સાંભળ તો ખરી ?

18 07 2021

કામમાં ગળાડૂબ પલ્લવીને ફુરસદ ક્યાંથી હોય? સવારનો પહોર હોય ને રીનાનું ટિફિન ભરવાનું.

પતિદેવ માટે ગરમા ગરમ પરાઠા બનાવવાના અને નાના રિંકુને દૂધની બાટલી ભરવાની હોય

ક્યાં લંગોટ ભીનો કર્યો હોય તે બદલવાનો હોય. અઢી વર્ષનો થયો છતાં ન દૂધની બાટલી છોડતો

ન લંગોટ !

રોહિતને પૈસા કમાવની ધુન લાગી હતી. એટલે તો પલ્લવીને કહે,’તું નોકરી નહી કરે તો ચાલશે.

બન્ને બાળકોનું ધ્યાન રાખ. શનીવાર અને રવીવાર રોહિત હમેશા પરિવાર સાથે ગુજારતો. મિત્રો

નામના રાખ્યા હતા. સમય ક્યાંથી લાવે ?

પલ્લવી બાળકોને ખૂબ સારા સંસ્કાર આપી મોટા કરવા માગતી હતી. તેમના બાળપણની હર

પળ માણવા માગતી હતી. રોહિતના મમ્મી અને પપ્પા પણ જરૂર સમયે આવીને ઉભા રહેતા,

પલ્લવીના માતા અને પિતા ગામ હતા તેથી વર્ષમાં એક વાર આવી મહિનો રહીને પાછાં ગામ જતા.

તેમને દીકરી અને જમાઈની જીંદગીમાં જરા પણ માથુ મારવાની ટેવ ન હતી. પલ્લવીના પિતાએ

દીકરીને પલકોં પર બિછાવી હતી. લગ્ન પછી પોતાના પર સંયમ રાખતા.

રીના છઠ્ઠા ધોરણમાં હતી. ભણવામાં કશું કહેવા પણું ન હતું. આજે એને મમ્મી સાથે વાત કરવી હતી.

‘મમ્મી મારે તને કશું કહેવું છે’.

પલ્લવીને સ્વપને પણ ખ્યાલ ન હતો કે આ વાત રીના પોતાના સિવાય કોઈની સાથે ન કરી શકે તેવી

હતી. સવારથી રીનાને ઠીક ન હતું. શાળાએથી આવી અને એકદમ ગભરાયેલી હતી. બાર વર્ષની રીના

ફરીથી મમ્મીને કહી રહી.

‘મમ્મી મારી વાત સાંભળને’.

‘હા બેટા, દૂધ પીલે પછી સાંભળું છું.’

પલ્લવીએ તેની વાત સાંભળવાને બદલે સરસ મજાનું બદામનું દૂધ બનાવી આપ્યું. જે રીનાની કમજોરી

હતી. તબિયત અનુકૂળ ન હતી એટલે રીના બોલ્યા ચાલ્યા વગર પોતાના રુમમાં જતી રહી. પલ્લવી

આદત પ્રમાણે બાઈને રીકુને સોંપી બજારમાં ગઈ. ઘરમાં શાક ખલાસ થઈ ગયા હતા. રાતની રસોઈની

તૈયારી કરવા માટે બેથી ત્રણ વસ્તુ ખૂટતી હતી. સામાન લઈને આવી.

રસોડામાં તૈયારી કરતી હતી. ત્યાં રીંકુ રડ્યો, એટલે તેને સાચવવા ગઈ. ભૂલી જ ગઈ કે આજે સવારથી

રીનાને કાંઈક કહેવું છે. મારી સાથે વાત કરવી છે.

રીના જાણતી હતી, ભાઈલાને મમ્મી જરા પણ રડવા નહી દે. એનું બધું કામ દોડીને કરશે. હા, એ નાનો

હતો, તો શું થઈ ગયું. રીનાને પણ રીંકુ ખૂબ વહાલો હતો. બન્ને વચ્ચે આઠ વર્ષનો ગાળો હતો એટલે રીના

બધું સમજતી. મમ્મીને મદદ પણ કરતી.

ઉંઘમાંથી ઉઠીને એ રૂમની બહાર પણ ન આવી. ઉંઘવાનું તો બહાનું હતું. વાત ખૂબ અગત્યની હતી.

કિંતુ મમ્મી કેમ સમજતી નથી તેનું તેને આશ્ચર્ય થયું. મમ્મીને એમ કે રીનાને ઠીક નથી એટલે સૂઈ ગઈ

છે. રીનાનું ભાવતું બધુ જ બનાવ્યું હતું. રસોઈની બધી તૈયારી થઈ ગઈ.

પપ્પાનો ઓફિસથી આવવાનો સમય થયો. કામ વહેલું પુરું થવાને કારણે પપ્પા રોજ કરતાં કલાક વહેલા

આવ્યા. આવતાની સાથે રીના દોડીને બારણું ખોલે એ રોજનો ક્રમ હતો. આજે એ ક્રમ ટૂટ્યો. રીંકુની

આયાએ દરવાજો ખોલ્યો.

‘ ક્યાં ગઈ મારી વહાલી, વહાલી દીકરી’? રોહિતનો અવાજ સાંભળી એ પહોંચે તે પહેલાં રીના પાસે પહૂંચી

ગઈ.

જ્યારે રોહિતે તેના બારામાં પૂછ્યું ત્યારે દોડીને પલ્લવી તેના રૂમમાં હતી. રૂમનું દૃશ્ય જોઈ સ્તબ્ધ થઈ ગઈ.

રીના હિબકાં ભરી ભરીને રડતી હતી. પલ્લવી ડઘાઈ ગઈ. રોહિત આવે એ પહેલાં તેને ગળે વળગીને શાંત કરી.

‘બેટા કામની ધમાલમાં અને તારા ભાવતા પાલક પનીરને પરાઠા બનાવવામાં તારી વાત સાંભળવી ભૂલી ગઈ’.

રીના પોક મૂકીને રડતી હતી, ‘નથી ખાવા મારે પાલક પનીર. સવારથી મારે તને કશું કહેવું છે. તારી પાસે

સાંભળવાનો સમય નથી ! આ જો કહીને રીનાએ પોતાના કપડાં પર પડેલા લાલ રંગના ડાઘ બતાવ્યા. ‘

પલ્લવી કાપો તો લોહી ન નિકળે એવી હાલતમાં ખોડાઈ ગઈ !!!!!!!!





‘અંતરની આરસી”

25 06 2021

આ શું માંડ્યું છે ? મને તો સમજ નથી પડતી કે, ઘરમાં આવું ત્યારે રોજ એની એ જ રામાયણ ?

” મમ્મી , તેં મારા લગ્ન શામાટે કરાવ્યા” ?

‘બેટા, તારી પસંદગીની છોકરી હતી’!

માથુ ખંજવાળતા, ‘હા, એ વાત તારી સાચી છે’.

‘સોનલ, તેં મને નહોતું કહ્યં કે, લગ્ન પછી આપણે મમ્મી અને પપ્પાની સાથે રહીશું’.

‘હા’ !

‘તો પછી આ શું ચાલે છે’?

‘કોના ?’ એ વાત ચોખ્ખી કરી ન હતી ‘.

હવે ચમકવાનો વારો શીલ નો આવ્યો.

સોનલના પ્રેમમાં ભાન ભૂલેલા શીલને આવો વિચાર કેવી રીતે આવે. શીલના મમ્મી ખૂબ સાલસ હતા. પિતાજી તેમના કામમાં ડૂબેલા હોય. સોનલને કોને ખબર કેમ શીલ ઉપર માલિકી હક જમાવવો હતો. શીલ કાંઇ તેના પપ્પાની જાગિર ન હતી !

શીલે હવે દિમાગ ઠંડુ રાખી ગુંચવાયેલું કોકડું કેમ ઉકેલવું તેના વિચારમાં ખોવાયેલો રહેતો હતો. શીલને ખબર હતી તેના પિતાજી ખૂબ હોંશિયાર છે. એક રવીવારે સોનલ તેના મમ્મી અને પપ્પા સાથે લોનાવાલા ગઈ હતી. આ તકનો લાભ લઈ શીલે પપ્પાજી સાથે શાંતિથી વેચાર કરવાનું વિચાર્યું. સવારે ચા અને નાસ્તો કરી બન્ને જણા વાતે વળગ્યા. દર રવીવારે શીલના મમ્મી સવારના બે કલાક આશ્રમમાં જતા. વિદ્વાન સ્વામીજીનું પ્રવચન સાંભળે અને આશ્રમમાં કામકાજમાં સહાય આપે.

પિતાજી આજે તમારી સાથે જરા વાત કરવી છે.

‘બોલ બેટા’.

પપ્પા, સોનલે આવી વાત કરી, તમે કહો હવે કેવી રીતે તેને સમજાવું”?

પપ્પા હસવા લાગ્યા, ‘બેટા પ્રેમ કર્યો ત્યારે મને પૂછ્યું હતું ? હવે કેમ આમાંથી નિકળવાનો માર્ગ નથી શોધતો?’

‘પપ્પા, તમે મારી મશ્કરી ન કરો’.

જો, સાંભળ થોડો વખત તું અને સોનલ બીજે ગામ જુદા રહેવા જાવ. તારા એકલાના પગારમાં ઘર ચલાવવા તેને મજબૂર કરજે. ન ચાલે તો કહેવાનું ,’જા તારા પપ્પા પાસેથી પૈસા લઈ આવ’. ત્યાં તેને આદરપૂર્વક સહારો નહી મળે એટલે તને કહેશે,’જા, તારા પપ્પાને કહે આપે’.

‘તું ટસનો મસ થતો નહી. આપણે પપ્પા અને મમ્મીથી દૂર થઈ ગયા છીએ. હવે હું પૈસા નહી માગું’.

જરા છ થી બાર મહિના સંભાળી લેજે. આપોઆપ ઠેકાણે આવી જશે. સોનલના ભાઈ અને ભાભી ઘરમાં છે. તેની ભાભી સોનલની શાન ઠેકાણે લાવશે. તે ખૂબ સંસ્કારી છે. પોતાના ઘરમાં શાંતિથી સમાણી છે. બસ આનાથી વધારેની શીલને જરૂર ન હતી.

સોનલ પાછી આવી. ફરીથી જ્યારે સ્વર્ગ જેવા વાતાવરણમાં સોનલે દખલ દીધી ત્યારે શીલે કહ્યું આપણે જુદા રહેવા જઈએ. ઘરનું વાતાવરણ કલુષિત થાય તે મને પસંદ નથી. સોનલને તો ભાવતું તું ને વૈદે કીધું, જેવા હાલ થયા.

શીલને નોકરી પર બદલી મળી ગઈ. સોનલની ખુશીનો પાર ન હતો. શીલના મમ્મીએ સોનલને મનગમતું બધું અપાવ્યું અને સરસ રીતે ઘર ગોઠવવામાં મદદ કરી. શરુ શરુમાં સોનલને ખૂબ આનંદ આવ્યો. મન ગમતું કરતી. પરણ્યાને લાંબો સમય થયો ન હતો એટલે બાળક ન હતું. નવા શહેરમાં નોકરી મળતા વાર લાગે તે સમજતી હતી. બેફામ ખરીદી કરતી. પછી જ્યારે બીલ આપવાનો સમય આવે ત્યારે ઘરમાં થતું, ‘મહાભારત’.

મમ્મી અને પપ્પાની સાથે હતા ત્યારે ઘરખર્ચની કોઈ જવાબદારી ન હતી. ન વિજળીનું બીલ આવે કે ન ભાડાની ચિંતા.  ટેલિફોનનું બિલ. દર મહિને કરિયાણું ખરીદવાનું, દુધવાળો, છાપાવાળો આમ યાદી લાંબી ને લાંબી થતી. છ મહિનામાં તો ત્રાહિમામ પોકારી ગઈ. કયા મોઢે કહે કે મમ્મીને પપ્પાના રાજમાં જલસા હતા.   

સોનલના મમ્મીને ત્યાં દીકરા અને વહુનું સામ્રાજ્ય હતું.  એના પિતા નિવૃત્ત જીંદગી ગાળતા હતા. મમ્મી, વહુને ઘરકામમા મદદ કરતી હતી.  એકલા રહેતાં સોનલને ખબર પડી ગઈ,’ કેટલી વીસે સો થાય છે’. પિયર જઈ રોદણાં રડવાનો કોઈ અર્થ ન હતો. ભાભી પાસે માન સાચવવાનું હતું.

શીલ બધું જોતો હતો. સોનલને ખૂબ ચાહતો હતો. પણ તેની સાન ઠેકાણે લાવવાની તાતી જરુર હતી. સોનલ બોલતી નહી પણ આડકતરી રીતે બતાવતી ખરી.  તેના પ્પા નિવૃત્ત જીવન ગાળતા હતા. ક્યા મોઢે ત્યાં પૈસા માગવા જાય ?  શીલને કહ્યું તો કહે, ‘હવે કયે મોઢે હું પપ્પા પાસે પૈસા માગવા જાંઉ’?

સોનલની હાલત ,’સાપે છછુંદર ગળ્યા’ જેવી હતી.  શીલને કયે મોઢે કશી પણ ફરિયાદ કરે. પિયરમાં તો હવે જવું પણ ગમતું નહી. શીલના માતા અને પિતા પ્યાર આપતા હતા ત્યારે બહેનબાને જોર ચડ્યું હતું. હવે શું બોલે ?

અધુરામાં પુરું સોનલ મા બનવાની તૈયારીમાં હતી. રોજ સવારે ઉલ્ટી થતી. નબળાઈ પુષ્કળ લાગતી. શીલ પોતાનાથી બનતી બધી મદદ કરતો. શીલના મમ્મી અને પપ્પા  આવા શુભ સમાચાર જાણી ખૂબ ખુશ હતા. સોનલની તબિયત નરમ ગરમ રહેતી હતી જેને કારણે મમ્મી અને પપ્પા મળવા આવ્યા. ઘરની હાલત જોઈ તેમને દુઃખ થયું. સોનલથી કામકાજ થતું નહી. પૈસાની તંગી તેમની નજરથી છુપી ન રહી શકી.

મમ્મીથી રહેવાયું નહી, ‘સોનલ બેટા, આવા સમયે સાથે રહેવા આવો, તમારી તબિયત સચવાશે. હું તમારું મનગમતું બનાવીને ખવડાવીશ’. હજુ મમ્મી વાક્ય પુરું કરે તે પહેલા ઉઠીને સોનલ સાસુમાને ગળે વળગી પડી !





કલમ, પૈસો અને બંદૂક

23 06 2021

+

કલમ, પૈસો અને બંદૂકના બનેલા ત્રિકોણની ગાથા જણાવું. ત્રણેમાં કોઈ સામ્ય ખરું ?

ત્રણે જીવનની જરૂરિયાત ખરી ?

આ ત્રિકોણની એક પણ લીટી સરખી નથી. તેના ત્રણે ખૂણાનો સરવાળૉ ૧૮૦  થતો

નથી. જબરદસ્તીથી ત્રણે એક બીજાને અડી ત્રિકોણ રચે છે ! જો કે ત્રણેના સમાગમથી

ત્રિકોણ બનાવવો જરૂરી નથી. ત્રણે પોત પોતાની રીતે સાચા છે, જીવનમાં ખૂબ અગત્યનું

સ્થાન ધરાવે છે. તે ત્રણેની આગવી પ્રતિભા છે. ત્રણે એકબીજાના પૂરક નથી.  ત્રણેનું સહ

અસ્તિત્વ જરૂરી નથી. ભાગ્યે જ, ત્રણે સાથે હોય ત્યારે અળગા તરી આવે. પોત પોતાની

જગ્યાએ અચલ છે.

જો  કોઈ અળવિતરાના હાથમાં આવી પડે તો ભયંકર પરિસ્થિતિની સંભાવના ખરી.

યોગ્ય વ્યક્તિના હાથમાં ત્રણે, જો ભૂલે ચૂકે સાથે જણાય તો આ દુનિયનો ઉદ્ધાર થઈ

જાય.

ચાલો તો હવે એક પછી એક ત્રણેની ઉલટ તપાસ લઈએ. ‘કલમ’ એ, એવી શક્તિ છે

કે જે સર્જન અને વિનાશ બન્ને નોતરી શકે છે. કલમ એકલી સ્યાહી વિના નકામી !

કલમ અને સ્યાહી બન્ને હાજર હોય પણ તેના વાપરનારની કુશળતા ન હોય તો ધાર્યું

પરિણામ ન લાવી શકે ! કલમના પ્રકાર અનેક .દરેકની પ્રકૃતિ ભિન્ન. કિંતુ પરિણામ

‘એક’ ! દિમાગમાં ચાલતા વિચારોનું તુમુલ યુદ્ધ અક્ષરસઃ કાગળ પર ઉતારે. પછી તે

કઈ કલમથી લખાયા છે તેનું કોઈ મૂલ્ય નથી ! શું લખાયું છે તે અગત્યનું છે.

લખનાર વ્યક્તિનું ચિત્રણ કરવામાં કલમ કામયાબ પૂરવાર થાય છે. જ્ઞાની પુરુષ યા

સ્ત્રીની કલમથી લખાયેલું સદીઓ સુધી ચિરંજીવ રહે છે. બિભત્સનું ચિતરણ કરનારની

કલમમાંથી દુર્ગંધ પ્રસરી ઉઠે છે. વિચારીને લખાયેલું કાળજામાં સોંસરવું ઉતરી જાય છે.

હવે આમાં કલમનો શો વાંક ? કલમ તેને વાપરનારનું આબેહૂબ ચિત્રણ કરવામાં કામયાબ

બને છે !

કલમની કમાલ તો તેના વાપરનાર પર નિર્ભર છે ! જો કલમનો ઉપયોગ સાચી રીતે કરતા

આવડે તો જીંદગીમાં તરી જવાય.  કલમનો કસબી, કલમ દ્વારા એવું સર્જન કરી શકે છે કે

તેને માટે શબ્દો ઓછા પડે. કલમ કિમત કારીગરી દ્વારા અંકાય છે.  પછી એ ૫ રૂપિયાની

બોલ પેન હોય કે ૫૦૦ રૂપિયાની પારકર પેન .

પૈસો મારો પરમેશ્વર . પૈસાની તો વાત જ કરવી નકામી છે. કાણા વગર ચાલે નહીને કાણો

મારી આંખે નહી. યેન કેન પ્રકારેણ પૈસો કમાવો એ જાણે આજની યુગની આદત છે. પૈસાના

અનેક પ્રકાર છે. પરસેવાનો પૈસો આરામની ઉંઘ આપે છે. તફડાવેલો પૈસો ઉંઘને સો જોજન

દૂર ધકેલે છે. બેઈમાનીનો પૈસો અડધી રાતે ઉંઘમાં પણ ચેન પડવા દેતો ન્થી.

જીવનમાં પૈસો અગત્યનો ભાગ ભજવે છે. કહેવાય છે કે ,આજના જમાનામાં પૈસા વગરના

માનવીની કોઈ કિંમત નથી ! જો કે આની સાથે હું ક્યારેય સહમત થઈ નથી. વ્યક્તિ તેના

ગુણ અને વ્યવહારથી પંકાય છે. હા, પૈસાની આવશ્યકતા નકારી શકાય નહી. લક્ષમી જીવન

વ્યવહાર માટે જરૂરી છે. પૈસો જ સર્વે સર્વા છે એ વાત મારે ગળે ઉતરતી નથી.

ભારત દેશ ભ્રષ્ટાચાર માટે વિશ્વભરમાં પંકાયો છે. એ પૈસાના પૂજારીઓએ દેશનું નિકંદન કાઢવા

માટે પાછું વળીને જોયું નથી. તેઓ સહુ ભીંત ભૂલે છે. પેલો ઉપરવાળો છે ને સાથે કશું લઈ જવા

દેતો નથી. એવી કોઈ બેંક નથી ત્યાં પૈસા જમા કરાવી શકાય. આ સનાતન સત્ય મારા અને તમારા

જેવા લોકો સમજે છે. પૈસાના લાલચુ એ લોકો સમજતા નથી.

ઉંઘતાને જગાડાય, જાગતાને કેવી રીતે જગાડાય ? આ વિષય પર કંઈ પણ લખવું યા અભિપ્રાય

આપવો એટલે,’હાથના કંગનને આરસી’ જેવા હાલ છે.

ચાલો તો અંતે મળીશું આજના યુગનું ભયંકર બેજાન પ્રાણી, ‘બંદુક’. ભલે એ બેજાન છે પણ ખુલ્લે

આમ નિર્દોષ લોકોના પ્રાણ હરે છે. સરહદ પર દેશની રક્ષા કાજે જીવન ન્યોછાવર કરનારના હાથમાં

શોભે. સવારના પહોરમાં સમાચાર સંભળાય અને દિલમાં દર્દ થાય. બંદુક રાખવા ભલે લાઈસન્સ ની

જરૂર હોય પણ કેવી વ્યક્તિઓના હાથમાં આવે છે અને કેટલાય નિર્દોષ દરરોજ પોતાનો કિમતી જાન

ગુમાવે છે.

બંદુક ક્યારે કોના હાથમાં હોવી જરૂરી છે તેનો કોઈને અંદાજ નથી. સરહદ પર દેશની રક્ષા કરતો જવાન

બંદૂકનો ઉપયોગ કરે છે. દુશ્મનોની કત્લ કરે છે. દેશની સરહદની રક્ષા કરે છે. એના હાથમાં બંદૂક ઘરેણાં

કરતા વધારે મૂલ્યવાન જણાય છે. જે જરૂરી છે. જેનો ઉપયોગ એકદમ સાચો છે.

એ જ બંદૂકની ગોળીથી નિર્દોષોની હત્યા કરવી.  કોઈ દુકાનની ખુલ્લે આમ લુંટ ચલાવવી. પૈસા માટે

બેંકમા કામ કરતી વ્યક્તિને મારી નાખવી શું યોગ્ય છે ? ઠંડૅ કલેજે બેસીને વિચાર કરજો. સાચું શું

અને ખોટું શું, અંતરાત્મા જવાબ આપશે.

કોઈ સ્ત્રીની લાજ લુંટવી, અદાવત હોય એવીવ્યક્તિની સાથે નિર્દોષોની હત્યા કરવી. એ બંદૂકનો

એકદમ ખોટો ઉપયોગ છે. ટી. વી. ચલાવો અને જુઓ સમાચારમાં શું સાંભળવા મળે છે ?

ઈંદ્રિય, મન અને બુદ્ધિનું સમન્વય જીંદગીને સાચા માર્ગ પર ચલાવે છે.

કલમ, પૈસો અને બંદૂક કંઈક એવા જ છે. ઈંદ્રિય દ્વારા કલમથી ઉત્તમ સર્જન, મન દ્વારા પૈસો કમાવવાથી

માંડી વાપરવાની સદબુદ્ધિ અને બુદ્ધિ દ્વારા બંદૂક ક્યાં વાપરવી, ક્યારે વાપરવી તેનો નિર્ણય. જો આ સમાગમ

સાચો હોય તો ત્રણે માનવીના જીવનને સરળ અને સહજ બનાવે છે.

સમાજમાં શાંતિ અને સુમેળનું વાતાવરણ સર્જાય છે.

કુદરતે માનવીને વિવેક બુદ્ધિ આપી છે. તેનો સદઉપયોગ કે દૂર ઉપયોગ તેના હાથમાં છે. સંજોગ અને વિકૃત

પ્રકૃતિતેને ગેરેમાર્ગે દોરે છે !





જાગ્યા ત્યાંથી સવાર !

15 06 2021

જુનું યાદ કરી શું ફાયદો ? ગયો સમય પાછો ન આવે !

*

દબાવીને ખાધા પછી પસ્તાવો નકામો ! પરિણામ ભોગવો !

*

બાળપણ મસ્તી તોફાનમાં ગુમાવ્યું ! હવે કરો પસ્તાવો !

*

જીવનમાં શોખ કેળવ્યા હશે તો, વૃદ્ધાવસ્થા આરામથી ગુજરશે

*

પ્રસિદ્ધિ પામવા ‘યેન કેન પ્રકારેણ’ની રીત ન અપનાવો

*

વાત મુદ્દાસર ગોઠવીને કહો ! એલફેલ બોલવાનો શું અર્થ ?

*

નજર નીચી વિચાર ઉંચા ! નહી તો પગ મોચવાય !

*

દેખાદેખીમાં સમય વેડફ્યો ! હવે જાગ્યા, શું પામ્યા ?

*

જુવાની દીવાની ગઈ, છુપાયેલી ‘કલા’ વિકસાવાની તક સાંપડી !

*

બાળકો પરણીને સ્થાયી થઈ ગયા, હવે મંજીરા વગાડો યા પ્રવૃત્ત બનો !

*

હવે તો જાગો, સરજનહારને સમરો, કોઈનું ભલું કરો, સમયનો સદ ઉપયોગ કરો

*

ખાલી આવ્યા ખાલી જવાના, જવાનું ભાથુ બાંધો, સતકર્મોની શુભ  શરૂઆત

*

કોઈ બે શબ્દ કહે સાંભળી લો, ગોબો તો નથી પડ્યોને ?

*

મોડું થાય તે પહેલાં ચેતજો ! ઉત્તિષ્ઠઃ  જાગ્રતઃ

*





હા, પસ્તાવો ****૨

4 06 2021

પસ્તાવો થાય ત્યારે પાપ ધોવાય. હવે આજે કહેવા બેઠી જ છું તો વર્ષોથી દિલમાં ઘુમરાતી

વાત કહીને બોજો હળવો કરીશ. અજાણતામાં કરેલી ભૂલ નો વસવસો આટલી હદે સતાવશે

એનો અંદાઝ ન હતો.

અણમોલ, હવે ખૂબ પસ્તાઈ રહી હતી. ભૂતકાળના આવા વર્તન કાજે શરમ અનુભવી રહી હતી.

એ જમાના પ્રમાણે ઉંમર નાની તો ન કહેવાય કિંતુ સમઝણ ના નામે મોટું મસ મીંડુ હતું. નવો

નવો પ્યાર થયો. અણમોલ ,અમલનો હાથ ઝાલી સાસરે આવી. મા અને પિતાના સંસ્કાર

સારા હતા, સાસરીમાં સમાઈ તો ગઈ. અમલ પણ હજુ ભણતો હતો. નવા પરણેલાં હતા. મસ્તી

જીવનમાં ભરપૂર હતી.

હજુ તો બાર મહિના નહોતા થયા ત્યાં ‘પગ ભારે’ થયો. અમલ ચમક્યો. પોતે હજુ પિતા પાસે પૈસા

માગતો હતો. એને આ ઉપાધિ લાગી. અણમોલ કાંઇ બહુ સમજતી નહી. અમલની વાતોમાં

આવી ગઈ.

‘ન કરવાનું કૃત્ય’ કરી બેઠી. આવું એક વાર નહી બે વાર બન્યું. આખરે અમલ ભણીને કમાતો થયો.

જીવનમાં અનુભવ મળ્યો. અમલ કમાતો થયો એટલે બહેનનો રૂઆબ ફરી ગયો. સાસુ અને સસરાની

હાજરી ઘરમાં ગમતી નહી.

હા, પોતાને પિયર, ભાઇ અને ભાભી સંયુક્ત કુટુંબમાં રહેતાં તે ખૂબ ગમતું. આવું વિચિત્ર વર્તન કોને

ખબર કેમ સ્ત્રીઓ કરતી હશે? તે હજુ મારી સમજમાં આવતું નથી. હવે તો લગ્નને આઠ વર્ષ થઈ

ગયા હતા. બાળક આવવાના શુભ સમાચાર ઘરમાં જણાવ્યા. અમલના માતા અને પિતા રાજી થયા.

આ પહેલા બનેલી ઘટનાથી બન્ને અનજાણ હતા.

જેવો ઘરમાં પગલીનો પાડનાર આવ્યો કે અણમોલ અમલની પાછળ પડી. મારે આપણા બાળક

સાથે જુદો ઘર સંસાર માંડવો છે. અમલના સમજાવવાના બધા પ્રયત્ન નિષ્ફળ ગયા. રોજના

ઝઘડાથી થાકેલા અમલે મુંબઈ બદલી માગી.

બસ આજની ઘડીને કાલનો દિવસ, પિયર ગઈ બાળક લઈને પોતાને ઘરે મુંબઈ આવી પહોંચી.

જ્યારે અમલના માતા અને પિતા ઘરે આવતા ત્યારે અપમાનજનક વર્તન કરી તેમને દુભવતી.

અમલ માતાની આંખનો તારો હતો. અણમોલ જુવાનીમાં અંધ બની હતી. પછી તો બીજો

દીકરો આવ્યો. ભણીગણીને મોટા થયા અને બન્ને અમેરિકા જઈ સ્થાયી થયા.

જ્યારે અણમોલના પોતાના બાળકો અમેરિકા ગયા ત્યારે સમજ આવી. પોતાના ખરાબ

વર્તનની આજે સમજ આવી. ખૂ મોડું થઈ ગયું હતું. પસ્તાવો કરે પણ પાપા ધોવાઈ શકે

તેમ ન હતું.

દાદા અને દાદી ,પૌત્રોના પ્યાર માટે તરસતા રહ્યા. આ જીવનમાં અમર પટો લઈને કોઈ

આવ્યું નથી. આવા તંગ વાતાવરણમાં દાદા દાદી અકાળે અવસાન પામ્યા.

તેમના જીવનમાં દીકરા અમલ તરફથી ભરપૂર સંતોષ અને પ્રેમ પામ્યા હતા. અમલે તેના

પ્રેમમાં જરા પણ ઓટ આવવા ન દીધી. ગામ મળવા જતો ત્યારે માના ખોળામાં માથુ

મૂકી હિંચકે ઝુલતો. પપ્પા અને મમ્મીની દેખરેખ માટે માણસની તજવીજ કરી હતી.

અમલના વર્તનમાં રતીભાર ફરક ન આવ્યો. જેને કારણે માતા અને પિતાને અંતરમાં

શાંતિ હતી. અણમોલ તરફથી આશા છોડી દીધી હતી. અમલના બાળકો જોવા જીવ

તરસતો. અમલ વાતો અને ફોટાથી તેમના દિલ બહેલાવતો. બાળકો અમેરિકા ગયા

ત્યારે દાદા અને દાદીના આશીર્વાદ લેવા લઈને આવ્યો હતો.

પુત્ર પ્રેમ ને કારણે અમલના માતા અને પિતા શાંતિથી જીવતા. અમલે, અણમોલ તરફથી

સારા વર્તનની આશાને તિલાંજલી આપી દીધી હતી. તેના બે બાળકોની ‘મા’ હતી.

બસ એટલું પુરતું હતું.

બાળકો પાસે અણમોલની પોલ ક્યારેય ખુલ્લી પાડી ન હતી. કિંતુ મોટા થયા પછી બાળકો

પરિસ્તિતિ સમજી ચૂક્યા હતા. જ્યાં તેમના પિતાજી, અમલ કાંઈ ન બોલતા તો તેમણે પણ

ચૂપ રહેવામાં ડહાપણ લાગ્યું.

આજે જ્યારે અણમોલના બન્ને બાળકો અમેરિકા છે, સમય મળે ત્યારે વાત કરે છે. જેમાં

પ્રેમનો અભાવ અણમોલને વરતાય છે ! આવા સમયે અણમોલ, પોતાની જુવની દરમ્યાન

કરેલા કૃત્યોને ફાટી આંખે નિહાળી રહી છે ! આજે અણમોલને બધી જૂની વાતો યાદ

આવી રહી હતી. પોતાના કરેલા અભદ્ર વર્તનને કારણે તેનું માથું શરમથી ઝૂકી ગયું હતું.

પસ્તાવો થઈ રહ્યો હતો !

પણ શું કામનો ?

ઉત્તર હોય તો મને પણ સમજાવશો !

ચારે તરફ ધુંધળું જણાય છે.





બેટુ

28 05 2021

‘મમ્મી, તમે સાંભળતા કેમ નથી ?’

અર્પિતા સાસુમાને બૂમ પાડી રહી હતી. એને પેટમાં સખત વેણ ઉપડ્યાં હતા. પહેલી વાર

માતા બનવાની હતી. તેનાથી દર્દ સહન થતું ન હતું. મમ્મીને ખબર હતી હજુ પેટ નીચે

ઉતર્યું નથી ઓછામાં ઓછા છ કલાક તો નિકળશે. અર્પિતાનું દર્દ દેખાતું હતું. પણ

અનુભવ હતો. બાળકને આ સૃષ્ટિ પર લાવવું એ સહજ અને સરલ નથી !

આખરે મમ્મીએ ડ્રાઈવરને કહ્યું, ‘વિઠ્ઠલ ગાડી લાવ’.

મમ્મીએ અર્પિતાને પકડીને ગાડીમાં બેસાડી. તેની બાજુમાં બેઠી. પ્રેમથી સાંત્વના

આપી રહી હતી. ઓફિસમાં આલોકને ફોન કર્યો. ‘બેટા તું હોસ્પિટલમાં આવ. હું

અર્પિતાને લઈને ૨૦ મિનિટમાં આવી પહોંચીશ’.

આલોક હાથમાંનું કામ પડતું મૂકીને પોતાના સ્કૂટર પાસે દોડ્યો. એનો પણ પિતા થવાનો

આ પ્રથમ પ્રસંગ હતો. રોજ ગાડી લઈને આવતો. આજે ખાસ અર્પિતા અને મમ્મી માટે ઘરે

રાખી સ્કૂટર પર આવ્યો હતો. હોસ્પિટલ આવી પહોંચ્યો. અર્પિતાને લેબર રૂમમાં રાખી હતી.

દૂરથી હાથ હલાવ્યો,

‘હું આવી પહોંચ્યો છું ચિંતા નહી કરતી’.

અર્પિતા, આલોકને જોઈ ખૂબ ખુશ થઈ. એક મિનિટ દર્દ ભૂલી ગઈ, બીજી મિનિટે તેની રાડો

પાછી ચાલુ થઈ. લગભગ પાંચ કલાક થયા. ડોક્ટરે અર્પિતાની હાલત જૉઈ ‘સિઝેરિયન દ્વારા’

બાળક્ને બહાર કાઢવાની સલાહ આપી. જે સહુએ માન્ય રાખી.

બાળક્નો ઉંવા અવાજ સાંભળી સહુ હરખાયા. એ આનંદ માત્ર બે મિનિટ ટક્યો. બાળક માના

ખોળામાંથી ડોક્ટરે લઈ તેની તપાસ શરૂ કરી. બાળકને કોરોના પોઝિટિવ આવ્યું. મા અને બાળ

અલગ થયા. અર્પિતા ચિલ્લાતી રહી પણ વ્યર્થ ! તાજું જન્મેલું ફૂલ જેવું બાળ. કોરોનાને લઈને આવ્યું.

ડોક્ટર એકદમ સતેજ બન્યા. બાળકને ઉપચાર આપવાના ચાલુ કર્યા. અરે હજુ આ દુનિયામાં પ્રવેશે બે

કલાક પણ નહોતા થયાને કુમળા ફૂલ જેવા બાળકને ‘વેંટિલેટર’ પર મૂકવો પડ્યો. માતા અને પિતાની હાલતને

શબ્દમાં વર્ણવવી મુશ્કેલ છે. મા, પોતાનું બધું દર્દ ભુલી ગઈ. તાજી સિઝેરિયનની સર્જરીમાંથી બહાર આવી

હતી. બાળકને હ્રદય સરસો ચાંપવા ઉત્સુક હતી. પણ કેવું દુર્ભાગ્ય ! બાળક ન રડતું હતું ન કોઈ ચેષ્ટા કરી

રહ્યું હતું.

આવા સમયે ધિરજ અને શાંતિ આવશ્યક હોય. જન્મેલા બાળકની આ હાલત જોઈ શકવી સહેલી નથી. પણ

તેનો બીજો કોઈ ઈલાજ નથી. ડોક્ટર બધી મહેનત કરે. સમય સિવાય બીજો કોઈ ઇલાજ નથી. ભલું થજો

હોંશિયાર ડોક્ટર અને નર્સની દેખરેખ હેઠળ મુસિબતમાંથી બહાર આવવાની શક્યતા સો ટકા જણાતી હતી.

એ તાજું જન્મેલું બાળક શું અનુભવતું હશે ? કેવું શાંતિથી માની કુખે પોષાઈ રહ્યું હતું.. કેવા સંજોગોનો સામનો

કરી રહ્યું છે. ફુલ સમાન બાળક તારે શરણે છે.

નાનું પારેવડું કાચની પેટીમાં બંધ હતું. તેના માતા અને પિતા આકુળ વ્યાકુળ હતા, કિંતુ બેસહાય. બન્ને જણ

એકબીજાનો હાથ પકડી બેઠા હતાં. બાળકની હાલત જોઈ શકાય એવી ન હતી. સંપૂર્ણ તકેદારી પૂર્વક નાના

બાળકનો ઈલાજ થઈ રહ્યો હતો. મા, થાકેલી હોવાથી સૂઈ ગઈ. પિતા, મા તેમજ બાળકનું બન્નેના દર્દનો અનુભવ

કરી રહ્યો હતો. નાની, નાના, દાદા અને દાદી મૂક સાક્ષી બની બધા તાલ નિહાળી રહ્યા.

ત્રણથી ચાર કલાકના આરામ પછી મા ભાનમાં આવી. તેનું કલ્પાંત હ્રદય દ્રાવક હતું. ડોક્ટરે તેને ઉંઘની ગોળી આપી

તે પાછી સૂઈ ગઈ. પિતા બેબાકળો બની હોસ્પિટલમાં આમ તેમ આંટા મારી રહ્યો હતો. એમ કરતાં ચાર દિવસ થયા

બાળકની સારવાર હેઠળ પરિસ્થિતિ કાબૂમાં આવી રહી હતી. માતાને તો પાંચ દિવસ પછી ઘરે મોકલવામાં આવી.

તેની હાલત ખૂબ કફોડી હતી. બાળકને સમય સર પોતાનું દૂધ મળે તે માટે હોસ્પિટલ પતિ સાથે જતી. ન તેને ખાવાનું

ભાન ન સૂવાનું. જે નાના બાળને નવ મહિના પાળ્યું અને પોષ્યું હતું તેના આવા હાલ કઈ રીતે જોઈ શકે.

કોઈ પણ શિખામણ યા સલાહ કામ ન લાગતી. પતિ એ કલેજા પર પથ્થર મૂક્યો. પત્નીને વહાલથી સમજાવવાના

પ્રયત્ન ચાલુ રાખ્યા. અર્પિતા જો કોઈનું પણ માનતી તો એ એના પતિ આલોકનું. ખૂબ સમજાવીને થોડું ખવડાવતો.

બાળકને માતાના દુધની અગત્યતા સમજાવી. આ બાજુ બાળકની હાલત સુધારા પર હતી. ખૂબ નબળાઈને કારણ

શરીર પણ કથળી ગયું હતું.

વેંટીલેટર પર સ્વસ્થતા જાળવી રહેલું બાલક માતાનું દૂધ પામી સુધારા તરફ પ્રગતિ કરી રહ્યું હતું. નબળાઈને કારણે

હજુ પેટીમાં (“ઈન્ક્યુબેટર’ ) હતું. અર્પિતા રોજ આવીને બેસતી. આલોક સવાર સાંજ લેવા અને મૂકવા આવતો.

પોતાનું ટિફિન સાથે લાવતી. થાકતી ત્યારે સોફા પર આડી પડતી.

આમ લગભગ મહિનો નિકળી ગયો. અર્પિતા ,આલોક સાથે વાત કરી રહી હતી. ‘મને લાગે છે આજે આપણા કુંવરને

પેટીમાંથી બહાર કાઢશે. ‘

આલોક સાંજે ઓફિસેથી આવતાં ડોક્ટર સાથે વાત કરી રહ્યો હતો. ‘ડોક્ટરે કહ્યું, તબિયત સામાન્ય થતી જાય છે.

જો તમને વાંધો ન હોય તો એક અઠવાડિયુ બહાર રાખીને જોઈએ પછી તમે ઘરે લઈ જાવ તો સારું . ‘

આલોકને અર્પિતાને સમજાવતા ,આભના પાણી મોભે ગયા. અંતે તે માની ગઈ. આજે સવારથી ઘરમાં હલચલ મચી

રહી હતી. નાના અને નાની પણ ઘરે આવી ગયા હતા. આલોક ઓફિસથી ઘ્રરે વહેલો આવ્યો અને બન્ને જણા સાથે

હોસ્પિટલ પહોંચી ગયા. **********





અમાનુષી

27 05 2021

આજે પેલા પીઢ અને આગવી હરોળના કવિને રાજ્ય તરફથી પારિતોષક મળવાનું હતું. એમનું નામ કલા અને લેખન જગતમાં ખૂબ ગાજતું. દિવાનખંડમાં મૂકાયેલા પારિતોષકોમાં આજે એક ઉમેરાવાનું હતું. ‘જોબનને’ ગર્વ ન કરવો હોય તો પણ થઈ જતો. તેને મનમાં થતું ગુજરાતી ભાષામાં મારી બરાબરી કરી શકે તેવો કોઈ કવિ જણાતો નથી.

જોબનની રચનાઓ મનને પ્રફુલ્લિત કરે તેવી હોય છે. જ્યારે તે પોતાના કાવ્યનું પઠન કરે ત્યારે શ્રોતા ગણ મંત્ર મુગ્ધ થઈ જાય. તેમનું તખલ્લુસ પણ કેટલું સુંદર હતું. ‘જોબન’ , સર્જનહારે બધી બાજુથી વર્ષા કરી હતી. પત્ની ડોક્ટર. પુત્રી એમ. બી. એ. અને બે બાળકોની માતા. કવિ પોતે ચાર્ટર્ડ એકાઉન્ટન્ટ છે. ઘણા વર્ષો પૈસા કમાયા હવે તે દિશા તરફ પાછા વળવાનો કોઈ ઈરાદો નથી. કવિ હ્રદય છે ને ?

જોનારને કદાચ અંતરમાં છૂપી ઈર્ષ્યા આવે તો નવાઈ નહી. આજે માનવ મેદની ભરાઈ હતી. ‘જોબન’નું અસલી નામ જાણવાની કોઈને પડી ન હતી.

‘તેમનું લખાણ એ જ તેમની ઓળખાણ !’

બોલવાની છ્ટા અનેરી હતી. નમ્રતા ભારોભાર ભરેલી હતી. બસ, ત્યાં જ માનવી માર ખાઈ જાય છે. ક્યારેય કોઈના અંતરની તેને ખબર પડતી નથી. એ તો છે કુદરતની કરામત. આ દુનિયામાં તમે જેટલા બહારથી સારા, સુંદર, નમ્ર, વાણી ચાતુર્ય ધરાવનાર હો તેટલા તમે સફળતા અને લોકચાહના મેળવવામાં નસિબદાર. આજનો વિષય પણ ખૂબ સુંદર હતો. “અંદર બાહર”, સ્થળ અને પરિસ્થિતિની સુંદર છણાવટ કરી હતી.

‘જોબન’ જેવા મંચ ઉપર ઉભા થયા કે તાળિયોનો ગડગડાટ ગુંજી રહ્યો. માનવ મેદનીના મુખ પર તરવરતા ભાવ જોઈને ગર્વ થયો. ‘જોબન’ મનમાં મલકી રહ્યો, કેટલું મારું માન છે. અહંકારથી ટટાર થયેલી ગરદન અક્કડ બની. અંતરમાંથી નિકળતા અવાજને દબાવવા સફળ થયો. આજની તારિખ એના જીવનમાં ખૂબ મહત્વની હતી. ગુજરાતિ ભાષાના અતિ ઉત્તમ પારિતોષકનો તે હકદાર બન્યો હતો. હા, સમાજમાં તેનું નામ પ્રચલિત છે. મિત્ર મંડળ બહોળું છે. તેનું લખાણ ધારદાર છે.  તેની કલમમાં જાદુ છે. મુખ પર લોભાવનારું હાસ્ય સદા રમતું હોય છે.

જોબન, હાથમાં મળેલું પારિતોષક જોઈ ,જાણે દુનિયાનો ઉત્તમ વ્યક્તિ હોય તેવો અહેસાસ માણિ રહ્યો.

“શામાટે તેનું અંતર ખાલિપો યા રેતાળ સમું ભાસી રહ્યું હતું. તેને નજદિકથી ઓળખનારા તેની આંખો બરાબર વાંચી શકે છે !”

જોબનના દિમાગમાં ગઈકાલ રાતનો પ્રસંગ તરવરી રહ્યો. મિત્રને ત્યાં જલસામાં ગયો હતો. આજના ભવ્ય કાર્યક્રમની બધાને જાણ પણ કરી હતી.  મિત્રો અને પરિવાર સહુ ખૂબ ખુશ હતા. અચાનક તેની નજર મારા પર પડી. મને જોઈને કહે ,તમે ક્યારે આવ્યા ?

‘છેલ્લા દસ દિવસથી હું મુંબઈમાં હતી એટલે આ ખાસ પ્રસંગનું આમંત્રણ મળ્યું હતું. ‘

બધા મિત્રોને મળવાની લાલચ રોકી ન શકી. મારે અને ‘જોબન’ને વર્ષો જૂની ઓળખાણ હતી. સાચું કહું તો કોલેજ કાળથી. હવે તો તેનું સાચું નામ પણ યાદ કરવું પડે તેવા હાલ હતા. તેને પોતાને પણ જોબન, નામ જચી ગયું હતું. એક દિશામાં પાર્ટી ચાલી રહી હતી. અમે બ્ન્ને જૂની વાતો ઉખેળીને આનંદ માણી રહ્યા હતા,  અચાનક મારી પૌત્રી આવી. ગ્રાન્ડ મૉમ , મને ભૂખ લાગી છે. ્મારે ઉઠવું પડ્યું.  હું ઉઠી, મારી અમેરિકન વહુ આવી. તેણે પોતાની ઓળખાણ આપી.

જોબન અડધો કલાક સુધી  તેની સાથે વાત કરી રહ્યો હતો. સિન્ડી સાથે કોઈ વાત કરનાર હતું નહી એટલે તેને વાત કરવાની મઝા આવી. અચાનક વાત નું મધ્યબિંદુ,  હું અને મારા પતિ દેવ બન્યા. જોબને કોણ જાણે શું કહ્યું કે સિન્ડી આચકો લાગે તેમ તેની બાજુમાંથી ખસી ગઈ. મેં દૂર રહ્યે નિરિક્ષણ કર્યું હતું. હવે વાત શું હતી તેનાથી હું તદ્દન અજાણ હતી.

પાર્ટી પૂરી થઈ સહુ પોત પોતાને ઘરે ગયા. સિન્ડીના મુખ પર હમેશા રમતું સ્મિત ગાયબ હતું. મને શંકા તો ગઈ પણ કાંઈ પૂછ્યું નહી. બીજે દિવસે સવારે ટેબલ ઉપર સાથે બધા ચા પાણીની મિજલસ માણી રહ્યા હતા ત્યાં મારો દીકરો અને સિન્ડી આવ્યા.

” મમ્મી આ જોબન કોણ છે ?”

હું ચમકી ગઈ. શાંતિથી પૂછ્યું , ‘કેમ બેટા, મારો કોલેજ કાળનો મિત્ર છે’.

“મમ્મી, તું આવા મિત્રો રાખે છે”?

હવે ચમકવાનો વારો આવ્યો,મારા પતિદેવનો.

શું થયું, બેટા ?

મમ્મી, એણે કેવી બેહુદી વાત સિન્ડી સાથે કરી. આ અમેરિકનને પણ જો આવી વાત અજાણ્ય્પ પુરૂષ કરે તો ન ગમે. મારા માનવામાં નથી

આવતું આવો ‘ભદ્દો’ તારો મિત્ર કેવી રીતે છે ?

હું અચંબામાં પડી ગઈ. માનવીની આવી ભદ્દી બાજુ જોઈને.

મને યાદ આવી ગયું, ‘કોઈ પણ પુસ્તકને તેનું મુખ પૃષ્ઠ જોઈને તેની ઉત્તમતાનો પુરસ્કાર ન આપવો ” !

images14.jpg





પંતુજી

24 05 2021
સોનલ જ્યારે શાળામાં ભણતી હતી ત્યારે પણ તેને “પંતુજી” શબ્દ પ્રત્યે નફરત હતી. આજે તો જો કે
આ શબ્દ ચલણમાં નથી. એને તો અમેરિકા આવ્યે ૨૦ વર્ષ થઈ ગયા હતાં. ભારતની શાળા અને
શિક્ષકોથી સાવ અજાણ હતી. આજે આ શબ્દ ક્યાંથી દિમાગમાં ધસી આવ્યો અને સોનલના મનમાં
ઉલ્કાપાત થઈ ગયો.

‘સોનલ, શાળાએ જવાનો સમય થઈ ગયો છે.’

‘તારે હજુ નહાવાનું બાકી છે’.

‘સોનલ શાળાના થેલામાં પુસ્તકો બરાબર લીધા કે નહી ‘ ?

‘ઘરકામ કર્યું હતું તે પણ મને બતાવ્યું નથી.’

‘તારા શાળાના કપડાંને ઈસ્ત્રી મારીને તૈયાર મૂક્યા છે’.

‘બરાબર જો શાળાનો બિલ્લો તારા નાસ્તાના ડબ્બાની બાજુમાં છે’.

આવા વાક્યો દ્વારા સોનલની  સવાર પડતી. લાડકી હતી. સોનલ પંદર વર્ષની થઈ પછી સંજુનું
આગમન થયું હતું. આખા કુટુંબમાં તે એક જ દીકરી હતી એટલે તે ખૂબ લાડ પામતી. સંજુના
આગમન પછી તો ભાવ ઔર વધ્યા. ખેર ભણવામાં હોંશિયાર સોનલ શાળામાં શિક્ષકોની પણ
લાડલી.
સોનલ ઉપર વર્ગની બધી છોકરીઓ નારાજ રહેતી. આમાં સોનલનો વાંક ક્યાં હતો? સોનલ
ખૂબ વિચારતી. તેની મિઠાશ સહુને સ્પર્શી જતી.તેને પણ બહેનપણીઓ ખૂબ ગમતી. મોટે
ભાગે બધી છોકરીઓ તેનાથી દૂર રહેવાનો વ્યર્થ પ્રયત્ન કરતી. પણ પરિસ્થિતિ એવી આવતી
કે સોનલ પાસે આવતા અને તેની મદદ માગતા.

પટેલ સર કહેતા, ‘ સોનલ , તારે બધાનું ઘરકામ તપાસવાનું. ‘

શાહ સર તેને  ગણિતની એક્કો માનતા. સોનલે દરરોજ બોર્ડ ઉપર દાખલો ગણીને બતાવવાનો.

શાહ સરને બોલવામાં તકલિફ હતી, તેથી સોનલ તેમનો જમણો હાથ હતી. શાહ સરની ભૂલ કદાચ

થાય પણ દાખલો ગણતા સોનલની ભૂલ  ન થાય !

સોનલને સંસ્કૃત ન ગમે. પંડ્યા સર ખૂબ મહેનત કરે પણ વ્યાકરણ ગોખવાનું, રામઃ  રામૌ રામાઃ.

એવા નિયમો ગોખવા ન ગમે. તો પણ પંડ્યા સર હસીને કહે, ૫૦ માર્ક્સ લાવીશ તો પણ ઘણું.

સોનલને ખૂબ ખરાબ લાગતું પણ શું કરે ? ભલે તેને સંસ્કૃતમાં વ્યાકરણ ન ફાવતું કિંતુ સંસ્કૃત

વાંચવામાં તકલિફ પડતી નહી. તેના ઉચ્ચારણ શુદ્ધ રહેતા. તેનો મીઠો અવાજ હોવાને કારણે

શ્લોક ગાતા તેને ફાવતું.

આમ સોનલ ખૂબ હોંશથી ભણતી. બધા શિક્ષકો તેમજ શિક્ષિકાઓને માન પૂર્વક નિહાળતી.

તેના વર્ગનો દિલિપ કાયમ સર માટે ‘પંતુજી’ શબ્દ વાપરે. જેને કારણે તેને દિલિપ સાથે ઉભે ન

બનતું. દિલિપને સોનલ ખૂબ ગમતી. હવે આમ તેમની સાપ અને નોળિયા જેવી દોસ્તી હતી.

જો દિલિપ મારી સાથે દોસ્તી રાખવી હોય તો ‘પંતુજી’ શબ્દ તારે મારી સામે નહી વાપરવાનો.

તને ખબર છે, તેઓ આપણી પાછળ કેટલી મહેનત કરે છે. આપણને સારા નાગરિક બનાવવા

ખૂબ ઉત્સુક છે.  તું આવો શબ્દ તેમને માટે વાપરે તે ઉચિત નથી.

દિલિપને લાગતું સોનલની વાત સાવ સાચી છે. તેને ઘરે ભણાવવા પાંચાલ સર આવતા, ભણાવવામાં
ખૂબ કુશળ હતા.  કિંતુ દિલિપ મન દઈને ભણતો નહી. જેને કારણે દિલિપના પિતાજી તેમને ‘પંતુજી’
કહેતાં. દિલિપે આ શબ્દ પકડી લીધો. પોતાનો વાંક છે જાણતો હતો. તેઓ શાળામાં  ભણાવવામાં
ખૂબ કુશળ હતા એટલે તો તેમને ઘરે ભણાવવા રાખ્યા હતા.
નિશાળમાં માસ્તરની નોકરીને બહુ મહત્વ અપાતું નહી. એ વાત સોનલને ખૂબ ખુંચતી. તેને મન
શિક્ષકો બાળકોના ઘડતર માટે પાયા સમાન હતા.જેને કારણે સોનલની પ્રગતિ સારી થઈ હતી.
સહુનું પ્રોત્સાહન તેને આગળ વધવામાં સહાય કરતું. તેને  શિક્ષકો અને શિક્ષિકાઓ પ્રત્યે ખૂબ
આદરભાવ રહેતો.
અચાનક એક દિવસ પાંચાલ સરની દીકરી બિમાર પડી. તેમની પાસે પૈસા થોડા ઓછા હતા. દિલિપના
પિતાજી પાસે માંગ્યા, ‘ મારે અત્તયારે પૈસાની ખૂબ જરૂર છે. તમે આવતા મહિનાના પગારમાંથી કાપી
લેજો’.

બસ ત્યારથી દિલિપના પિતાજીને તેમના પરથી માન ઉતરી ગયું હતું. આ એ સમયની વાત છે જ્યારે

શાળામાં શિક્ષકોને પગાર બહુ મળતો નહી. મહેનત ખૂબ કરવાની વિદ્યાર્થિઓને ઘરે ભણાવવા જાય

તો તેમના માતા અને પિતા પૈસા આપવામાં કચ કચ કરે.

સોનલ સુખી ઘરની દીકરી હતી. દિવાળી આવે , પોતાની વર્ષગાંઠ આવે ત્યારે શિક્ષકોને , ‘ગુરૂ’ સમજી

પગે લાગતી અને સુંદર ભેટ સોગાદોથી નવાજતી.

એ દિલિપ આજે લગભગ ૧૭ વર્ષ પછી હ્યુસ્ટનમાં મળ્યો. અચાનક ગેલેરિયા મોલમાં બે જણા સામ સામે

ભટકાયા. સોનલ આગ્રહ કરીને  દિલિપને પોતાની ઘરે લઈ ગઈ. જૂની વાતો કરતા બન્ને ધરાતા ન હતા.

ભલું થજો સોનલના પતિદેવ સાહિલ, ધંધાના કામે ભારત ગયા હતા. સરસ મજાનું જમીને બન્ને બેકયાર્ડમાં

આવ્યા. સ્વિમિંગ પુલ જોઈને દિલિપ બોલ્યો,’ તું હજુ સ્વિમિંગ કરે છે’ ?

‘મને અને મારા પતિ બન્નેને શોખ છે’.

અચાનક દિલિપ બોલ્યો , ‘એક વાત કહું ?’

એટલે તો તને આગ્રહ કરીને ઘરે લાવી. કેટલા વર્ષોની વાત ભેગી થઈ છે. શાળા અને કોલેજ છોડ્યા પછી
હું પરણીને અમેરિકા આવી ગઈ. કોઈ મિત્રો સાથે સંપર્ક રહ્યો નથી. બોલ કાંઈ એવી વાત કરજે જે યાદગાર
બની જાય. વળી પાછા ક્યારે મળીશું કોને ખબર ?’
સોનલ સારું થયું તે મને આપણી મુલાકાત યાદગાર બને તેવી વાત કરવાનો મોકો આપ્યો. મારા દિલમાં
ધુંધવાતી વાત સાંભળવા તારા જેવું યોગ્ય પાત્ર નથી. બાળપણની આપણિ દોસ્તી અને મારો અભિગમ
તું બરાબર જાણે છે.
સોનલને વિસ્મય થયું એવું તો શું બન્યું હશે ? ઘણા વર્ષો પછી દિલિપ મળ્યો હતો. યાર, ‘જે કહેવું હોય
તે કહે . આપણી મૈત્રી હું આજે પણ ખૂબ પ્રેમ પૂર્વક યાદ કરું છું.  સાહિલ તારા વિષે બધું જાણે છે. જો
તારા દિલનો ભાર હળવો થતો હોય તો નિશ્ચિંત રહેજે.

‘અરે, તને પાંચાલ સર યાદ છે? મને ઘરે ભણાવવા આવતા હતાં ?’

‘હા’.બરાબર , તને ઘરે ભણાવવા પણ આવતા હતા. ‘

‘જેમને તું મને ન ગમતા શબ્દ,’પંતુજી’ કહીને સંબોધતો હતો . તે જ ને ?

તેઓ મને એકવાર મુંબઈના એન.સી.પી.એ માં મળ્યા હતા. હું તો તેમને બરાબર ઓળખી ગયો હતો.

તેમની સાથે વાત શરૂ કરી. અચાનક કહે, ‘અરે, તું દિલિપ મહેતા તો નહી ‘? મેં હા પાડી. વાતમાં ને

વાતમાં કહે, ‘તમે સારી પ્રગતિ કરી છે.’ કહીને મારા ખૂબ વખાણ કર્યા. ઉપરથી એમ પણ કહ્યું, ‘જે

વિદ્યાર્થી બાળપણમાં તોફાની હોય છે. તેઓનું ભવિષ્ય ખૂબ ઉજ્જવળ બને છે.’

‘જી’.તેમનો મારા પ્રત્યેનો આદર જોઈ મને પણ ગમ્યું. ‘

મેં તેમને મારું કાર્ડ આપ્યું, આગ્રહ પૂર્વક કહ્યું સમય મળ્યે જરૂરથી મારે ત્યાં આવજો. ‘

એ વાત મારા દિમાગમાંથી નિકળી ગઈ હતી. અચાનક છ એક મહિના પછી રવીવારની સાંજે હું

અને દીના ચા નાસ્તો કરી રહ્યા હતા, ત્યાં બારણાની ઘંટી વાગી. નોકરે બારણું ખોલી આવનાર

મહેમાનને દિવાનખાનામાં બેસાડ્યા.

‘હું અને દીના બહાર આવ્યા.’

પાંચાલ સરને  ઘરમાં સોફા પર બેઠેલા જોઈ નવાઈ પામી ગયો. દીનાને ઓળખાણ આપી તેમની
સરભરા કરવા માટે કહ્યું. અમે ખૂબ વાતો કરી.
દીનાએ પણ મારા ગુરૂજી સમજીને ખૂબ આદર પૂર્વક તેમની સરભરા કરી. તેમમુખ પર સંતોષની
રેખાઓ અંકાઈ ગઈ. પોતાનો વિદ્યાર્થી આટલો સફળ થાય એ જોઈને ગર્વ પણ થયો. એક મિનિટ
કહી હું મારા બેડરૂમમાં ગયા. આખી મુલાકાત દરમ્યાન મારું દિમાગ વિચલિત હતું.

‘આજે પાંચાલ સર ને કેટલા પૈસા આપું તો તેમને માથે કોઈ આપત્તિ હોય તો દૂર કરી શકું. તેઓ

જરૂર કોઈ આપત્તિમાં હશે એટલે મારે દ્વારે આવ્યા છે. એ વગર એમનું આવવાનું પ્રયોજન શું

હોઈ શકે ? મારા પિતાજીનો પંતુજી શબ્દ દિમાગમાં ઝબકી ગયો. મારું મોઢું મલકાઈ ગયું.  ‘

આ વિચારોને કારણે ,’હું ખુલ્લા દિલથી તેમને મળ્યાનો આનંદ માણી શકતો ન હતો. યંત્રવત સંવાદ

ચાલતા હતા. મારું દિમાગ આંકડો મુકરર કરવામાં વ્યસ્ત હતું ‘.

લગભગ દોઢ કલાક થયો. હું રાહ જોતો હતો કે ક્યારે બોલે અને તેમને મારી ઉદારતા બતાવું.

‘ચાલો તો, તમને મળ્યાનો ખૂન આનંદ થયો. તમારી આવી સુંદર પ્રગતિ જોઈને દિલ ઠર્યું. આશિર્વાદ

રૂપે એક પરબિડિયુ ખિસામાંથી કાઢી દીનાને આપ્યું’ મારા તરફથી આશિર્વાદ સમજજો બેટા’ !

કાપો તો લોહી ન નિકળે એવા મારા હાલ હતા.

ક્યારેય આપણિ શાળાના શિક્ષકોનું અવમૂલ્યન ન કરશો. આપણે ત્યારે તેમને “ગુરુ” માનતા હતા.

આજે પણ તેમના પ્રત્યે આદરભાવ છલકાય છે.

‘સોનલ, તેમને વિદાય આપીને હું પોસ પોસ આંસુએ રડ્યો. જેમને ‘પંતુજી’ કહેતો હતો એ તો મુઠ્ઠી

ઉંચેરા માનવી નિકળ્યા. મને મારી જાત ઉપર નફરત જેવું થઈ ગયું. આવો વાહિયાત વિચાર મને

આવ્યો કઈ રીતે ?





થાકની કથા

18 05 2021

‘અરે, કેમ આજે તારું મોઢું ઉતરી ગયું છે’ ?

‘મમ્માજી, શું કરું ,હું ખૂબ થાકી ગઈ છું ‘.

‘તારો સ્વભાવ જ એવો છે.’

‘મમ્માજી, મારા પૂ. સાસુમા અને સસરાજી અંહી કાયમ રહેતા નથી. જ્યારે આવે ત્યારે મને થાય કે તેઓ ખુશ રહે’.

‘બેટા તેઓ તને, તેમના દીકરાને અને પૌત્રને મળે એટલે ખુશ જ હોય’.

‘પણ મમ્માજી, હું દોડી, દોડીને તેમનું કામ કરું તેનાથી મને પણ આનંદ મળે છે’.

હવે, મારી આ મોં બોલી દીકરીને કેમ સમજાવું કે,’ બેટા થાય એટલું કરવાનું. પોતાની તબિયત પણ સાચવવાની. આ અમેરિકા છે. અંહી કોઈના ઘરમાં નોકર નથી. તું પણ માણસ છે. તારે શું પ્રમાણપત્ર જોઈએ છે કે ,’તું દુનિયાની ઉત્તમ વહુ છે’ ?

‘મમ્માજી, એવું તો નથી પણ હું તેમનું કામ કરું તો મારો વર મારા પર ખૂબ ખુશ રહે છે’.

‘પણ શાને ભોગે’?

સાચું કહું તો હું નોકરીએ જાંઉ ત્યારે પૂ. બા રસોઈ કરી રાખે. પછી હું એમને વાસણ કરવાની ના પાડું. ભારતમાં ઘરમાં નોકર હોય. નસિબ જોગે પતિ દેવ પણ મને મદદ કરે. શરુ ,શરુમાં બાને થતું એમનો દીકરો કામ કરે છે. પણ પછી સમજી ગયા કે ઘરે આવીને હું પણ એક  મિનિટ બેસવા પામતી નથી.

પછી તેઓ સમજી ગયા. આ તો અમેરિકામાં રહેવાની પદ્ધતિ છે.

આ વાર્તાલાપ મારી અને મારી મોં બોલી દીકરી તન્વી સાથે ચાલી રહી હતી. આજે લગભગ બે મહિને મને મળવા આવી. ઘરે ભારતથી વડીલ આવ્યા હતા એટલે મળી શકી ન હતી. હું પણ મા છું. મારે લીલીવાડી જેવો સુંદર સંસાર છે. એકલી રહું છું ટેવાઇ ગઈ છું. અમેરિકામાં ૪૦ ઉપર વર્ષો થઈ ગયા. માયા અને મમતાના બંધન ઢીલા મૂકી દીધા છે. ‘બોનસ’નું જીવનારને મોહ માયા ન ખપે ! તન્વી ખૂબ વહાલી લાગે તેવી છે. એક દીકરાની મા. પતિ અને પત્ની ખૂબ હોંશિયાર, ભણેલા ગણેલા છે. તેને ખબર પડી આન્ટીને દીકરી નથી એટલે મને મમ્માજી કહીને પુકારે. જો કે હવે પ્રભુની કૃપાથી બે પૌત્રી છે.

‘અરે  તન્વી, તું લગ્ન વખતે હતી એટલા વજનની થઈ ગઈ ?’

‘મમ્માજી, તમને કેવી રીતે ખબર પડી’?

‘તારા દિદાર પરથી’.

‘મમાજી આખો દિવસ રસોડામાં અને દીકરામાં વ્યસ્ત રહેતી હતી. ‘

‘એટલે શું પોતાની જાત પ્રત્યે બેદરકાર રહેવાનું ” ?

‘મમ્માજી હું શું કરું’

‘બેટા જ્યારે ભારતથી બે મહિના મહેમાન રહેવાના હોય તો તેઓ જરા મદદ કરે, એમાં વાંધો ન લેવાનો હોય! તારું નામ ‘ગિનિઝ બુક ઓફ વર્લ્ડ રેકર્ડમાં’ નથી આવવાનું.

તું પોતે માસ્ટર્સ ભણેલી છે. બેટું, થોડું વ્યવાહારિક થવાનું. જો કે એ મુંબઈની રહેવાસી ન હતી, એટલે ઘણા બધા વિષયોમાં કાચી હતી. તન્વી જ્યારે પણ આવે તો પોતાની મુંઝવણ મારી પાસે ઠાલવે. હું તેને કાયમ સાચી સલાહ આપું. એને મમ્માજીની બધી વસ્તુ ખૂબ ગમે. મારે તેને એકવાર ખુલાસો આપવો પડ્યો હતો.

‘બેટા , મમ્માજીની મમ્મી ખૂબ હોંશિયાર સ્ત્રી હતી. તેનું શિસ્તપાલન, કામ કરવાની સુઘડતા અને રાંધણકળાની છટા, મમ્માજીને આ બધું વારસામાં મળ્યું છે.

‘મમ્માજી, મને પણ બધું શિખવશો. ‘

નિવૃત્તિ કાળમાં જીવન જીવી રહેલી હું જ્યારે ,આવી યુવાન સ્ત્રીઓને મળું અને તેમને મુંઝવણમાં માર્ગ દર્શન આપું તે ખૂબ ગમતું. તેઓ મને ખૂબ પેમ આપતા. જેને કારણે મારી જીંદગીમાં જીવવાનો ઉમળકો પ્રસરી રહેતો.  પ્રવૃત્તિ મય જીંદગીને આવા જુવાનિયાઓનો સમાગમ જીવનને ધબકતું રાખતા. બાળકો સુખી હતા. તેમના પરિવારમાં વ્યસ્ત હોવાને કારણે  મળવાનું સંજોગવશાત બનતું. જ્યારે મળતા ત્યારે ઢગલો પ્રેમ આપી આનંદ માણતી.

બે મહિને જ્યારે તન્વી મળી ત્યારે તેને પેટનો ઉભરો ઠાલવવા દીધો. તેના માતા અને પિતા ભારતમાં રહેતા.  મને કહે આન્ટીજી આપ અમેરિકામેં મેરી મા હૈ. આવું બિરૂદ સાંભળી હૈયુ હરખાયું.

જુવાનીમાં સહુને લાગતું હોય છે ,’આ દિવસ ખાલી ૨૪ કલાકનો જ કેમ હોય છે”?

આજે તન્વીને જોઈને મને મારા જુવાનીના દિવસો યાદ આવી ગયા. ખેર એ તો હવે ભૂતકાળ બની ગયો છે. આજમાં જીવનારી તેને યાદ પણ કરતી નથી. બસ, જીંદગી શાંતિમય જીવવાની નેમ રાખી છે. કોઈના પણ કાર્યમાં હાથ બટાવી શકું તેવો પ્રયત્ન રહ્યો છે. તન્વી મારા જીવનમાં ઉમંગ ભરતી. નિખાલસતાથી મારી સાથે વાત કરી શાંતિ મેળવતી.

થાકની કથા બાળક નાનું હોય ત્યારે રહેવાની. છતાં પણ એ થાકમાં છુપેયોલો આનંદ માણવો જરૂરી છે. બાળકનો કલબલાટ. પતિનો પ્રેમ અને સંસારની સુગંધ તેમાંથી પ્રસરશે. ક્યારે આ કથા એક સ્વપનું બની જશે  ખબર પણ નહી પડૅ ?

જેમ કથા તેમજ સુંદર સત્સંગ અને વાર્તાલાપ સાંભળતા થાક નથી લાગતો, તેમ ઘર ગૃહસ્થી સફળતા પૂર્વક ચલાવતી ગૃહિણી ક્યારેય થાકતી

નથી.





દુધની દાઝી

14 05 2021

ઓ મારી દીકરી, આજે તને શું થાય છે ? મમ્મી આજે હું ખૂબ નારાજ છું.

‘શું થયું બેટા’?

મા, તને યાદ છે મારી કોલેજની બહેનણી, બે વર્ષ પહેલાં લગ્ન કરીને મુંબઈ ગઈ હતી. આજે

નોકરી પર એનો ફોન આવ્યો કે’ સૌમ્યા, હું પાછી સૂરત આવી ગઈ છું.’

‘અરે શું થયું ? બધું હેમખેમ તો છે ને ?’

ફોન ઉપર કહેવાની ના પાડી. જ્યારે તને સમય હશે ત્યારે મળીશું અને વાત કરીશ. મમ્મી તો

સૌમ્યાની વાત સાંભળીને સૂનમુન થઈ ગઈ. એવું તો શું થયું હશે કે બે વર્ષમાં સિમોની પાછી

આવી ગઈ. સૌમ્યા અને સિમોની સાથે મોટા થયા હતા. એક શાળામાં જતા. ભણવામાં બંને

ખૂબ હોંશિયાર. એમ.કોમ. કર્યા પછી, સિમોની પરણી ગઈ. સૌમ્યાએ સી. એ. કર્યું અને સરસ

નોકરી કરતી હતી.

મમ્મી જ્યારે પરણવાની વાત કરે ત્યારે હમણાં નહી કહીને વાત ઉડાવી દે. સમાજમાં ચારે

તરફ ફેલાયેલી હવાને કારણે સૌમ્યા પરણવાના નામ પર ખૂબ ગભરાતી. શામાટે, મમ્મી અને

પપ્પાને છોડી જવાનું ? પતિ બને એના મમ્મી અને પપ્પાને અપનાવવાના ?

આ વાક્ય મનમાં આવતા સૌમ્યા ચોંકી ઉઠી ! એને પણ પ્રેમ તો થયો હતો. ભૂલથી જેનો વિચાર

આવતાં સમગ્ર અસ્તિત્વમાં હલચલ ઉઠતી. ધીરને સૌમ્યા બે વર્ષ પહેલાં મળી હતી. ઓફિસના

કામકાજ દરમ્યાન મુલાકાત થઈ હતી. નામ પ્રમાણે બન્ને ગુણથી છલકતાં હતા. સૌમ્યાનું પોતાનું

આગવું વ્યક્તિત્વ હતું. ધીરમાં ધીરજ ઠાંસી ઠાંસીને ભરેલી હતી.

સિમોનીના સમાચરે સૌમ્યાને ઢંઢોળી. બે વર્ષના ટુંકા ગાળામાં એવું તો શું બની ગયું કે પોતાની

પ્રાણ પ્રિય સહેલી પાછી આવી ગઈ. આજનો આખો દિવસ ધીરની સાથે પસાર કરવાનો નિર્ણય

લીધો હતો. સૌમ્યાએ ફોન હાથમાં લીધો. સહુ પ્રથમ સિમોનીને સમય છે કે નહી તે જાણવું તેને

અગત્યનું લાગ્યું.

સિમોની એ કહ્યું તું આવ,

ધીરને ફોન કર્યો, ‘શું કરે છે’ ?

‘અરે યાર, આપણે મળવાનું છ એટલે તૈયાર થતો હતો. ‘.

‘નારાજ ન થાય તો એક વાત કહું’?

‘અરે, યાર બોલ ને’.

આપણે લંચને બદલે ,બપોરની ચા માટે રેશમ ભવન જઈએ. પછી સિનેમા જોઈ ડિનર લેવા જઈશું’ ઉપર

છલ્લી વાત કરી ધીરને મનાવ્યો.

‘અરે, યાર એમાં નારાજ શું થવાનું . મંજૂર છે’.

સૌમ્યાને હૈયે શાંતિ પ્રસરી ગઈ. ‘મમ્મી હું સિમોનીને મળીને આવું છું . ‘

સૌમ્યા, સિમોનીને જોઈને સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. ક્યાં તિતલી જેવી ઉછળતી સિમોની અને ક્યાં આજે સામે

ઉભી હતી તે ?

હતી ૨૫ વર્ષની પણ લાગી ૪૫ વર્ષની સિમોની.

સિમોની શું થયું ?

કેમ આવા હાલ થયા ?

મુંબઈનું પાણી ન માફક આવ્યું ?

તું સિમોની છે કે તેનું ભૂત ?

સિમોની એક પણ સવાલનો જવાબ ન આપી શકી. બસ સૌમ્યાને વળગી રહી. બોલવું કે રડવું બંને તેને

માટે શક્ય ન હતું. આંખમાંથી આંસુ વણથંભે વહી રહ્યા હતા. સૌમ્યા તો એવી ને એવી જ હતી. તો

એવું શું થયું કે લગ્નના બે વર્ષમાં સિમોની એ રૂપ, રંગ અને નૂર સઘળું ગુમાવ્યું.

સિમોની લગ્ન પહેલાં સની સાથે ત્રણ મહિનાથી ફરતી હતી. બંને ઘણિવાર સાથે હરવા, ફરવા અને રાતના

ડીનર પર ગયા હતા. સની આમ ઓછા બોલો લાગતો હતો. પણ ખૂબ પ્યારથી સિમોની સાથે પેશ આવતો.

ભણેલો, ગણેલો, સારી નોકરી કરતા સનીમાં કશું ન ગમવા જેવું હતું નહી. ઉપરથી અલબેલી મુંબઈ જવાનું.

સિમોનીને કશું વાંધા જનક લાગ્યું નહી. સનીના માતા અને પિતા મુંબઈથી દૂર નવી મુંબઈમાં રહેતા હતા.

સનીને કંપની તરફથી સુંદર ઘર મહાલક્ષ્મી પાસે મળ્યું હતું . મહાલક્ષ્મીનું મંદીર પણ નજીક અને મુંબઈનો

ખૂબ સુંદર દરિયો ઘરમાંથી દેખાય.

લગ્ન કરીને બંને જણા સિમલા , મસૂરી ફરીને પાછા આવ્યા. સની નોકરી વિષે ધીરે ધીરે સિમોનીને ખબર

પડી. ભણેલો સની પથ ભૂલેલો હતો.બહારથી શાંત દેખાતા પાણી ખૂબ ઘહેરા હોય છે. જીવનમાં કૂદકે

અને ભૂસકે આગળ વધવાનો ઈરાદો હતો. ધીરે ધીરે તેણે પોતાનું પોત પ્રકાશ્યું. સિમોનીને ગેર ધંધા કરવા

માટે દબાણ કરતો.

સિમોની એની આ દાનત જોઈને ચોંકી ઊઠી. કહેવાય ન્હી અને સહેવાય નહી એવા દુખડા કોની પાસે રડે ?

લગ્ન પછી બે મહિનામાં ઘરમાં રોજ ઝઘડા થતા. સની એના પર જબરદસ્તી કરવાનો પ્રયત્ન કરતો. સિમોની

ખૂબ સંસ્કારી હતી. આવી વાત તો સ્વપનામાં પણ વિચારી ન શકે. તેણે સનીને કહ્યું .’હું પણ ભણેલી છું. આપણે

બંને સાથે ખૂબ કમાઈશું’. આવા અવળા ધંધા દ્વારા પૈસા મને જોઈએ પણ નહી. હું મરી જઈશ પણ તારા આવા

કાર્યમં સાથ નહી આપું.

સનીનો અહમ ઘવાયો. એને મન સ્ત્રી ‘તાડનકી અધિકારી’. તેણે સિમોનીને મારવાનું ચાલુ કર્યું. સિમોની એકની બે

ન થઈ. આમ કેમ જીવાય? શું લગ્ન કરીને આવા ધંધા કરવાનાં ? લગ્નની પવિત્રતાને અભડાવવા સિમોની તૈયાર ન

હતી. એક રાત્રે સની દારૂ પીને આવેલો હતો. હોશ હવાસ ખોયેલા સનીને ઉંઘતો મૂકી સવારની વહેલી ‘ફ્લાંઈગ

રાણી’ પકડીને સૂરત આવી ગઈ.

સૌમ્યા, સિમોનીની વાત સાંભળીને અવાચક થઈ ગઈ. લગ્ન પછી આવું પણ બની શકે તે વાત માનવા તૈયાર ન હતી.

સિમોનીને દિલાસો આપ્યો. તેને જે પણ પગલું ભરવું હોય તેમાં પોતાનો સાથ છે. કહી ઘરે જવા નિકળી.

તેના મુખના ભાવ કળી શકાય એવા હતા. ઘરે આવીને પહેલા ઠંડા પાણીએ નાહી. ધીર સાથે બહાર જવાનું હતું. ગમે

તેટલો પ્રયાસ કર્યો પણ તેના મુખના ભાવ ધીર કળી ગયો.

‘તું કહે કે ન કહે તું આજે જરા પણ ખુશ જણાતી નથી ? મને જોઈને, તું કળી ગુલાબ બને, એમ ખીલી ઉઠે છે’.

‘ધીર,’ કહીને સૌમ્યાએ પોતાનું માથું તેની છાતી પર ઢાળ્યું. કાંઇ પણ બોલી ન શકી.

ધીરને અંદાઝ આવી ગયો, સિમોની આવી હતી તે વાત સૌમ્યા દ્વારા જાણવા મળી હતી. ——–