીનો કયો પહલુ વધારે ધારદાર કરવો છે તેના વિચારોમાં ગરકાવ થઈ જતી. બાર વર્ષની ઉમર પણ વિચારવાની શક્તિ પરિસ્થિતિને કારણે ખૂબ ખીલી હતી. ઈશ્વર ખૂબ દયાળુ છે. કોણ જાણે જીવનનું પ્રયોજન શું છે?





બદલી ****૫

4 03 2019

જમીને ઉઠ્યા, થાકી ગઈ હતી પણ મુખ પર આનંદ હતો. નોકરીનો પહેલો દિવસ કોઈ મુશકેલી પડી ન હતી. જમીને નિરાંતે સોફામાં બેઠા. પોતાનો મનગમતો શો ચાલુ કર્યો. આજે બદન થાકેલું હતું તેથી આંખ મિંચાઈ ગઈ. નવ વાગે ફોન રણક્યો નંબર જોઈને કમને અનુને જગાડી.

અનુએ ફોન હાથમાં લીધો એટલે ઉંઘ છુમંતર થઈ ગઈ. બરાબર મેસેજ સાંભળ્યો. બાજુમાં જ લખવા માટેની ડાયરી તેમજ પેન પડ્યા હતાં. સાંભળતા સાંભળતાં શાળાનું નામ , સરનામું અને વર્ગ બધું બરાબર લખી લીધું.  અનુને જરા પણ અંદાઝ ન હતો કે આ શાળા ક્યાં આવી ?

જતિન તારે મને મદદ કરવી પડશે. જરા ‘ગુગલ’  પર જોઈને બધી વિગત મને કહે ને. સવારે મને સરળતા રહે. સારું હતું અનુની ગાડીમાં ‘જી.પી.એસ. હતું. જતિને ગુગલ મેપમાં જોયું તો શાળા ઘરથી પંદર માઈલ દૂર હતી. સવારના ટ્રાફિક પણ ખૂબ હોય.

‘અનુ, એક કામ કર, કાલે સવારે હું તને શાળામાં ઉતારી જઈશ. બપોરે પાછા આવતા ટ્રાફિક નહી હોય, તું ૧૩૨ નંબરની બસમાં બેસીને ઘરે આવી જજે. ‘

અનુને આ ખૂબ ગમ્યું. સવારના ટ્રાફિકમાં ગાડી ચલાવવી તેને ગમત નહી. બપોરે ટ્રાફિક ઓછો હોય બસ બરાબર ઘરની સામે જ ઉભી રહેતી હતી.

સવારે વહેલી ઉઠી, પોતાનો અને જતિનનું ટિફિન તૈયાર કર્યું. જતિન શાળામાં ઉતારીને જતો રહ્યો. આ શાળા ખૂબ સુંદર વિસ્તારમાં હતી. બાળકો મોટે ભાગે બધા સફેદ હતા. અનુને લાગ્યું અ શાળાના શિક્ષકો જરા પણ મળતાવડા નથી. ઉપરથી પોતે ભારતની હતી તે એમની આંખો પરથી લાગ્યં તેમને બહુ ગમ્યું નથી.

ખેર, અનુએ વિચાર્યું , ‘મારે ક્યાં આ લોકો સાથે પનારો પડ્યો છે?’

એ આજે ચોથા ધોરણનો મિસ. સ્મિથનો વર્ગ લેવાની હતી. વર્ગમાં છોકરાઓ બેઠા. બધા અનુને જોયા કરે. અનુને જરા અજુગતું લાગ્યું પણ સમજી ગઈ કે પોતે ‘વ્હાઈટ’ નથી તેનું આશ્ચર્ય છે ! ધીરેથી હિમત ભેગી કરીને બોલી. ‘ વૉટ ઈઝ યોર ટિચર્સ નેમ’

બધા બાળકો એક સાથે બોલી ઉઠ્યા,”મિસ સ્મિથ”.

તરતજ બીજો પ્રશ્ન છૂટ્યો. ‘ડુ આઈ લુક લાઈક હર” ?

“નો વે’.

ધીરે રહીને બધાને કનવિન્સ કર્યા કે તે મિસ સ્મિથ કરતા અલગ છે. પછી વર્ગમાં પૂછ્યું કે કોણ વર્ગનો કેપ્ટન છે. તેણે હાથ ઉંચો કર્યો. લાઈન લિડર કોણ છે તે પણ જાણિ લીધું. એક છોકરો અને એક છોકરી જરા પણ ધ્યાન આપતા ન હતા. છોકરીને કેપ્ટન બનાવી અને છોકરાને લાઈન લિડર. પેલા બન્ને જણાને ન ગમ્યું. પણ હું ટિચર હતી એટલે તેમનું કાંઇ ચાલ્યું નહી. જે બે જણાને બનાવ્યા એ બન્ને વર્ગના મસ્તીખોર હતા. તેમની કિમત વધી ગઈ ( આજ પૂરતી) એટલે મારી આજુબાજુ આંટા મારવા લાગ્યા.

મારા મત પમાણે તે બન્નેને અટેનશન જોઈતું હતું. જે આજ માટે મળ્યું બહુ ખુશ હતા.

બસ પછી ત્યાર પછી પૂછવું જ શું ? વર્ગના બાળકો મારી અલગ વર્તણુકથી જરા અચંબામાં પડિ ગયા હતા. ધીરે રહીને ભૂલી ગયા કે હું અમેરિકન નથી. તેમણે રસ બતાવ્યો.

મારો આખો દિવસ ખૂબ સહજતાથી પસાર થઈ ગયો. વર્ગમાં આપણા ભરતની જેમ બધાને ગણિતના વિષય વખતે પલાખાં પૂછ્યા. એમને આ નવી રમત ખૂબ ગમી. મારા મનમાં સત્વરે વિચાર સ્ફૂર્યો આ બાળકોને થોડી ભારતની રીતે વર્ગમાં શિખવીશ તો તેમને જુદું લાગશે અને હોંશથી ભણશે. દરેક બાળકને “કંઈક નવું” ગમતું હોય છે.

પાછા ઘરે જતા બસમાં મલકી રહી હતી. જતિનને બધું કહેવા અધીરી બની ગઈ હતી. હું તેનું માથું ખાંઉ તે તેને ગમતું હતું.!

સાંજ પડવાનિ રાહ જોતી હું રસોઈ કરતા મારું બાળપણનું ગીત ગાઈ ઉઠી,જતિને આવીને મારી આંખો દબાવી મને ખૂબ ગમ્યું !

 





બદલી*****૪

4 03 2019

સાંજના ઘરે આવી.  ‘અમેરિકાના વસવાટ દરમ્યાન ક્યારેય નોકરી કરી ન હતી. નાના બાળકો સાથે મને મન પણ ન હતું. આ તો બન્ને ઘર છોડીને ગયા પછી પ્રવૃત્તિ કરવાનું મન થયું. નોકરીનો અનુભવ લેવો હતો. બીજું માથા પર કોઈ શેઠ હોય એવી નોકરી કરી શકું તેવો મારો સ્વભાવ ન હતો.  બાળકો મને ખૂબ જ વહાલા હતા. નાના બાળકોને ભણાવવાના , ગમ્મત કરવાની, તેમની સાથે રમવાનું. વળી કોઈ જવાબદારી નહી. સાંજ પડે ઘરે . શની અને રવી પતિદેવ સાથે જલસા કરવાના. આવી સુંદર નોકરી દીવો લઈને પણ ઢુંઢવા જઈએ તો ન મળે.’

રજા માગવાની તકલિફ પણ નહી. આજે પહેલો દિવસ પૂરો થયૉ હતો. સંજની રસોઈ કરીને જતિનની રાહ જોતી હતી. શાળા સાડા ત્રણે વાગે છૂટી મારા વર્ગના  બાળકોને બસ સ્ટોપ પર બેસાડીને હું નિકળી ગઈ. ચાર વાગે તો ઘરેપણ આવી ગઈ. મસ્ત મસાલાવાળી ચા પીધી અને રાતના વરજીને ભાવતુ બનાવવાનું નક્કી કર્યું.

જતિન આવે ત્યારે કાયમ થાકેલો હોય. એને માનસિક કાર્ય વધારે રહેતું. તેના ડિપાર્ટમેંટનો હેડ હોવાથી પ્રોજેક્ટની જવાબદારી તેની રહેતી. મારું હસતુ મુખડું જોઈ તેનો અડધો થાક ઉતરી ગયો.

‘હની’ તારો દિવસ કેવો ગયો ?

જાણે હું રાહ ન જોતી હોંઉ. આખા દિવસની રામાયણ કહી બતાવી. વાત બહુ લાંબી ચાલી. વચમાં જતિનને એક બગાસુ આવ્યું એટલે હું સમજી ગઈ.

‘ચાલો જમવા બેસીશું ?”

‘યાર જમતા પહેલા મસ્ત ચા પિવડાવીશ’.

આટલા પ્રેમથી કહે એ પતિની વાતને કેવી રીતે નકારી શકાય. ચા સાથે તેનો મનગમતો ચેવડો પણ લાવી. સાંજના ‘પ્રાઈમ ટાઈમ’ ન્યુઝ જોવામાં તલ્લીન થઈ ગયા. જમવાના ટેબલ પર પાછી મારી વાણીએ વહેવાનું શરુ કર્યું. અરે, આ તો તને મનગમતી પ્રવૃત્તિ મળી ગઈ.’

જમીને બેઠા, હમેશની આદત મુજબ મને વાસણ ધોવામાં મદદ કરવા લાગ્યો. પછી અચાનક યાદ આવતા, ‘અરે, હવે તું પણ કમાવા જાય છે. જો આજથી તારે હવે વાસણ નહિ કરવાના’.

‘ગાંડા થયા છો. હું જમીને બેસી જાંઉ અને તમે બધું કામ કરો’?

‘કેમ ,તું રસોઇ બનાવે છે ને હું તૈયાર ભાણે જમવા નથી બેસતો?’

આમ પ્રેમાળ રકઝક સાથે બન્ને એ સાથે કામ પુરુ કર્યું. અનુના બદનમાં ભલે થાક હતો પણ મન પ્રફુલ્લિત હતું. કંઈક કર્યાનો આત્મસંતોષ હતો. બન્ને સાથે સોફામાં બેઠા અને અનુ જતિનના પડખામાં ઘલાણી. ક્યારે આંખ મિંચાઇ ગઈ તેનું ભાન પણ ન રહ્યું.

અચાનક નવ વાગે ફોન રણક્યો. જતિને નંબર જોયો અને કમને અનુને જગાડી





14 th February, 2019

14 02 2019

Hello.

Happy Valentine Day

Do not go wild

Enjoy with your “Valentine “.





બ્લોસી

7 02 2019

બ્લોસી

 

‘બ્લોસી’ મારી ઢિંગલી

કેવી રૂપાળી લાગે

તેના વગર મુજને

નિંદ ના આવે

*************

‘બ્લોસી રે બ્લોસી’ તું શાને રડે ?

તને આપુ પિપરમિંટ તને આપું ચોક્લેટ

તારા પપ્પાજી આવે છે

મોટર ગાડી લાવે છે.

મમ્મીને બેસાડે છે

હોર્ન વાગે પમ પમ

બ્લોસી નાચે ઢમ ઢમ

********************

આજે મારી ‘બ્લોસી’ શાળાએ ગઈ

પાણીની બાટલીને દફતર લઈ

પાટીમાં લખ્યો “ક’ કમળનો

બ્લોસીનો ‘બ’ આવડી ગયો

*********

‘બ્લોસી’ ના કર ચાપલુસી

ઝટપટ ઝટપટ તૈયાર થા

મારી પાસે આવી જા

**********************

‘બ્લોસી’ પોતાનો રૂમ સુઘડ રાખે.

મસ્તી તોફાનમાં પહેલો નંબર

કામ કરતા આવે તમ્મર

ઉડા ઉડ કરે જાણ્ર ભ્રમર

આંકડા ગણે એકથી શંબર.

( શંબર = ૧૦૦)

**********************