જાગીને જોંઉ તો ૩— (ધારાવાહિક)

29 08 2012

 

એંન્જીનયરીંગના છેલ્લાં વર્ષમાં રોહન—રોનક

========================

મુંબઈ આવી પહોંચ્યા અને હવે રોહન તડામાર તૈયારીમાં પડી ગયો. અમેરિકામાં એડમિશન પણ મળીગયું હતું. સારા ટકા લાવીને ગૌરવભેર આગળ ભણવા જવાના સ્વપના સાકાર કરવા હતા. રોજ સવારે વહેલો નિકળતો. મમ્મી તેની દરરોજ ખાવાની વસ્તુઓનું ધ્યાન રાખતી.

રોહન, ‘મમ્મી બહુ ભારે ખાવાનું નહી આપતી. બને ત્યાં સુધી હલકું અને ફળનો ડબ્બો ભૂલતી નહી.’ છેલ્લું વર્ષ હતું. રાત દિવસ જોયા વગર રોહન બસ વાર્ષિક પરીક્ષાની

તડામાર તૈયારીમાં ગુંથાયો હતો.

રોહન અને રોનક મિત્ર તો હતાં જ પણ બંને ઘણું ખરું પુસ્તકાલયમાં સાથે વાંચતા. હવે તો ઘરેપણ વાત કરી લીધી હતી તેથી ભળવામાં તકલિફ થોડી હતી.. જો કે કોલેજમાં બંનેની ચર્ચા ખુલ્લે આમ થતી તેમાં બેમાંથી એકેયને વાંધો હતો નહી. પરીક્ષાની તૈયારી માં પડેલાં રોનક અને રોહને ‘પ્યાર’ને ટુંક સમય માટે ારાપાડ્યો હતો. કિંતુ સંગની મઝા માણતા ખૂબ ધ્યાન દઈને સારા ગુણાંક આવે તેનો ખ્યાલ નજર સમક્ષ રાખતાં.

રોનક કહેતી, ‘રોહન તું બે વર્ષ માટે જશે તો મારા તો બૂરા હાલ થવાના.’

રોહન,’ અરે યાર હવે તો ફોનની સગવડ છે. કમપ્યુટર, સ્કાઈપ તને એકલું નહી લાગે. બે વર્ષ તો ચપટી વગાડતાંમા નિકળી જશે.’ એ બધી વાત પછી હમણાં વાંચવામા

ખલેલ શામાટે પડાવે છે. તારે તો સારું છે ‘એન્જીનિયર’ થઈને પપ્પાની ફેક્ટરીમાં બેસવાનું છે. મારે માસ્ટર્સ અને બને તો એમ.બી.એ.પણ કરવું છે. યાદ છે ને ‘ ભણતર હશે તો ભવિષ્ય’ ઉજ્જવળ બનશે.પરિક્ષાના દિવસોમાં બીજી આડી અવળી વાત બંધ. ચોટલી બાંધીને બંને જણા મચી પડ્યાં હતા.

પહેલાં પંદર દિવસ “પ્રેક્ટિકલ”ની પરિક્ષા હતી તેથી હળવાશ અનુભવી. બંનેનું પરિક્ષાનું કેંદ્ર એક હતું પણ વર્ગ અલગ અલગ હતાં. એક બીજાના દર્શન પણ દુર્લભ હતાં. ખેર, બંને જણા જાણતા હતાં કે અત્યારે જીવનમાં શાની અગત્યતા છે. “પ્રેક્ટિકલ’ સારા ગયા હવે ખરી કસોટી થવાની હતી. પ્રેક્ટિકલની પરિક્ષા પછી પાંચેક દિવસ વચમાં મળ્યા હતા. દર બે દિવસે એક ‘થિયરીનું’ પેપર હતું. તૈયારી સારી કરી હતી તેથી વીસ દિવસમાં પરિક્ષા પૂરી થઈ પણ બેમાંથી એકેયના મુખ ઉપર થાક વરતાતો ન હતો.

હાશ, પરિક્ષા આખરે પૂરી થઈ. જાણે માથા પરથી મોટી શીલા ખસી ગઈ. સહુના મુખ પર આનંદની રેખા અંકિત થઈ હતી. મિત્ર મંડળ બધું પહોંચ્યું ‘લાબેલા’માં જમવા. ચર્ચગેટ પર આવેલી એ નાની મજાની ‘રેસ્ટોરાં’ જુવાનિયાઓની મનગમતી. એક જમાનો હતો રાજકપુર અને નરગિસ લાબેલા પર રોજ મળતા. એ તો ભૂતકાળની વાત્છે. આજે પણ યુવાનો ત્યાં મઝા માણતા જોવા મળે.

પરિક્ષા થઈ ગઈ હતી હવે બસ નિષ્ફિકર થઈને આનંદ લુંટવાનો. બિયર વગર પાર્ટી કેવી રીતે જામે. આજે કોઈની રોકટોક ન હતી. કોઈ કરે તો સાંભળવાના મિજાજ્માં

પણ ક્યાં હતાં ? બસ મઝા માણવી હતી. આનંદથી મિત્ર મંડળ સાંજ પસાર કરવાના હત . મહેનત કરી હતી એટલે પાસ તો થવાના હતા. ચિંતા હોય તો એક જ કે કેટલા ટકા આવશે. આજે, અત્યારે તો એ પ્રશ્ન પણ કોઈ મહત્વ ધરાવતો ન હતો. બસ પરિક્ષાનો બોજ ઉતર્યો હતો.આનંદો ભાઈ આનંદો.

સહુએ ‘લાબેલા’નું ભોજન પેટ ભરીને આરોગ્યું. બહાર નિકળીને ‘ કે રૂસ્તમની ‘ ‘આઈસક્રિમ સેન્ડવીચ’ ઝાપટી અને ઉપડ્યા બધા ‘ઈરોસ’માં અંગ્રેજી સિનેમા જોવા.

‘જ્યોર્જ ક્લુનીનું’ ‘ડીસેનડન્ટસ’ નવું જ આવ્યું હતું.

મિત્રોથી છૂટા પડી આરામથી રોહન અને રોનક વાતેવળગ્યા. રાત વિતતી હતી. બેમાંથી એકેયને ઘરે જવાની ઉતાવળ લાગતી ન હતી. પરીક્ષા પૂરીથઈ હતી. રોહનતો વળી

અમેરિકા જવાનો હતો. રોનકને એ વિચારથી જરા નિરંપડતી. કિંતુ જેને કારણે ભવિષ્ય ઉજળું બનવાની શક્યતા હોય તે વિચાર ગમે કે ન ગમે પ્રેમથી ગમાડતી. રોનકને થતું આ

સાંજ થંભી જાય તો કેવું સારું ! રોહન સાથેની સુહાની પળો માણવાની તેને ખૂબ મઝા આવી.રોહન બોલ્યો,’ કેમ મહારાણી આજે ઘરે નથી જવું?’

રોનકં, શું ઘરે જવું જરૂરી છે?’ બંને જણા ખડખડાટ હસી પડ્યા.

રોનક, અરે યાર ઉતાવળ શું છે. ચાલને થોડી વાર મરીન ડ્રાઈવની પાળ પર બેસી ચાંદ અને દરિયો નિહાળીએ. આજે મને બસ તારી સાથે શાંતિથી બેસવું છે. મૌન નું સંગિત

સાંભળવું છે. એકબીજાના પ્યારની ઉષ્મા માણવી છે. ખબર છેને હવે કોઈ પરિક્ષાનું ભૂત સવાર નથી ! મિત્રો પણ જતા રહ્યા. બસ, હું અને તું. આ દ્રિયાની પાળ અને ઉપર નિલ

ગગનમાં ચાંદ.’

રોહન, કેમ તારા મમ્મી અને પપ્પા ચિંતા નહી કરે ? રોહનને પોતાના મમ્મી અને પપ્પાની જરા પણ ફિકર ન હતી. રોહનની વાત અલગ હતી. સુંદર, જુવાન છોકરી અડધી રાત

સુધી ઘર બહાર સહજ છે મમ્મીનને પાપા ચિંતા કરે ! રીયા રાતે મોડી આવતી ત્યારે રીના અને રાજેશ બંને બાલ્કનીમાં આંટા મારતા હતા એ રોહન કેવી રીતે ભૂલી શકે .

રોનક, ના મેં તેમને પહેલેથી ચેતવ્યા હતાં કે હું સાંજના રોહન સાથે હોઈશ. મોડું થશે. રોહન મને ઘરે મૂકી જશે. બોલ હવે છે તારી પાસે જવાબ ?

રોહન કાંઈ પણ બોલ્યા વગર રોનકને ખુશ કરવા તૈયાર થઈ ગયો.

રોનકને આજે સંતોષ જ થતો ન હતો.

અંતે હારીને રોહને તેને મનાવી . ઘરે મૂકવા ગયો. ગૌતમભાઈ જાણતા હતાં રોહનને ઘરે પહોંચતા બીજો દોઢ કલાક થશે. તેમણે ગાડીના ડ્રાઈવરને રોકી રાખ્યો હતોઘરે આવી એટલે કહે રોહન બેટા ડ્રાઈવર છે. તને ઘરે ઉતારી જશે.

રોનક પપ્પાની સમજ પર વારી ગઈ.

રોહનના ગયા પછી પપ્પાને વળગી તેમનો આભાર માન્યો. ગૌતમભાઈ દીકરીને ખુશ જોઈ મલકાયા.

ગાડીમાં આવ્યો છતાં પણ રોહનને ઘરે પહોંચતા રાતના બે વાગ્યા. રોનકને ઘરે ઉતારીને જ્યારે રોહન આવ્યો ત્યારે મમ્મી જાગતી હતી. મમ્મા, ‘તું હજુ સુધી જાગે છે? મારી પાસે ઘરની ચાવી હતી.’ રોહન બોલ્યો.

‘હા, બેટા તારી રાહ જોતી હતી. મને ખબર છે આજે છેલ્લી પરિક્ષા પછી તમે બધા બહાર ખાઈ સિનેમા જોઈને જ ઘરે આવશો. ખેર હવેતું સૂઈ જા. સવારે નિરાંતે ઉઠજે ‘ .હું પણ સુવા જઈશ.

રોહન ગાડીમાં આવ્યો તે જોતાં સમજી ગઈકે રોનકને ઘરે ઉતારીને આવ્યો હશે. અને રોનકના પિતાએ રાતના મોડું થવાથી રોહનને માટે ગાડી મોકલાવી. રીના મનમાં મલકાઈ.

રોહને માતાને પ્યારથી બાથમાં લઈ પોતાના રૂમ તરફ ચાલ્યો અને સૂવા ગયો.





જાગીને જોઉ તો—–૫ ધારાવાહિક દાદા,દાદી સંગે દિવાળીની ઉજવણી

17 08 2012

    દાદા દાદી સંગે દિવાળીની  ઉજવણી——૨

અમેરિકા જતાં પહેલાં સાથે રહેવાનો લહાવો લેવો  હતો.——

રોહન દાદા અને દાદીનો ખૂબ વહાલો હતો. બહેન પરણી ગઈ પછી ઘરમાં તે એકલો પણ

હતો. દાદી નાનપણમાં રોહનને સુંદર, શૌર્યતા અને સારા સંસ્કાર મળે તેવી વાતો કરતી.

દાનવીર કર્ણ, સ્વામી વિવેકાનંદ, રામ, કૃષ્ણ અને ગાંધીજી મુખ્ય રહેતાં . શ્રવણની વાત

સાંભળતા રોહન થાકતો નહી. શિવાજીની શૂરતાની વાતો સાંભળી રોહન ઉશ્કેરાતો અને

રાણા પ્રતાપની આન, બાન અને શાન તેને ખૂબ ગમતી. ચાણક્યની ‘ચાણક’ બુધ્ધિનો તે

દિવાનો હતો. દાદા હંમેશા જીવન વિશે જણાવતાં. પ્રેમનું સિંચન કરતાં અને કુટુંબની

ભાવનાના પાઠ ભણાવતા. દાદા ગણિતમાં સુવર્ણ ચંદ્રક વિજેતા હતા તેથી રોહનને ગણિત

અને વિજ્ઞાનના વિષયો પર ખુબ ભાર  આપવાનું કહેતાં.

દાદા અને દાદીની જેમ નાના અને નાનીએ પણ તેના જીવનમાં મહત્વનો ભાગ ભજવ્યો.

નાના વકિલ હોવાને નાતે જીવનમાં અને કોર્ટમાં બનતી ઘટનાઓના વર્ણન કરી તેને પેટ

પકડી હસાવતા. તેઓ મુંબઈમા હતા તેથી અવારનવાર મળવાનું થતું.

બધી તૈયારી થઈ ગઈ હતી. બેંગ્લોરમાં દિવાળીની મજા માણવા  સહુ નિકળ્યા. રોહન

બેંગ્લોરથી જાણીતો હતો. અવાર નવાર ત્યાં આવવાનું થતું. આ વખાતે દિવાળીની સાથે

સાથે દાદા દાદીને ખુશ ખબર પણ આપવાના હતાં. આનંદ બેવડાયો હતો.  સમગ્ર

કુટુંબ સાથે દિવાળીનો લહાવો માણવા સહુ ઉત્સુક હતા. ટ્રેઇન બેંગ્લોર જવા રવાના થઈ.

બેંગ્લોરમાં દાદા અને દાદીનો હરખ સમાતો ન હતો. સહકુટુંબ દિવાળી મનાવવાની હોય

આનંદની અનુભૂતિ થાય એ સ્વાભાવિક છે. ઘરમાં રાજેશ પછી રોહનનું આગમન ૩૫

વર્ષે થયું હતું. રીયા દીકરી તરિકે ખૂબ લાલન પાલન પામી હવે તે સાસરિયું શોભાવે છે.

રોહન સહુનો ખૂબ લાડલો. એંન્જીનિરીંગની પદવી લઈ અમેરિકા વધુ અભ્યાસ માટે જવાનો

હતો. દાદીએ આખું ઘર સાફ  કરાવ્યું. રીનાને સાથિયા કરવા ગમે તેથી રંગોળીનો ડબ્બો

તૈયાર કરાવ્યો. રોહનને ભાવતા નાસ્તા બનાવડાવ્યા. દાદા, રજેશના પિતા હરખાતા પણ

તેમનું ગાંભિર્ય  જુદી રીતે પ્રદર્શિત થયું. રોહન અમેરિકા જવાનો હતો તેથી સુવાક્યો નજર

સમક્ષ રહે તે સુંદર મોતીના દાણા જેવા અક્ષરે લખી તેને ફ્રેમમા મઢાવ્યા.  રાજેશને માટે

અવનવું તૈયાર કર્યું.

પોતાની માલ મિલકત, ક્યાં પૈસા રોક્યા છે ,વિમાના કાગળો બધું એક મોટા પરબિડિયામાં

ભરી તૈયાર કર્યું હતું. ખબર્હતી આથી રાજેશ નારાજ થશે પણ એક દિવસ આ દિવસનો સામનો

કરવો પડશે તે સત્યથી પરિચિત થવામાં જ ડહાપણ સમાયેલું છે. તેની અવગણના ન કરી શકાય.

ચેતતા નર સદા સુખી. વ્યવસ્થિત માણસોના કામમાં કહેવા પણું ન હોય.   આમ દિવાળીની મોજ

માણવાની તૈયારી દરેક જણે પોતાની રીતે કરી હતી. આજે ટ્રેઈન બેંગ્લોર પહોંચી.

તહેવાર હોય પછી પુછવું જ શું ? હજુ  અઠવાડિયાની વાર હતી. મનમાં ઘણા તરંગ અને

તુક્કા ઉદભવતા હતાં.  જો કે દિવાળી જરા જુદી રીતે ઉજવવાનો વિચાર રોહનને

આવ્યો હતો તે સહુએ પ્રેમે વધાવી લીધો. પાંચ દિવસ જુદી જુદી મિઠાઈ બનાવી. ઘરમાં

સહુએ પ્રસાદની જેમ આરોગી. બધી મિઠાઈ આસપાસના બાળકો કે જેમના નસિબમાં તે

લભ્ય ન હતી તેઓને પ્રેમથી ખવડાવી. ફટાકડા અપાવી તેમને ફોડતા જોવાનો લહાવો

લીધો. દરેક બાળકોને શાળામાં વપરાય તેવી યોગ્ય વસ્તુઓ અપાવી. રમકડાંની ખુલ્લે

હાથે લહાણી કરી. લગભગ ૫૦ બાળકોના મુખપર અને અંતરમા દિવાળીના દિવડાનો

પ્રકાશ રેલાવવામાં સફળતા મળી. બેસતા વર્ષના શુભ દિવસે પૂ. દાદા, દાદી, મમ્મી અને

પપ્પાના આશિર્વાદ રોહનને સાંપડ્યા. દાદીની બનાવેલી બાસુંદીની મોજ સહુએ સાથે

બેસીને માણી. હવે બે વર્ષ  આવો લહાવો સાંપડવાનો  ન હતો.

બેંગ્લોરમાં ભિન્ન રીતે દિવાળી ઉજવવાનો યશ રોહનને શીરે હતો. તેની કોલેજની મિત્ર

રોનકના પિતાશ્રી દિવાળીના દિવસોમાં કંપનીનામાં કામ કરતા કારિગરો, મેનેજરો

બધાનાં બાળકોને છૂટે હાથે ગમતી વસ્તુઓની લહાણી કરતાં. રોનક તેમની સાથે જ

હોય. ગયા વર્ષની દિવાળીની વાતો કરીને તેણે રોહનને આંખે દેખ્યો અહેવાલ પૂરો

પાડ્યો હતો. રોનક માતા પિતાની લાડલી સુપુત્રી. પિતા તેનો પડ્યો બોલ ઝીલતા.

બે ભાઈઓ મોટા હતાં તેથી રોનક સહુની આંખનો તારો હતી. પિતા લાડમાં કહેતાં

“મારી રોનક તો લાખોંમા એક છે.” માતાએ સંસ્કાર પણ સારા સિંચ્યા હતાં. રોનક,

રોહનની આંખમાં  વસી હતી. હજુ ભણવાનું બાકી હતું, રોહનને અમેરિકા જવું હતું.

મિત્રતા પ્રેમનું પહેલું પગથિયું ચડીચૂક્યું હતું. ઉંમરમાં બંને નાના પણ હતા. તેથી

ભણવા સાથે સંગનો રંગ માણતા.

રોહનના મગજમાં રોપેયેલાં બીજનું આ પરિણામ  હતું. બેંગ્લોરમાં રોહન હરપળ

મનોમન રોનકનો આભાર માનતો રહ્યો. તેના માતા પિતાને આ વાતનું આશ્ચર્ય હતું.

રોહનના પ્રસ્તાવને દાદાએ પણ ઉમળકા પૂર્વક આવકાર્યો હતો. દર વર્ષ કરતાં બમણાં.

ફટાકડા લાવી બધા બાળકોને ખૂબ ખુશ કર્યા. કોઈએ રોહનને એક પણ પ્રશ્ન ન કર્યો.

પણ જો રોહન વાત કરે તોજ જાણવાનો નિર્ધાર કર્યો. દિવાળી આનંદ મંગલથી પૂરી

થઈ. આ છેલ્લી રાત હતી. બીજે દિવસે વહેલી સવારના ટ્રેઈનમાં મુંબઈ જવા  રવાના

થવાનું હતું. રાતના બધા જમ્યા પછી બેઠાં હતાં.

રોહન’,મમ્મી પપ્પા આ વખતની દિવાળીની મઝા મને આખી જીંદગી યાદ રહી જશે.’

મમ્મી, ‘હા ,બેટા આવો આનંદ તો દિવાળીમાં ક્યારેય માણ્યો નથી.’

પપ્પા,’ તું એકવાર  અમેરિકા જઈ આવ , પછી આપણે દર વર્ષે આવી રીતે, અરે

આનાથી પણ સુંદર દિવાળી ઉજવીશું. નિર્દોષ બાળકોના મુખ પર રેલાતા આનંદની

ઉજાણી માણીશું.’

વાત નિકળી હતી તેથી મમ્મીથી ન રહેવાયું. તેને રોહનના મુખેથી સાંભળવું હતું આવો

સુંદર વિચાર  તેને કેવી રીતે  આવ્યો હતો. પ્રેરણાનો સ્તોત્ર કઈ દિશાએથી આવ્યો હતો?

મમ્મી,’ હેં રોહન બેટા આ વખતની તારી દિવાળી ઉજવવાની રીત રસમ મને ખૂબ ગમી’.

રોહન, મમ્મીનો સંકેત ન સમજે એવો નાદાન ન હતો. બોલી ઉઠ્યો ,’ મમ્મા તું જાણે છે આ

વિચાર મને કેવી રીતે આવ્યો!

મમ્મી,’ મને શું ખબર, રાજા તું કહે તો ખબર પડે! જો તને વાંધો ન હોય તો. અમે સહુ તે

જાણવા ઉત્સુક છીએ.

રોહન, ‘મમ્મી મારી સાથે  કોલેજમાં રોનક ભણે છે. અમે બંને સારા મિત્ર છીએ.;

રોહન આગળ બોલે તે પહેલાં મમ્મીએ પપ્પા સામે જોઈને આંખથી વાત કરી લીધી.

રોહન,’ હાં તો દર દિવાળીએ તેના પપ્પા ફેક્ટરીના કામદાર અને સઘળાં મેનેજરો,

ડ્રાઈવરો, પટાવાળા, ટપાલી, ટુંકમા સહુને ખૂબ ખુશ કરે છે. તેઓ આજે જે કાંઈ પણ

છે તે આ સહુના સહકાર અને મહેનતથી એવું માને છે. તેમને મન કાર્ય કરતાં માણસો

ખુશ તો કામ ઘણું સુંદર કરે. તેમની આડભીડમાં ખડેપગે ઉભા રહે છે. જો તેઓ તરક્કી

પામશે તો  ઉદ્યોગ ખિલશે એ તેમનો જીવન મંત્ર છે. રોનકના બે ભાઈ પણ ખૂબ દિલદાર

છે. બોલ મા, આવી સુંદર મિત્ર હોય તો મને આવો વિચાર આવે કે નહી?’

દિવાળીનું શુભ પર્વ સમગ્ર કુટુંબ સાથે માણવાનો લહાવો દરેકે લીધો.

આ વર્ષની દિવાળી અનેરી હતી. જેમાં સહુને ભાગે આનંદની અનુભૂતિ

સરખે ભાગે આવી.  આ દિવાળી જેમાં બીજા કરતાં ખુદને આનંદ વધારે

મળશે એવી તો કલ્પના પણ નહોતી કરી ! રોહન આ બધો જશ રોનકને

ખુલ્લે દિલે આપી રહ્યો.  મેળવવા કરતાં આપવામાં જે સુહાનો આનંદ

છુપાયો છે તેનો અહેસાસ અણુ અણુમાં પ્રસર્યો.

મમ્મી પપ્પા, દાદા અને દાદી  રોહનને ગૌરવભેર નિહાળી હરખાઈ ઉઠ્યા. લાટસાહેબે

બહેનપણી શોધી છે તે આજે વાતવાતમાં કહેવાઈ ગયું. આ બહાને રોહનને પણ દિલમાં

શાંતિ થઈ કે બધાને વાતની ખબર પડી.

એવી સરસ રીતે ‘રોનક’ની વાત રજુ થઈ જેથી તેના વીશે બધાને જાણવા મળ્યું. રોહન

ઘણાં વખતથી વિચારતો હતો આ વાત ઘરમાં કેવી રીતે રજુ કરવી. તક મળી તે તેણે ઝડપી

લીધી. મનમાં ખુશ પણ થયો. હવે જો કદાચ રોનક કોઈવાર તેની સાથે ઘરે આવે તો બંદા

બેફિકર હતાં.

દાદા, દાદી , મમ્મી અને પપ્પા બધાની સમક્ષ દિલની વાત કહેવાઈ ગઈ કે કહી એ મહત્વનું

નથી . સહુને ખુશીની વાત જણાવી રોહન આનંદવિભોર થઈ ગયો. આજ સુધી એવી કોઇ વાત

ન હતી કે રોહને માતા ,પિતાને ન કરી હોય. જો કે રીયા આ વાત ઘણા વખતથી જાણતી હતી.

રોહને, સાફ શબ્દોમાં જણાવ્યું હતું ‘જ્યાં સુધી હું આ વાત ન કરું ત્યાં સુધી  તું મમ્મી, પાપા કે

જીજાજીને કરતી નહી. જીજુ તો જાણતા હતાં . રીયા , રોયથી આ વાત કેવી રીતે છુપાવી

શકે? ખેર, હવે આ બાબત જગજાહેર થઈ ગઈ.’

.

મુંબઈ આવી પહોંચ્યા અને હવે રોહન તડામાર તૈયારીમાં પડી ગયો. અમેરિકામાં

એડમિશન પણ મળીગયું હતું. સારા ટકા લાવીને ગૌરવભેર આગળ ભણવા જવાના

સ્વપના સાકાર કરવા હતા. રોજ સવારેવહેલો નિકળતો. મમ્મી તેની દરરોજ ખાવાની

વસ્તુઓનું ધ્યાન રાખતી.

રોહન, ‘મમ્મી બહુ ભારે ખાવાનું નહી આપતી. બને ત્યાં સુધી  હલકું અને ફળનો ડબ્બો

ભૂલતી નહી.’ છેલ્લું વર્ષ હતું. રાત દિવસ જોયા વગર રોહન બસ વાર્ષિક પરીક્ષાની

તડામાર તૈયારીમાં ગુંથાયો હતો.





મોહમયી નગરીમાં વસતો રોહન ૧—–૪ (ધારાવાહિક)

6 08 2012

જ્યારે એંન્જીનયરિંગમાં વાશીની કોલેજમાં જવાનું થયું તેથી તે ખૂબ આનંદ થયો. કોઈને કોઈ

બહાનું કાઢી દીદીના ઘરે પહોંચી જતો. જીજુને પણ ગમતું. રીયાના સુંદર  વર્તન અને પ્રેમાળ

સ્વભાવને કારણે જીજુના મમ્મીનો પણ તે લાડકો થઈ ગયો હતો. તેમને કોઈ વાર થતું નાની

દીકરી હોત તો રોહન સાથે પરણાવત ! રાજેશ ઘણીવાર રીનાને વહાલમાં કહેતો, જોજે  રોહન

ભણીને તૈયાર થઈ જાય પછી હું તને આખી દુનિયા ફેરવીશ. લગ્ન પછી બે વર્ષમાં રીયા અને

બીજે વર્ષે રોહન આપણે જુવાનીની મઝા બાળકોના ઉછેરમાં માણી. ધંધામાં નીતિ સારી હોવાને

કારણે કિસ્મતે યારી આપી. બસ, રાહ જોંઉં છું ક્યારે રોહન ‘એંજીનિયર થઈ અમેરિકા જઈ આગળ

ભણીને આવે એટલે આપણે બંને શાંતિથી દેશ વિદેશ ઘુમીશું’ આ વાત સાંભળીને રીનાને શેર લોહી

ચડતું.

રાજેશ અને રીના બસ શાંતિથી રોહન ભણવાનું પુરું કરે તેની રાહ જોતા હતા.રોહનને માસ્ટર્સ

કરવા અમેરિકા જવું હતું. રાજેશ તેની કોઈ પણ વાત ટાળતો નહી.રીના પણ રાજેશને ધંધામાં

સહાયરૂપ થવા દરરોજ  એક વાગે નિકળતી. રાજેશને ધંધાનાં કામમાં મદદ રૂપ બનતી. પોતે

પણ ‘એકાઉન્ટીંગ’ સાથે બી.કોમ. ભણેલી હતી. બાળકો નાના હતાં ત્યારે પરવરિશમાં ગુંથાઈ

હતી. હવે, તેની પાસે પૂરતો સમય હતો. જેનો સુંદર ઉપયોગ કરી રહી હતી. એ બહાને પતિની

સાથે સમય પણ ગાળતી અને ધંધા  પર તથા  માણસો  પર   નજર રાખતી

સાંજના બંને પતિ પત્ની  કામ પરથી ગાડીમાં ઘરે પાછા વળતાં. રોહન પણ એ જ

સમયે કોલેજથી આવતો. ત્રણેય સાથે રાતનું વાળું કરતા. રીના હંમેશા રોહનને

પૂછી રાખતી રાતના શું જમવું છે. જો તે બહાર દોસ્તારો સાથે જવાનો હોય

તો રાજેશની મન પસંદ વાનગી બનાવતી.

રાજેશની પસંદ એક રીના જાણે અને બીજા તેના મમ્મી. રાજેશના ધંધાપાણી

મુંબઈમાં હતા. વર્ષમાં એક્વાર તેઓ બેંગ્લોરથી આવતા અને બાળકો સાથે

રહી પાછા બેંગ્લોર જતા. બેંગ્લોરના હવાપાણી તેમને અનૂકુળ હતા. મુંબઈ

ગમતું નહી તેથી ત્યાંજ રહેવાનું ઉચિત માન્યું હતું. બેંગ્લોર એક જમાનામાં

‘ગાર્ડન સીટી’ કહેવાતું .જે હવે ત્યાંના રહેવાસીઓ તેને ‘ગાર્બેજ સીટી’ કહેતાં.

‘કમપ્યુટરની બોલબાલાના’ જમાનામાં બેંગ્લોર એકાએક ગીચ વસ્તીવાળું

અને ભયંકર વાહન વ્યવહારના સંકજામાં સપડાઈ ગયું હતું.

‘મમ્મી, આ જો મને અમેરિકાની કોલેજમાં એડમિશનનો કાગળ આવ્યો.’ આજે રોહન

ખૂબ ખુશ હતો. એંન્જીનયરિંગનું છેલ્લુ વર્ષ હતું. રાજેશ પણ ખુશમાં હતો. બે વર્ષનો

સવાલ હતો. રોહનને માત્ર ભણવા જવું હતું. તેને અમેરિકા કાયમ સ્થાયી થવાની જરા

પણ ઈચ્છા ન હતી. ઘણા વખતથી બેંગ્લોર ગયા નહતાં. પૂજ્ય દાદા તથા દાદીને

ખુશ ખબર જાતે જઈ આપવાનું નક્કી કર્યું. દિવાળીની રજામાં રોહનને પંદર દિવસની

છુટ્ટી હતી. તેથી તહેવારની મજા માણવા બેંગ્લોર જવાનું નક્કી કર્યું. દાદા અને દાદીના

આશિર્વાદ વગર અમેરિકા કેવી રીતે જવાય?  રાજેશ તેના માતા પિતાનું ફરંજદ હોવાને

નાતે જ્યારેપણ બેંગ્લોર જવાનું નામ પડે કે તે ખુશખુશાલ જણાતો. નસિબ જોગે રાજેશ

અને રીનાને બે બાળકો હતાં. લગ્ન પહેલાં રીના પણ બેંગ્લોર જવાનું આવે  ત્યારે ખુશ થતી.

લગ્ન બાદ દર વખતે તે મુમકિન બનતું નહી. ખેર, તડામાર તૈયારી ચાલુ થઈ ગઈ. બધાએ

અમેરિકા જતાં પહેલાં સાથે રહેવાનો લહાવો લેવાનો હતો.





જાગીને જોંઉ તો—–(૪) ધારાવાહિક

6 08 2012

તેને કોઈની નજર ન લાગે.જો કે વહેમમા તે માનતી નહી. પણ આવો વિચાર આવે

ત્યારે હસી લેતી.પ્યારથી રાજેશને કહેતી, હેં, ‘રાજેશ આપણે કેટલા પુણ્ય કર્યા હશે.

ઈશ્વરે આવો સુંદર દીકરો દીધો .

રાજેશ વળતો જવબ આપતો,’ રીના આપણે જીવનમાં સહુનું ભલું ઈચ્છ્યું છે. મન સાફ છે

તારા અને મારા માતા પિતાને કદી દુભવ્યા નથી. તેથી તો આવો સુંદર  દીકરો પામ્યા.’

રીના, ‘રાજેશ તારી વાત સાવ સાચી છે. જો ને આપણી રીયાએ પણ પોતાનું

ભણવાનું પુરું કર્યું. ભણતા ભણતા’ રોય’ મળી ગયો અને બંને જીવનમાં સ્થાયી

થયા. રોય , માતા પિતાનો  પાટવી કુંવર છે. બંને સાથે કામ કરે છે. રોયના પિતા

ગાડીની અડફટમાં આવી નાની ઉમરમાં વિદાય થયા. રોય, માતાનું કેટલું ધ્યાન

રાખે છે. રીયાએ પણ આપણા ઘરનું નામ અને સંસ્કાર  દીપાવ્યા છે. રોયની માતા

તો તેના ‘બે મોઢે વખાણ કરતાં થાકતા નથી.’  પતિ પત્ની બાળકોની વાત કરતાં

ત્યારે હંમેશા ઈશ્વરનો આભાર માનવાનું કદી ન ભૂલતાં. કહેવાય છે કે ” સુખમાં સાંભરે

ગામ અને દુઃખમાં સાંભરે રામ” . રીના અને રાજેશ અપવાદ રૂપ હતાં.

રીના અને રાજેશ રોહન અને રીયાના બાળપણના દિવસો સંભારતાં ત્યારે હસીને લોથપોથ

થઈ જતાં. રીયા ત્રણ વર્ષ મોટી હતી. આદેશ પ્રમાણે નાનાભાઈને શાળાએથી સાથે લાવવાનો

અને લઈ જવાનો. બંને હોંશિયાર હતાં ઘરેથી સાથે નિકળે જ્યાં સુધી મમ્મી અની પપ્પા જુએ ત્યાં

સુધી  સાથે ચાલે. જેવા તેઓ નજર સામેથી ઓઝલ થાય કે તરત બંને જુદા રસ્તા પકડતાં. ચોરી

છતી ન થાય એટલે ખૂબ સાવધ રહેતા. શાળામાં તે સમયે દરરોજની નોંધપોથીમાં ઘરકામ કર્યા

માટે વડીલની સહી જોઈએ એવો નિયમ. તોફાની બારકસ રોહન અઠવાડિયામાં ત્રણ દિવસ ભૂલી

જાય. ઘરકામ કરે પણ સહી લેવાનું યાદ રાખવાની તકલિફ લે તો એ રોહન શાનો ! રીયા મસ્કા

મરાવે અને પછી સહી કરી આપે. ઘણીવાર તો પોતાનું  ભારે શાળાનું દફતર પણ ઉચકાવે.

એકવાર તો રોહનના વાપરવાના પૈસા લઈ લીધા. આખો દિવસ રોહનને મમ્મીએ આપેલી સેંડવીચ

પર  ચલાવવું પડ્યું. પણ રોહન સુધરવાનું નામ લેતો જ નહી.  હસતે મોઢે દીદી જે સજા કરે તે

ભોગવી લેતો. પોતે ગુનેહેગાર હોવાથી શું બોલે ? અંતરમા જાણતો હતો કે દીદી ખૂબ પ્રેમ કરે છે.

સજા તો તેને સુધારવા જ કરતી હતી ને ?

કેરમ રમે કે પીંગપોંગ  બન્ને રમતમાં રીયા જાણી જોઈને હારી જતી જેથી ભાઈલો ખુશ થાય.  ટી.વી.

ના શો જોવામાં રીમોટ હંમેશા દીદીના  હાથમાં રહેતો. મમ્મી અને પપ્પાને રોહન કરતાં રીયા પર

વધારે વિશ્વાસ હતો.  મસ્તી કરવામાં  પાવરધો રોહન દીદીના લગ્ન પછી બદલાઈ ગયો હતો.

એકતો દીદી વગર ઘરમાં સતાવે કોને?  બહેન વગર તેને સુનું સુનું લાગતું.

કોલેજ કાળ દરમ્યાન જ્યારે રીના અને રોયની મૈત્રી ચાલુ થઈ હતી ત્યારે સહુથી પહેલી

ખબર રોહનને પડી. હવે તેને વેર વાળવાનો લહાવો મળ્યો હતો. બાળપણની બધી ખીજ

હવે વ્યાજ સાથે વસૂલ કરતો. રીયા જાણતી હતી પણ મમ્મી અને પપ્પાને કહેવાનો સમય

હજુ પાક્યો ન હતો એટલે રોહનની દાદાગીરી ચલાવી લેતી.  ધીરે ધીરે મૈત્રી પ્યારમાં પરિણમી

અને બંને જણા લગ્નના પવિત્ર બંધનમા બંધાવા તૈયાર થયા ત્યારે ઘરના વડિલોને સમાચાર

આપ્યા . રોહનને થયું આ તો આપણો સુવર્ણ કાળ સમાપ્ત. ઉપરથી નારાજગી દર્શાવી પણ

અંતરથી ખુશ થયો. રોયનો સ્વભાવ તેને પણ ઘણો ગમતો. રીયાને આવો સરસ જીવનસાથી

મળે તો કયો ભાઈ ખુશ ન થાય?

જ્યારે એંન્જીનયરિંગમાં વાશીની કોલેજમાં જવાનું થયું તેથી તે ખૂબ આનંદ થયો. કોઈને કોઈ

બહાનું કાઢી દીદીના ઘરે પહોંચી જતો. જીજુને પણ ગમતું. રીયાના સુંદર  વર્તન અને પ્રેમાળ

સ્વભાવને કારણે જીજુના મમ્મી પપ્પાનો પણ તે લાડકો થઈ ગયો હતો. તેમને કોઈ વાર થતું

નાની દીકરી હોત તો રોહન સાથે પરણાવત ! રાજેશ ઘણીવાર રીનાને વહાલમાં કહેતો, જોજે

રોહન ભણીને તૈયાર થઈ જાય પછી હું તને આખી દુનિયા ફેરવીશ. લગ્ન પછી બે વર્ષમાં રીયા

અને બીજે વર્ષે રોહન આપણે જુવાનીની મઝા બાળકોના ઉછેરમાં માણી. ધંધામાં નીતિ સારી

હોવાને કારણે કિસ્મતે યારી આપી. બસ, રાહ જોંઉં છું ક્યારે રોહન ‘એંજીનિયર થઈ અમેરિકા જઈ

આગળ ભણીને આવે એટલે આપણે બંને શાંતિથી દેશ વિદેશ ઘુમીશું’ આ વાત સાંભળીને રીનાને

શેર લોહી ચડતું.

રાજેશ અને રીના બસ શાંતિથી રોહન ભણવાનું પુરું કરે તેની રાહ જોતા હતા. રોહનને માસ્ટર્સ

કરવા અમેરિકા જવું હતું. રાજેશ તેની કોઈ પણ વાત ટાળતો નહી.રીના પણ રાજેશને ધંધામાં

સહાયરૂપ થવા દરરોજ  એક વાગે નિકળતી. રાજેશને ધંધાનાં કામમાં મદદ રૂપ બનતી. પોતે

પણ ‘એકાઉન્ટીંગ’ સાથે બી.કોમ. ભણેલી હતી. બાળકો નાના હતાં ત્યારે પરવરિશમાં ગુંથાઈ હતી

. હવે, તેની પાસે પૂરતો સમય હતો. જેનો સુંદર ઉપયોગ કરી રહી હતી. એ બહાને પતિની સાથે

સમય પણ ગાળતી અને ધંધા  પર તથા   માણસો  પર   નજર રાખતી સાંજના બંને પતિ પત્ની

કામ પરથી ગાડીમાં ઘરે પાછા વળતાં. રોહન પણ એ જ સમયે કોલેજથી આવતો. ત્રણેય સાથે

રાતનું વાળું કરતા. રીના હંમેશા રોહનને પૂછી રાખતી રાતના શું જમવું છે. જો તે બહાર

દોસ્તારો સાથે જવાનો હોય તો રાજેશની મન પસંદ વાનગી બનાવતી.

રાજેશની પસંદ એક રીના જાણે અને બીજા તેના મમ્મી. રાજેશના ધંધાપાણી મુંબઈમાં હતા.

વર્ષમાં એક્વાર તેઓ બેંગ્લોરથી આવતા અને બાળકો સાથે રહી પાછા બેંગ્લોર જતા. બેંગ્લોરના

હવાપાણી તેમને અનૂકુળ હતા. મુંબઈ ગમતું નહી તેથી ત્યાંજ રહેવાનું ઉચિત માન્યું હતું. બેંગ્લોર

એક જમાનામાં ‘ગાર્ડન સીટી’ કહેવાતું .જે હવે ત્યાંના રહેવાસીઓ તેને ‘ગાર્બેજ સીટી’ કહેતાં.

‘કમપ્યુટરની બોલબાલાના’ જમાનામાં બેંગ્લોર એકાએક ગીચ વસ્તીવાળું અને ભયંકર વાહન

વ્યવહારના સંકજામાં સપડાઈ ગયું હતું. ‘મમ્મી, આ જો મને અમેરિકાની કોલેજમાં એડમિશનનો

કાગળ આવ્યો.’ આજે રોહન ખૂબ ખુશ હતો. એંન્જીનયરિંગનું છેલ્લુ વર્ષ હતું. રાજેશ પણ ખુશમાં

હતો. બે વર્ષનો સવાલ હતો. રોહનને માત્ર ભણવા જવું હતું. તેને અમેરિકા કાયમ સ્થાયી

થવાની

જરા પણ ઈચ્છા ન હતી. ઘણા વખતથી બેંગ્લોર ગયા નહતાં. પૂજ્ય દાદા તથા દાદીને ખુશ

ખબર જાતે જઈ આપવાનું નક્કી કર્યું. દિવાળીની રજામાં રોહનને પંદર દિવસની છુટ્ટી હતી.

તેથી તહેવારની મજા માણવા બેંગ્લોર જવાનું નક્કી કર્યું. દાદા અને દાદીના આશિર્વાદ વગર

અમેરિકા કેવી રીતે જવાય?  રાજેશ તેના માતા પિતાનું ફરંજદ હોવાને નાતે જ્યારેપણ બેંગ્લોર

જવાનું નામ પડે કે તે ખુશખુશાલ જણાતો. નસિબ જોગે રાજેશ અને રીનાને બે બાળકો હતાં.

લગ્ન પહેલાં રીના પણ બેંગ્લોર જવાનું આવે  ત્યારે ખુશ થતી. લગ્ન બાદ દર વખતે તે મુમકિન

બનતું નહી. ખેર, તડામાર તૈયારી ચાલુ થઈ ગઈ. બધાએ અમેરિકા જતાં પહેલાં સાથે રહેવાનો

લહાવો લેવાનો હતો.





જગીને જોંઉ તો .–૨ ધારાવાહિક

14 07 2012

મુંબઈની પારાવાર વસ્તી અને પશ્ચિમનું આંધળું અનુકરણ સમસ્ત વાતાવરણને  દુષિત કરવા સમર્થ પુરવાર થયું છે. ઘણી વખત મન ચગડોળેચઢે મોંઘવારીની ભિંસમા પિસાતા લોકો અંહી કઈ રીતે જીવી શકે છે? છતાંય મુંબઈગરાની ખુમારી દાદ માગી લે તેવી છે! બે વર્ષ ઉપર જ્યારે ‘તાજ મહાલ’ હોટેલ કોલાબા પર આવી છે. આતંક્વાદીઓએ બોંબ ધડાકાથી પારાવાર નુકશાન કર્યું હતું. જે રીતે મુંબઈના રહીશોએ એકત્ર થઈ ગૌરવ પ્રગટ કર્યું હતું એને સલામી આપવી ઘટે.

મુંબઈના રહેવાસી કદી ન રહીએ ઉપવાસી

ભેલપૂરી કાંદાબટાટાને  આમટી ભલે વાસી

હો, અમે મુંબઈના રહેવાસી——–

આવી આ અલબેલી મુંબઈ નગરીમાં ‘ જાગીને જોંઉ તો’ રોજ એની એ જ રામાયણ ! “અરે, મમ્મી મારો નાસ્તો તૈયાર કર્યો કે નહી? તને ખબર છે બે મિનિટ મોડું થશે તો મારી

નવી મુંબઈ’ જવાની ટ્રેઈન ચૂકી જઈશ. “રોજની આ રામાયણ હતી.  મુંબઈ શહેરમાં કોલેજમાં દાખલો મેળવવો એટલે લોઢાના ચણા ચાવવા બરાબર. નસિબ સારું હતું કે

રોહનને એંન્જીનિયરિંગની કોલેજમાં એડમિશન મળી ગયું હતું.પણ રોજ વરલીથી ‘નવી મુંબઈ’ જવાનું અને સાંજના પાછું ઘરે  આવવાનું. જ્યારે એન્જીનિયરીંગનું પહેલું વર્ષ

હતું ત્યારે થાકી તથા કંટાળી જતો. પણ ધીરે ધીરે ટેવાઈ ગયો. હવે તો એકદમ પાવરધો થઈ ગયો હતો. ફર્સ્ટ ક્લાસમાં જતો તેથી પ્રમાણમાં અગવડ ઓછી પડતી. આતો રોજનું

થયું  વળી જીંદગીનું સ્વપનું સાકાર કરવાનું હતું. જ્યારે મમ્મી મોડું કરતી ત્યારે તેનો મિજાજ ફટકતો. તેને હંમેશા ફાસ્ટ ટ્રેઈન પકડવા દોડવું પડતું. જે દિવસે પપ્પા ગાડીમાં

લઈ જતાં ત્યારે થોડી રાહત લાગતી. બાકી ટ્રેઈન સાથે દોસ્તી પાકી કરી લીધી હતી. મુંબઈની પરાંની ટ્રેનમાં મુસાફરી વિરલાઓ કરી શકે. ખરેખર અનુભવ કરવા જેવો છે.

રોહનને તો આ રોજની વાત હતી એટલે ટેવાયેલો હતો. બને ત્યાં સુધી ટ્રેન સમયસર હોય. તેમાં પાછાં અનેક પ્રકાર  ‘લોકલ’ ‘ફાસ્ટ’ અને  ‘ડબલ ફાસ્ટ’. લોકલ ટ્રેન એટલે બાપુની ગાડી બધા સ્ટેશન ઉપર ઉભી રહે. ફાસ્ટ ટ્રેન નાના  જંક્શન પર ઉભી રહે. ડબલ ફાસ્ટ નાના જંક્શન નહી પણ મોટા જંક્શન કે જ્યાંથી બીજી દિશામાં  જવાની ટ્રેન પકડવાની સુગમતા રહે, તેવા સ્ટેશન પર ઉભી રહે. જેથી મુસાફરો સમય સર પહોંચી શકે. એકવાર તમને આદત પડી જાય પછી મુસાફરી સહજ લાગે.

તેમ છતાં પણ કોઈ વાર ટ્રેન ચૂકી જવાય તો પપ્પાની ધમકી યાદ આવી જાય. ” જો મને ખબર પડશે કે તું ચાલુ ટ્રેને ચડે છે યા ઉતરે છે તો ભણવાનું બંધ”! સીધા આપણા ધંધા પર બેસાડી દઈશ. રોહન પપ્પાની વાત સમઝતો અવારનવા થતા  અકસ્માતો તે સંપૂર્ણપણે જાણતો હતો. ઘણી વખત જ્યારે નજર  સમક્ષ અકસ્માત સર્જાતા નિહાળતો ત્યારે ખૂબ બેચેન થઈ જતો. રીના, મા હતી. તેને સમજતાં વાર ન લાગતી. રોહન જ્યારે પકડાઈ જતો ત્યારે મા આગળ નિખાલસપણે કબૂલ કરી દિલનો ભાર  હળવો કરતો. ચોમાસામાં વધારે ચોક્કસ પણે વર્તતો. કોઈક વખત   ટ્રે ઈન જવા દઈ બીજી ટ્રેઈન પકડતો. તે જાણતો હતો ટ્રેઈન જશે તો બીજી મળશે, પણ જીવન !

રાજેશ માત્ર સૂકી દાટી આપતો. તેને ખાત્રી હતી રોહન કોઈ દિવસ બે જવાબદારી પૂર્વક નહી વર્તે. રાજેશને એંન્જીનિયરિંગની કોલેજમાં જવું હતું. ઈન્ટર સાયન્સમાં ટકા ઓછાં આવતાં કોઈ પણ કોલેજેમાં દાખલો મળી ન શક્યો. આરામથી બી.એસ.સી. કરી ધંધે વળગ્યો. મુંબઈ મિત્રો સાથે ફરવાગયો હતો રીના ભટકાઈ પડી અને પ્રેમ લગ્નમાં પરિણમ્યો. રીનાના માતા પિતા મુંબઈમાં હતાં.

મોહમયી મુંબઈ રાજેશને હૈયે વસી, મુંબઈમાં ઠરીઠામ થયો. દીકરો રો્હન જ્યારે એંન્જીનિયરિંગમાં ગયો ત્યારે એની છાતી ગજ ગજ ફૂલી હતી. દાદા,દાદી પણ પારાવાર ખુશ હતાં. આમ રોહન સહુનું સ્વપ્નું સફળ કરી શક્યો. એ પાટવી કુંવર અમેરિકા આગળ ભણવા જાય તે તો ખુશીની વાત હતી.

રોહન, તરવરાટ ભર્યો નવજુવાન. ભલે હજુ જીવનની શરૂઆત હતી. સહુ સાથે પ્રેમની સાંકળે બંધાયેલો.જીવન જીવવાની ઉત્કંઠાં ધરાવતો પાણીદાર યુવાન. ચારે તરફ પ્રેમથી ભરપૂર વાતાવરણ અને છતાંય દિલમાં ધરબાયેલી સહુ પ્રત્યેની લાગણીથી છલકતો. કદીય કોઈના પણ માટે  ઉચાટ ન અનુભવતો. વડીલો પ્રત્યે આદર અને નાનાઓમાં પ્રેમ પ્રસરાવતો સ્વપના સફળ થવાની પ્રતિક્ષામાં ડૂબેલો.

 

રોહનતો ચાર વર્ષ અનુભવ મેળવી ચૂકેલો હતો. મુંબઈમાં જન્મેલો, ઉછરેલો, શાળા અને કોલેજનું જીવન જીવતા રોહનને તેમાં જરાય મુશ્કેલી જણાતી નહી. તેને ખબર હ્તી મમ્મીની આદત, હંમેશા ચિંતા કરવાની. તે જાણતો હતો “માનું હ્રદય છે.”! તેની કિંમત સમજતો હતો. તેથી તો  માને કહેતો, ‘મમ્મી તું મારી ચિંતા ન કર. હું કાંઈ  એકલો આવી રીતે ટ્રેઈનમાં ધક્કા ખાઈ ભણવા નથી જતો?

મારા વર્ગમાં અડધો અડધ છોકરાઓ આવીરીતે ભણવા આવે છે. અરે છોકરીઓ પણ આવે છે. આનું નામ તો જીંદગી છે. રીના આ બધાથી વાકેફ હતી પણ ચિંતા કરવાની

તેને આદત પડી ગઈ હતી. ખેર, આનો  કોઈ ઈલાજ જણાતો નહી.

જુવાન લોહી, ભણવા જતું હોય પછી સગવડ કે અગવડ શું ફરક પડે! જો કે મુંબઈમાં પોતાની ગાડી અને ટેક્સી કરતાં ટ્રેન કોઈ પણ સ્થળે ત્વરાથી પહોંચાડે તેમાં બે મત નહી. મુંબઈનો ટ્રેન વ્યવહાર આખા જગતમાં નામના પામેલો છે. સવારના પહોરમાં રોનક બબડ્યો, ‘મમ્મી, તને રોજ મારે ઉતાવળ કરાવવાની. તને ખબર છે મારે રસ્તામાં લગભગ દોડવું  પડે છે. વરલીથી દાદર બસમાં જવાનું  ત્યાંથી ટ્રેઈન લઈને ‘વાશી’ પહોંચવાનું. સ્ટેશને જો કોઈ દોસ્તારની ગાડી મળી જાય તો તેમાં નહી તો પદયાત્રા કરવાની.  કોલેજની બસ મુકરર કરેલા  સમયે આવતી  પણ વહેલી મોડી થાય તો તેને ભરોસે ન બેસી  રહેવાય. વર્ગમાં પહોંચતા પહેલાં હું અડધો થાકેલો હોંઉ છું;’

રોહન ભલેને બળાપો કરતો હોય. મનોમન જાણતો  હોય છે કે તેની મમ્મી ‘ટિફિન’માં કેટલું સરસ ખાવાનું  મૂકે છે. તેના મિત્રો હંમેશા “મમ્મી’ના વખાણ કરતાં.

મુંબઈ તો એવું રળિયામણું શહેર છે કે સવારના પાંચ વાગ્યાથી ધમધમતું હોય. કહેવાય છે મુંબઈમાં રોટલો રળવો સહેલો છે.પણ ઓટલો તોબા તોબા. રોહન મુંબઈમાં રહેતો હોવાથી તેને કોઈ પણ હિસાબે ‘હોસ્ટેલમાં’ રહેવાની પરવાનગી ન સાંપડી. ઘણી વખત પરિક્ષાના સમયે રોજની જવા આવવાની ઝંઝટમાંથી બચવા વર્ગના મિત્ર સાથે તેના કમરામાં રહી જતો. રોહને ચારેક જોડી કપડાં અને જરૂરિયાતનો સામાન પણ મિત્રને ત્યાં રાખ્યો હતો. તેનું નસિબ સારું હતું કે વર્ષ પહેલાં પરણેલી તેની બહેન નવી મુંબઈ વાશીમાં રહેતી. વખત મળ્યે મિત્ર સાથે તેને ત્યાં જમવા પણ ટપકી પડતો. બહેનનો વહાલેરો નાનો ભાઈ પ્રેમથી જમાડતી અને સવારનો નાસ્તો પણ બાંધી આપતી. રોહનની મમ્મીની અડધી ચિંતા ઓછી કરવામાં સહાય કરતી. માતા પિતાનો લાડલો રોહન દરરોજ મુંબઈની લોકલ ટ્રેઈનમાં વાશી એંજીન્યરિંગની કોલેજમાં આવતો. ફાંકડો જુવાન

જોનારનું દિલ હરી લે તેવો.ઘણીવાર રીનાને થતું મારા લાડલાને કાળું ટીલુ ક્યાં કરું ?———–





જાગીને જોંઉ તો—– 1 ધારાવાહિક

12 07 2012

મોહમયી મુંબઈ નગરીમાં વસતો રોહન
========================

ચોપાટીનો અરબી સમુદ્ર કિનારા સાથે અફળાઈને પોતાનો પ્યાર પ્રદર્શિત કરે છે છતાંય નગુણી ચોપાટી વળતું સ્મિત પણ ન ફરકાવે. હા, સહેલાણીઓની નજર જરૂર આહલાદક

દૃશ્ય માણે. મફતલાલ બાથ અને મરીનડ્રાઇવ વર્ષોથી જોડે જોડે ન કદી કંકાસ કે ન કદી તકરાર. એકબીજાને વખાણે અને મનોરંજન પુરું પાડે. પાલવાનો ‘ગેટ વે ઓફ

ઈન્ડિયા” અદભૂત આકર્ષણ તેની સામે ગૌરવવંતી ‘તાજમહાલ હોટેલ’ જાણે હરિફાઈ ન કરતાં હોય

મુંબઈમાં કોણ ચડિયાતું ? બંનેની સરાહના કરતી ‘રેડિયો ક્લબ’. જ્યાં સભ્યો આવી સાંજની મઝા માણે. કોલાબાનો સુહાનો દરિયા કિનારો. મુકુટ સમાન “હેંગિંગ ગાર્ડન’

કુદરતી અને માનવની સંયુક્ત કલામયતાથી બનેલું અદભૂત ‘ગાર્ડન’.  આ છે મુંબઈની ઝલક. મુંબઈ મોહમયી નગરી. ખરેખર, અલબેલી મુંબઈની માયા શબ્દોમાં વર્ણવવી

મુશ્કેલ છે. મુંબઈમાં જન્મી મુંબઈમાં બાળપણ ગુજારી જવાનીમાં કદમ માંડતા યુવાન તથા યુવતીને મુખેથી મુંબઈની વાત સાંભળવાનો લહાવો લેવા જેવો છે. ભારતના ખૂણે

ખૂણેથી આવીને વસેલા ભારતિય વસાહતીઓએ મુંબઈને ચાર ચાંદ લગાડ્યાં છે.પચરંગી મુંબઈ તવંગર યા સાધારણ પ્રજા સહુને સરખું વહાલું છે.વાર તહેવારે મુંબઈની શોભા

નિહાળવી એ ગૌરવ ભર્યો અનુભવ છે. દેશ પરદેશના સહેલાણી અને “બોલીવુડ” મુંબઈની બોલબાલાની ચરમ સિમા છે. મુંબઈમાં આતંકવાદીઓના “બોંબ ધડાકા” થાય કે

હડતાલ,મુંબઈવાસી ઘડી બેઘડીમાં હોશ સંભાળે અને પાછા રોજીંદી જીંદગીમાં ગુલતાન થઈ જાય. હવે તેમને આ બધી ધમાલ ‘કોઠે પડી’ ગઈ છે. એવી છે આ અલગારી

મુંબઈની જીંદગી તે છતાંય રોજના લાખો લોકો ત્યાં ઠલવાય છે. ઈશ્વર જાણે મુંબઈનું દિલ અને હદય કેટલાં વિશાળ છે ?

ચાલુ દિવસ હોય કે રજાનો દિવસ મુંબઈ સવારના ચાર વાગ્યાથી ધમધમતું હોય.અરે,ઘણી વખત વિચાર આવે આ અલબેલી નગરીના લોકો આરામથી સૂએ છે ક્યારે? એક

જમાનો હતો લગભગ પાંચથી છ કલાક સોપો પડી જતો. કૉઇક સમયે કૂકડાની કૂકરે કૂક કાને અથડાતી.અરબી સમુદ્રના મોજાં જ્યારે કિનારા સાથે ધિંગા મસ્તી કરતાં હોય ત્યારનું

મનોહર દૃશ્ય અને કર્ણ પ્રિય સંગિત સમયનું ભાન ભૂલાવે.પાડોશમાં જો કોઈ વયોવૃધ્ધ રહેતાં હોય તો તેમના ટેપ રેકોર્ડર પરથી નરસિંહ મહેતાંના પ્રભાતિયાં કે મીરાબાઈના

ભજનના સૂર રેલાતા સંભળાય. સવારના પહોરમાં દૂધવાળો ભૈયો અને છાપા વેચવાવાળાના સુભગ મિલન દેખાતા હોય. ફુલવાળો તો માજીઓ ખખડાવશે તેની લાયમાં દોડતા

દેખાય. શાકભાજીવાળા વસઈથી આવેલાં તાજાં શાકભાજી છૂટા પાડવાની વેતરણમાં હોય. તવંગરોના ખીસાંને પરવડે તેવા ફળફળાદીને ચમકાવવામાં પડ્યા હોય. ચાલીમાં

રહેતાં અને મોટા ફ્લેટમાં વસતા લોકો વચ્ચે પારદર્શક દિવાલ હતી.ગાડીમાં ફરતા અને ઘોડાગાડીમાં ફરનારનો ભેદ આંખે ઉડીને વળગે તેવો હતો.છતાંય “કાળી પીળી” કદીક

(ટેક્સી કોઈકવાર ) ખિસાને પરવડતી. મલબાર હિલમાં વસતા બંગલાવાળા અને મરીન લાઈન્સ તો જાણે “રાણીના ગળાનો હીરાનો હારઃ” (ક્વીન્સ ડાયમંડ નેકલેસ) નયન

રમ્ય જણાતાં. લો ત્યારે જુઓ અને અનુભવો મુંબઈની આજ ને!