જાગીને જોંઉ તો ધારાવાહિક========૧૨ મનોમંથન

25 10 2012

મનોમંથન===================

અરે, રાજેશ જલ્દી આવ જોતો ખરો રોહન આજે મારી સામું જોઈને હસ્યો. વહાલથી

મમ્મા કહેતાં હોઠ ફફડાવ્યા.તેની આંખો સ્પષ્ટ મને કંઈ કહેવા તત્પર છે. આટલા

વર્ષોનો હ્રદયનો ભાર તે હળવો કરવા માગે છે. રાજેશ મારો રોહન મને પાછો મળ્યો!

જલ્દી આવ, રીયાને ફોન કરી બોલાવ.

રાજેશ, રીના જરા શાંત થા. તને કદાચ વહેમ ન હોય !

રીના, રાજેશ શું તું મારા કરતા રોહનને વધારે ઓળખે છે? ૨૪ કલાક તેની સાથે

હું હોંઉ છું કે તું?

રાજેશ,’ રીના તું મારી બાજુમાં બેસ . આજે રવિવાર છે. મહારાજ બધી રસોઈ બનાવશે.

તારે અંહીથી ખસવાનું નથી. સમજી મારી રાણી. આપણે બંને તેને જોયા જ કરીએ .જે પળ

તે અનુભવી તે પાછી જરૂર આવશે ! ચાલ આપણે બંને સાથે બેસીને તેનો લહાવો લઈએ.

રીના બાજુમાં બેસી ગઈ.

રોજ નવું નવું રોહન શિખતો અને રાજેશ, રીના ખુશ થતાં. ‘ગીતા’ નવરાશની પળોમાં રીનાનો

સાથી બની ગઈ હતી. તેનો મનમાન્યો શ્લોક હતો ” કર્મણ્યવાધિકારસ્તે મા ફલેષુ કદાચન”.એનું

રટણ કરતાં રીના સુખ પામતી. આજે વિચારે ચડી ગઈ કે આ ખાટલે સૂતેલો રોહન સાચો કે ૨૧ વર્ષ

સુધી લાલન પાલન મેળવી એંન્જીનિયરિંગમાં ભણતો રોહન ? જ્યારે રોહનનો જન્મ થયો ત્યારે

રાજેશના મુખમાંથી ‘વાહ” કેવો સુંદર દીકરો પ્રભુએ દીધો શબ્દ નિકળ્યા હતા. આજે તેને જોઈને

‘આહ’ નિકળી જતી હતી. સમય બડા બલવાન હૈ નહી મનુષ્ય બલવાન.

તેને કાને શબ્દો અ્થડાયા,” મમ્મી ખાવાંમાં બહુ ભારે નહી મૂકતી કે જમ્યા પછી વર્ગમાં ઉંઘ

આવે.” અરે જરા જલ્દી કરને મારી ડબલ ફાસ્ટ ટ્રેઈન ચૂકી જઈશ’. રીનાએ બે હાથ વડે

કાન હળવેથી બંધ કર્યા.તેને થયું બૌધ્ધિક પ્રત્યાઘાતો,લાગણીઓ, સ્વભાવ, ગુસ્સો, ટેવ,

સઘળું રોહનના પાછલા જીવનના પરિપાક રૂપ હતા. આજે પાંચ વર્ષથી રોહનની જે પરિસ્થિતિ છે

તે પણ એટલી જ સત્ય છે. સત્ય અને સ્વતંત્રતા જેટલા ત્યારે અસ્તિત્વમાં હતાં તે આજે પણ છે.

તે હંમેશા રાજેશને કહેતી, રોહન માત્ર વિનાશી શરીર નથી! કિંતુ અવિનાશી આત્મા છે. આ એ જ

રોહન છે જેને મેં નવ મહિના ઉદરે પોષ્યો હતો. ૨૪ કલાક રોહનના સાંનિધ્યમાં ગુજારતી રીના આખરે

જાણી શકી. રોહન કોણ? રાજેશ કોણ ? રીના કોણ ? જેને છાતીએ ચાંપી અમૃત સમાન દુધ પિવડાવ્યું

હતું. રાતની ઉંઘ વિસારે પાડી હતી. તેની આંગળી પકડી પા પા પગલી પડાવી હતી.”

રોહન અને રીયાના બાળપણના તોફાનો નજર સમક્ષ તરવરતાં હતાં.ભાઈ બહેનનો નિર્મળ

પ્યાર જાણે એકાએક તેનું બાષ્પિભવન થઈ ગયું.” રીયા પરણીને સાસરે ગઈ અને રોહન શું

ગોવા ફરવા ગયો ! અંજામ નજર સમક્ષ છે. રીના અવઢવમાં હતી. શું સાચું?

રોહનને વાસના, લાગણી કશાનો સ્પર્શ થતો ન હતો. પોતાની દુનિયામાં મસ્ત હતો. જ્યારે હસે

ત્યારે સોહામણો લાગતો રોહન ક્યારે મુખના ભાવ બદલી નાખે ખબર પણ ન પડે! તેની આજુબાજુના

સઘળાં રોહનનો બધો અનુભવ પામી રહ્યા હતાં.રોહન સહુના પ્રેમનું કેંદ્ર હતો.

જાગીએ ત્યારે જે જણાય છે તે સાચું? કે ઉંઘમાં નિત્ય નવા સ્વપના આવે તે? એવી એક

આંખ તો બતાવો જેણે આંસુ સારી રૂમાલ ન ભિંજવ્યા હોય. એવું એક ઘર તો બતવો કે જેને

ત્યાંથી વહાલાંઓ ઠાઠડી પર પોઢી સ્મશાનમાં ભડભડતી ચિતામાં બળી રાખમાં ન ફેરવાયા હોય.

જાગવું કોને કહેવું?

રોજ રાત્રીની સુંદર નિદ્રા પૂરી થાય અને સવારે કૂકડો બોલે તે જાગવું કે પછી ભૌતિકતામાં

રચ્યા પચ્યા રહ્યા પછી ત્યાગ વૃત્તિ કેળવીને સુંદર જીવન જીવવાનો પ્રયાસ આદરવો.

સંસારમા હોવાથી સંસારના નીતિ નિયમોનું પાલન તો રાજા રામ અને કૃષ્ણને પણ

કરવું પડ્યું હતું!

સુંદર,સોહામણો,ફુટડો,જુવાન રોહન જ્યારે ગોવા ગયો ત્યારે ખબર હતી તેનો અંજામ

શું આવશે ? જુવાન દિલે મહોબ્બતમાં ધડકવાનું શરૂ કર્યું ત્યારે જાણ હતી કે તે લગ્નમાં

પરિણમશે યા નહી ?”ન જાણ્યું જાનકીનાથે સવારે શું થવાનું છે?” રાજ્યાભિષેક યા

વનવાસ? અમેરિકા વધુ અભ્યાસ માટે પ્રયાણ યા ઉમ્રભર વહાલાંનો વિયોગ અને

પરાધિનતા! આજે રોહનની હાલતમાં ઘણો ફરક પડ્યો છે.બધું જ સમજી શકવાની

કાબેલિયત પાછી ઈશ્વર કૃપાએ પામ્યો છે. પોતાની હાલતથી સંપૂર્ણ પણે માહિતગાર

છે. જે નુકશાન તેના મગજના જ્ઞાનતંતુઓને પહોંચ્યું છે તે ફરી મેળવવાની શક્તિ

હજુ આધુનિક વિજ્ઞાને નથી કેળવી. મગજ સુધી બધા સંદેશા પહોંચે છે.તેના જવાબ

આપવાની સમર્થતા મગજે ઓક્સિજનના અભાવે ગુમાવી છે.

ભલુ થજો ફિજીકલ થેરપીસ્ટ અને સ્પીચ થેરપીસ્ટનું કે તેમના અથાગ પ્રયત્નને કારણે

આજે રોહન નવા મુકામે પહોંચ્યો હતો.તેમને તેમના કામનું વળતર જરૂર મળતું પણ

પ્યાર, ધગશ અને ઉત્સાહ દાદ માગી લે તેવા હતાં. રોહનના માતા અને પિતા બાળસેવા

પ્રભુસેવા સમજી કરી રહ્યા હતા. જીંદગીના કોઈ પણ ઝંઝાવાત તેમને ડગાવી ન શક્યા.

તન, મન અને ધનથી અવિરત પણે રોહનની કાળજી કરી જીવનનો આનંદ લુંટી રહ્યા.

રીયા અને રોય ખડે પગે મમ્મી ,પપ્પા અને ભાઈલુ પર પ્રેમ વરસાવી રહ્યા હતી.

રોહનની જીવવાની જીજીવિષા દાદ માગે તેવી છે. તેના માતા પિતા અને સઘળાં

કુટુંબીજનોનો સુંદર સહયોગ પ્રશંશનીય છે. જો ઈશ્વર હાજરા હજૂર જોવો હોય તો

રોહનના ઘરની મુલાકાત જરૂર લેજો. રોહનના માતા અને પિતા તેની આજની હાલત

પર ઘણા સંતુષ્ટ છે.હા,પહેલા જેવો રોહન પાછો પામવાની આશા ધરાવે છે. રોહનની

સ્થિતિ ઘણી સુધરી છે. તેનામા આવેલા ફેરફારને હવે અપનાવી જીંદગી જીવવાની મઝા

સહુ સાથે માણે છે. દાદા,દાદી ફરીથી રોહનને બેંગલોરમાં જોવા વિહવળ છે. નાના, નાની

દીકરીની તપશ્ચર્યા ફળી તેના પર ગર્વ અનુભવે છે.રીયા બહેનીનો આનંદ સમાતો નથી.

આજને સ્વિકારી શાંત અને પ્રસન્નતા પૂર્વકનું જીવન જીવે છે. જીવન સહજતાથી જીવી સહુ

સ્થિતિને અનુરૂપ થઈ ગયા છે.

રાજેશ તો રોહન વગર કદી હેંગિગ ગાર્ડન ફરવા પણ જતો નથી.બાપ બેટો સાથે બેસી ત્યાંનુ

સૌંદર્ય નિહાળી હાસ્ય અચૂક ફરકાવે છે.રીના રોહનની મનપસંદ વાનગી, ફળ ,સુપ, રસ

તે ખાઈ શકે તેવા રૂપમાં તેને પિરસી હરખે છે. તેની મનપસંદ’ક્રિમ સેંટરમા’ સહુ સાથે

છોલે ભટુરે ખાવા જાય ત્યારે રોહનનું મોઢું તેજસ્વી બને છે. ચોટીવાલાની કુલ્ફી ખાતાં રોહનના

મોઢાની ભુગોળ ખૂબ સુંદર જણાય છે.ઘણીવાર તો એમ જ લાગે કે આ ‘રોહન’વધારે રૂડો

કનૈયા કુંવર જેવો છે! પાંચ વર્ષ પહેલાંના રોહનની યાદમાં દુખી થવું એના કરતાં વર્તમાનમા

રાચી તેનો આનંદ શામાટે ન લુંટવો ? ગૌતમભાઈ અને ગીતા બહેને રોહનનો તથા તેના

માતા પિતાનો અંતરથી આભાર માન્યો. રોનકને સમજાવવામાં ખૂબ સહકાર તેમના તરફથી

પામી કૃતાર્થતા અનુભવતા.રોનક,રોહનના પપ્પા અને મમ્મીને,પપ્પાજી તથા મમ્મીજીનું

સંબોધન કરતી. જે બંને ને ખૂબ ગમ્યું.

આખરે,રોનક ખૂબ સમજાવટ પછી પોતાનો સુહાનો સંસાર માડવા તૈયાર થઈ.રાજીવને

મળી ત્યારે પ્રથમ મુલાકાતમાં પોતાના હૈયાના દ્વાર ખોલી સઘળી વાતથી વાકેફ કર્યો.

તેને રાજીવને દિલથી ચાહી સંસાર શરૂ કરવો હતો. રાજીવ રોનકની નિખાલસતા પર

વારી ગયો. અમેરિકાથી ભણીને આવેલો ઉદાર દિલવાળો રાજીવ માનવા જ તૈયાર ન

હતો કે રોનક આવી સહ્રદયી પવિત્ર દિલની છે !

ન્યુરોલોજીસ્ટ રાજીવના પિતા અને માતા બંને ડોક્ટર હતા.અમેરિકાથી ભણીને તેને ભારતમાં

પોતાના જ્ઞાનનો ઉપયોગ કરવો હતો. તેણે હસતે મુખે રોનકને અપનાવી. એટલું જ નહી

રોહનની પ્રગતિ અને સારવારની જવાબદારી હસતે મુખે સ્વિકારી. રોનક અજાયબીમાં

ગરકાવ થઈ અને રાજીવ માટે પ્રાણ પાથર્યા.જ્યારે દર પંદર દિવસે રોહન પાસે એકલી

આવી તેનો હાથ હાથમાં લઈ પોતાના સુખી સંસારની વાતોથી તેના દિલને રીઝવતી ત્યારે

બે મોઢે રાજીવના વખાણ કરતી.રોહન પરિસ્થિતિ પામી ગયો હતો.રોનકને સુખી જોઈ

આંખો અને મૃદુ હાસ્ય દ્વારા તેના આનંદનો ભાગીદાર બને છે.રાજીવને આશા છે કે ભવિષ્યમાં

અમેરિકામાં કોઈ નવી “સ્ટેમ સેલ”ની પદ્ધતિ શોધાય તો પૈસાની પરવા કર્યા વગર રોહનને

ત્યાં લઈ જઈ સારવાર કરાવવી. રોનકે રાજીવનું જીવન ખુશીઓથી પલ્લવિત કરી જ્યારે

જોડિયા બાળકની ભેટ આપી ત્યારે આનંદ મંગલ છાઈ ગયો.રાજેશ અને રીના,રાજીવના

ખૂબ ખૂબ આભારી છે. એક તો ડૉક્ટર અને બીજો સ્વભાવે લાગણીવશ રાજીવ રોહનના

માતા અને પિતાને દુખ ન પહોંચે તેનું વિશેષ ખ્યાલ રાખે છે.

રોહન હવે પહેલા જેવો થાય એવી શુભેચ્છા સહુ રાખી રહ્યા છે.આશા અમર છે. ક્યાક

ચમત્કાર થાય યા આધુનિક વિજ્ઞાન આ ક્ષેત્રમાં હરણફાળ ભરે એવી જગત નિયંતાની

વિનતી. રોહન ખૂબ સરસ રીતે જીવન જીવી ઘરના સહુના મુખ પર સ્મિત રેલાવવા

શક્તિમાન થયો છે. રીયા અને રોય રોહનને લઈ સહેલગાહે જાય ત્યારે વિસરી જાય છે

તેની અસામન્યતા. રોહન સમજે છે બધું. રોનકના બાળકોને જોઈ આનંદ અનુભવે છે.

ગોવામાં નાના બાળકના જાનની રક્ષા કરી તેનો તેને આત્મ સંતોષ છે.

રોનકને પરણીને ઘરસંસાર માંડ્યો હોત તો કદાચ આજે તે બે બાળકોનો પિતા બનવા

ભાગ્યશાળી થયો હોત ? આ બધું “તો” ઉપર આધારિત વાત છે !

નરસિંહ મહેતા એ કેવું સુંદર ભજન રચ્યું છે.

જાગીને જોંઉ તો જગત દીસે નહી

ઉંઘમાં અટપટા ભેદ ભાસે !

સુંદર સુહાની જીંદગી આજે શિરોમાન્ય છે !





જાગીને જોંઉ તો ધારાવાહિક================૧૧

20 10 2012

સ્વપ્નવત ભવિષ્ય=================

ભવિષ્ય રોહનનુ, રમાનું અને મારૂતિનું એક બીજા સાથે અટૂટ બંધનથી સંકળાયેલું હતું. સ્વાર્થ

કરતાં પ્રેમ તેનો પાયો હતો. પરસ્પર એક મેક દિલના તારથી સંકળાયેલાં હતાં. ત્રણેયનું

વર્તમાન ઉજ્જવળ અને કારકિર્દીમાં વ્યસ્ત હોવાથી તેમનું ભવિષ્ય આપોઆપ જ ભવ્ય અને

આશાસ્પદ તેમાં બે મત નથી. રોહનની પ્રગતિ ભલે ધીરી હતી કિંતુ સતત હતી. મારૂતિ

અને રમાનો ફાળો તેમાં નાનો સૂનો ન હતો. હા, તેમને કામ કરવાના પૈસા જરૂર મળતા.

પૈસા કરતા તેમને રોહન સાથે દિલનો નાતો બંધાયો હતો. ૨૪ કલાક ખડે પગે તેની ચાકરી

કરી રહ્યા હતા. મારૂતિના બાળકો ભણી રહ્યા હતા. જેથી રાજેશ અને રીના પણ ખુશ હતા.

રમાનો સંસાર સુખી હતો એકલી હતી તેથી ભવિષ્ય માટે વ્યવસ્થા થઈ રહી હતી.

રાજેશ અને રીના એ તેને જીવન પર્યંત પોતાને ત્યાં રહેવાનું ખ્લ્લા દિલે આમંત્રણ આપ્યું હતું.

જે રમાએ મૌન સંમતિ દ્વારા સ્વિકાર્ય હતું.

મારૂતિ અને રમા હમણાં હમણાં કાંઇ ગાંડી ઘેલી વાત કરતાં હોય તેમ રીનાને લાગ્યું.બંને જણાને રોહનની

લગની લાગી ગઈ હતી. પહેલાં દિવસથી રોહન તેમની સારવાર હેઠળ હતૉ.રમાને પૈસા કરતાં રોહનમાં વધારે

રસ હતો. મારૂતિને સારી આવકને કારણે બંને બાળકો કોલેજમાં ભણી રહ્યા હતાં. ઘરે જતો પણ ખૂબ ઓછું.

રીના અને રાજેશ જબરદસ્તીથી મોકલતા.કહેતાં ‘જા તારી પત્ની અને બાળકોને થોડો સમય આપ અમે તારો

પગાર નહી કાપીએ’. મારૂતીની આંખમાં બે બુંદ આવી જતાં. તેને ખબર હતી તેના શેઠ અને શેઠાણી કેટલાં

ભલા છે. રીના અને રાજેશે જીંદગીની પરિક્ષામાંથી ઘણું ગ્રહણ કર્યું.

એક વખત રીનાની બપોરે આંખ મળી ગઈ હતી. ઉઠી ત્યારે રમા અને મારૂતિનો વાર્તાલાપ કાને પડ્યો.

મારૂતિ,’ આપણો રોહન, નાના શેઠ સારા થઈ જાય પછી હું તો ક્યાંય જવાનો નથી ! તેમની ઓફિસમાં હું

પટાવાળાથી માંડીને બેંકમાં પૈસા કે ચેક ભરવા જવાનું કામ ઉપાડી લઈશ. તેમને જરા પણ તકલિફ ન

પડે એવી રીતે સાચવીશ. તેમને ખબર પડશે કે આટલા વર્ષો તેમની દેખભાળમાં ગુજાર્યા છે તો મને

સારા પગારની નોકરી જરૂરથી આપશે !’

રમા બોલતી સંભળાઈ ‘હું તો નર્સ છું પણ મને હિસાબ કિતાબ આવડે છે. મોટા શેઠની મદદથી બધું

બરબર શીખી રોહન શેઠની ઓફિસમાં એકાઉન્ટીંગ સંભાળીશ.’ બંને જણાએ પોતાની આવડત પ્રમાણેના

કાર્યની વહેંચણી કરી લીધી. દિવા સ્વપ્ન જોતા હોય તેમ ,

રમા,’ જોજે મારૂતિ આપણા નાના શેઠને જરા પણ તકલિફ પડવી ન જોઈએ.’

મારૂતિ,’ હું ખડે પગે તેમનો પડ્યો બોલ ઝીલી લઈશ.’

રમા, ‘યાદ રાખજે આપણે લોહીના પાણી કરી નાના શેઠને બચાવ્યા છે’.

મારૂતિ,’ એમની તબિયત નાજુક છે. હજુ પણ થોડી ઘણી અસર વરતાય છે.’

રીનાને તો આવી વાત સાંભળીને ખૂબ આનંદ થયો. જાણે નજર સમક્ષ રોહન

ઓફિસમાં રિવોલ્વિંગ ખુરશી પર બેઠો હોય અને રાજેશનો બોજો હળવો થયો

હોય તેવું તેને લાગ્યું.

રીના, મારૂતિ અને રમા વચ્ચેનો વાર્તાલાપ સાંભળી હરખાઈ ઉઠી.

બંને જણા ખડખડાટ હસી રહ્યા હતા. મારૂતિઃ નાના શેઠ આપણને ખૂબ ઇજ્જત

અને સનમાન પૂર્વક સંભાળશે. ભલેને લાખો રૂપિયા કમાશે પણ આપણી પૂરે પૂરી

તકેદારી રાખશે. નાના શેઠે આપણને તેમની મોહિની લગાડી છે.ખબર નહી કેમ

હજુ ભગવાન તેમની કેટલી કસોટી કરવાના છે!’

રમાઃ ‘આ તો દેહના દંડ છેદેહે ભોગવવા જ રહ્યા. બાકી નાના શેઠની આવી હાલત

ને કારણે આપણે તેમની તરફ ખેંચાયા.બસ હવે પ્રભુ તેમને સાજા નરવા કરી દે!

ત્યાં જ ફોનની ઘંટડી રણકી અને રીના દિવા સ્વપ્નમાંથી બહાર આવી.તેને વાત

સાંભળવી હતી પણ ફોન રાજેશનો જ હશે તેની એને ખાત્રી હતી.દરરોજ આ સમયે

રાજેશ ફોન કરી રોહન તેમજ રીનાના હાલ જાણતો !

રાજેશઃ હેલો સ્વીટી,કેમ છે? કેમ છે આપણો પાટવી કુંવર’

રીના, ‘કેમ આજે ખૂબ આનંદમા લાગે છે.’

રાજેશ, હા, આજે મોટો ઓર્ડર મળ્યો છે, તું હંમેશા પૈસાની ચિંતા કરતી હોય છે,

પણ આપણા શ્રીજી બાવા ખૂબ કૃપાળુ છે એક દિવસ તું જોઈશ રોહન ખાટલામાંથી

બેઠો થઈ જશે.’

રીના, હા, તારી વાત સાવ સાચી છે, મોહન અને રમા આજે તેના વિશે જ વાત
કરતાં હતાં. તું ઘરે આવ પછી તને બધી વાત વિગતે કહીશ.’

રીનાએ અડધી વાત કરી ફોન મૂકી દીધો.

રાજેશથી રહેવાયું નહી.આજનો દિવસ ખૂબ સરસ ગયો હતો. ઓફિસના માણસોને બાકીનું

કામ સમજાવી કલાકમાં તો ઘરે આવી ગયો.

રીના ખૂબ ખુશ થઈ.

બંને જણા ચહા સાથે ચવાણું અને બિસ્કિટ લઈ બાલ્કનીમાં બેઠા ગુફતગુ કરવા લાગ્યા.





જગીને જોંઉ તો ધારાવાહિક =======૧૦

15 10 2012

સમાધાન—–
લગભગ ચાર વર્ષના વહાણાં વાઈ ગયા. રોહનના હાલમાં કોઈ ખાસ નોંધનિય ફરક જણાતો

ન હતો. રાજેશ અને રીના ખૂબ ઉત્સાહ પૂર્વક રાહ જોઈ રહ્યા હતા કે’ ક્યારે દીકરો આંખો

મિલાવીને કહે, ‘મમ્મીજો હું સાજો નરવો થઈ ગયો છું.’અરે એટલું બધું નહી ને માત્ર

મમ્મી, પપ્પા બોલે તો પણ ઘણું હતું.’ ખેર હૈયે ધિરજ ધારી હતી. ડૉક્ટરોની સલાહ

મુજબ બધાજ ઉપચાર ચાલુ હતા. ડૉક્ટર હંમેશા એક વાત ઉપર ભાર મૂકતા તેના

‘મગજને સમયસર ઓક્સિજન નહી મળવાથી જે નુકશાન થયું છે તેના વીશે કાંઈ પણ

કહેવું ઉચિત નથી.’બસ ધિરજ ધરવાની અને શ્રદ્ધા રાખવાની. પ્રયત્ન આપણે સઘળાં

કરી રહ્યા છીએ.માત્ર કર્મ કરવું આપણા હાથમાં છે!

પતિ પત્નીએ પરિસ્થિતિનો સ્વિકાર હસતે મુખડે કર્યો હતો. ઇંતજારી અને ચિંતા

બંનેથી દૂર રહી સઘળાં પ્રયત્નો કરી રહ્યા હતાં. બંને જણાને વિશ્વાસ હતો કે ચમત્કાર

થાય તો જ રોહન પાછો આવે. કર્મનિષ્ઠ બની બધાજ પ્રયાસો જારી હતા. જેને કારણે

બધા નિર્ણયો શાંત ચિત્તે કરી શકતા. સમતા જાળવી પુત્રને કાજે બધી દિશાઓમાં પ્રયાસ

ચાલુ હતા. રાજેશ અને રીના ઘરમાં સાથે હોય ત્યારે હંમેશા રોહનની બાજુમાં બેઠા હોય.

તેની પુરાની વાતો કરી દિલ બહેલાવતાં હોય. રોહનની વિતેલી જીંદગીના રમૂજ ભરેલાં

પ્રસંગો પર બંને જણા હાસ્યની છોળો ઉડાડે અને કહે, રોહન બેટા તને આ બધું યાદ છે ને ?

રીયા દર અઠવાડિયે રોય સાથે ભાઈલાની મનગમતી ઢેર સારી વસ્તુઓ લઈને

આવે .તેને પહેરાવે અને ફોટા પાડે. ભલેને રોહન તેનો વળતો કોઈ જવાબ ન આપે.

પોતે ખુશ થાયને તાળીઓ પાડી ઉઠે. રક્ષાબંધનને દિવસે બની ઠનીને આવી.કુમકુમનો

ચાંદલો કર્યો આરતી ઉતારી અને તેને ભાવતી અંગુર રબડી ખવડાવી.ભાઈલાની કલાઈ

પર પ્રેમેથી રક્ષા બાંધી.

તેનો વહાલો નાનો ભાઈ ક્યાં કોઈ પણ પ્રતિક્રિયા કરવા સમર્થ હતો ? જાણતી હતી તેનું

અંતર વલોવાતું પણ આંસુ છુપાવી હોઠ પર સ્મિત રેલાવતી.પપ્પાએ જ્યારે કવર હાથમાં

થમાવ્યું ત્યારે આલિંગન આપતાં બોલી ,’પપ્પા જે દિવસે રોહન આપશે ત્યારે જો તમારી

સઘળી મિલકત પણ આપશે તો લઈશ ! મારા વીરાના હાથે જ મને ખપે !’

રાજેશ અને રીના કશું જ બોલ્યા નહી અને જમવા બેઠાં.રમા પણ રોહનને પ્રેમથી

જમાડતી હતી.

રોહન,પોતાની દુનિયામાં હતો.હમણાં ચારેક દિવસથી આંખ ખોલી બધું જોતો પણ તેને

કશું પરિચિત લાગતું નહી !રોહનના દિવસનો કાર્યક્રમ એકદમ નક્કી હોય.સવારનું નિત્યક્રમ

પુરું થાય એટલે નાહીને તૈયાર થયેલો રોહન કનૈયા કુંવર જેવો લાગે. તેના માટે તાજાં

ફળોનો રસ , નિત્ય નવિન વાનગી અને કેસર બદામનું દુધ. પ્રમાણ થોડું હોય પણ પૌષ્ટિક.

આખો વખત પલંગ પર હોય તેથી રીના કાળજી પૂર્વક તેના માટે સવાર, બપોર અને સાંજનું

ખાવાનું તૈયાર કરતી. તેની સાથે પ્રેમ પૂર્વકનો વાર્તાલાપ તો લગભગ નિત્યનો ક્રમ થઈ

ગયો હતો.

ફિઝિકલ થેરપિસ્ટ આવે , સ્પીચ થેરપિસ્ટ આવે ત્યારે રીના તેનું બરાબર ધ્યાન રાખે.

તેની પ્રગતિ સંતોષકારક હોય ત્યારે એની આંખો ચમકી ઉઠતી. રોહનમાં ઘણો ફરક

પડ્યો હતો.તેની ડાબી બાજુનું મગજ સુંદર કાર્ય કરતું હતું. તેનો ઉત્સાહ દાદ માગી

લે તેવો જણાતો. ભલે તે પોતાનું સમતોલન ન જાળવી શકતો પણ તકિયાને સહારે

ઉત્સાહ પૂર્વક કાર્ય કરતો.

રાજેશ પણ પોતાનું સવારનું કામકાજ પતાવી રોહન સાથે પોણો કલાક વાતો કરે,

રમૂજી ટૂચકા સંભળાવે,ધંધાની વાત કરે,પ્રેમેથી દીકરાને પસવારી કહે,”ચાલ બેટા

હું જમીને નિકળું. આ મુંબઈના ટ્રાફિકમાં હજુ અડધો કલાક લાગશે. જો મોડું થયું

તો દુકાન પાસે ગાડી પાર્ક કરવાની જગ્યા નઈ મળે, કહીને ખડખડાટ હસે.’

કોને ખબર રાજેશ અને રીના ભગવાને કઈ માટીના ઘડ્યા છે ? હસતે મુખે દીકરાની સારવાર

કરે,પૈસા પાણીની જેમ ખર્ચે.દિલમાં આશાની જ્યોત ઝળહળે છે ” મારો રોહન એક દિવસ

મા અને પાપા કહીને પલંગમાં બેઠો થઈ જશે.”

આજે સિલોન અને ભારત વચ્ચે ક્રિકેટ મેચ હતી.જો ભારત જીતેતો પાકિસ્તાન સાથે જીતેલી

ટીમ રમવાની હતી. સુંદર સ્પર્ધાત્મક વાતાવરણ હતું.રાજેશને દુકાને જવાનું મન ન હતું.

ઘરમાં બેસી સહુ સાથે મેચની મઝા માણવી હતી. રીનાએ પ્રેમથી કહ્યું જો ‘આપણે

સિલોન સામે જીતી જઈએ તો પાકિસ્તાન સાથેની મેચ બધા સાથે જોઇશું.’

રાજેશે વચન લીધું ‘જો કાલે ફરી નહી જતી.’

રીના કહે મારા રોહનના સમ બસ. હવે તો તને વિશ્વાસ આવે છે ને! હું મારા દિકરાના

કદી ખોટા સોગન ન ખાંઉ.’

રાજેશ એક પણ શબ્દ બોલ્યા વગર નિકળી ગયો.

ડોક્ટરો સાથે નિયમિત તેની પ્રગતિની વાતો કરે. ફિઝિકલ થેરપિસ્ટ દરરોજ આવે

અને તેનો ઈલાજ કરે. દિવસ દરમ્યાન રમા અને મારૂતિ તેની દેખરેખ રાખે અને

હાથે પગે માલિશ કરે તેને વાર્તાઓ કહે. સાથે બેસીને ટી.વી. જુએ.સુંદર માવજતને

કારણે હવે રોહન બધાને થોડું થોડું ઓળખતો થયો હતો. તેની આંખોના ભાવ ઘણું

બધું સૂચવતા. રોહન આંખ ખોલ્લી રાખી તેનાથી પ્રેમની વર્ષામાં સહુને ભિંજવતો.

પોતાની જાતે કશું જ કરવા તે અસમર્થ હતો. કિંતુ આજુબાજુનું વાતાવરણ એવું

ખુશનુમા હતું કે તેના સ્પદંનો રોહન જરૂરથી અનુભવતો હશે ? એ વાતની માત્ર

કુદરતને જ ખબર બીજા કોઈને નહી. અરે ડૉક્ટરો પણ કશું કળી શકતા ન હતા.

તેના મગજને પારાવાર અસર થઈ હતી.

રોહનના મુખ પર આનંદના ભાવ પ્રદર્શિત થતાં.જેનાથી તેના મુખની રેખા વધારે

દેદિપ્યમાન લાગતી. રીના તેને તાજા ફળોના રસ, નિત નવા સૂપ બનાવીને

પિવડાવતી. રોહન ખાવા પીવામાં ખૂબ ચોક્કસ હતો. રીના ખૂબ કાળજી પૂર્વક

દીકરાનો ગમો અણગમો ખ્યાલમાં રાખી હોંશે હોંશે તેની કાળજી લેતી.

મારૂતિ અને રમા હવે પરિવારના સભ્ય બની ગયા હતા. ‘ફિઝિકલ થેરપિસ્ટ’

ખૂબ પ્રેમથી તેના અંગોને પૂર્વવત સ્થિતિમાં લાવવાની કોશિશ કરતી. ખબર

નહી પણ રોહન હતો જ એવો મીઠડો કે આવી હાલતમાં પણ બધાની આંખનો

તારો બની ગયો હતો.

આજે અમેરિકાથી કાગળ આવ્યો હતો. રોહનની ‘સેંટ લુઈસ,વોશિંગ્ટન યુનિવર્સિટિમાં ‘

એડમિશન માટેની સંપૂર્ણ માહિતી હતી. રીના, રાજેશની ઘરે આવવાની રાહ જોતી

બાલ્કનીમાં ઉભી હતી. હમણાંજ રોહને સૂપ પિવડાવીને રમા પણ આવી.

રમાઃ’ ભાભી તમે શામાટે રડો છો?’

રીનાઃ ‘ તને ખબર છે મારા હાથમાં શું છે?’

રમાઃ ‘કવર પરથી લાગે છે કાગળ પરદેશથી આવ્યો છે.

રીનાઃ કામકાજમાં ઢીલને કારણે મોડો મોડો પણ આ કાગળ આજે મળ્યો. અરે, ખુશ

ખબર છે.મારા રોહનને અમેરિકાની “વોશિંગ્ટન યુનિવર્સિટિ,સેંટ લુઈસની’કોલેજમાં

એડમિશન મળી ગયું તેનો કાગળ છે. બે વર્ષ પહેલાં એડમિશન મળ્યું ત્યારે’એપ્લિકેશન’

કરી હતી કે બે વર્ષનુ ‘એક્સટેન્શન’ જોઈએ છે. આજે જ્યારે રોહનની હાલતમાં કોઈ

ફરક જણાતો નહી. તેથી રીનાની આંખો તેના કહ્યામાં ન હતી.

રોહન, બેટા ઉઠ જવાની તૈયારી કરીએ. બેટા, હું અને પપ્પા તને મૂકવા આવીશું.

‘જો કેવા સુંદર સમાચાર છે. હજુ તો વાક્ય પુરું થાય ન થાય ત્યાંતો રીના મુખ બે

હાથમાં છુપાવી બાજુના રૂમમાં જતી રહી.

રમાને કાંઈ સમજ ન પડી.ગુંચવાયેલી રસોડામાં જઈ રોહન માટે મોસંબી અને સંતરા

છોલી રસ કાઢવામાં પરોવાઈ ગઈ.

રીના કાગને ડોળે રાજેશના ઘરે આવવાની રાહ જોતી હતી.અંતરમાં થર થર કાંપતી

હતી કે આવશે અને જ્યારે સમાચાર આપીશ ત્યારે વાતની શરૂઆત કેવી રીતે કરીશ ?

રાજેશના આવતાં પહેલાં પેટ ભરીને રડી લીધું. બાથરૂમમાં જઈ અને શેમ્પુ કરી

નાહી ધોઈને તૈયાર થઈને આવી.રાજેશને જરા પણ ગંધ ન આવવી જૉઈએ કે તે રડી

હતી ! બંને પતિ પત્ની એકબીજાનો સહારો હતાં. ભલે એક બીજાથી દિલના દર્દની

વાત છુપાવે પણ તેમની નજર અને આંખો મળે ત્યારે બોલ્યા વગર બધી વાતો

કરી લેતાં. સામન્યતઃ પતિ અને પત્ની ઝઘડતાં દેખાય છે.

રોહન ગોવાથી આવ્યો ત્યાર પછીથી રાજેશ અને રીના ઝઘડવાનું ભુલી ગયા હતાં. પ્યાર

કદીક કદીક કરી લઈ દુન્યવી દર્દને ભુલવાની કોશિશ કરતાં.તેમાં ક્ષણિક આનંદ માણી,હરી

ફરીને રોહનની વાત ઉપર આવીને ગાડી અટકી જતી.’મારો રોહન આમ કરતો હતો, ને

મારો રોહન તેમ કરતો હતો.’ રીના ભૂતકાળની વાતો એટલા ઉમળકાભેર કરતી કે રાજેશ

તેના મુખ પરનો આનંદ પ્રેમે નિરખતો અને હસીને સાથ દેતો.થોડીક પળો માટે બંને પતિ

પત્ની રોહનની વર્તમાનની હાલત વિસારે પાડતાં.એમાં જ્યારે રીયા અને રોય ભળતા તો

મંગલ વાતાવરણ ઘરમાં પ્રસરી જતું. રોહનના રૂમમાં જ આનંદનું મોજું ફરી વળતું અનાયાસે

રોહન જાણે અનજાણે મુખ પર હાસ્ય ફરકાવતો ત્યારે તેમનો આનંદ બેવડાઈ જતો.

આજે રાજેશ સવારે વહેલો ઉઠીને રીનાને કહે છે,’ જો ધ્યાન દઈને સાંભળ હવેથી આપણે

નક્કી કરવાનું છે દર રવિવારે રોહનને ક્યાં ફરવા લઈ જવો !તને નથી લાગતું બે વર્ષથી

એ ઘરની નિયમિત બહાર નિકળ્યો નથી ! કોઈક વાર આપણે લઈ જઈએ તે જ.

ગોવા શું ગયો બસ હરવા ફરવાનું ભૂલી ગયો છે ! આજે હું જૂની ગાડી બદલીને નવી

સ્ટેશન વેગન લઈ આવું છું. તું પણ સાથે ચલ તેને અગવડ ન પડે એ જોવાની જવાબદારી

તારી. તેની વ્હીલ ચેર માટે લિફ્ટ પણ મૂકાવવી પડશે.’રાજેશ બધું એવી સરસ રીતે

વર્ણવી શકતો હતો એ સાંભળીને રીના આશ્ચર્યમાં ગરકાવ થઈ ગઈ.તેને જરા પણ અણસાર

ન હતો કે રાજેશ આવી સરસ યોજના ક્યારે ઘડી.રાજેશ માટેતેના દિલમાં પ્યારનું મોજું ફરી

વળ્યું. ગર્વભેર તેની વાત સાંભળીને બોલી, મારી રસોઈ થઈ ગઈ છે. રોહનને રમાએ

જમાડી લીધો છે.મારૂતિ તેને સાફ કરી સુવડાવશે.

‘રોહન ઉઠે એટલે તેને શું આપવું એ હું રમાને સમજાવી દઈશ.’આપણને ગાડી ખરીદતાં

કમસે કમ ત્રણ કલાક થશે. રીનાનો ઉમંગ સમાતો ન હતો. રોહન ઘર બહાર નિકળશે.

જુહુના દરિયા કિનારે અને પાલવા લઈ જઈશું.રેડિયો ક્લબના પ્રાંગણમાં બેસીને પૂનમની

નિતરતી ચાંદનીમાં ડીનર ખાઈશું.ઘડી ભર ભૂલી ગઈકે રોહનને તો હજુ કશું જ ભાન નથી.

દિવા સ્વપ્ન જોતી રીના હકિકતનો સામનો કરવા તૈયર થઈ ગઈ.

રમા અને મારૂતિને બધું સમજાવી રીના અને રાજેશ બહાર નિકળ્યા. બંને જણા આજે ઘણા

વખત પછી ખૂબ ખુશ જણાયા. નક્કી કર્યું કે રીયા અને રોયને સુંદર’સરપ્રાઈઝ’ આપીશું.

સીધા કાર ડિલરને ત્યાં આવી ઉભા રહ્યા.નવા નવા ઘણાં મોડલ કારના જોયા. રીનાને

રોહનનો મન પસંદ લાલ રંગ પસંદ આવ્યો.તેમને બંનેને હિંદુસ્તાનમાં બનેલી ગાડી લેવાનો

આગ્રહ હતો.મારૂતિ અને રમા ને બેસવાની સગવડ પણ જોઈ. ૯ જણાં બેસી શકે તેવી મોટી

ગાડી લીધી જેથી રીયા અને રોયને પણ સમય હોય ત્યારે સાથે આવી શકે. રોહનના બે મિત્રો

જે દરઠવાડીયે તેને મળવા આવતાં અને ચાલી રહેલી બધી પ્રવૃત્તિઓથી તેને વાકેફ કરતાં.

નવી ગાડી આવી ગઈ મારૂતિએ નાળિયેર ફોડ્યું.રમાએ કૃષ્ણની છબી પધરાવી આરતી ઉતારી.

સહુથી પહેલાં બધા બાબુલનાથ દર્શન કરવા ગયા. રીનાએ ભેટ મૂકી ઈશ્વરને મનોમન પ્રાર્થના

કરી. શું કરી તે ખુદ જાણે અને બીજો તેનો કનૈયો! રોહન હવે થોડું હસતો થયો હતો.

તેના મુખમંડલ પર આનંદ ઉભરાયો. તેને જ ખબર હતી કે તેને શું થઈ રહ્યું છે.

બંને પતિ પત્નીએ સમાધાન કર્યું ‘જે છે તે આ છે. જીવન વિતાવવાનું છે તો પછી

શામાટે હસી ખુશીને ન જીવીએ. દિકરો હસીને કેવો ખુશ થાય છે.હવે તો સમજવા

લાગ્યો છે કે તેનો ગોવામાં અકસ્માત થયો હતો.

ભૂતકાળ હાથમાંથી સરી ગયો, ભવિષ્યની જાણ નથી જે છે તેનો હસતે મોઢે સ્વિકાર.

એમાં જ સુખ અને ચેન સમાયેલાં છે. જે થયું તે ન થયું થવાનું નથી.





જાગીને જોંઉ તો————૯ (ધારાવાહિક)

8 10 2012

રાજેશ અને રીના બે વર્ષ પછી

======================

રોહન પાછળ લોહીનું પાણી કરનાર માતા અને પિતા પોતાનું અસ્તિત્વ વિસરી ગયા હતાં.

રીનાનું હ્રદય આજે હાથમાં રહેતું ન હતું. માતૃત્વની ભાવના આજે તેના સમસ્ત અસ્તિત્વ

પર છવાઈ ગઈ હતી. બે વર્ષનાં વહાણા વાઈ ચૂક્યા હતા. રાજેશનું અંતર પણ રોહનની

પરિસ્થિતિ નિહાળી આક્રંદ કરતું હતું. રીનાને હિંમત આપવા ઢાલ બની તેનું રક્ષણ કરતો

હતો. આખરે તે પણ બે હાથ, પગ અને હાડ માંસનો બનેલો સામાન્ય માનવી હતો.

રીનાએ તેની નોંધ લીધી.

આજે બંને જણાં પારેવડાંની માફક એકબીજાનો સંગ માણી રહ્યા. તેમને ભૂતકાળમાં

મહાલવાનો આનંદ લુંટવો હતો. વર્તમાનના વમળમાંથી બહાર નિકળી બંને જણાએ

દિલ હળવું કરી અંતરની ભાવનાને નિર્બંધ વહેવડાવી. નજર સમક્ષ ઘુંટણિયા ભરતો,

હાથમાં દફતર લઈ બાળમંદિરમાં જતા રોહનની વાતોમાં ગુંથાયા. તેના બાળસહજ

પરાક્રમો પર બંને જણા હસી આનંદ મનાવી રહ્યા. શાળા જવા તૈયાર થયેલો રોહન

દરરોજ ‘કંઈક’ ભૂલી જતો જે લેવા તેને પાછું આવવું પડતું. રીના હંમેશા આદત પ્રમાણે

પૂછતી ‘ બેટા ‘કંઈક’ ભૂલી ગયો હોય તો યાદ કર.

રોહન,’ ના મમ્મી મેં બધું બરાબર બેગમાં ગોઠવ્યું છે.’

પાંચ જ મિનિટમાં ઘરની ઘંટડી વાગતી ‘ સોરી મમ્મી , કહીને દોડતો પોતાના રૂમમાંથી

‘કંઈક’ લઈને પાછો આવતો. અને બન્ને મા દિકરો હસતા.

એંજીનયરીંગની કોલેજના એડમીશન વખતે બાપ બેટા કેટલી દોડધામ કરતાં હતા તે

નજર સમક્ષ રાજેશ વર્ણવી રહ્યો. એંજિનયરીંગની કોલેજના શરૂઆતના દિવસો ઘરના

બધાની પરિક્ષાના દિવસો હતા. એક મહિના સુધી દરરોજ રાજેશ તેને બસ સ્ટોપ પર મૂકવા

જતો. તેને બરાબર જતાં ફાવીગયું પછી તેના જીવને ટાઢક થઈ હતી.તાજેતરમાં બેંગ્લોરમાં

ઉજવેલી દિવાળી તો કેટલી નયન રમ્ય હતી. ‘રોનક’ને રૂબરૂ મળવાની ઉત્કંઠા બંનેના

અંગ અંગમાંથી ડોકિયા કરતી હતી.રીયાના લગ્ન વખતે રોહન માની પડખે ઉભો રહી

તેનો પડ્યો બોલ ઝિલતો હતો.એક તો રીયા પહેલું સંતાન અને તેમાં વળી દીકરી .

રોહન મા તથા પિતાની હાલત જાણતો હતો. દીકરી પરણવવાનો આનંદ અને

વિદાય થશે એ ગમ બંનેના સમાગમનું દૃશ્ય રોહનની નજર સામે ચિત્રિત થતું.

રીયા તેની પણ લાડકી મોટી બહેન હતી. તેને ચિડવવા કહેતો ‘ જા,રે ચોંટી

તું જઈશ પછી ઘરમાં મારું રાજ ચાલશે !

કંઈ કેટલી વાતો બંને જણાએ આજે કરી દિલ હળવું કર્યું.તેમની વાતો ખૂટતી ન હતી.

રાજેશ અને રીના વાત કરતાં ધરાતા ન હતા. સવારના પહોરમાં પંખીઓનો કલરવ

સાંભળી બંને જણા ચોક્યા. ભલું થજો આજે રવિવાર હતો તેથી રાજેશને ઓફિસે

જવાની ધમાલ ન હતી. બંને જણા વાત બંધ કરી થોડી વાર સુવાનો વ્યર્થ પ્રયત્ન

આદરી રહ્યા. ઠંડો પહોર હતો એટલે આંખ ક્યારે મિંચાઈ ગઈ તેનું ભાન ન રહ્યું.

સવારે સાત વાગે પથારી ત્યજનાર રીના આજે નવ વાગે ઉઠી.

મારૂતિ અને રમા વિચારમાં પડી ગયા. રમા બધું જાણતી હતી. આજે પ્રેમથી રોહનનો

સવારનો નાસ્તો તૈયાર કરી તેણે ખવડાવી આનંદ માણ્યો. મારૂતિ તેને સ્વચ્છ કરવામાં

પરોવાયો. સાડા નવ વાગે ફિઝિકલ થેરપિસ્ટ આવે તે પહેલાં રોહન રાજાને તૈયાર કર્યો.

સવારના સ્વપનામાં બંને જણાએ નિહાળ્યું,

‘શું સાચે જ તેમની આંખનો તારો રોહન પથારીમાં પટકાયો છે ? હકિકત છે પણ મન

કબૂલ કરતું નથી ! બંને જણા તન મન અને ધનથી રોહનની પાછળ ઘસાઈ રહ્યા છે.

સંપૂર્ણ ઉત્સાહ અને ઉમંગ સાથે કે એક દિવસ લાડલો ગળે આવી ને વળગશે,’ શું પપ્પા

અને મમ્મી તમે ખાલી ખોટી ફિકર કરો છે. હું બેઠો છું ને ! ચાલો બંને જણા હસો તો ?

મને તમારું ઉદાસ મોઢું પસંદ નથી !’

રીના સફાળી બેઠી થઈ ગઈ.

રાજેશ, ‘શું થયું ?’

રીના, ‘ અરે, તેં જોયું નહી રોહન આપણા બંનેની વચ્ચે આવી બેસીને હસાવવાનો

પ્રયત્ન કરી રહ્યો છે. તને તો ખબર છે એને જરા પણ તંગ વાતાવરણ પસંદ નથી.’

રાજેશ, ‘અરે ગાંડી તું શમણું જુએ છે. હું હમણાં તો રોહનને ગુડ નાઈટ કીસ આપીને

આવ્યો. એ ભાઈ ને ક્યાં આપણી ફિકર છે ? નહી તો આમ આપણાથી રીસાયો હોત ?’

ઉંઘ વેરણ થઈ હતી. બંને જણા આરામથી બેડરૂમના સોફા પર આવીને બેઠાં.

રીના બોલી, “રાજેશ હું ગરમ મસાલાવાળું દુધ બનાવીને લાવું છું.” આખા

ઘરમાં બધાનું તે પ્રિય પીણું હતું. એટલે ના પાડવાનો સવાલ જ નહતો.

રીના ગઈ ત્યારે રાજેશ વિચારમાં પડ્યો, રોહન કોને ખબર ક્યારે ઉભો થઈને

આલિંગન આપશે ? જવાબની જાનકીનાથને ખબર! એટલામાં રીના દુધ લઈને આવી

રાજેશ કહે , “પ્રિયે મને વિચાર આવ્યો કે જો રોહન અત્યારે ઉભો થઈને આવે તો

તેને કહીશું ,” બેટા અમેરિકા જવાની વાત જવા દે. કાલથી મારી ઓફિસે આવી જજે.

હવે તો અમે બંને ખૂબ અધિરા થઈ ગયા છીએ કે રોનક પાયલ રણકાવતી ઘરે આવે .

રૂમ ઝુંમ ચાલીને ઘરમાં ફરતી હોય! ” દિવા સ્વપ્ન બંને પતિ પત્ની જોવા લાગ્યા.

કલ્પના ભલે ને ગમે તેટલી સુંદર હોય હકિકતમાં ફરે તેવી આશા સફળ થતી નથી.

હકિકત ગમતુ યા અણગમતું હોય તેનાથી છૂટકારો મેળવવો મુશ્કેલ છે. રીના વાત

સાંભળી રહી , દુધ પીતાં બોલી , રાજેશ અત્યારે તો જે છે તેનો સ્વિકાર કરીએ. જો

અમેરિકાએ કોઈ એવી શોધ કરી હોય તો પૈસાની ચિંતા કર્યા વગર સારવાર કરવા

અમેરિકા લઈને જઈએ. તને તો ખબર છે તારા માસીને ઘરે ત્રણ ડૉક્ટર છે.

આપણને જરાય તકલિફ નહી પડે.

રાજેશે મસાલાવળું આનંદો મિલ્ક પીધું , રીના તું મારા ખોળામાં માથું મૂકીને સૂઈ જા .

મોડું થયું છે સવારે તો પાછું તારું કામ ચાલુ થઈ જશે . દિવસમાં તને જરા પણ

આરામ મળતો નથી. સુંદર સ્વપના જો અને નિંદ્રા દેવીની ખોળે પોઢી જા.’

સહુ સારા વાના થશે. કવિ દયારામે કહ્યું છે યાદ છે ને ?

ચિત્ત તું શિદને ચિંતા કરે

કૃષ્ણને કરવું હોય તે કરે !

આજે ખબર નહી કેમ રીનાને રાજેશ સાથે વાતો કરવામાં વધારે રસ હતો. ગરમ

દુધ પીને ઉંઘ આવવાને બદલે તેની ઉંઘ ઉડી ગઈ.

રીના, ‘રાજેશ , રોહનને ગોવા ફરવા જવાની આપણે હા શામાટે પાડી ?’

રાજેશ,’ ડાર્લિંગ આપણને ખબર હતી ત્યાં આવું બનશે. કોઈના નાના બાળક્નો જીવ

બચાવવા જતાં આપણો કુંવર ખાટલે પડ્યો !’ હશે આપણેતો રોહનને ૨૧ વર્ષ સુધી

પેટ ભરીને પ્રેમ આપ્યો છે. પેલા નાના બાળકના માતા અને પિતા રોહન ઉપર ઓળઘોળ

થઈ આશિર્વાદ આપે છે. તું ધિરજ રાખ રોહન પાછો હરતો ફરતો થશે અને અમેરિકા

ભણીને આવી એની પ્યારી રોનકને ઘરમાં લઈ આવશે !

આ કલ્પના પણ કેટલી સુંદર હતી ! રીના તેનો મધુરો આસ્વાદ માણી રહી. રાજેશે કેટલા લાંબા ગાળા પછી રીનાની મોહક તસ્વીર જોઈ. તેને આલિંગન આપતાં બોલ્યો ,’બસ આમ હસતી રહેજે . હું તને ખાત્રી પૂર્વક કહું છું આપણો રોહન નજીકના સમયમાં સારો થઈ જશે.

રાજેશ આ શબ્દોની પોકળતા જાણતો હતો. તેને ખબર હતી કે વાતમાં કાંઈ માલ નથી ! જો, રીનાને આશાવાદી નહી બનાવે તો ૨૪ કલાક રોહનની દેખભાળ કરવાની શક્તિ ક્યાંથી લાવશે ? એ તો જ્યારે ઘરની બહાર નિકળી ધંધા પર જતો ત્યારે કામના બોજા તળે રોહનને વિસારી શક્તો ! ભલેને અંતરપટ પર તે કોતરાયેલો હોય ! જ્યારે રીના રાત દિવસ રોહનની અગલ બગલ હોય. પળભર પણ તે રોહનની આ હાલત વિસરી શકતી નહી.

એ તો સારું હતું કે દર શનિવારે રોય અને રીયા આવતાં. ઘરમાં આનંદનું મોજું ફરી વળતું. આમેય રીયા બોલકણી હતી. ભાઈ પાસે બેસીને બાળપણની, યુવાનીની, મસ્તી અને તોફાનની વાતો કરતી. રોહનની મનગમતી બધી વસ્તુઓ ખરીદી લાવતી. રોય ભાઈ અને બહેનનો પ્યાર જોતો. તેતો એકનું એક સંતાન હોવાને કારણે આ દૃશ્યથી અપરિચિત હતો. જ્યારથી રીના, પર લાઈન મારી હતી ત્યાર પછીની બધી પ્રવૃત્તિ તેના જાણમાં હતી. આ નિર્દોષ પ્રેમ તેને રીયા ઉપર વધુ પ્યાર ઢોળવા પ્રોત્સાહિત કરતો. તેને ખબર હતી રીયા અંતરમા કેટલી દુખી છે. ભાઈલાની આવી હાલત તેનું કાળજુ કોરતી. તેના હાથ બંધાયેલા હતા. પિયર આવતી ત્યારે માતા પિતાનું દર્દ જાણી ખૂબ હેરાન થતી તેથી મુખ પર સદા તેનું તોફાની હાસ્ય ઉભરાતું રાખી ઘરનું વાતાવરણ હળવું બનાવતી. રાજેશ અને રીના દીકરઈ જમાઈને ભાળી હરખાતાં. તેમની સરભરા કરતાં અને આનંદના અવધિમાં થોડી હળવાશ અનુભવતા.

રોહનનું દુખ રીનાનું કાળજું કોરી ખાતું પણ તે અસહાય હતી. રોહનની સંપૂર્ણ હાલત

ડોક્ટરના હાથમાં હતી તેનું તેને ભાન હતું. “હું, પ્રેમ અને સ્મિત જાણે સાવ અજાણી વ્યક્તિ’ બનીને બેઠાં હતાં. રીના અને રાજેશની અદમ્ય ઈચ્છા હતી કે રોહન જલ્દી સાજો થઈ અમેરિકા આગળ ભણવા ઉપડી જાય. તેમની ઈચ્છાનો કોઈ અર્થ ન હતો. અરે, ઈચ્છા અનુસાર થવાના કોઈ ચિન્હ પણ જણાતાં ન હતાં. વિકરાળ વાસ્તવિકતા મ્હોં ફાડીને ઉભી હતી. તેને બદલવા અસમર્થ એવા રાજેશ અને રીના અસહાય હાલતમાં ઇશ્વરનું શરણ સ્વિકાર્યું હતું. સંસાર સાગરમાં નાવ મધદરિયે હિલોળાં ખાઈ રહી હતી. કિનારાના દર્શન તો દૂર , અરે તરવા માટે કોઈ તરાપો પણ નજરે ચડતો ન હતો. ૨૪ કલાક ક્યારે રોહન સારો થાય તેની પ્રતિક્ષામાં પૂરો થઈ જતો !

રોય અને રીના આવતાં ત્યારે કલ્પનાના મેઘધનુષના રંગો રેલાતાં. રાજેશ જાણતો હતો

કે કલ્પના ગમે તેટલી સુંદર હોય તેમાં જીવી શકાય નહી. તેને રોહનની હાલતની

ગંભિરતાની જાણ હતી.કાલ્પનિક આનંદને કારણે રીનાના મુખમંડલે થતા ફેરફારોની

રાજેશ નોંધ લેતો અને પ્યારભરી નજરે નિહાળતો. રાજેશે સઘળાં પ્રયત્નો જારી રાખ્યા

હતાં.રીના તો દીકરા પર ઓળઘોળ થઈ જતી.આગળ ધપવાનાં ચિહ્ન ખૂબ ધુંધળા હતાં.

રોહનની હાલતને કારણે રીના માતા હોવાને નાતે સખત પીડાનો અનુભવ કરતી.

રોહન ઓળખી પણ શક્તો ન હતો છતાં પણ તેના મુખના ભાવ ચાડી ખાતાં હતા કે તેને

જીવન સાથે પ્યાર છે. માતા પિતા તે ભાવને જાણી શકતાં અને પ્યારથી પુત્રના સાજા સમા

થવાની એષણા રાખતાં. વળી પાછી રીના ભૂતકાળમાં સરી પડી. આજે તો તે રાજેશના

આવતાં પહેલાં સરસ મજાની તૈયાર થઈને તેના આવવાની રાહ જોતી હતી.

રાજેશ ઓફિસથી આવ્યો. ‘કેમ મહારાણી આજે શું કતલ કરવાનો ઈરાદો છે ?’

રીના, શરમાતાં બોલી ભૂલી ગયો ને આજે આપણી ‘વેડિંગ એનિવરસરી” છે.

રાજેશે પાછાં પગલાં ભર્યા ,યાર ખરેખર ભૂલી ગયો. હું પાંચ મિનિટમાં ફુલોનો

ગુલદસ્તો લઈને આવું છું.’ તે એકદમ છોભિલો પડી ગયો.

રીના , અરે, કાંઈ વાંધો નહી. તારુ હસતું મુખ શું ગુલદસ્તાથી કમ છે. કાલે

લાવજે આપણે બે દિવસ પછી મનાવીશું. આમેય રીયા અને રોય કાલે આવવાના છે.

રાજેશને થોડો અફસોસ ઓછો થયો.

રોહનને જમાડી લીધો છે. આપણે કેન્ડલ લાઈટ ડીનર લઈએ અને પછી રીયાના લગ્નની

અને આપણા લગ્નની ૨૫મી વર્ષગાંઠની ડી.વી.ડી. જોઈશું.રાજેશને આ પ્રસ્તાવ ખૂબ ગમ્યો.

નાહીને સરસ તૈયાર થઈ, આફ્ટર શેવ લોશન લગાડીને આવ્યો. બંને જણાયે બિસમિલ્લાંખાનની

મધુરી શરણાઈવાદનની સી.ડી ચાલુ કરી ડીનર લીધું.

બેડરૂમમા જઈ પહેલાં પચ્ચીસમી એનીવરસરીની ડી.વી.ડી ચાલુ કરી. રીયા અને રોહનના

નૃત્ય ઉપર બંને ઝુમી ઉઠ્યા. આજની પરિસ્થિતી જાણે વિસરાઈ ગઈ. ચારે બાજુ આનંદ

મંગલ છવાયેલો જણાયો. એ પૂરી થઈ એટલે રીયા અને રોયના લગ્નની ડી.વી.ડી.

ચાલુ કરી. રોહન કનૈયા કુંવર જેવો સોહી રહ્યો હતો. ભાઈ અને બહેનનું મિલન અને

વિદાય ફોટોગ્રાફરે આબાદ ઝડપ્યા હતાં. દૃશ્ય જોઈ ન શકી. ધ્રુસકે અને ધ્રુસકે રડવા

ચડી . રાજેશે ટીવી. બંધ કર્યું . હૈયું તો તેનું પણ ભરાઈ આવ્યું હતું. પણ કાળજે

પથ્થર મૂકી રીનાને સંભાળી.





રોનકની કફોડી હાલત——-૮

4 10 2012

૮. રોનકની કફોડી હાલત
=================

રોનકને ભાન આવ્યા પછી એક વાર રોહનને મળવા હોસ્પિટલમાં ગઈ હતી. હજુ તેનું

દિમાગ કબૂલ કરતું ન હતું કે આ શું થઈ ગયું ? ગોવાનો મઝેદાર દરિયો. બીચ ઉપર

બધા મિત્રોએ કરેલો બિનદાસ આનંદ. રોહન સાથે માણેલી ગોવાની ચાર દિવસની છૂટ્ટી.

ફેની પીને ડાન્સ ફ્લોર પર મચાવેલી ધુમ.રોહન અને રોનક પરીઓના દેશમાં વિહરી રહ્યા

હતાં. ભણવામા એવા મશગુલ હતા કે મીઠી વાતો કરવાનો સમય ન હતો. અરે, રોનકને

રોહનના માતા પિતા સાથેની મુલાકાત પણ હજુ ગોઠવાઈ ન હતી. ગોવાથી પાછા ફર્યા

પછી સહુ પ્રથમ રોહનના માતા પિતાને મળવાનું હતું. રોનકે તેમની ખૂબ વાતો સાંભળી

હતી.પ્રત્યક્ષ મળી તેમના આશિર્વાદ લેવા હતાં. ત્યાં અચાનક આ શું થઈ ગયું?

હે,’રોહન શામાટે મને હેરાન કરે છે? હું તારી મમ્મીને બધું જ કહી દઈશ’.રોનક

ઉંઘમાં બોલી રહી હતી.

રોહન,’હા,તારે જે ફરિયાદ કરવી હોય તે કર. મારી મમ્મી તારો જ પક્ષ લેવાની.

મને પાકી ખાત્રી છે.

મમ્મી બરાબર જાણે ને તેના રોહનને’ કંઈક અવળચંડાઈ કરી હશે !’

રોનકઃ ‘અરે, જ્યારે તું બાટલીથી દૂધ પીતો હતો તે અને આજે તું

બાટલીથી બિયર પીએ છે.એ બંને રોહનમાં આસમાન જમીનનો તફાવત

છે.તારી મમ્મી એ બરાબર જાણે છે.

રોહનઃ” હું તને ખુશ રાખવાનો જેટલો પ્રયત્ન કરું છું તે તને ઓછો જ પડે છે!”

‘જા તારાથી થાય તે કરી લે હું તો આ લાંબો થઈને સૂતો !’

રોનક,’એય,રોહન ચાલ પકડી આપે તો એક ગાલ ઉપર—- આપીશ.’

રોહન, ‘ જો ગાલ ઉપર આપવાની હોય તો હું મહેનત નથી કરતો. બાકી ચપટી

વગાડતામાં તને પકડી આપું પણ શરત એટલી કે હોઠ ઉપર આપવી પડશે-‘—-

—.પપ્પી—

રોનકઃ” અત્યારે તો એ નામુમકીન છે. જલ્દી જલ્દી ઘોડે ચડીને આવીશ અને મને

ડોળીમાં બેસાડીને લઈ જઈશ તો પછી જરાય આનાકાની નહી કરૂં, મારા રાજ્જા !”

રોહનઃ ‘ તો આ લે કંકોત્રી તારી પસંદની છપાવવી છે એટલે નમૂના લઈને આવ્યો છું.’

રોનકઃ ‘તું તો છૂપો રૂસ્તમ નિકળ્યો’.

રોહનઃ ‘હજુ તેં મારા બધા ચરિત્ર ક્યાં નિહાળ્યા છે.’ લગ્ન કરીને તને લઈ જઈશ પછી

જોજે મારી અવનવી રીતો.’તને હું ખૂબ પ્યાર કરીશ’.યાદ રહે, તારો સંપૂર્ણ પ્યાર પામીશ.’

રોનકઃ ‘હું તો તારી જ છું. તને ખૂબ સુખ આપીશ. તારા મમ્મી પપ્પાને પણ આદર અને

પ્રેમ આપવામાં જરાય પાછી પાની નહી કરું.

રોહનઃ ‘ચાલ હવે બહુ થયું હું જાંઉં.’

રોનકઃ ‘હવે પાછો ક્યારે મળીશ.”

ગીતા, રોનક બેટા કોને આવજો, આવજોની બૂમ પાડે છે.’

રોનકઃ ઉંઘમાં ‘મમ્મી,રોહન જાય છે તેને આવજો કહીને એક મિનિટમાં આવું છું’

ગીતા, રોનક, બેટા જાગ સવાર પડી.

મમ્મીઃ તું કેમ સમજતી નથી, રોહન જતો દેખાય ત્યાં સુધી મારી ઉભા રહેવાની ટેવ શું

તને ખબર નથી?’

ગીતાઃ બેટા, તું શું કહે છે ? ઉઠ, રોહન આજે નવ મહિનાથી તને ક્યાં મળવા આવ્યો છે?

રોનક ચમકી, એકદમ સફાળી પથારીમાં બેઠી થઈ ગઈ અને હિબકાં ભરીને રડવા લાગી.

મમ્મીઃ’ તું શું વાત કરે છે. હમણાંતો હું તેને બારણામાં વળાવીને આવી. મમ્મી આજે તેના

હાથમાં શું હતું તું જાણીશ તો તારા માનવામાં નહી આવે?’

મા, આજે તે ‘લગ્નની કંકોત્રીના નમૂના લઈને આવ્યો હતો. મને કહે કે, તું સુંદર

અને તારી મનગમતી કંકોત્રી મને બતાવ . હું મારી મમ્મીને કહીશ મને આ પસંદ છે.

બોલ રોનક તારી પસંદ એ મારી પસંદ સાચી વાત ને ? કહી રોહને મજાનું આલિંગન

આપ્યું.’

ગીતાબહેન પાસે આનો જવાબ ન હતો. રોહન રોજ રોનકના સ્વપનામાં આવતો.તેમના

વચ્ચેની વાતો રોનક મમ્મીને સંભળાવતી. ગીતા બહેનથી દીકરીની આવી હાલત જોવાતી

ન હતી પણ લાચાર હતા.

કઈ રીતે રોનકને સમજાવવી.ગીતા અને ગૌતમ બંને જણ ખૂબ ચિંતામાં જણાતા.

રોનક માત્ર એક જ વાર રોહનને જોવા ગઈ હતી. રોહનના માતા પિતા શું કરે ?’ રોનકને

જોઈ ખુશ થઈ આશિર્વાદ આપે કે તેને ગળે લગાડે!’

રોહનને પથારીમાં આવી હાલતમાં જોઈ તેનું હૈયું ધડકવાનું ભૂલી ગયું. તે પથ્થરશી ત્યાં

ઉભી રહી. સારું હતું કે ગીતા અને ગૌતમ દીકરીની સાથે હતા. ખૂબ પ્યારથી સમજાવીને

રોનકને લઈને ઘરે આવ્યા.

ત્યારની ઘડીને આજનો દિવસ ,રોનક ફરી રોહનને મળવા ન હોસ્પિટલ ગઈ કે ન ગઈ કદી

તેને ઘરે. રોહન રોજ તેને સ્વપનામાં આવતો. ખિલખિલાટ હસાવતો અને ખોબલે ખોબલે

પ્યારની વર્ષા કરતો. તેના પ્યારમાં ભિંજાવાની રોનકને ખૂબ મજા આવતી.

રોનકને ભાન જ ન હતું કે રોહન પથારી વશ છે. નથી આંખ ખોલતો કે નથી કોઈને ઓળખતો !

રો્નક રોજ રાતના રોહનના સ્વપના જોતી અને તેની સાથે મોજ માણતી.ગોવાથી આવ્યા પછી

૨૪ કલાક ગોવાની વાતો કરતાં થાકતી નહી. પરીક્ષા આપીને ફરવા ગયા હતાં.એટલે ભણવાની

કોઈ લમણાઝીક હતી નહી. દિવસ આખો તૈયાર થઈ ગાડીમાં ડ્રાઈવર સાથે ફરવા નિકળતી. તેને

લાગતું રોહનને તેને ઘરેથી લઈ બંને જણા ફરવા નિકળ્યા છે. લગ્ન કરતાં પહેલાં રોહનને જાણવા

અવનવા સવાલો પૂછતી. તેની આદતોથી માહિતગાર થતી. પોતે જ સવાલ પૂછતી અને હસી હસી

ને જવાબ આપતી. અરે, ડ્રાઈવર્પણ ‘રોનક બિટિયાની’ આ આદતથી પરેશાન હતો. તેને ખૂબ

લાગણી

પૂર્વક બધે લઈ જતો. નાનપણથી મોટી થઈ ત્યારથી જ આ ડ્રાઈવર ખાસ રોનકનો હતો. ખૂબ

વિશ્વાસુ જાણે ઘરનો સદસ્ય ન હોય !

રોનક, રોહન સાથે નથી એ માનવા જ તૈયાર ન હતી. ગીતા બહેન કાંઈ પણ કહેવા જાય કે તરત

જ ” મમ્મી, એવું ન બોલ ને ! રોહનને નહી ગમે.; મમ્મી હું અને રોહન હજુ બારેક મહિના ફરીશું.

મઝા કરીશું પછી લગ્નની વાત.’ કહીને એવું શરમાઈ જતી કે ગીતા બહેન તેને કાંઈ કહી શકતા

નહી.

ગૌતમ અને ગીતા બંને જાણતા હતાં કે રોનક માનવા જ તૈયાર નથી. રોનકને તેની શમણાંની

દુનિયામાં આનંદ લુંટવાની આદત પડી ગઈ છે. જરાપણ રોહનની વાત કાઢે કે તરત જ “હેં,

મમ્મી શામાટે પરણવાની ઉતાવળ કરે છે? રોહનને જરા પગભર થવા દો ને ! હું તો પપ્પાની

ફેક્ટરીમાં કામ કરવાની છું.રોહન સ્થાયી થાય પછી પરણશું !

ગીતા અને ગૌતમ બંને જાણતાં હતાં કે રોહન, હજુ આંખો પણ ખોલતો નથી! ખોરાક પ્રવાહી

નળી વાટે માણસો દ્વારા લે છે! એમની અર્ધ પાગલ, રોહનના પ્યારમાં ગળાડૂબ દીકરી તેની

સાથે સંસાર માંડવાના સ્વપના સજાવી રહી છે.’ રોનક સ્વપના સજાવી રહી હતી કે પછી

પાગલ થઈ ચૂકી હતી. તેની માનસિક સમતુલા કઈ દિશા તરફ વળી ચૂકી હતી તે કળવું

મુશ્કેલ હતું ?

રીના પોતાનો ‘કનૈયા કુંવરને’ ભાનમાં આવવાના ઇંતઝારમાં દિવસ રાત તેની પાછળ

મંડી હતી. ગીતા ‘લાડકવાઈ’ કુમળી ગુલાબ સમાન દીકરીને સમજાવવાનાં ઠાલા પ્રયાસ

આદરી રહી હતી.એક માનો’વહાલસોયો’ દીકરો જ્યારે બીજી માની ‘તુલસી ક્યારા’સમાન

પવિત્ર લાડલી દીકરી. કેવું ભાવિ,બંનેને નિરાધાર કરી તમાશો નિહાળી રહ્યું હતું. બંને જણા

અનજાણ હતા ‘કાલે શું થશે.? માત્ર પ્રયત્ન નિઃસ્વાર્થ પણે કરી રહ્યા હતા.

આજે સવારના રોનક ઉઠી, તૈયાર થઈ અને એકદમ ચીસ પાડી.’મમ્મી તને કેમ ખબર

પડતી નથી, આજે મારે સવારે વહેલા નિકળીને એરપોર્ટ જવાનું હતું,’

ગીતાઃ ‘ કેમ બેટા આજે શું છે?’

રોનકઃ ‘મમ્મી, આજ કાલ તું બધું ભૂલી જાય છે.આજે હું, રોહન અને વર્ગના મિત્રો ગોવા

જઈએ છીએ.’

ગીતા, સમજી ગઈ પાછું ‘રોનકના મન પર ગોવાનું ભૂત સવાર થયું છે.’પાછી ગાડી

અને ડ્રાઈવર લઈને એરપોર્ટ જશે.રોહનને ત્યાં નહી જુએ એટલે રડશે અને ડ્રાઈવર

તેને પાછો ઘરે લાવશે !આવી રીતે જાય ત્યારે એકલી જ જાય. મમ્મી કે પપ્પા કોઇ

સાથે ન જોઈએ.

આવા સમયે ગીતા શાંત થઈ જતી. કાંઈ પણ બોલ્યા ચાલ્યા વગર રોનક જે કહે તે

સાંભળી લેતી. દીકરીનું આવું દુઃખ કઈ ‘મા’ સહન કરી શકે! ડોક્ટરોને પૂછી પૂછીને

થાકી. એક જ જવાબ મળતો, સમય વિતશે અને રોનક ભૂલી જશે. પણ ક્યારે?

મોટો મસ પ્રશ્ન ઘુરકિયા કાઢી રહ્યો હતો ?

દિલ પર લાગેલી ચોટ દેખાય નહી. અરે લોહી પણ નિકળે નહી. છતાં એવી ગહરી

હોય કે તેનો અંદાઝ લગાવવો મુશ્કેલ બની જાય. ગીતા અને ગૌતમ વિચારવા લાગ્યા

દીકરીને લઈને સ્વિટ્ઝરલેંડ ફરી આવે. લગભગ વરસ થવા આવ્યું હતું. બંને ભાઈ અને

ભાભી પણ રોનકની આવી હાલત જોઈ શકતા નહી. કહે, અરે લાખો રૂપિયા આપી દઈએ

જો રોહન સાજો થતો હોય તો !

રોનકને કેવી રીતે સમજાવવી? તેના પાગલપણાને હકિકતથી કેવી રીતે મેળાપ કરાવવો?

ગીતા અને ગૌતમ થાકી ગયા હતાં. દીકરી પરેશાન હતી તેનું દુખ , ઉપરથી તે માનવા જ

તૈયાર ન હતી કે રોહન ખાટલામાં પડ્યો છે. તેને ઓળખવાનું તો બાજુએ રહ્યું હજુ આંખ

પણ ખોલતો નથી. એવી કોઈ જાદુની લાકડી કે ચિરાગ હાજર ન હતા જે તેના રોહનને

સડાક દઈને ઉભો કરી દે! ઘરનાં સહુ તેને ખુશ રાખવાના બધા પ્રયત્નો કરી ચૂક્યા. પણ

પહેલાં પ્રેમમાં પાગલ ‘રોનક’ ક્યાં કશું સાંભળવા કે માનવા તૈયાર હતી!

સ્વિટ્ઝરલેંડ જવાની તૈયારી થઈ ચૂકી. રોનકને બરફ પડતો જોવો ખૂબ ગમતો. પેરિસ

પણ ફરવા જવાનું નક્કી કર્યું. રોનક કઈ રીતે પાછી હતી એવી હસતી રમતી થાય તેના

પ્રયાસ રૂપે પ્લેનમાં બેસાડી માતા પિતા તેને લઈને નિકળ્યાતો ખરા. કેટલી સફળતા

મળશે એ વીશે શંકા હતી.

સ્વિટઝરલેંડ આવી પહોંચ્યા. રોનક ખુશ ખુશાલ હતી. સ્નોથી છવાયેલ પર્વતો જોઈ

પાગલ થઈ ગઈ. પપ્પા અને મમ્મીને આશા બંધાઈ. ઠંડીને કારણે ગરમ કપડાંમાં

સજ્જ થઈ ફરવા નિકળી પડી. તેને સ્કી કરવાનો ખૂબ શોખ હતો. ત્રણેક વાર અંહી

આવી ચૂકી હતી. ભારતમાં પણ કાશ્મીર અને સિમલા જતી ત્યારે ખૂબ મોજ માણતી.

વાતાવરણ જ આખું અલગ હોવાથી ઘડીભર રોહન વિસરાયો. પપ્પા મમ્મીની આશા

ઠગારી નિવડી. બે દિવસ પછી અચાનક ઉંઘમાંથી જાગી, “મમ્મી મારો સેલ ફોન ક્યાં

છે ? ક્યારની ઘંટડી વાગે છે પણ મને જડતો નથી. ”

મમ્મી, ‘બેટા સેલ ફોન અંહી ક્યાં આપણે લાવ્યા છીએ !’

રોનક, ‘કેમ મમ્મી, રોહનનો ફોન આવે તો મારે વાત ન કરવી હોય?’

ગીતા, બેટા રોહનનો ફોન અંહી કેવી રીતે આવશે? આપણે તો હજારો માઈલ દૂર છીએ.’

રોનક, ‘શામાટે આપણે અંહી આવ્યા’ ?

ગીતા અને ગૌતમ બંને સાથે બોલી પડ્યા.’બેટા તું એંજીનિયર થઈ ગઈ તેથી આતો તારી

‘ગ્રેજ્યુએશન ગિફ્ટ’ છે.’

રોનક, ‘તો પછી રોહનને પણ સાથે લાવ્યા હોત તો તેને પણ મઝ આવત ને ‘

ગીતા, ‘હા બેટા બીજી વાર તેને પણ સાથે લઈને આવીશું.’

રોનકને એકદમ ભિન્ન વાતાવરણ અસર કરી ગયું.કુદરતને ખોળે ફરવાની ખૂબ મઝા આવી.

ઉનાળાનો સમય હતો તેથી ઠંડી સહન થાય તેવી હતી.સુંદર રળિયામણી જગ્યા, કુદરતનો

ખોળો અને શરીરમાં લખ લખું લાવે તેવી ગુલાબી ઠંડી. ગીતા અને ગૌતમ પણ રોનકમાં

આવેલા ફેરફારને આવકારી રહ્યા. રોનકતો જાણે આખી બદલાઈ ગઈ. આખો દિવસ સૂનમૂન

બેસી રહેતી હતી તેને બદલે મુખ પર હાસ્ય અને ગાલ ગુલાબી. આવા મનમોહક વાતાવરણમા

રોહને સ્વપનામાં આવવાનું બંધ કર્યું.

ગીતા અને ગૌતમે વિચાર્યું રોનકની બે બહેનપણીઓને ભારતથી બોલાવીએ તો કેવું? મોટી

વહુને મન હતું કહેવાનું પણ બોલી ન હતી . એકદમ કહે ‘મમ્મી તમે ચિંતા ન કરતાં, દસેક

દિવસમાં તમારી સાથે હશે. રોનકની બે બહેનપણીઓ તૈયાર થઈ ગઈ. સ્વિટ્ઝરલેંડ અને

પેરિસ ફરવા મલતું હોય તો કોણ ના પાડે!

રોનક તો રોશની અને ઝરણાને જોઈને ખુશ ખુશ થઈ ગઈ. બસ હવે તો પૂછવું જ શું ? ક્યારેક

છોકરાઓની અને તેમાંય રોહનની વાત નિકળતી ત્યારે બંને જણા સિફતથી વાત બદલી

કાઢતા. પંદરેક દિવસ થઈ ગયા અને પેરિસ જવાનો દિવસ આવ્યો.

આજે અચાનક ગોવાની વાત નિકળી. ત્યા રોહન સાથે માણેલી મઝાની વાત કરતાં

રોનક થાકતી નહી. અચાનક બોલી અરે ‘રોહન હોસ્પિટલમાં હતો હવે તેને કેમ છે?’

ઝરણા કહે એને તો ડોક્ટરે હજુ પથારીમાંથી ઉઠવાની રજા નથી આપી.

રોશની બોલી ‘અમે અંહી આવતા પહેલાં તેને મળવા ગયા હતાં.’

રોનક, ‘અરે હું તો તેને મળવા જઈ ન શકી, પપ્પા અને મમ્મી ખૂબ ઉતાવળમાં અંહી

રજાની મઝા માણવા મને અંહી લઈને આવ્યા.

ખેર ,’મુંબઈ પહોંચ્યા પછી તેને મળવા જઈશ અને અંહીની વાતો કરી તેનું દિલ બહેલાવીશ.

આમ ગમે ત્યારે વાતનો વળાંક રોહનની વાત પર આવી અટકી જતો. જોકે સમય, સ્થળ, સંજોગ

અને આજુબાજુનું મનમોહક વાતાવરણ રોનક પર સારી અસર કરી રહ્યું હતું.

‘રોહન વાતનું મધ્યબિંદુ બનતો પણ બિંદુને કોઈ દિશા ન હોય તેમ સરર કરીને સરી પડતો.’ ગીતા

અને ગૌતમ રોનકમા આવેલા ફેરફારની સહર્ષ નોંધ લેતાં. વારંવાર વિચાર ડોકિયા કરી જતો કે કેવી

રીતે રોહનની સ્મૃતિનું રોનકને વિસ્મરણ થાય. જો કે આ વાત બનવી અસંભવ હતી તે ગૌતમભાઈ

સારી રીતે જાણતા હતા. આશાનો તંતુ પકડીને ધિરજ ધરી બેઠાં હતા. અનહોની કો હોની કરવાનો

તેમનો ઈરાદો કેવી રીતે પાર પડે તેના વિશે હરદમ વિચારતા.

કોલેજ શરૂ થવાના દિવસો આવ્યા. ઝરણા અને રોશનીને ‘માસ્ટર્સ’ કરવું હતું તેથી મહિનો

સાથે ગુજારી પાછા મુંબઈ આવ્યા. ગૌતમભાઈને બંને દીકરાઓ હતા તેથી ધંધાની ચિંતા

ન હતી. વહુઓ પણ ખૂબ સમજદાર અને શુશીલ હોવાને કારણે ઘરની કોઈ ચિંતા ગીતાબહેનને

ન હતી. તેઓ ને ઘરે જવાની જરાપણ જલ્દી ન હતી. રોનકને પણ અંહી આનંદ પ્રાપ્ત થતો.

રોનક,’મમ્મી ઓ મમ્મી જો તો ખરી આ રોહન મને શું કહે છે’.

ગીતા બહેન દોડતા અવ્યા.જરા ગભરાયેલાં પણ હતાં.વહાલથી રોનકની બાજુમાં બેસીને કહે,

‘બેટા શું વાત છે? સપનામાં શું તને રોહન આવ્યો?’

રોનક,’હા,મમ્મી મને કહે છે.’રોનક જો આપણી મૈત્રી અને પ્યાર ખૂબ સુંદર હતાં. હવે જ્યારે હું

તને ઓળખી પણ નથી શકતો તો બહેતર છે તું મારી યાદોનું પ્રેમથી સિંચન કરજે.’ મને યાદ કરીને

તારી જીંદગી ખૂબ મઝાથી જીવજે.’

ગીતા બહેન બોલ્યા, ‘જો બેટા રોહન કેટલો શાણો છે.તેને તારા પ્રત્યે સાચી લાગણી છે.’

રોનક,’ પણ મમ્મી હું તેને કેવી રીતે ભૂલી જાંઉં.મા, તને ખબર છે ? કોલેજમાં હંએશા

અમે સાથે ને સાથે રહેતાં. બધા લેક્ચર્સમાં બાજુમાં બેસીને ભણવાનું. અરે,અમારી

ફાઈનલ વખતે આડી અવળી નહી માત્ર ભણવાની વાતોને જ મહત્વ આપવાનું. ‘

ગીતા બહેન,’ બેટા એમાં જ તારું અને રોહન બંનેનું ક્ષેમ કુશળ છે.’

રોનક,’ હેં મા પહેલી અલૌકિક દોસ્તી અને સુહાનો પ્યાર ભૂલવા આસાન છે? અમે બંનેએ

સાથે સોહામણા સ્વપના નિહાળ્યા છે. અમારી દુનિયા કેવી હશે તેના સુંદર ચિત્રો

બનાવ્યા છે. અમે બંને જણા એવું જીવન જીવવાના હતા કે બસ કહીને રોનકની આંખો

ભરાઈ આવી. ‘

ગીતા બહેન, ‘ બેટા ભૂલવાના નહી , તેના મીઠા સંસ્મરણો પર યાદોના ફૂલ ચડાવવાના.’

રોનક,’ તો શું મા, હું એ પ્રેમને અંતરના મંદિરમાં સંઘરી તેની પૂજા કરું.’

તેને હંમેશા નવપલ્લવિત રાખું. એ એવો પ્રેમ છે જે કદી મુરઝાશે નહી.

રોહન, હમણાંથી રોજ મને સ્વપનામાં આવી પ્રેમ પૂર્વક સમજાવે છે.’

ગીતા બહેન,’ આજે રોનક સાથે પેટ છુટ્ટી વાતો કરવામાં ગુંથાયા. તેમના

દિલમાં રોહન માટે અનહદ પ્રેમ હતો. આજે તેમાં અનેક ગણો વધારો થયો.

સુખી સંસ્કારી કુટુંબનો રોહન અનજાણતા અકસ્માતનો ભોગ બન્યો. તેના

માતા પિતાની હાલત જોઈ ગીતા બહેનની આંખમાંથી બે આંસુડા સરી પડ્યા.

રોનક ન જૂએ તેમ લુછી તેને વહાલ કરી ઉઠાડી અને કહ્યું જા બેટા, સ્કી કરી

આવ તારું મન પ્રફુલ્લિત થશે.

રોનક સ્કી કરવા જવા તૈયાર થઈ. છેલ્લા પાંચેક દિવસથી દરરોજ વહેલી પરોઢમાં

રોહન શમણામાં આવતો અને વહાલથી રોનકને સમજાવતો. આમ તો બંને જણા વચ્ચે

હજારો માઈલનું છેટું હતું.

કાગનું બેસવું ને ડાળનું પડવું. સ્કી કરતાં પાછો ક્યાંકથી રોહનનો વિચાર દિમાગમાં

ઝબક્યો અને રોનક સમતોલપણું ગુમાવી બેઠી. એ તો નસિબદાર કે કોલોરાડોથી

સ્કી કરવા આવેલા રોબે તેને જોઈ અને તેની પાછળ જઈ સહારો આપ્યો અને

બચાવી લઈ સંભાળીને સ્કીના સ્લોપ પરથી તેને નીચે લઈ આવ્યો. રોનકને ખ્યાલ

પણ ન રહ્યો કે પળવારમાં શું બની ગયું. ખૂબ ગભરાઈ ગઈ હતી.આટલી ગભરાહટ

તો એને ગોવાના

અકસ્માત વખતે પણ નહોતી થઈ.ગોવાના અકસ્માતમાં તે ઉછળીને પડી.ભાન ગુમાવ્યું

અને જ્યારે ભાનમા આવી ત્યારે ચોટને કારણે કશી ખબર પડી ન હતી.

આજના અકસ્માતમાં ગોટીલા ખાધાં પગે બાંધેલી સ્કીને કારણે આડી અવળી બરફમાં

ફંગોળાઈ રહી હતી. રોબે તે જોયું.તે સ્કીમાં ખૂબ કુશળ હતો તેથી તેની પાસે પહોંચ્યો

અને બચાવી. ધિરજ આપી સંભાળીને સ્લોપ પરથી નીચે લઈ આવ્યો.

અંહીના આહલાદક વાતાવરણમાં રોનક ગુંથાઈ ગઈ હતી. પ્રેમ,પાણી અને પ્રકાશ

પોતાની મેળે રસ્તો શોધી લે છે. અકસ્માત પછી રોનક ,રોબને ઘણી વખત મળતી.

બંને જુવાન હતા.રોનકને ઘરે પહોંચાડી હતી તેથી રોબ તેનું ઘર ક્યાં છે તે બરાબર

જાણતો હતો.ગૌતમ અને ગીતા જ્યારે પણ રોહનની વાત નિકળે ત્યારે કહેતાં ‘બેટા,

એ તારો કોલેજ કાળનૉ મિત્ર હતો. હવે તેના સાજા થવાના ચિહ્નો ખૂબ જૂજ છે.

તેની મીઠી યાદ હૈયામાં સંઘરી રાખ.

બેટા, જે વસ્તુ શક્ય બનવાની નથી તેને વળગી રહેવું તેના કરતાં તારા ભવિષ્યનો વિચાર કર.

અમેરિકા જા, માસ્ટર્સ કર .’

રોનકને રોહન સાથેની મૈત્રી અને પાંગરેલો પ્રથમ પ્યાર યાદ આવતાં. દિમાગ દલીલ કરતું

શું ‘રોહન સ્વપનો સાકાર કરવા શક્તિમાન છે ? જવાબ આપવાને બદલે આંખમાંથી બે અશ્રુ

સરી પડતાં. દિલ અને દિમાગની દલીલમાં દિમાગ દોડતું અને દિલ હાર માની ચૂપ થઈ જતું.

ધીરે ધીરે રોનક મનને મનાવી રહી હતી. જો કે રોહન તેને માર્ગ દર્શન પુરું પાડવામા સહાય કરતો

રોહન, રોહન, રોહન રોનકનું અંતર ચિલ્લાઈ ઉઠતું . ત્યારે રોહન કહેતો ” સાંભળ લાગે છે આપણી

લેણા દેણી પૂરી થઈ. જે સુંદર મનભાવન સમય આપણે સાથે ગાળ્યો તે સ્વપ્ન સમાન છે. બસ

હું તને આઝાદ કરું છું.તારા માટે વિશાળ ગગન છે. ખુશીથી તેમાં વિહાર કર. હા, મને ભુલીશ નહી !

મારી સુહાની યાદ અંતરમાં ધરબી દે ! કોઈવાર સળવળે તો તેના પર સંસ્મરણોના બે ફુલ ચડાવજે.”

રોનક, ‘રોહન શું તું મને સાચી સલાહ આપે છે ? બસ આપણી મૈત્રી અને સંગ આવા અલ્પજીવી જ

હતા. ! ખેર, મને તારો સુહાનો સાથ સાંપડ્યો એ બદલ હું તારી ઋણી છું. સદા પ્રાર્થના કરીશ અને

તારું ક્ષેમકુશળ વાંછીશ.”

રોહન, બસ આ મારી અંતરની ઇચ્છા છે.’ રોહનની રોજની સમજાવટ ધીરે ધીરે રોનકના દિમાગમાં

ઘર કરી ગઈ. રોહન રોજ શમણાં સજાવતો. પ્યારથી મનાવ્તો. કદી હસાવતો કદી સતાવતો અંતે

રોનકે મનને મનાવ્યું . રોહનના પ્યારની જીત થઈ .એના વગર છૂટકો પણ ન હતો. ટેલિપથી

માનીએ કે ન માનીએ જરૂર એકબીજાને પહોંચે છે. એ તો જેના અંતર મળ્યા હોય તે જાણે. પ્રેમમાં

ઉત્થાન છે પતન નહી. બેભાન પથારી ગ્રસ્ત રોહન ધીરે ધીરે રોનકને તૈયાર કરવામાં સફળ થયો.

તેણે રોનકને દિલોજાનથી ચાહી હતી. પ્યાર હંમેશા આપવામાં છે. પ્રિય પાત્ર ખુશ રહે તેનાથી

અધિક ખુશી બીજી શું હોઈ શકે ? માત્ર રોનકની ઈચ્છા હોત તો કદાચ તે એક ડગલું આગળ ન

ભરી શકી હોત ! પ્રબળ ઈચ્છા અને માનસિક સમતુલનતાને કારણે રોહનની પ્રગતિ ધીરી

પણ સતત હતી. સવારે ઉઠે ત્યારે રોનકના મુખ પર સુંદર હાસ્ય જણાતું. પરિસ્થિતિને અપનાવી

હવે તેણે આગળ ધપવાનો નિર્ણય કર્યો.

પવિત્ર પ્રેમ સામે વાળી વ્યક્તિની શુભકામના કરે છે. સ્વાર્થની માત્રા તેમાં લવલેશ જણાતી નથી.

અરે પ્રેમ પાત્રના અવગુણ પણ નજરે પડતા નથી. સંપૂર્ણ વિશ્વાસ સાથે પ્રેમી એક બીજાને સમર્પિત

થઈ આનંદના અવધિમાં વિહરેછે. આજે, રોહન જાનની બાજી ખેલી રોનકને મનાવવામાં સફળતા

પ્રાપ્ત કરી રહ્યો છે.’

રોનકઃ ‘ મમ્મી, હજુ આપણે કેટલા દિવસ અંહી રોકાવાના છીએ. મહિનો ઉપર થઈ ગયો ! ચાલોને

આપણે પાછાં ઘર ભેગાં થઈએ. ગીતા રોનકના શબ્દો સાંભળી સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. તેનામા આવેલો આકસ્મિક

ફેરફાર ગમ્યો. ગીતા, ‘ બસ બેટા તારા પપાને કહી પાછા જવાની ટિકિટ મંગાવી લઈએ.’ આજે તેમને

ખૂબ સંતોષ થયો કે રોનકે જાતે પાછા જવાની વાત ઉચ્ચારી. હરખભેર ગૌતમભાઈની પાસે પહોંચી જવા

માટેનો બંદોબસ્ત કરવાનું જણાવ્યું.’

ગીતા અને ગૌતમભાઈએ રોહનનો મનોમન આભાર માન્યો. ગૌતમભાઈને રોહન આંખોમાં વસી ગયો હતો.

વિધિના લેખ કોણ મિથ્યા કરવા શક્તિમાન છે? તેમને રાજેશ અને રીના પર શું વિતતું હશે તે વિચાર પણ

અસ્વસ્થ બનાવી મૂકતો. ખેર, આવા સંજોગોમાં રોનકનું ધ્યાન રાખવા કમર કસી હતી. જેનું પરિણામ શુભ

આવ્યું. —————





જાગીને જોઉ તો——-૭

26 09 2012

૭. ઘરમાં આગમન
——————–

રીનાએ કંસાર રાંધ્યો. હા, રડતે મુખે બધાએ પ્રસાદ લીધો અને શ્રીજીબાબાને વિનંતી

કરી રોહનને જલ્દી સાજો કરે. જો કે એ કોઈના હાથની વાત ન હતી. ” શ્વાસ છે

ત્યાં સુધી આશ છે ! દવામાં તો ખાસ કંઈ નવિન લેવાની ન હતી પણ તેની સરવાર માટે

‘ફિઝિકલ થેરપિસ્ટ’ દરરોજ આવતો. સવાર અને સાંજ બે કલાક તેનું સેશન ચાલતું.

રોહન કશું જ કરી શકવા માટે અશક્તિમાન હતો. અરે, હજુ પોતાની મેળે શ્વાસ પણ લઈ

શકતો નહી. પ્રવાહી ખાવાનું નળી વાટે આપવાનું . જો ડોક્ટર આવે અને સઘળું બરાબર

ન લાગે તો તેને ગ્લુકોઝના બાટલા પણ આપવા પડતાં.

ઘરમાં ૨૪ કલાક બે માણસો રાખ્યા જેથી રોહનને કશી વાતની તકલિફ ન પડે. મારૂતિ અને

રમા બંને હોસ્પિટલમાં પણ તેની કાળજી કરતાં હતાં. જુવાન રોહનની આવી હાલતે તેમનું હૈયું

પણ હચમચી ગયું હતું. ખૂબ પ્રેમ અને લાગણી પૂર્વક તેનું બધું કામ કરતાં. રોહનને ઘરે

લાવ્યા પછી રીના ખૂબ પડી ભાંગી. આટલા દિવસ હોસ્પિટલમાં હતો, રોજની અવર જવરમાં

તેને વિચારવાનો સમય ક્યાં મળ્યો હતો? આ એ જ ઘર હતું એ જ રોહનનો રૂમ પણ રોહન ક્યાં?

હા, તેનું સ્થૂળ શરીર જરૂર ખાટલામાં પોઢ્યું હતું પણ રોહન સંપૂર્ણ પણે અનજાણ.

રીના, “હેં રાજેશ રોહન ક્યારે ભાનમાં આવશે?”

રાજેશ,” રીના પ્રિયે, જેટલી તને ખબર એટલી મને ખબર”. રાજેશ પણ યુવાન દીકરાની

આ હાલત જોઈ પરેશાન હતો.રીના તો રડીને પોતાનું દુઃખ હળવું કરી રહી હતી.એ

કોને કહે? રીનાને , પણ તેથી શું તેનું દુઃખ હળવું થશે ? અરે, રીનાનું દુઃખ વધશે.

રાજેશે ઝેરના ઘુંટડા ગળવામાં જ સહુની ભલાઈ ભાળી. કાંઈ પણ બોલ્યા ચાલ્યા વગર બસ

દરેકને સાંત્વના આપતો અને ઈશ્વરને પ્રાર્થના કરતો.રાજેશને માટે તો અનેકગણી જવાબદારી

ઉઠાવવાનું ભગીરથ કાર્ય નજર સમક્ષ ડાચું ફાડીને ઉભું હતું. રાજેશની હિમ્મત અને રીનાનો

પ્યાર ભર્યો વર્તાવ આ સંજોગોમાં આશિર્વાદ રૂપ પૂરવાર થયા હતા.સવારથી રોહન માટે

તૈયારી ચાલતી. ઘરમાં બે વ્યક્તિ તેની દેખરેખ રાખવા માટે હતા તેથી સવાર સાંજ પાંચ

માણસ અને ઘરમાં કામ કરવાવાળી બાઈ, કપડાં, વાસણ માટેનો એક માણસ. કિંતુ

રીનાના મુખ પર સદા નિખરતું સ્મિત.

ઈશ્વર જ્યારે જીવનમાં કપરા દિવસો દેખાડે છે ત્યારે સાથે સાથે સહન કરવાની શક્તિનું પણ

પ્રદાન કરે છે. તેના રાજ્યમાં જરા પણ આંધાધુંધી પ્રવર્તતી નથી.સ્વાર્થમાં ગળાડૂબ માનવ

હંમેશા પ્રભુને દોષિત ઠરાવે છે.જે સત્યથી જોજન વેગળું છે. રીના અને રાજેશ ,રોહન જીવિત

છે તેનાથી ખુબ ખુશ હતાં.તેના પોતના રૂમમાં,મનગમતા પલંગ ઉપર તેથી વધું શું જોઈએ.

સંપૂર્ણ ધિરજ રાખીને તેની સારવારમાં મશગુલ રહેતાં.આજકાલ કરતા ઘરે આવ્યે છ મહિના

થઈ ગયાં. જ્યારે અચાનક તેની તબિયતમાં ફરક જણાતો ત્યારે ડૉક્ટરોની વણઝાર ચાલુ

થઈ જતી. હોસ્પિટલમાં ‘ચેકઅપ’માટે લઈ જતાં તકલિફ જણાતી પણ તેથી શું ફરક પડે છે ?

ઘણીવાર તેમને થતું ‘હે પ્રભુ આ બાળક તારે શરણે છે’. બસ તેને દુખ ન પહોંચે તે જોજે.

અમને સદાય ધિરજ આપજે જેથી તેની સારવારમાં કચાશ ન રહે.’

દાદા અને દાદી ધિરજ બંધાવી પાછાં બેંગ્લોર ગયા. અંહી રહી તેમને વધારે મુશ્કેલીમાં મૂકવા

માગતા ન હતા. નાના અને નાની ખડે પગે હોસ્પિટલમા સાથે હતા અને ઘરે આવ્યા પછી

દિવસનો એક આંટો જરૂર મારતા. તેમનો જીવ કળીએ કપાતો કિંતુ લાચાર હતા. નાના

જ્યારે આવે ત્યારે ફળોનો કરંડિયો લેતા આવે. નાની શાકભાજીનો થેલો ભરીને આવે જેથી

રીનાને રાહત રહે. રોહન આખો દિવસ ખાટલામાં હોવાથી તેનું શરીર બેહદ ન વધી જાય

તેનું રીના ચોક્કસ પણે ધ્યાન રાખતી. સવાર સાંજ ફળ અને શાકભાજીના રસ પિવડાવવા

સુપ બનાવવા આખો દિવસ અને રાતભર રોહનના વિચારોમાં મગ્ન. “ક્યારે મારો રોહન

પગભેર થઈ કોલેજ જાય.”

આ સપનું તો ઘણું દૂરનું હતું.હાલમાં તો તેનો નિત્ય ક્રમ સરસ રીતે ગોઠવ્યો હતો.સવારના

પહોરમાં મારૂતિ એને બ્રશ કરી મોઢું સાફ કરે. રીના એ સરસ મજાની આદુ,એલચી અને

મસાલાવાળી ચા બનાવી હોય તે નળી વાટે પિવડાવે. હમણાંતો માત્ર પ્રવાહી જ લઈ શકતો.

મારૂતિને રોહન પોતાના બાળક જેવો લાગતો. રમા તેના કપડાં સાફ કરવાના હોય તેનો

ખ્યાલ રાખે. બંને જણા વારાફરતી પોતાનો સવારનો નાસ્તો કરવા જાય જેથી રોહન

પળવાર પણ એકલો ન હોય.

રમા એકલી હતી. ઘણા વર્ષો પહેલાં તેનો વર બીજીના લફરામાં તેને છોડીને જતો

રહ્યો હતો. બે બાળકો હતા.રમા નર્સિંગનું ભણી બંને બાળકોને ભણાવી ગણાવી

પરણાવ્યા. રમાની મહેનત દીપી ઉઠી બાળકો તેમના સંસારમાં સરસ રીતે ગોઠવાયેલાં

હતા. કામ વગર તેને ગમે નહી તેથી આ નોકરી તેને ફાવી ગઈ.રમાને બાકી જીંદગી

એકલાં ગાળવાની હતી તેની ખબર હતી.દીકરી તેના ઘર સંસારમાં અને દીકરો તેના ઘર

સંસારમાં ગળાડૂબ હતા. ઘણીવાર રમાને થતું તેનું કોણ? અંતરાત્મામાંથી જવાબ મળતો.

“ઈશ્વર”.આ દુનિયામાં જે પતિ પર વિશ્વાસ મૂક્યો હતો, જો તેણે વિશ્વાસ ઘાત કર્યો, તો

હવે શામાટે કોઈની પણ આશા રાખવી ? હા, માનવ સ્વભાવને કારણે કોઈક વાર ઓછું

આવી જતું પણ સ્વયં પર કાબૂ લાવી વિચારો બીજી દિશામાં વાળતી. અંતે તેને પ્રભુ શરણમાં

શાંતિ લાધતી. તેને ખબર હતી આ, જીંદગી જીવવી તો પડશે ? બીજો કોઈ ઈલાજ નથી.

તો પછી શામાટે કામકાજમાં વ્યસ્ત ન રહેવું? બની શકે તેટલા સત્કાર્ય કરવા. રોહનની દશા

જોઈ તેને રીના અને રાકેશ પ્રત્યે ખૂબ અનુકંપા જન્મી હતી. તેનો સ્વભાવ જ લાગણીશીલ હતો.

કોઈનું દર્દ જોઈ તેનું હૈયું દ્રવી ઉઠતું. રોહનની હાલત જોઈને તેને થયું આ નોકરી લાંબી ચાલશે.

આમ પણ ઘરમાં એકલી હતી.રીનાને ધિરજ બંધાવાનું કામ પણ આસાનીથી કરતી. રમાને

રોહન ઉપર અંતરથી પ્રેમ સ્ફૂર્યો હતો. જુવાન જોધ છોકરો અકસ્માતમાં સપડાયો હતો.તેની

દિલ દઈને સેવા કરતી.પૈસા મળતા તે ગૌણ હતા. તેનું અંતર કકળી ઉઠ્યું હતું. રોજ પ્રભુને

પ્રાર્થના કરતી ‘રોહન’ જલ્દી સાજો થાય. પણ શું આ શક્ય હતું? રોહનની ઈજા કળી

શકાય તેવી ન હતી.કોને ખબર હતી આમને આમ રોહનના પથારીમાં કેટલા વર્ષ

નિકળશે? કહેવાય છે,’ જ્યાં દવા કામ નથી કરતી ત્યાં દુઆ કામ કરેછે.’ માત્ર ધિરજ

ધરવાની જરૂર હોય છે.

રીનાની સવારથી સાંજ ક્યાં થઈ જતી ખબર જ પડતી નહી. તેના મગજમાં એક જ ધૂન

સવાર હતી.”ક્યારે, મારો રોહન હરતો ફરતો થાય.”સવારથી રોહનને માટે તાજાં ફળોનો

રસ કાઢવો, સૂપ બનાવવા . રોહનને ભાવતી ભાતભાતની અને જાતજાતની વાનગીઓ

બનાવી તેને જ્યુસના રૂપમા ફેરવવાની .રોહને આંખ પણ ખોલી ન હતી. ચાવીને ખાઈ પણ

શકતો નહી. નળી વડે મારુતિ ખવડાવતો. જો મારુતિ બીજા કામમાં રોકાયેલો હોય તો

રમા ખૂબ પ્રેમથી નળી વાટે ખવડાવતી. રીનાને મન થતું પણ નર્સ હોવાને નાતે રમા કરે

તે તેને ગમતું.

રમા અને મારુતિ ઘરના હોય એ જ રીતે વ્યવહાર કરતાં તે બંને કુટુંબમાં એવા હળીભળી

ગયા હ્તાં કે રાજેશ અને રીનાએ નિષ્ફિકર બની તેમના હવાલે ‘રોહન’ સોંપ્યો હતો. તાળી

બે હાથે વાગે. રીના બંનેને ખૂબ સારી રીતે સંભાળતી.

જ્યારે ‘ફિઝિકલ થેરપિસ્ટ ‘ આવે ત્યારે રીના ને રૂમમાં રહેવાની પરવાનગી ન હતી. ગમે

તેમ તો એ’મા’ હતી. અમુક વસ્તુઓ તે જોઈ ન શકે તેથી બારણું બંધ કરી તેની સારવાર

થતી. વળી પાછું એક દિવસ નરમ તબિયતને કારણે ‘મગજના’ ઓપરેશનનો પ્લાન થયો.

રોહનને પાછો પંદર દિવસ હોસ્પિટલમાં રાખવો પડ્યો.

આ્જે રોહન ઘરે આવ્યો. ઓપરેશનથી ખાસ બહુ ફરક ન પડયો. રીના રાજી થઈ,

દીકરો ઘરે આવે ત્યાર કયા માતા પિતા રાજી ન થાય? રોજ સવારે ભગવદ સ્મરણ

કરવા જાય ત્યારે આશા રાખે ‘આજે મારો દિકરો જવાબ દેશે પણ નિરાશા સાંપડે.’

કોને ખબર ક્યારે આંખો ખોલશે ? ધિરજ ભરેલી, સદા મુખ પર હાસ્ય રેલાવતી

રીના દિકરાને આવી હાલતમાં જોઈ અંદરથી દુખી થતી પણ કદી દેખાડતી નહી.

તે જાણતી હતી કે રાજેશના કેવા હાલ થશે ! ખરું પૂછો તો બંને એકબીજાની ચિંતા

વધુ કરતા હતા.

એમ કરતાં સાત મહિના થઈ ગયા, ડોક્ટરોની દોડધામ રોજ નવા નવા રિપોર્ટ પણ

કોઈ ઇંધાણ જણાતા નહી. રાજેશ નાની ઉમરમા મહેનત અને સારી દાનતને કારણે

બે પાંદડે થયો હતો. ધંધામાં તકદીરે યારી આપી હતી. અગમ બુદ્ધિ વાણિયાની માફક

પૈસા સારે ઠેકાણે રોક્યા હતા. કૂદકે અને ભુસકે વધતી મોંઘવારીને કારણે સારે ઠેકાણે

રોકેલા પૈસા ઉગી નિકળ્યા હતા.

માનવ કરતાં કુદરત ઘણી સમજદારી પૂર્વક વર્તે છે. જગ્યાઓમાં અને ધંધામાં

પૈસા સારું વળતર બતાવતા. જેથી રોહનની તજવીજમાં કોઈ કમી ન જણાતી.

રીના પણ “એક રૂપિયાના ત્રણ અડધા લાવે તેવી ઘરરખ્ખુ ગૃહિણી પૂરવાર થઈ.’

રોહનને ક્યાં કોઈ ફરક પડતો હતો? તેને ક્યાં ભાન હતું કે તે કઈ પરિસ્થિતિમાંથી

પસાર થઈ રહ્યો છે. કર્મ કરવાનું મનુષ્યના હાથમાં છે. કોઈ પણ કર્મ ફળ આપ્યા

વગર શાંત રહી શકતું નથી. મોટે ભાગે રીના ઘરમાં રહેતી હોવાથી “ગીતા”નો

અભ્યાસ ચાલુ કર્યો હતો. જેના કારણે તેના વિચાર અને આચરણમાં ઘણું પરિવર્તન

જણાતું. રાજેશને પણ રાતના સમયે સમજાવવામાં સફળતા મેળવી રહી હતી. બંને

પતિ પત્ની એક બીજાના પૂરક થઈને આવેલ સમયમાં શક્તિ કેળવી શકતા. બીજી

વ્યક્તિ ઢીલી ન થાય તેનું સહ્રદય પૂર્વક નિરિક્ષણ કરતાં.

દીકરી રીયા ઘણી સમઝુ હતી. રોય જેમ પોતાની મમ્મીની કાળજી કરતો તે પ્રમાણે રાજેશ

સાથે ખભે ખભો મિલાવી તેની પડખે રહેતો.પિતા ગુમાવ્યાની ખોટ પૂરવાનો પ્રયત્ન રહેતો.

રવીવારની સાંજ હતી બધા બાલ્કનીમાં બેઠાં હતાં. રોહન ભલેને બોલે કે ચાલે નહી પણ તેની

હાજરી ખૂબ સુખપ્રદ જણાતી. જાણે સમજતો નહોય ? વાતોનું કેંદ્ર હંમેશા રોહન બની જતો.

તેના મુખ પરથી એવું જણાતું જાણે તે બધું સમજે છે .પ્રત્યાભાવ આપી શાકવા તે અસમર્થ હતો. જ્યારે

હસતો યા કિસ આપવાની ચેષ્ટા કરતો ત્યારે રીના આનંદથી ઝુમી ઉઠતી. પળભર વિસરી જતીકે

રોહન આ બધું સમજવા કે તેનો જવાબ આપવાની ક્ષમતા ધરાવતો નથી.

ડોક્ટરો પણ બધું સમજાવવા અશક્તિમાન હતા. બસ એમ લાગતું કે કળિયુગમાં પ્રભુ કોઈ ચમત્કાર

કરે! ===================





જાગીને જોઉ તો——-૬

19 09 2012

અકસ્માત પછીની કરૂણ કથની
———————
નંબર તો લીધો પણ હવે શું? તરત મુંબઈ ફોન કરી ખબર આપ્યા. કઈ હોસ્પિટલમાં લઈ

જશે તેની જાણ કરીશું કહીને ફોન મૂક્યો.મીના અને મહેશ જે ગોવા લગ્ન પછીની પાંચમી

વર્ષગાંઠ ઉજવવા આાવ્યા હતાં. બંને બાળકોને હોસ્પિટલના ઈમરજન્સી રૂમમાં દાખલ કર્યાં.

તેમની પરિસ્થિતિ જોઈ છોડીને જવાનું દિલ ન થયું. ડૉક્ટરને કહ્યું ‘અમે જવાબદારી લઈશું’.

આવી વ્યક્તિ અજાણ્યા શહેરમાં મળવી દુર્લભ હોય. ખબર નહી એમના દિલમાં રામ વસ્યા.

કહે પૈસાની ચિંતા ન કરતાં બને તેટલી ત્વરાથી યોગ્ય સારવાર આપવાનું જણાવ્યું. આ

બંનેની હાલત જોઈને તેમનું હ્રદય પિગળી ગયું હતું. બન્ને જુવાનિયા સુખી કુટુંબના જણાતા

હતાં. અરે, જે પણ હોય ? માનવતાની દૃષ્ટિએ આવી હાલત જોઈને કોઈ પણ સામાન્ય વ્યક્તિ

આંખ આડા કાન ન કરી શકે.

ગોવાની હોસ્પિટલમાં સ્વાભાવિક છે મુંબઈ જેવી તત્કાલ સારવાર શક્ય ન હોય. પણ જે

ગણો તે રોહનના નસિબ બે આંગળ ટુંકા નિકળ્યા. એક પણ ઓક્સીજનની ટાંકી હોસ્પિટલમાં

હતી નહી. તેમણે બીજી હોસ્પિટલમાંથી મંગાવી. આવતાં આવતં બે કલાક ઉપરનો સમય

નિકળી ગયો.

બેભાન રોનક ચારેક કલાક પછી ભાનમાં અવી. સદમાને કારણે ડૉક્ટરે તેને ઉઠવાની ના

પાડી. રોહન બાજુના રૂમમા છે તેમ કહી તેને સાંત્વના આપી. સવારે મળવા જજે એમ

જણાવી ઉંઘવાની દવા આપી તેને સુવાડી દીધી. રોહન બે કલાક ઓક્સિજન વગર રહ્યો.

જ્યારે આપવામાં આવ્યો ત્યાં સુધીમાં જે ખરાબી થવાની હતી તે થઈ ગઈ હતી. ઓક્સિજનના

અભાવે મગજને ભયંકર નુક્શાન પહોંચ્યું હતું. તે શરૂઆતના તબક્કે સામાન્ય માનવીના સમજની

બહારની વસ્તુ છે.

લગભગ આઠેક કલાક પછી રોહનના પિતા મુંબઈથી ચાર્ટર્ડ વિમાન લઈને આવી પહોંચ્યા..

પેલા અજાણ્યા માનવીનો હ્રદય પૂર્વક આભાર માન્યો. રોહનની હાલત ગંભિર હતી. વધુ

સમય બગાડ્યા વગર બને તેટલી ઝડપથી ટેક્સી એરપોર્ટ તરફ મારી મૂકી. ચાર્ટર્ડ

પ્લેનમાં રોહનને લઈને મુંબઈની “બોમ્બે હોસ્પિટલમાં” દાખલ કર્યો.

રોહનને કશું જ ભાન ન હતું. સ્કૂટર ભિંત સાથે અથડાયું અને’ રોનક કેમ છે? ‘ તેની હાલત

જાણ્યા પછી ક્યારે ભાન ગુમાવ્યું , પેલાં સજ્જન અને સહ્રદયી યુગલે શી મદદ કરી

કશી જ તેને ખબર ન હતી. આઠેક કલાકે જ્યારે મુંબઈ આવી હોસ્પિટલમાં દાખલ થયો

ત્યારે ઘણું મોડું થઈ ગયું હતું. તેના મગજને પારાવાર નુકશાન પહોંચ્યું હતું. મગજને

ઓક્સિજનનો પુરવઠો સમયસર ન મળ્યો તેને કારણે ન ક્લ્પી શકાય તેવું નુકશાન

પહોંચ્યું હતું. નિષ્ણાત ડૉક્ટરોની વાટઘાટ અને વિચારણાને અંતે મગજનું ઓપરેશન

કરવાનું નક્કી થયું. જે ખૂબ નાજૂક હતું પણ તેના વગર કોઈ ઈલાજ પણ ન હતો.

રોહન હોસ્પિટલના પલંગ પર સુતો હતો. પહેલો વર્ગ હતો તેથી સુવિધા ઘણી સુંદર હતી.

મુંબઈ, હોંશિયાર ડૉકટરો માટે જાણિતું શહેર છે. રોહનનો કિસ્સો ઘણો ગંભિર હોવાથી ચારેક

ડૉક્ટરો મસલત કરી રહ્યા હતાં. બધા એક વાત પર સંમત થયા કે બની શકે એટલું જલ્દી

મગજનું ઓપરેશન કરી તેમાં થતું વધારે નુકશાન રોકવું. રોહન કોમામાં હતો! ડોક્ટરોને

ખબર હતી કે આ ગંભિર અકસ્માત માટે માત્ર સ્કૂટરની ઝડપ જવાબદાર નથી ! રોહનને

લોહી નિકળ્યું ન હતું. મગજ અંદર કેટલું હચમચી ગયું છે યા સોજો કેટલો આવ્યો છે કશું

જ કહી શકાય નહી. સ્કૂટરની ઝડપ ‘૩૦ કિ.મિ’. હતી પણ ભિંતની ‘૦’ હતી.જેને કારણે

મગજના નરમ ટિસ્યુ ખોપરીના કઠણ હાડ કાં સાથે ભટકાયા. પરિનામે લોહીની રક્તવાહિનીઓ

ફાટિ અને લોહી મગજના વિસ્તારમાં કોઈ પણ રોકટોક વગર બધી દિશામાં પ્રસરી ગયું. જેવી

રીતે બંધના ટૂટવાથી પાણી સારા નગરમાં ફરી વળે. ખોપરીનાં હાડકાં ખૂબ મજબૂત હોય જેનામાં

સ્થિતિસ્થાપકતા ન હોય . તેથી મગજના નાજૂક ‘ટીસ્યુ’ દબાણને કારણે કામ કરતાં અટકી જાય.

તેને પરિણામે વ્યક્તિ મૃત્યુ પામે યા કોમામાં સરી જાય. અકસ્માત દરમ્યાન પહેલાં તે આગળ

અને પછી પાછળ ફંગોળાયો હતો. રોહનને શરૂઆતના તબક્કામાં ખબર ન પડી પણ પછીતે

કોમામાં સરી ગયો. રાજેશ” રોહનને લઈ ‘ચાર્ટર્ડ પ્લેનમાં ” મુંબઈ આવ્યોઅને બોમ્બે-

હોસ્પિટલમાં દાખલ કર્યો.આઠથી નવ કલાકનો સમય પસાર થઈ ગયો.

રોનક બે દિવસ પછી તેના માતા પિતા સાથે મળવા આવી. સ્કૂટર પરથી પડ્યા પછી

તેને વાગ્યું હતું તેનો દુખાવો નહિવત થઈ ગયો હતો. તેને તો ચિંતા હતી ,રોહનની!

હોસ્પિટલમાં તો માણસોનો મેળો ભરાયો હતો.જેને ખબર પડી તે બધા ખબર કાઢવા

આવતા.સારું હતું કે ‘બોમ્બે હોસ્પિટલ’માં સાંજના ૪થી ૭, લોકો આવી શકે. રોહનના

માતા પિતા ખાસ કોઈને મળતા નહી. બેંગ્લોરથી રોહનના દાદા અને દાદી સમાચાર સભળી

વિમાનમાં આવી પહોંચ્યા હતાં.

હાલત ખૂબ ગંભીર હતી. રોહન જીવન અને મૃત્યુની વચ્ચે ઝોલાં ખાઈ રહ્યો હતો. રાજેશ

અને રીનાએ કમર કસી. પાણીની જેમ પૈસા વહાવવાની તૈયારી બતાવી. દીકરા માટે

માવતર જાન આપવા પણ તૈયાર હોય. ઓપરેશન થયું. લગભગ દસ કલાક ચાલ્યું.

કાંઈજ ખબર પડતી ન હતી કારણ ખબર હતી, રોહનને ગોવામાં ઓક્સિજન ખૂબ મોડો

મળવાથી તેના મગજને અનહદ નુકશાન થયું હતું. રીના અને રાજેશ સાનભાન ગુમાવી

બેઠાં હતાં. સારું હતું કે રીયા અને રોય ખડે પગે મમ્મી તથા પપ્પાનો ખ્યાલ રાખતાં અને

ડોક્ટરો સાથે બધે પપ્પાની સાથે રહેતાં. રીનાએ કેટલી માનતા રાખી.નાના,નાની, દાદા,

દાદી સહુ અવાચક થઈ ગયા હતા. દાદીના કહેવાથી મૃત્યુંજયના પાઠ કરાવ્યા. ઘરના સર્વે

સિદ્ધિવિેનાયક ૧૧ વખત ઉઘાડે પગે ચાલીને દર્શન કરી આવ્યા. શું કરીએ તો રોહન પાછો

ભાનમાં આવે અને હસતો ખેલતો થાય બસ એજ તમન્ના હતી. શ્રીનાથજીના મંદિરમાં રાજભોગ

કરાવી પ્રસાદ ગરીબ બાળકોને પેટ ભરી ખવડાવી તેમની આંતરડી ઠારી.

રાજેશ અને રીના સાવ ડઘાઈ ગયા હતાં. એવી ઉલઝન વાળો કિસ્સો હતો જેમાં કાંઈજ

સમજ ન પડે. રોય નો એક દોસ્ત અમેરિકામાં ‘ન્યુરોલોજીસ્ટ” હતો. તેને બધી

પરિસ્તિતિથી વાકેફ કર્યો. ડોકટરો સાથે તેને સીધો સંપર્કમાં રાખ્યો હતો જેથી થોડી

રાહત લાગી . ડૂબતો માણસ તરણું ઝાલે’ ઉક્તિ પ્રમાણે દોરા, ધાગા વિ.બધા

પ્રયત્નો રીના આદરી રહી હતી.

ડૉક્ટર અને નર્સ જ્યારે પણ ખબર આપે ત્યારે તેમની દાક્તરી ભાષા સમજવામાં તકલિફ

પડતી. તેમની સાથેને વાતચીતથી સંતોષ થવાને બદલે વધારે ચિંતા થતી !

એમ. આર. આઈ કરાવ્યું. સી.ટી સ્કેન કર્યું. ત્રણ મોટાં ઓપરેશન થયાં. કોઈ ફરક

જણાયો નહી. રીલીફ વાલ્વ પણ મૂકી જોયો જેથી મગજ પર આવેલું દબાણ કાબૂમાં આવે.

જુવાન જોધ ‘રોહન’ ખાટલે પડ્યો હતો. કોઈ પણ દિશાએથી આશાનું કિરણ દૃષ્ટિ ગોચર

થતું ન હતું. ઓપરેશન કર્યા પછી શું એ પ્રશ્ન ગહન હતો ?

રોહનના મગજને કેટલું નુકશાન પહોંચ્યું છે તે જાણવા ડૉક્ટરોએ આકાશ પાતાળ એક કર્યા.

પરિસ્થિતિ વણસતી ન હતી એ શુભ સમાચાર હતા. કોઈ પણ ભોગે રોહન ‘જીવિત’ હતો

એનાથી વધારે ખુશીના સમાચાર શું હોઈ શકે ! સુંદર દેખરેખ અને વહાલસોયા વાતાવરણમાં

બે મહિના નિકળી ગયા. ડૉક્ટરોએ જણાવ્યું આ હાલ કેટલો વખત રહેશે તેને માટે કશું જ કહી

શકાય તેમ નથી.

ઉપાય ખૂબ લાંબો અને તેનું પરિણામ આવતાં ધિરજ ધરવી આવશ્યક હતી.રાજેશ અને

રીનાએ ડૉક્ટર સાથે વાત કરી. ગયા અઠવાડિયે રોયનો મિત્ર અમેરિકાથી આવ્યો હતો.

તેનો અભિપ્રાય પણ એવો હતો કે ‘રોહનને’ ઘરે લઈ જવો અને જરૂર પડ્યે ડૉક્ટર

આવી તેને તપાસે. જે સારવાર હોસ્પિટલમાં થઈ રહી છે તે ઘરે આપવી મુશ્કેલ ન હતી.

હોસ્પિટલના ૨૪ કલાકના નર્સ તથા વૉર્ડ- બોય ઘરે કામ કરવા તૈયાર હતા.

રોહનને કશી જ જાણ ન હતી. તે ક્યાં છે થી માંડી શું ચાલી રહ્યું છે .કોઈ પણ વાતાવરણની

અસર યા ગંધ સરખી તેને ન હતી. તે તો ખાટલે બેભાનપણે સૂતો હતો. શું ખબર કઈ

દુનિયામાં વિહરતો હશે. બે મહિના સુધી ખાટલે હોસ્પિટલમાં હતો. સારામાં સારી દેખરેખ

અને મોંઘાદાટ ડોક્ટરોની અવરજવર કાંઈ ફરક પડ્યો નહી. અંતે નિર્ણય લીધો કે ઘરમાં

તેની બધી સગવડ સચવાય તે પ્રમાણેની સારવારની વ્યવસ્થા કરવી. રોહનના કમરાની

સિકલ ફરી ગઈ. જેનાથી રીના પોતાના દીકરાની સરસ દેખભાળ કરી શકે.

રોજના હોસ્પિટલના ચક્કર બંધ થાય. રોહનને મનગમતાં ફળોનાં રસ, સૂપ , વિ.

બનાવી તેને ખુશ રાખી શકે. રોહનને તો કશી જ ખબર નહતી.

આજે રોહન ઘરે આવ્યો . રીયા , રાજેશ અને રીના ખુશ હતા. ગોવા જવા માટે નિકળ્યા

પછી આજે દીકરો ઘરે પાછો આવ્યો હતો——–

રોહનના અકસ્માત પછી તેની દુનિયામાં ખાસ ફરક પડ્યો ન હતો. અનજાણ રોહન કશું જ

સમજી શકવાની હાલતમાં ન હતો. રીના અને રાજેશની દુનિયામાં ભયંકર ભૂચાલ આવ્યો

કળ ક્યારે વળશે તેની જાણ માત્ર ઉપરવાળાને ખબર હતી.રીયા અને રોય સમજી ન શકતા

કે શું આ ખરેખર હકિકત છે. નાના અને નાની, દાદા અને દાદી સ્તબ્ધ બનીને સત્ય

સ્વિકારવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યા હતાં.સહુની વાચા હરાઈ ગઈ હતી. આંખોનું નૂર ઉડી ગયું હતું.

સત્ય આંખ સામે નગ્ન દશામાં તાંડવ ખેલી રહ્યું હતું. નિરાધાર દશામાં ડૉક્ટરોને સહારે જીવી

રહ્યા હતા.કશું જ કરી શકવાની અસમર્થતા હૈયુ કોરી ખાતું હતું. લાચારીનું સામ્રાજ્ય ફેલાયેલું

જોઈ અંતર વલોવાતુ હતું. બસ હવે ધિરજ ધરવાની અને પ્રાર્થના કરવાની!