ડિસેંબર, ૨૦૧૭ ઉખાણા

28 12 2017

 

૧.

ચાલો ત્યારે વિદાય લઈશ.

મળવાની શક્યતા નથી

કદાચ નસિબ હોય તો

નવી પળ દિવસ કે વર્ષ

**

બોલો બોલો બોલો  ?

****

૨.

આખરે મહા મહેનતે આવ્યા

જો કે આવીશું ખાત્રી હતી

આપણા સહુના માટે સારું

માત્ર “એક”ને ન ગમ્યું ?

**

બોલો બોલો  બોલો

****

૩.

મુલાકાત ટુંકી પડશે

હમેશા જવા ઉત્સુક

થોડી મધુરી મીઠી ક્ષણો

વળી પાછાં ઠેર ના ઠેર ?

**

બોલો બોલો બોલો  ?

****

૪.

સંયમની સહુથી વધુ જરૂર

ખૂબ સલામત સ્થળે વાસ

કાર્ય કરતાં થાકે નહી

તેના વિના જીવન ફિક્કું

**

બોલો બોલો  બોલો  ?

****

Wish you Happy New Year ,2018

Be Happy

Be Positive

Be Energetic

“””””””””””””””””

 

 

 

Advertisements




હું જે પણ કહીશ તે—-

29 11 2017

આજે મને કહેવા દો,

બહુ વર્ષો સુધી છુપાવ્યું.

હવે મરવા ટાણે શામાટે.

ભલે તમે મને ચાહો યા ન ચાહો.

હવે તમે મને રોકી નહી શકો.

હું કહીશ નહી તો મારો જીવ અવગતિએ જશે.

શામાટે મેં આટલા વર્ષો સુધી છુપાવ્યું હતું ?

શું આની પાછળ કોઈ કારણ હતું ?

શું કહ્યું હોત તો તમે મને ઘરમાંથી કાઢી મૂકી હોત ?

હું શું પામી ? વાત છુપાવીને ?

ના, હવે તમે મને કોઈ કાળે રોકી નહી શકો.

આજની ઘડી રળિયામણી છે.

ફરી આ ધન્ય પળ જીવનમાં આવે કે ન આવે.

જો આજે નહી કહું તો, ક્યારેય નહી કહી શકું.

શામાટે તમે આગ્રહ સેવો છો કે ,’હું ન કહું’.

અત્યાર સુધી ન કહ્યું, મને શું ફાયદો થયો?

હજુ પણ તમે જીદ કેમ છોડતાં નથી.

ભલા ભાઈ હવે મને રોકો મા, ટોકો મા.

આજે મેં પાકો નિર્ધાર કર્યો છે.

બસ હવે બહુ થયું, જીવનમાં અસત્યનું આચરણ ગમ્યું નથી !

લો. ફરી પાછો મને દૂરથી ઈશારો કરી મના કરો છો ?

જે ‘ગીતા’ની હું ચાહક છું તે મારા હાથમાં છે.

શું કહ્યું ? આજે નહી, હમણાં નહી, ક્યારેય નહી ?

કેમ ?

સમાજ, પોતાના અને પારકાં મને પાગલ ગણશે.

આ જીવન દરમ્યાન ઘણા ન કરવાનાં કામ કર્યા છે.

આ શરીર રૂપી ચાદર મેલી કરી છે.

મને અંદરને અંદર ગુંગળામણ થાય છે તેનું શું ?

તમારે ન સાંભળવું હોય તો કાન બંધ કરી દો !

માન કે અપમાન સાથે કોઈ નાતો નથી !

ભૂતકાળના મુડદા ઉખેડી ચુંથવા ગમતા નથી.

મળો પ્રેમે, વાતો કરો. ખુશ રહો ,છુટા પડો.

જીવનમાં સમય થોડો છે, ઝાકળનું બિંદુ સૂર્યનું આગમન થતાં ગુમ થઈ જશે.

બસ, હવે જે કહું તે, ગમે તો સાંભળો નહી તો ———–

*****

****

***

**

*

“હું અંતિમ શ્વાસ સુધી સહુને નિઃસ્વાર્થ પ્રેમ કરીશ .”

 

 

 

 

 

 

 

 

 





શ્રીગોકુલનાથજી પ્રાકટ્ય દિવસ**૨૦૧૭

26 11 2017

માર્ગશીર્ષ *૭ (મગશર સુદ ૭)

શ્રીગોકુલનાથ પ્રકટ થયા રે આવ્યો મહાઓચ્છવ

મારાં તનના તાપ ટળ્યા રે આવ્યો મહાઓચ્છવ

*

આજે અનંદ મને અતિ ઘણો શ્રી ગોકુલ જય જયકાર રે

*

આજના મંગલ દિવસે શ્રીગોકુલનાથજીનું પ્રાકટ્ય થયું હતું . તેઓ જહાંગીરના સમકાલિન હતાં. જહાંગીરના વખતમાં હિંદુઓને બહુ સન્માન મળતું નહી. ગોકુલનાથજીની

પ્રશંશા ચારે દિશામાં ફેલાઈ રહી હતી. તે જહાંગીરથી સહન ન થયું. તેમને અપમાનિત કરવા પોતાના દરબારમાં તેડાવ્યા. સુંદર મજાનું આસન તૈયાર કરાવ્યું.  જે જોતાંની

સાથે દિલ ડોલી જાય. તેમનું ભવ્ય સ્વાગત કર્યું. પછી હંસી ઉડાવઓ હોય એવા કટાક્ષ ભર્યા વેણ સાથે કહ્યું, “આપ શેના પર બિરાજમાન છો તેની આપને ખબર છે?”

શ્રી ગોકુલનાથજીએ મંદ મંદ મુસ્કુરાતાં જવાબ આપ્યો, “હા, મને ખબર છે. ગુલાબની ફુલની પાંખડીઓ્થી સજાવેલાં સુંદર  આસન પર”.

જહાંગીરે અટ્ટાહાસ્ય કરતાં જવાબ આપ્યો,’ જી નહી નીચે હાડકાં પાથર્યા છે”.

શ્રીગોકુલનાથજીએ ખૂબ વિનમ્રતાથી કહ્યું,’ આસન ઉપરથી બિછાવલ જાજમ ઉઠાવીને ચોક્કસ કરીએ.”

જહાંગીરના ચાકરે ભરી સભા વચ્ચે જાજમ ઉઠાવી તો નીચે ગુલાબના  ફુલની પત્તીઓ બિછાવેલી જણાઈ.

જહાંગીર અને તેના દરબારીઓ દંગ થઈ ગયા.

ત્યારથી પ્રચલિત છે.

“શ્રીગોકુલનાથ બડે મહારજ

માલા તિલક કી રખ્ખી લાજ

દિલ્હી પતિ કો પરચો દીયો

ભક્ત મનોરથ પૂરણ કીયો.

આવા હતાં શ્રી ગોકુલનાથજી જેમનો જન્મ દિવસ ઉજવતાં વૈષ્ણવો ધન્યતાનો અનુભવ કરે છે.

” આજે અચાનક આનંદ રૂપી ઉદય થયો છે ભાણ જો

મારે મંદિરીએ પધાર્યા શ્રી ગોકુલનાથજી “





બોલો બોલો બોલો, ઉખાણાના જવાબ **૨017

13 11 2017

તું આવે મદમાતો હું ઝુમું લહેરાતી

મસ્ત બની દિખલાવું  હાથ પસારી વધાવું

( પવન )

*

જોઈએ તેટલો હોવા છતાં

મારી પાસે જરાય નથી ?

(સમય)

*

તું મને ખૂબ ગમે

ભલે ઓઢવાનામાં લપેટાઉ

ભલે ગોદડામાંથી બહાર ન આવું

મસ્ત મજાની ‘ચા’થી રિઝાઉં

( શિયાળાની કડકડતી ઠંડી )

*

ભલે નોકરી નથી કરતી

પૈસા કમાતી નથી

સમય વેડફતી નથી

અફસોસ કે રંજ નથી

( નિવૃત્તિમાં પ્રવૃત્તિ)

 





ઉખાણા ***નવેમ્બર ૨૦૧૭ બોલો બોલો બોલો ?

10 11 2017

 

તું આવે મદમાતો હું ઝુમું લહેરાતી

મસ્ત બની દિખલાવું  હાથ પસારી વધાવું

( )

*

જોઈએ તેટલો હોવા છતાં

મારી પાસે જરાય નથી ?

()

*

તું મને ખૂબ ગમે

ભલે ઓઢવાનામાં લપેટાઉ

ભલે ગોદડામાંથી બહાર ન આવું

મસ્ત મજાની ‘ચા’થી રિઝાઉં

(  )

*

ભલે નોકરી નથી કરતી

પૈસા કમાતી નથી

સમય વેડફતી નથી

અફસોસ કે રંજ નથી

( )

 

 





મારી સહેલી

21 08 2017

મિત્ર માટે ઘણી વાતો સાંભળી, ઘણી વ્યાખ્યા વાંચી. આજે તેને નવી નજરથી નિહાળીએ.

” જે અત્ર, તત્ર, સર્વત્ર વર્તાય તે મિત્ર”.

તમને થશે આમાં અતિશયિક્તિ છે. મારા મંતવ્ય પ્રમાણે તે યથાર્થ છે. આજે જ્યારે મિત્ર વિષે લખવાનો વિચાર સ્ફૂર્યો ત્યારે મનમાં આંધી ઉઠી. કયા મિત્ર વિષે લખું. મારા ભારતના શાળાના મિત્રો, કોલેજકાળ દરમ્યાનના મિત્રો કે પછી આજકાલ જેમનિ સાથે મારો સુંદર સમય વ્યતિત થાય છે તે મિત્ર. મિત્ર માટે એક સનાતન સત્ય તારવ્યું છે.

‘જુનું તે સોનું, એ તો ચીલાચાલુ વાત થઈ. ઘણિ વ્યક્તિઓને નવા મિત્રો મળે છે ત્યારે જુનાનો ભાવ નથી પૂછતાં. મારું માનવું છે, હા નવા મિત્રો હીરા બરાબર હોય, કિંતુ હીરાને જડવા સોનાની આવશ્યક્તા છે”.

સહુ પ્રથમ ‘પતિના વેષમાં મળેલો જીગરી દોસ્ત’. જેને વિષે કંઈ પણ લખવું એટલે,’ કરના કંગન જોવા આરસીની જરૂરિયાત’ લાગે !

મ, ઇ, ત અને ર. મુંબઈના, ઈતિહાસ થઈ ગયેલા, તાજા અને રમતિયાળ. આ થઈ મિત્રની સંધિ. મુંબઈમાં વિતાવેલા બાળપણ અને શાળા દરમ્યાન થયેલા મિત્રો આજે ૬૦ વર્ષે પણ સાથ નિભાવે છે. ‘જો હું મારા મિત્રના ખોલામાં માથું મૂકીને સૂતી હોંઉને તે મારી ગરદન કાપે તો પણ હું માનું કે તેમાં મારું ભલું હશે !’ આવો ગળા સુધીનો વિશ્વાસ હોય તેને મિત્ર કહેતા ગર્વ અનુભવું છું.” શાળા અને કોલેજ દરમ્યાનની મિત્રતાની ઈમારત નિઃસ્વાર્થતાના પાયા પર  ચણાઈ હતી. આજે આટલા વર્ષો પછી પણ તેની કાંકરી ખરી નથી. આવી મિત્રતા નસિબદારને મળે. જ્યારે પતિએ છેહ દીધો , ભર જુવાનીમાં સાથ ત્યજ્યો ત્યાર પછી ૨૦ વર્ષ સુધી દરરોજ ફોન ઉપર સમાચાર પૂછવા, એ આવા જીગરી મિત્ર જ કરી શકે.

‘અરે, તું અમેરિકામાં એકલી રહે છે. અંહી આવી જા આપણે સાથે આખી જીંદગી જીવીશું’ આવું વાક્ય મિત્રને મુખે સાંભળવા મળે ત્યારે એમ થાય ‘હે ઈશ્વર તારી દયા અને કરૂણાની વર્ષા ધોધમાર થઈ રહી છે’.

મિત્ર વિષે લખતા પર્વત સમાન ખડિયો અને સાગર સમાન સ્યાહી પણ ખૂટી પડશે. છતાં પણ મનોભાવ વ્યક્ત કરીશ અને તમને ખાત્રી થશે વાતમાં દમ છે ! ઈતિહાસ બની ગયેલા મિત્રો પણ ક્યારેક યાદ આવે. તેમની સાથે વિતાવેલી જીંદગીની યાદગાર પળો આંખના ખૂણા ભીના કરવામાં સફળ થાય. તેમના હસતા ચહેરા અને જીંદગી પ્રત્યેની જીજીવિષા હ્રદયને સ્પર્શી જાય.

‘અરે, પણ તું અમેરિકા જઈને આવી કેમ થઈ ગઈ ? તારા મોઢા પરનું નૂર ઉડી ગયું.’ મિત્રની આ લાગણી શું કહી જાય છે. ભારતમાં રાજરાણી જેવુ જીવન હતું. અમેરિકા બે બાલકો સાથે આવી, પાર્ટ ટાઇમ જોબ, ઘરકામ અને કહેવાય અમેરિકા. હવે તો આ જીંદગી ગમી ગઈછે. જુવાની વિતાવી, બુઢાપાએ ધામો નાખ્યો. લાગણી બતાવનાર એ મિત્રો ઈતિહાસના પાના પર નામ લખાવી ગયા.

તાજા મિત્રોની તો વાત જ ન પૂછશો. તેમના વિના આ જીવન નૈયા ક્યારની ડૂબી ગઈ હોત. માત્ર પાંચ મિત્રોનો પંચ કોણ છે. હમેશા મળીએ ત્યારે એમ લાગે હજુ કોલેજ જતા જુવાન છીએ. કોઈ વાતનો ઉપકાર ન ચડે. ક્યારેય મેં તારું કર્યું એવી ભાવના ન સ્પર્શે. અડધી રાતના જરૂર પડે તો પણ ફોન કરતા સંકોચ ન થાય. તેમને જરૂર હોય ત્યારે દોડી જવું.

‘અરે, તારો ફોન ન આવ્યો ? શું તું નાટક જોવા આવવાની નથી?’

મિત્રની ગાડીમાં જવાનું, પાછા આવવાનું અને ઉપરથી એ મિત્ર જ મને ફોન કરે, ‘કેમ તારો ફોન ન આવ્યો’.  તેમને સહુને ખબર છે, રાતના હું એકલી નહી જાંઉં. ગાડી છે, ચલાવતા આવડે છે. છતાં રાતના સમયે એકલા જવું પસંદ નથી. ઈર્ષ્યા ન કરશે. સારા મિત્રો જરૂર મળે છે. જો તેમાં “સ્વાર્થ મુખ્ય ભાગ ન ભજવતો હોય તો”!

હવે ખરો વારો આવે છે તાજા અને રમતિયાળ મિત્રોનો. એ મિત્રો જેમ જીવનમાં પ્રાણ વાયુની જરૂર છે ,તેવા કહી શકાય. મળે એટલે બસ હસવાનું, નવી નવી વાતો સંભળાવવાની ઝુંબેશ ચાલુ થઈ જાય. વ્યક્તિ ‘ઘરડી’ ક્યારે થાય. એ પ્રશ્નનો આ જવાબ છે. જે સમયે ઉદાસી દિલમાં સ્થાયી થાય અને મુખ પરથી હાસ્ય વિદાય થાય. ત્યારે સમજવું આ વ્યક્તિ ગઈ કામથી. માત્ર મરવાને વાંકે જીવે છે. તાજા મિત્રો માત્ર જુવાન હોઈ શકે તે જરૂરી નથી.

ઘણી વખત જુવાનોના દિલમાં આળસ ઘર કરી જાય છે. જ્યારે આધેડ ઉમરના મિત્રો બધી જવાબદારીથી મુક્ત થયેલા હોય છે. તેમનું વાંચન વિશાળ હોય. નુભવોનો અણમોલ ખજાનો હોય એવા મિત્રો જીમ્દગીને હમેશા તરવરાટ ભરી રાખે છે. હા, ઘણા અડિયલ, ખડૂસ જેવા મિત્રો હોઈ શકે. તેમનાથી નાતો તોડાય નહી પણ ‘ખપ પૂરતો’ જરૂર કરી શકાય.

મિત્રતા વિષે દરેકને અનુભવ થયા હોય છે. ‘જો સારો મિત્ર ન મળ્યો હોય તો તેમાં વાંક સ્વનો જ હોઈ શકે. એ હું દાવા સાથે કહું છું. મિત્રની પીઠ ફરી નથીને તેની ખોદણી કરવી’. હવે આવી વ્યક્તિને મિત્ર ન મળે તેમા વાંક કોનો?

‘મેં એને કેટલી સહાય કરી, મેં વખત આવે પૂછ્યું તો ધડ દઈને ના પાડી દીધી.’અરે મારા મિત્ર, સંજોગ તો જો ? તેની ના પાડવા પાછળનું રહસ્ય જાણીશ ત્યારે તારો અભિપ્રાય બદલાઈ જશે.’

અતિશયોક્તિ લાગશે પણ અમુક અંશે બાળકો પણ મિત્ર હોય છે. બહેન અને ભાઈ સમજે તો મિત્ર બની શકે છે. એક વસ્તુ સદા હ્રદયમાં કોતરવી, ‘ દરેક સંબંધ ની મધ્યમાં ખૂબ બારિક લક્ષ્મણ રેખા હોય છે’. જેને લાંઘવાનો પ્રયત્ન કદાપિ ન કરવો. દરેક સંબંધ સ્વાર્થના પાયા પર ટકે છે એમાં થોડી અતિશયોક્તિ લાગશે ?





પાણિયારુ

23 06 2017

 

 

 

 

 

 

 

 

****************************************************************************************************************

‘મારી ગાગરડીમાં ગંગા જમુના રે

પનઘટ પાણી મારે જાવું છે’

ગામડૅ જાંઉ ત્યારે પનિહારી સાથે નાની ગાગર લઈ પાણી ભરવા જતી. ગામડામાં બહુ રહી નથી. જન્મી મુંબઈમાં, મોટી પણ મુંબઈમાં થઈ. ઉનાળાની રજાઓમાં દાદી અને નાનીને મળવા ગામ જતાં. આ એ જમાનો હતો જ્યારે આપણા દેશમાં ગામડાંઓમાં વિજળી પહોંચી ન હતી. દરરોજ સાંજના ટાણે ફાનસમાં ઘાસલેટ ભરવાનું અને કાચના ગોળા સાફ કરવાના. ઘરમાં નોકર બધું કામ કરે પણ મને તેની સાથે બેસી આવા બધા કામમાં મદદ કરવી ગમે. ફાનસ લઈને ત્રીજે માળે ઓરડીમાંથી મોટું તપેલું કે ઘડો લેવા મમ્મી મોકલે. દોડતા દોડતાં જવાનું, મોટેથી શ્રી કૃષ્ણઃ શરણં  મમ, બોલતાં બોલતાં દાદરો ઉતરવાનો. ચાલવાનું નહી દોડવાનું. પહેલે માળે પાણિયારું હતું. પાણી પીવાનું માટલું પણ ત્યાં. ‘ડોયો’ માટલામાંથી પાણી કાઢવા માટે વપરાય તે. તે માટલાને નળ ન હોય. ગામમાં જઈએ એટલે કુંભારને ત્યાંથી નવું માટલું આવી જાય, તેના પાણીનો સ્વાદ આજે પણ આ વાત લખતાં યાદ આવે ને તરસ ઉપડે.

ઘણે વરસે ગામ ગઈ હતી. એનું એ જ પાણિયારુ હતું. મને જોઈને ખુશીથી ડોલી ઉઠ્યું . મારું અંતર પણ ઝુમી રહ્યું. માત્ર હું અમેરિકાથી ગઈ હતી એટલે પ્લાસ્ટિકનો જગ મૂક્યો હતો.  મને તો હજુ તાજા માટલાનું પાણી ભાવે છે. અમે બન્ને એકબીજાને ભૂલ્યા ન હતાં. આખું ઘર નવું થયું હતું. પાણિયારું જેમેનું તેમ રાખ્યું હતું. મમ્મી ત્યાં રોજ સંધ્યા ટાણે દીવો કરે.

આજે અમેરિકામાં બાટલીના પાણી પીધાં હોય તેને એ પાણીના સ્વાદની શું ખબર પડે. હવે પાણિયારા પર કૃષ્ણનું સુંદર ચિત્ર દોરેલું હોય. કાળિય નાગને નાથતા કૃષ્ણનું ચિત્ર મને બહુ ગમતું. આ વાત ૫૦ વર્ષ પહેલાંની છે. દિવસ દરમ્યાન તો એ ચિત્ર જોવાનું મને બહુ ગમતું. બસ, રાતના સમયે મને એવું લાગતું કે એ કાળિય નાગ ડોલી રહ્યો છે. હું નજીક જઈશ તો મને ફુંફાડો મારી ડસી જશે. કૃષ્ણ મોરલી વગાડતાં તેના શીર પર ઉભેલા દેખાય. એ જમાનાના પાકા રંગને સમયની થાપટ વાગતી નહી. થાંભલા પર કોતરેલી પૂતળીઓ અને તેમાં પૂરેલા રંગ આજે પણ આંખ મીંચુ ત્યારે ચક્ષુ સમક્ષ દેખાય છે.

દિવસ દરમ્યાન તો દોડી, દોડીને બધા માટે પાણીના ગ્લાસ લાવતી. રાત થાય ત્યારે મારા ટાંટિયા ઢીલા થઈ જાય. એ પાણિયારા પર એક દીવો સળગતો હોય. જે દીવસે દીવામાં તેલ ન પૂર્યું હોય તો, હું જઈને મિણબત્તી મૂકી આવતી. મમ્મી ને હું ડરપોક છું એવો ખ્યાલ આવવા દેતી નહી. હવે આ પણિયારું જાણે મારી બહેનપણી ન હોય. એની નજીક જાંઉ, જાણે ડોયો મને કહી રહ્યો હોય, ‘મને ઉપાડ, માટલાં પરથી બુઝારું ઉઠાવ. પાણીણો ગ્લાસ ભર અને અદ્ધરથી પી. ”

આજની તારિખમાં તો કોઈને લાગશે આ કઈ ભાષા છે. આ ડોયો, બુઝારું એ બધું શું છે? હવે આ બુઝારાની વાત પણ ખૂબ રસપ્રદ છે. મમ્મીએ નોકર પાસે બધાં વાસણ કોઠીમાંથી કઢાવ્યા ન હતાં. તેથી માટલા પર સરસ મજાનો નેપકિન પાથર્યો હતો. ગામમાં જઈએ એટલે મામા ,ફોઈ બધા ઘએ રોજ આવે. મામા, બે મા ભેગી થાય ત્યારે મામા બને. તેમણે નેપકિન જોયો. તરત પાછે પગલે કંસારાને ત્યાંથી બુઝારું લઈ આવ્યા. માટલા પર ઢાંકવા માટે તે વપરાય. મારી મમ્મી તો પોતાના ભાઈની સમજદારી જોઈ ચકિત થઈ ગઈ.

ગામ જઈએ, ઘર નોકર સાફ કરે બધું ગોઠવે. અમારે ત્યાં સદાવ્રત ચાલતું. કોઈ પણ પરોણો ગમે ત્યારે આવે એટલે મમ્મી કે પપ્પા કહેશે, ‘જમીને જજો’. આ એ જમાનાની વાત છે, જ્યારે ગામમાં ગેસના ચૂલા પણ ન હતાં. રાતના વિજળીથી ચાલતાં દીવા પણ નહી. કિંતુ હ્રદયની ઉદારતા. નવા માટલાનું મસ્ત મઝાનું ઠંડુ પાણી. જો તમે આ પાણી જીવનમાં ન પીધું હોય તો અતિ મહત્વનો લહાવો ગુમાવ્યો છે. એમાંય એ પાણી, જો પાણી ભરવાવાળી બાઈ વાડીકુવાનું લાવી હોય તો તમને અમૃતનો સ્વાદ આવે. આજે ૫૦ વર્ષે પણ એ ઠંડા પાણી નો સ્વાદ હું ભૂલી નથી.

અરે બીજું કહું , આજે એ વાડી કુવો એકદમ બિસ્માર હાલતમાં છે. ગયે વર્ષે હું ગામ ગઈ ત્યારે મને તેની હાલત જોઈને રડવું આવી ગયું હતું. તેની બાજુમાં રહેતાં લોકોને કહ્યું,’ પૈસા હું આપું આ કૂવાની હાલત સુધારવા માટે’.

એક જુવાન બોલ્યો, બહેન સરકાર આકામ કરવા નહી દે’.  ઠંડુ પાણી ફરી વળ્યું મારા વિચાર પર.

પાણિયારા પર બે માટલા ગોઠવેલાં. બાજુમાં ત્રણ ગ્લાસ હોય. બધા અધ્ધરથી પીએ એટલે બહુ ગ્લાસની જરૂર ન પડે. રાતના પાણિયારા પર દીવો કરવાનું કામ મમ્મીએ મને સોંપ્યું હતું. ઘણા વર્ષો પછી ગામ ગઈ હતી. હવે તો વિજળીના દીવા ઝગમગી ઉઠ્યા હતાં. પાણિયારા ઉપર એક નાનો દીવો આખી રાત ચાલુ હોય.

અચાનક મને ડુસકાં સંભળાયા. પેલો ડોયો તલપાપડ થતો જણાયો . મેં હળવેથી તેને હાથમાં લઈ પસવાર્યો. અમારી પુરાણી પ્રીત નૃત્ય કરી ઉઠી. એક અઠવાડિયુ પાણિયારા પર દીવો કરવાનો ઈજારો મારો હતો.

ત્યાં બા બોલ્યા,’ ચાર મહેમાન આવ્યા છે, પાણી લાવજો બેટા.’

પાણિયારા તરફ વળી. ડોયાને હાથમાં લીધો ,અમને બન્નેને આનંદની લહેરનો અનુભવ થયો. બુઝારું ખોલ્યું, ચાર ગ્લાસ ભર્યા ત્યાં સુધીમાં તો મારો હરખ માતો ન હતો. સ્ટિલની  ટ્રે ત્યાં માટલા પાછળ રાખવાની આદત હતી. લઈને મહેમાનને પાણી આપ્યું સહુએ ખૂબ શાંતિ પૂર્વક પીને કહ્યું, ‘તમારું માટલું નવું છે?’

મને ખૂબ આનંદ થયો. નવા માટલાનું ઠંડુ મીઠું પાણી સહુએ વખાણ્યું.

પાણી આપીને ખાલી ગ્લાસ લઈ પાછી આવી, ‘જોયું હજુ નવા માટલાનું પાણી કેવું મીઠું લાગ્યું’. તરત હું બબડી ઉઠી.

‘જો સાંભળ, મને હજુ પણ નળવાળા માટલા કરતાં આ ગોળી વધારે ગમે છે. ધીરેથી બુઝારુ ઉંચકવાનું. ડોયાને માટલામાંથી ભરી ગ્લાસમાં પાણી ઠાલવવાનું. ‘ ગમે તેટલું પાણી પીએ ,વધારે પીવાનું મન તરસ્યા કરે. ડોયાને સમજાવી દીધું. ‘હું અઠવાડિયું રહેવાની છું. બનશે ત્યાં સુધી બધાને પાણી હું આપીશ . તારા અને મારા ભૂતકાળની પ્રેમ કહાની કહીશ’.

આજે વાચક મિત્રોને ખાનગી વાત કહી દંઉ. આ ‘પાણિયારું’ સસરાજીના ઘરનું છે. પાણિયારું એટલે પાણિયારું પિયર કે સાસરી શું ફરક પડે છે. મને તો સરખો પ્રેમ મળે છે.  અરે, મને તો આનંદ પણ એવો જ લાગે છે. પૂ. બાની રજા લઈને આ ‘ડોયા’ને મારી સાથે અમેરિકા લઈ જઈશ. ત્યાં પાર્ટીમાં ડ્રીંક સર્વ કરવામાં એનો ઉપયોગ કરીશ. હા, પિયરનો ડોયો તો હવે ભાભી વાપરે છે. ‘તું’ એનો તો સગા વહાલો છે. તને મારી સાથે જરૂર લઈ જઈશ’.

લગ્ન પછી તો સાસરી જ ગમે ને ?