ઉપેક્ષા

18 02 2017

 

 

rose

 

 

 

 

 

******************************************************************************************************************************

 

શમા રાહ જોઈ રહી હતી. ક્યારે દીપક આવે અને તેને પ્યારથી આલિંગન આપે. દિવસ તો કામકાજમાં પસાર થઈ જતો હતો. સંધ્યા સમયે જ્યારે ઘરમાં દીવો પ્રગટે પછી તે અશાંત થઈ જતી. દીપકની કાગડોળે રાહ જોતી. બે બાળકો હતા એટલે તેણે નોકરી કરવાનું મુનાસિબ ન માન્યું. બન્ને બાળક પાછળ તેનો સમય પસાર થઈ જતો.

દીપકના મમ્મી ગામડાના અને જૂનવાણી હતાં. માતા તરિકેની વહુની લાગણી સમજવાને અસમર્થ. તેને પોતાને ચાર બાળકો હતાં. શમા મોટા દીકરાની વહુ પણ વર્તન હમેશા ઓરમાયુ. ઘણી વખત આવી સ્ત્રીઓની દયા ખાવી કે તેમને અપમાનિત કરવી એ સમઝણ પણ ન પડે. દીપકના પિતાજીનું વર્તન હમેશા અણછાજતું અને ઉદ્ધત રહેતું. તેનું કારણ શું હતું. એ પૂછવું પણ અયોગ્ય ગણાતું.

સમઝણ એ એવી અણમોલ ચીજ છે કે તેને પામવા હમેશા દરેક જણે સજાગ રહેવું પડે. તેને આપણે સામાન્ય બુદ્ધી પણ કહી શકીએ. જે દરેક વ્યક્તિમાં અલગ અલગ રીતે જોવા મળે. ઘણા એવા કુંઠિત હોય કે જાણવા છતાં બેહુદું વર્તન કરે.

સ્ત્રીને, સ્ત્રી જ અન્યાય કરતી જોવામાં આવી છે. આ સમસ્યાનો હલ શક્ય નથી. ખરું જોતા એવી કોઈ સમસ્યા   નથી જે હલ ન કરી શકાય. ૨૧મી સદીમાં દરેકે પોતાની મેળે તેનો હલ શોધવાનો પ્રયત્ન કરવો જરૂરી છે. આજે કોઈ કોઈનું સાંભળવા તૈયાર નથી !   સહુને એમ છે “મને બધું આવડે છે”. જ્યારે સ્ત્રી સાસુના પાત્રમાં હોય ત્યારે ભૂલી જાય છે કે એક દિવસ તે પણ નવવધુ હતી !

‘બાળપણ યાદ આવે ત્યારે આશ્ચર્ય થાય છે. મારા ,માતા અને પિતા કુટુંબમાં, સમાજમાં લોકોના પ્રશ્નોનો નિકાલ લાવતા હતાં. નજરો નજર જોયેલી વાતો છે. કોઈ કહે તો માનવામાં ન આવે’.  શમા વિચારે ચડી ગઈ હતી. ભૂતકાળમાં ભમવાથી કશું મળવાનું નથી તે બરાબર જાણતી હતી. આજે માતા અને પિતા હયાત પણ નથી. આજે પોતાને કુરૂક્ષેત્રના મેદાનમાં અર્જુન, ભિષ્મ કે દ્રોણગુરૂની સહાય વગર એકલા લડવાનું છે. તેને ખબર છે કોઈ  કૃષ્ણ, સારથિ બની તેનો રથ હાંકવા આવનાર નથી.  અરે, તેનો પતિ દીપક પણ તેની પડખે ઉભો રહેવા તૈયાર નથી. આ ધર્મયુદ્ધ ક્યાં સુધી એકલે હાથે લડી શકશે ?

બાળકો સમજુ છે. માતાને સંપૂર્ણ સહકાર આપે છે. ઘરમાં ગમે તેટલું કરવા છતાં ,ઉપેક્ષા ? બારણામાં દીપક આવતો દેખાયો, આજે ‘વેલન્ટાઈન ડે” હતો. તેના હાથમાં સુંદર ફુલોનો ગુલદસ્તો જોઈ હરખાઈ ઉઠી. તેનું બધું દર્દ વિસરી ગઈ. આજે જમવાના ટિફિનમાં બધી દીપકની ભાવતી વાનગીઓ હતી. જમતી વખતે દરેક કોળિએ દીપક, શમાના પ્રેમને માણી રહ્યો હતો. શમાને તે ખૂબ ચાહતો હતો. માત્ર પરદર્શિત કરવામાં કંજૂસ હતો.

તે મનોમન વિચારી રહ્યો, જે શમાએ તેનો સાથ ૨૫ વર્ષથી નિભાવ્યો છે. ઘરમાં વડીલોને સાચવે છે. પોતાના માતા અને પિતાનું અણછાજતું વર્તન સહન કરીને પણ પોતાના પતિને ખુશ રાખવાને સદા તત્પર છે. શામાટે સાંજના ઘરે જાંઉ ત્યારે તેને મીઠા બે બોલ બોલીને કે પ્યાર ભરી નજરથી તેનું અભિવાદન નથી કરતો? દીપક જાણતો હતો, બન્ને બાળકોને ઉછેરવામાં તેણે કોઈ સાથ કે સહકાર આપ્યો ન હતો. જેને કારણે શમાએ પોતાની સુંદર ‘કેરિયર’ને તિલાંજલી આપી હતી.

આજે દીપકની આંખો સમક્ષ શમા સાથેના પ્રથમ મિલનની યાદ તરવરી ઉઠી. કેવી ભોળીભાળી, સુખી કુટુંબની બે ભાઈઓની એકની એક બહેન. દીપકને પરણી, શમા શું પામી? સહુની અવહેલના, ઉપેક્ષા અને અનાદર ! હા, તેને કન્યામાંથી સ્ત્રી બની માતા થવાનો લહાવો મળ્યો. જેની આગળ તે બધું વિસારે પાડી જીવી રહી છે. હા, તે માત્ર જીવી રહી છે. કોઈ ઉમંગ કે આશા વગર. સંતોષ છે કે બન્ને બાળકો ખૂબ હોંશિયાર છે. જે તેની તપસ્યાનું પરિણામ છે. જેમને કારણે તેના જીવનમાં ‘જીવન ધબકે ‘છે.

આજુબાજુનું વાતાવરણ જોઈ આજે તેના દિલની વીણા સૂર છેડી રહ્યા હતાં. કેટલા ઉમંગભેર પરણી એ ઘરમાં શમાને લાવ્યો હતો. શમાએ ક્યારેય કદી અણછાજતી માગણી કરી ન હતી. દીપકને તે ખૂબ ચાહતી હતી. દીપક માત્ર શરીરની માગ પૂરી કરતો. જેને કારણે બે સુંદર પુષ્પો જીવનમાં ખીલ્યા. આજકાલના જુવાનિયાઓ ,’વેલનટાઈન ડે’ ના માનમાં આડેધડ ખરીદી કરી રહ્યા હતાં. જેને કારણે બીજે દિવસે ફુલોનો ગુલદસ્તો તેને થોડો સસ્તો મળ્યો.  આજે તેનું દિલ દિમાગની વાત સાંભળવા તૈયાર ન હતું. શમાનો ચહેરો તેની સામે જોઈ મુસ્કુરાઈ રહ્યો.

દીપકનો હસતો ચહેરો અને હાથમાં સુંદર ગુલાબનો ગુલદસ્તો, શમા હરખાઈ ઉઠી. પોતાની આંખો પર વિશ્વાસ ન બેઠો. તેનું હૈયુ હાથ ન રહ્યું. દીપકના પિતા હિંચકા પર ઝુલતા આ દૃશ્યને નિહાળી રહ્યા હતાં. તેની માતા સંધ્યા ટાણે માળા ફેરવતી હતી. પણ જીવ વહુ અને દીકરામાં હતો. દીપકની રગરગમાં શમા ઘુમી રહી હતી.  તેના પ્રેમની હુંફ તે માણી રહ્યો હતો.

ઘરના દ્વારમાં પ્રવેશતા માતા બોલી, ‘આવ્યો બેટા’ .દીપકનો ઉત્સાહ અને ઉમંગ  માનો રૂક્ષ અવાજ સાંભળી ઓસરી ગયા. ફુલોનો ગુલદસ્તો ભલે માના હાથમાં પકડાવ્યો પણ  આંખો તેની શમાને પ્યાર કરવા અને આલિંગન આપવા તરસી રહ્યા હતાં.

ભલું થજો, શું  શમા એ વાંચવામાં સફળ થઈ ?





વેલન્ટાઈન ડે, ૨૦૧૭

13 02 2017

 

day

 

 

 

 

 

*********************************************************************************************************************************************************

જીવનમાંથી તારી હાજરી ભુંસાઈ જશે

બે દિલો વચ્ચે વેઢાભર અંતર થઈ જશે

*

પ્રેમની ચર્ચા ચારે કોર સંભળાઈ હશે

અફવાઓને મોકળું મેદાન મળ્યું હશે

*

વિતેલા વર્ષો હવે  ઈતિહાસ બની જશે

ભૂગોળની નવી આવૃત્તિ તૈયાર થઈ જશે

*

સહુએ કરી મનગમતી વાતો વડા બનશે

અકાંતમા કરેલી ગુફતગુ અટકળ બનશે

**

વેલન્ટાઈન ડે નો  મધુરો દિવસ આવશે

દિલમાં સ્મરણોનો મેળો ઉમટ્યો હશે





વસંત પંચમી

1 02 2017

ઋતુઓનો રાજા  વસંત

વસંત પંચમીની શુભ કામના

આજનો પવિત્ર દિવસ , કૃષ્ણ ભગવાને “ગીતામાં કહ્યું છે , “ઋતુઓમાં હું વસંત છું. ” મહા સુદ પાંચમ ‘વસંત પંચમીના નામે ઓળખાય છે. આ દિવસે ‘માતા સરસ્વતિની પૂજા કરવામાં આવે છે.   હિંદુ આ દિવસને  શુભ તેમજ પવિત્ર માને છે. નવા ઘરમાં પ્રવેશ, વાસ્તુ પૂજા કે લગ્ન આ દિવસે લેવાય છે. સમગ્ર ભારતમાં આ દિવસનું ખૂબ મહત્વ છે. હરિયાણા, પંજાબ, ગુજરાત, નિઝામાબુદ્દીન દરગાહ અને  ક્રીસ્ટી દરગાહ  પર  મુસ્લિમો બસંત સુફી  દિલ્હીમાં ઉજવે છે.

જુઓ તો ખરા અંહી તો એકદમ જુદું વાતાવરણ જણાય છે.

કમલ પોતાના દીકરાને ઉઠાડી રહ્યો હતો..

‘અરે વસંત હજુ પથારીમાંથી ઉઠતો નથી. આજને દિવસે તો ઉઠ મારા ભાઈ.

આખા ભારતમાં તારા નામની આજે ચર્ચા છે.

‘ પપ્પા, એટલે જ મારે શાળાએ પણ નથી જવું અને ઉઠવું પણ નથી. ‘મમ્મી, ફુલવતી દોડતી આવી, બેટા આજે આવું ન થાય.

નાની બહેન ગુલાબ ભાઈલાને લાડ કરવા આવી પહોંચી.

ચમેલી તો કૉલેજ જવા તૈયાર થઈને ગાડીના ડ્રાઈવરની રાહ જોતી હતી.

ચાલો વસંત ન ઉઠે તો કાંઈ નહી આપણે સહુ વસંત પંચમી મનાવીએ.

 





પુનિતા કે પનોતી

28 01 2017

પુનિતા કે પનોતી

why

 

 

 

 

 

********************************************************************************************************************************************

પારો આજે  ઉંડા વિચારમાં બેઠી હતી. તેને ખ્યાલ ન રહ્યો કે ક્યાં તેની ગણતરી ખોટી પડી. પુનિતાના લગ્ન ધામધૂમથી ઉજવી તેને લાગ્યું હતું કે હવે તે પરવારી ગઈ. ત્યાંજ તેની ભૂલ હતી. દીકરીએ તો કહ્યું મારે લગ્ન કરવા છે. ‘ અમે બન્ને એ સંમત થઈને કરાવી આપ્યા. લગ્ન પ્રસંગે કોઈ કમી રહેવા દીધી ન હતી.’ પુનિતા પોતાના પ્રથમ પ્યારમાં ગળાડૂબ હતી.

પારો પોતાની જાતને પૂછી રહી,  ‘શું તું નહોતી જાણતી કે તારી દીકરી ખૂબ સ્વતંત્ર મિજાજની છે. તેને બધું પોતાની રીતે જ જોઈએ. એમાં બે ચોપડી બીજી બધી છોકરીઓ કરતાં વધારે ભંણી હતી. સાતમા આસમાને તેના દિમાગનો પારો હતો.’

પ્રેમ થાય ત્યારે આ બધી વસ્તુનું ભાન રહેતું નથી. પ્રેમની એ તો તાકાત છે. થાય પછી બાકી બધું ગૌણ બની જાય. એમાંય પહેલો પ્રેમ, એ રોમાંચ, માનવી બધું વિસરી જાય. પ્યારનો નશો ચડે ત્યારે સમજવાની કે સમજાવવાની બન્ને કેડી વિસરાઈ જાય છે.

‘પારો, તું તો જાણતી હતી, તારા દીકરીનો સ્વભાવ. તને કેમ ન સુજ્યું કે આ બધી વાતોની ચોખવટ કરી લંઉ ? પવનને પુનિતાના સ્વભાવની આછી વાત કરું.’

પવન ખૂબ સોહામણો ઘરરખ્ખુ જુવાન હતો. દેખાવડો અને ભણેલો ગણેલો. અરે, અમેરિકા જઈ આવી માસ્ટર્સ પણ કર્યું હતું. સુખી કુટુંબ, માતા અને પિતાનો લાડકવાયો. તે જાણતો હતો, આજના આધુનિક સમયમાં ઘર સાચવે તેવી છોકરી મળવી મુશ્કેલ છે. તેથી લગ્ન પહેલાં માતા અને પિતાને સમજાવી જુદું ઘર પણ લીધું હતું. માતા દીકરાને જાણતી હતી. તેના સુખે સુખી રહેવાની તેની તમન્ના હતી.

છતાં પણ જ્યારે લગ્ન પછી એક મહિનામાં જ્યારે પુનિતાએ છૂટાછેડા લેવાનો પોતાનો વિચાર જણાવ્યો, ત્યારે માતા પારો ખૂબ દુઃખી થઈ. કઈ રીતે પોતાના મનને મનાવે. કોને ખબર આજે તેને પુનિતા કરતાં પવનનો વિચાર વધારે સતાવતો હતો. પવન માતા પિતાનો લાડકવાયો, પુનિતાને ખુશ રાખવા લગ્ન પહેલાં સરસ મજાનું ઘર લીધું , સોયથી સળી સુધી બધું પુનિતાએ પોતાની મરજી પ્રમાણે ઘરમાં વસાવ્યું. તેની સજાવટ આંખને ઉડીને વળગે તેવી હતી.

લગ્ન પહેલાં પવન ઘરે આવતો. તેની સાલસતા સહુને આકર્ષતી. તેનો નિર્મળ પ્રેમ પારો જોઈ શક્તી. પુનિતાના પપ્પા એકવાર, બોલ્યા હતા,  “આશા રાખું, અમારી પુનિતા તમારી ઈજ્જત કરે અને ઘર સંભાળીને રહે”. કોને ખબર કેમ તેમને થતું ,’પવનના પ્યારમાં કદાચ પુનિતાનો સ્વભાવ થોડો નરમ પડે’.

પુનિતાના પપ્પા એ જ્યારે જાણ્યું કે તેમની દીકરી પવન સાથે લગ્ન કરવા માગે છે ત્યારે ચકિત થઈ ગયા હતાં. તેમની ઉદ્દંડ દીકરી આવા સાલસ સ્વભાવના પુનિતના પ્યારમાં મગ્ન થઈ તેની સાથે લગ્ન કરવા માગે છે. મનમાં આનંદ સાથે એક અજુગતો વિચાર ઝબકી ગયો, ” શું પાવન પુનિતાનો સ્વભાવ સહી સકશે? પોતે પિતા હોવા છતાં કાંઇ કરી શકતા ન હતા. પુનિતાના સ્વભાવથી પૂરેપૂરા વાકેફ હતા”.

પુનિતાનો ગરમ મિજાજ ઘરમાં તેમજ બહેનપણીઓમાં જાહેર હતો. તેને કારણે તેને કોઈ ખાસ સહેલી હતી પણ નહી. દર બે મહિને તેની સાથે કોઈ બીજી છોકરી ફરતી દેખાય. તેના પિતા ખૂબ સુખી હતાં. ઘરમા નોકર ચાકર, મહારાજ, ડ્રાઈવર બધા હતાં. તેમની સાથે પણ ઉદ્ધતાઈથી વાતો કરતી હોય. એક માત્ર ભણવામાં બુદ્ધી ચાલતી તેથી સારા ક્રમાંક લાવતી. જીંદગીમાં બે ચોપડી ઓછું ભણયા હોય તો ચાલે પણ સામાન્ય વર્તણુક સભ્યતાથી ભરપૂર  હોવી જોઈએ. પુનિતાનો દેખાવ જુવાનોને આકર્ષિત કરે તેવો હતો.

પુનિતા જ્યારે પવનને  મળી ત્યારે થોડો દિમાગમાં પાવર છવાયો હતો. પવને આંખ આડા કાન કર્યા. તેને પુનિતા બધી રીતે અનૂકુળ લાગી. પુનિતાનો આ પ્રથમ પ્યાર હતો. પ્યારની મદહોશતા ચાખી, એના સમગ્ર અસ્તિત્વમાં ચેતનાએ સંચાર કર્યો. પ્યારમાં ડૂબેલી બીજી બધી વાતો વિસરી ગઈ. લગ્નની ખરીદી, રોજ નવી રેસ્ટૉરન્ટમાં પાર્ટી જાણે પરી કથા હોય તેમ તેને લાગતું. પોતાની જાતને સિન્ડ્રેલા સાથે સરખાવતી. પવન જાણે તેનો ‘પ્રિન્સ ચાર્મિંગ’ હોય તેવું લાગ્યું. પ્યારની મદહોશતામાં પવન પુનિતાના દિમાગી વલણને ગણકારતો નહી.

જીવનની વાસ્તવિકતાનો તેને કોઈ અંદાઝ ન હતો. લગ્ન થયા . પાંચેક દિવસ પવનના મમ્મી અને પપ્પા સાથે રહી. મહેમાનોથી ઉભરાતાં ઘરમાં તે ખૂબ માનપાન પામી.તેને થયું આ માહોલ આખી જીમ્દગી રહેશે. વાસ્તવિકતા વિષે પુનિતાને જરા પણ અંદાઝ ન હતો. બધા આમંત્રિત મહેમાનો વિદાય થયા

ત્યાર પછી બન્ને પ્રેમી પંખિડા પેરિસ જવા ઉપડી ગયા.   પુનિતા બહેન તો જાણે સ્વર્ગમાં વિહરતા હોય  તેમ લાગ્યું.  હનીમુન પરથી  પાછાં આવ્યા અને પોતાના ઘરમાં પહોંચી ગયા.

પેરિસમાં પણ પુનિતાના સ્વભાવના ચમકારા પવનને દેખાયા. તેને સ્વપને પણ ખ્યાલ નહ્તો કે પુનિતા સ્વચ્છંદ હતી. સ્વતંત્રતા તો ૨૧મી સદીમાં સહુને ગળથુથીમાં મળી છે.  હજુ તો હનીમુન પરથી આવ્યા, ઘરમાં પગ મૂકતાની સાથે,

‘પવન, તારા બૂટ અંદર મૂક’.

‘ડાર્લિંગ, આપણે ઘરમાં નોકર બધી સગવડો સાચવવા રાખ્યો છે. મોહન હમણા મૂકી દેશે.’

અરે, મોહનને બીજા, મારા કામ હોય કે નહી ? તારાથી આટલું નહી થાય ‘

પહેલો દિવસ હતો પવન કાંઈ બોલ્યો નહી. કચવાતે મને ઉભો થયો અને બૂટ મૂક્યા.

પવને હસવામાં વાત કાઢી. આજે કામ પર જવાનું ન હતું. તેને થયું  જમીને જરા આરામથી આજનો દિવસ હળવાશ માણીએ.

‘ત્યાં તો, પવન બેગ ખાલી કર’.

અત્યારે મારે આરામ કરવોછે. તું પણ આવ, કાલથી નોકરી ચાલુ થશે. ‘

‘અરે, આવું ઘર ગંદુ હોય ત્યાં તને આરામ કરવાનું સુજે છે’ ?

થઈ ગઈ શુભ શરૂઆત. મમ્મીના રાજમાં બધું ચલતું હતું. નોકરો તેની હાજરીમાં પડ્યો બોલ ઝિલતા હતાં. પુનિતાના પપ્પા તેમને સારો પગાર આપતા હતાં. તેમની લાડકવાઈ દીકરીનો રૂઆબ સહન કરવા માટે. તેમને ખબર હતી હવે આ સુધરવાની નથી. બચપનથી જીદ્દી હતી. મા અને બાપ હારી થાકીને બધું ચલાવતા હતાં. હશે, કહીને મનને મનાવતા.

જ્યારે મહિનામાં પુનિતા બહેને આવી બોંબ ફોડ્યો તેની પારોને નવાઈ ન લાગી. ગમે ત્યારે આ પરિસ્થિતિનો સામનો કરવો પડશે તે એ જાણતી હતી. પણ આટલી જલ્દી !

‘હા, બોલ બેટા શું થયું’? કહીને પુનિતાને વહાલથી આવકારી.

ધુંધવાયેલી પુનિતાએ વગર વિચાર્યે બેફામ બોલવા માંડ્યું. અટકી જ્યારે તેને પાણી પીવાની જરૂરત લાગી. સારું થયું પપ્પા ઘરે હતા નહી.

‘બેટા તને જે યોગ્ય લાગે તે કરજે. તું સમજું છે. પવન પણ ખૂબ સાલસ અને પ્રેમાળ છે.’

છેલ્લું વાક્ય પુનિતાને કાંટાની જેમ ચૂભ્યું.’ શું પ્રેમાળ છે.  મારું કાંઈ સાંભળતો નથી. બસ પોતાની મરજી મુજબ વર્તન કરે છે’.

લગ્ન પહેલાં પવનના પ્યારમાં મસ્ત પુનિતા અત્યારે વિકરાળ સ્વરૂપ ધારણ કરીપવન વિષે બેફામ બોલતી હતી. પારોએ મૌન રાખ્યું નહિતર તે એટમ બોંબની જેમ ફાટત.

પારો કાંઈ બોલી નહી. તેને તો પવનની હાલત પર તરસ આવી.

પુનિતાના પિતા ઓફિસથી આવ્યા. પારોના મુખ પરના ભાવ વાંચવામાં સફળ થયા. એક પણ અક્ષર બોલ્યા વગર સવારનું છાપુ વાંચવા બેઠા.

તેઓ જાણતા હતાં કે કશું બોલ્યે વળવાનું નથી. પવન છૂટ્યો એવી ભાવના પળભર થઈ આવી.





૨૬મી જાન્યુઆરી, ૨૦૧૭

26 01 2017

 

 

bharat

 

 

 

 

 

*********************************************************************************************************************

 

हम बुलबुले है उसकी वो गुलसितां हमारा

૨૬  જન્યુઆરી, ૧૯૫૦ આપણો દેશ પ્રજાસત્તાક બન્યો. અંગ્રેજોનું રાજ્ય ફગાવી સંપૂર્ણ પણે ભારતિય બન્યો. આજે  ગૌરવપૂર્વક “૬૮”મા પ્રજાસત્તાક દિવસની ઉજવણી રોમાંચિત અનુભવ કરાવે છે. આપણા દેશે કેટલી હાડમારી ભોગવી, કેટલાં બલિદાન આપ્યા, આપણી પ્રજાએ પોતાનો સાથ અને સહકાર આપ્યો. આ આપણી દેશભક્તિનો હાજરા હજૂર પુરાવો છે.

ધર્મના નામે પ્રવર્તતી ‘સુનામી’ના આપણે સહુ ભોગ બન્યા છીએ. આતંકવાદના ઓળા ઉતરી દેશને બરબાદ કરવા તુલ્યું છે, તેને પણ આપણે સહ્યા છે.   પાકિસ્તાનની અવળચંડાઈના જડબેસલાક જવાબો આપી તેમને પાઠ ભણાવ્યા છે.

જવાહરલાલના વંશજોએ જાણે ભારત તેમના બાપદાદાની મિલકત હોય એમ સમજી  વારસામાં મળ્યું હોય તેવું વલણ દર્શાવ્યું.  આજે છેલ્લા ત્રણ વર્ષથી આપણા સહુના ચાહિતા વડાપ્રધાન શ્રી. નરેન્દ્ર મોદીના નેજા હેઠળ સુંદર પ્રગતિ સાધી રહ્યું છે. ભારતની આઝાદી પછી ૬૫ વર્ષમાં થયેલી તેની બરબાદીનો સૂરજ અસ્ત પામ્યો છે.  પૂર્વ દિશાથી ઉગેલો નૂતન સૂરજ પશ્ચિમમાં લાલી ફેલાવી ફરી આવવાનું વચન આપી અસ્ત થાય છે.

જ્યારે દેશના વડા તન, ધન અને મનથી મચી પડ્યા હોય ત્યારે આમ જનતાની ફરજ બને છે તે અભિયાનમાં જોડાઈ તેમને સાથ  અને સહકાર આપવો. લાંચ રૂશ્વતની બદી બને તેટલી ઓછી કરવી. ભારતની આમ જનતાનો સહકાર છે. નજરો દ્વારા નિહાળ્યો છે, અનુભવ્યો છે.  સારા નસિબે અમેરિકા રહેવા છતાં ભારત દર વર્ષે જવાનો લહાવો મળે છે. ટ્રેન, બસ અને ટેક્સીની મુસાફરી દ્વારા ્સામાન્ય માનવીને મળવાનો અનેરો આનંદ માણું છું.

તાજો અનેભવ. મુંબઈથી સાંતાક્રુઝ ટેક્સીમાં જઈ રહી હતી. મુખ પર સ્મિત રેલાવી ટેક્સીમાં બેઠી. ટેક્સીનો ડ્રાઈવર વાત કરવા આતુર હતો.

આપકો માલુમ હૈ ,’યે ગીતા જયંતિકા મહિના ચલ રહા હૈ’?

ભારત જાંઉ ત્યારે આ બધું યાદ રહેતું નથી.

‘ભૈયા, મૈં ભૂલ ગઈ’.

‘કલ મૈં હરે કૃષ્ણ મંદિરમેં ગયા થા, ૨૦ ગીતા લે કે આયા’. આપ એક રખીએ કહી મને એક આપી.

ભૈયા મેરે પાસ ૨૫ ગીતા હૈ ‘.

તેને આશ્ચર્ય થયું. ‘જો ભી મેરે ઘર આતા હૈ , અગર ઉસકે પાસ ‘ગીતા’ ન હો તો મૈ દેતી હું’. કહી તેની ગીતા પાછી આપી સાથે ૧૦૦ રૂની નોટ.

તેને જાણી આનંદ થયો.

‘ભૈયા મોદીજીકે રાજમેં આપકો કૈસા લગતા હૈ’?

‘હમ લોગ બહોત ખુશ હૈ. બહોત અચ્છા કામ કર રહે હૈ’.

‘સચ ‘!

‘અપને દેશમેં ઐસે નેતાકી જરૂરત થી.’

વાતોમાં ક્યારે સાંતાક્રુઝ આવી ગયું ખબર પણ ન પડી.

આવા તો અનેક અનુભવ ટ્રેન અને બસમાં પણ થયા.

આજના પ્રજાસત્તાક દિવસની સહુને શુભેચ્છા. આપણો દેશ પ્રગતિના સોપાન સર કરે. એક ભારતિય હોવાને નાતે ‘મારાથી બનતા બધા પ્રયત્ન કરીશ’.

શ્રી નરેન્દ્ર મોદીને સાથ અને સહકાર આપી પ્રગતિના પગથિયા સડસડાટ ચડીએ.

 

 





‘હું’ અને ‘મન’

24 01 2017

‘હું’ અને ‘મન’નો તાગ કાઢવો કઠિન છે. હવામાં બાચકા ભરવા જેવી પરિસ્થિતિ છે. જો જીવનમાં સુખી થવું હોય તો તેનો એક સરળ ઉપાય છે. એ બન્નેને ખૂબ મહત્વ ન આપવું. સહજ બનીને જિંદગી જીવવી. પોતાનો કક્કો ખરો કરવા સામી વ્યક્તિને અપમાનિત કરવી એમાં નથી ‘હું’ નો વિજય યા નથી ‘મન’નો સંયમ !સત્ય હમેશા ગગન ભેદીને પણ પ્રગટ થશે. ‘હું અને મન’ પર કાબૂ પામવો અસંભવ છે. હા, ‘અભ્યાસ અને વૈરાગ્ય’ને જીવનમાં યોગ્ય સ્થાન આપીશું તો આપણે એ બન્નેના ગુલામ નહી થઈએ એ હકિકત અવગણી શકાય તેમ નથી. મિત્રો આજે ઝરૂખામાં બેસીને આભનો ચાંદ સોળે કળાએ ખીલેલો નિહાળી મનને ખૂબ શાતા મળી. વિચાર શક્તિ નિતરતી ચાંદનીમાં નાહીને પવિત્ર બની.





પ્રેમ તો બસ પ્રેમ છે.====

20 01 2017

 

 

 

 

 

green

 

 

 

 

 

*******************************************************************************************************************

 

રાજાની રાણી ઝરૂખામાં બેઠી બેઠી કાચ ખાય’. નાનપણનું આ ઉખાણું આજે યાદ આવે છે. હસીને પેટ દુખવા આવે. એ હતું બાળપણ! જવાબ મળ્યો? ‘ ‘બરફ’. ઝરૂખામાં બેસીને ભરાય, વંચાય કે પછી રમત રમાય! ત્યાં હોઈએ ત્યારે જાણે કુદરત સાથે સીધું  જોડાણ હોય તેવો અનુભવ થાય. પછી ઉગતી સવાર હોય કે આથમતી સંધ્યા ! વર્ષાની રિમઝિમ તો તરબતર કરી દે.આભમાં ઉડતાં પંખીઓને જોવામાં તો સમય ક્યાં પસાર થઈ જાય તેનો ખ્યાલ ન રહે. વાદળાંઓની પકડા પકડી  અને આભે છાયેલું મેઘધનુષ જોતા આંખ  ન ધરાય !

હવે આ વાત અત્યારે કેટલી નાદાનિયત ભરેલી લાગે છે. એ દિવસો બચપનના હતા. એ મસ્તી, એ નિસ્વાર્થતા આજે ક્યાં ગાયબ થઈ ગયા કોને ખબર? હ્રદયમાં ભંડારેલો પ્રેમ પુખ્ત બની પાંગરી રહ્યો છે. તે વખતનો પ્રેમ અને પ્રેમ વિષેની વ્યાખ્યા ઝરૂખામાં બેસી માણવાની એક મઝા હતી. આજે એ વાત ખૂબ ઉંડાણથી વિચારી, તેની ગહરાઈમાં ડૂબકી મારી મરજીવાની માફક મોતી અને પરવાળાં  મેળવવા જેવી લાગે છે.

એ પ્રેમ જેની માત્ર અનુભૂતિ રોમ રોમમાં પ્રસરી જાય છે. પછી ભલે એ વ્યક્તિ માટે કે વસ્તુ કાજે હોય. તેમાં ય જ્યારે એ પ્રેમ અને પ્રિતી સર્જનહાર કાજે હોય તો તે અલૌકિક આનંદનું વર્ણન ખૂબ અદભૂત હોય. નિઃસ્વાર્થ પ્રેમ અને તેની સાથે સંકળાયેલી હર એક ચીજ હ્રદયને પુલકિત કરે છે.

દુનિયાના કોઈ પણ ભગમાં ઝરૂખામાં બેસીને નિહાળશું તો એ જ આકાશ, વાદળાં, સૂરજ, ચાંદ અને તારલા નજરે પડશે! હા,
નિહાળનારની દૃષ્ટી તેમાં મહત્વનો ભાગ ભજવે છે. પિયા મિલનની આશવાળીને પૂનમનો ચંદ્રમા સોળેકળાએ રિઝવી  તેનું  હૈયુ હિલોળે ચડાવશે. જ્યારે વિરહણીને અંગ અંગ દઝાડશે.પ્રેમનું વર્ણન ક્યાંથી શરૂ કરું?  જેને નથી  આકાર કે જે નથી  સાકાર. જેને નથી સુગંધ કે જેને નથી સ્વાદ. નિરાકાર અને રંગ વગરનો છતાંય અલૌકિક અને અદભૂત. જેનું વર્ણન અશક્ય નહી પણ નામુમકીન. પ્રેમની પવિત્રતાની શું વાત અંગે અંગ જેની અનુભૂતી થાય. જેના સ્પર્શની કલ્પના માત્રથી  સ્પંદન અનુભવાય છતાં અભડાય નહી. પ્યાર જ્ઞાન અને બુધ્ધિથી પર છે. પ્રેમ એ એક એવી સ્થિતિ છે કે જે તમને  ભ લુ કરવા પ્રેરે યા બૂરું કરવા. બે વચ્ચે તફાવત એટલો કે ભલું કરનાર બીજાને ચાહે છે જ્યારે બૂરુ કરનાર ખુદને.

પ્રેમ તો બસ પ્રેમ છે. કદી  પર્વતમાંથી વહેતું ઝરણું નિહાળ્યું છે? કેવું મસ્તીમાં વહે છે. શું ખબર છે તેને તે કઈ દિશા તરફ આગેકૂચ કરી રહ્યું છે. યા તો તેને તેની ગતિ નું ભાન છે ? છે તેને કોઇ રંગ યા સ્વાદ ? છતાંય ખળ ખળ ખળ વહે છે. મારગડે આવતા પથ્થર, કાંકરા યા ઝાડી સાથે કોઈ સંબંધ નથી. તેનાથી તે મલિન પણ થતુ નથી. તેનું સૌંદર્ય માણવું તે એક અલૌકિક લ્હાવો છે. બસ આવું જ કાંઇક પ્રેમ વિશે કહી શકાય.

પ્રેમને શાની ઉપમા આપીશું! પ્રભુની કે પ્રેયસીની? પ્રેમ તો તે  બનેથી પર છે. પ્રેયસી રૂઠે યા ત્યજે. પ્રેમ એક પક્ષી છે. તે ન રૂઠે ન ત્યજે. તમે આપો ન આપો તે અવિરત વહે. કોઈ બદલાની ભાવના નહી. કોઈ બંધન નહી.પ્રેમમા પ્રભુમય થવાય. પ્રભુ રીઝે કે નહી તેની પરવા નહી. માગ્યા ફળ મળે કે નહી તેની નારાજગી નહી. કોઈ સોદાબાજી નહી. પ્રેમથી શ્રધ્ધા અને ભક્તિ બને વધે.

આ વખતે ‘પ્રેમ’ ઉપર લખવાનું મુખ્ય કારણ છે. માતૃભૂમિ પ્રત્યે આદર અને પ્રેમ. ભારત યાત્રા દર વખતે આનંદદાયક રહી છે. આ વર્ષે તે અનોખી રહી. કદી ન મળેલાં મિત્રોની મુલાકાત રસપ્રદ અને પ્રેમ છલકતી.આંખમાં સ્નેહ અને હૈયે ઉમળકો. તેથી વધારે શું જોઈએ? આ જીવનમાં પ્રેમની ઉણપ એ કરૂણ કથની છે. તેથી પ્રેમ ભરેલા માનવી મળ્યા નો આનંદ અનેરો છે. નામ લખીશ તો યાદી ખૂબ લાંબી છે. સહુને સ્નેહ અને આભાર. જેને કારણે નાના, મોટા, નાપસંદ પ્રસંગોની કોઈ  દ્વિધા મનને સતાવતી નથી. જે જીવનમાં ગૌણ બની જાય છે. જીવનને રસમય અને કિમતી બનાવવા માટે તે પ્રસંગોની આવશ્યકતા નકારી ન શકાય. ગરમી પડે ત્યારે ઠંડીની અગત્યતા સમજાય. ધોધમાર વરસાદમા છત્રી અચૂક યાદ આવે !

અજાણ્યા રાહદારી  હસી ખુશીથી વાત કરી દિલનું દર્દ બાંટે  એ ખરેખર આપણા દેશની કમાલ છે. તેમાં ઉમરને કોઈ બાધ આવતો નથી. બેંગ્લોર જ્યાં આઠ વર્ષ પહેલાં ‘યોગ’ વિષે અભ્યાસ કર્યો હતો ત્યાં ફરીથી જવાની અંતરની અભિલાષા પૂરી કરી. ખૂબ શાંતિ પ્રિય રમણિય સ્થળ. જાણે ૫૦ વર્ષ પહેલાંના ભારતમાં હોઈએ તેવુ લાગે. સ્વામિ વિવેકાનંદ, પૂ.રામકૃષ્ણ પરમહંસ અને શારદામણીનો જ્યાં ત્રિવેણી સંગમ થયો હોય એવું પવિત્ર સ્થાન.’ એસવ્યાસ યુનિવર્સિટિ’માં અનેક વ્યક્તિઓને મળી. આનંદ પૂર્વક ૨૦ દિવસ ગુજાર્યા. સાચું કહું તો ‘ભારત દર્શનની’ ખેવના પૂરી થઈ. જુવાન, અબાલ વૃદ્ધ સહુની સાથે વાત કરવાનો મોકો મળ્યો. તેમની લાગણીનો અનુભવ અને સમસ્યાના ઉકેલ કાજે સક્રિય બની. ખરા ‘ભારત’ની જાણકારી પામી.  એક એવા નતિજા પર આવી જેને હું વર્ષોથી સમર્થન આપતી આવી છું’.

” મારું ભારત ગામડાંમાં ધબકે છે. શહેરોમાં તો અમેરિકા અને ઈગ્લેંડ દેખાય છે.” તમે પણ કદાચ આના પર મંજૂરીની મહોર મારશો ?અમદાવાદના એરપૉર્ટ પર પ્રથમ વાર ઉતરી. જન્મ મુંબઈમાં અને ઉછેર પણ ત્યાં. લગ્નના ૧૨ વર્ષ પછી અમેરિકા. જેણે અમદાવાદ સ્વપનામાં પણ જોયું ન હોય ત્યાં અનહદ પ્રેમ મેળવી મન પુલકિત થયું. બાળપણથી અમદાવાદ વિષે જાતજાતની વાતો સાંભળી હતી. અનુભવ તેથી વિરૂદ્ધ થયો. ગમે તેમ તો ગુજરાત, જે હિંદનો એક ભાગ તેની ગૌરવશાળી પ્રતિભાથી છલકાય તેમાં નવાઈ શું? જે પ્રાંતે પૂ.મહાત્મા ગાંધી, સરદાર વલ્લભભાઈ પટેલ, શ્રી મોરારજી દ્વ્સાઈ અને આપણા લાડીલા વડા પ્રધાન શ્રી.નરેન્દ્ર મોદીને જન્મ આપ્યો હોય તે પાવન ભૂમિને પ્રણામ.

પ્રેમ માત્ર અમદાવાદમાં પામી એવું નથી. મારું જન્મ સ્થળ મુંબઈ, ગુજરાતમાં આવેલું નાનું મજાનું ફણસા ગામ, પૂના,બેંગ્લોર અને આણંદ. દરેક સ્થળે આદર અને આવકાર મળ્યા. આનું માત્ર એક કારણ સ્પષ્ટ જણાય છે. ‘જેવી દૃષ્ટી તેવી સૃષ્ટી.’જીવનના એવા મુકામે પ્રભુ કૃપાથી આવી ઉભી છું, કે ક્યાંય ખામી જણાતી નથી. સર્જનહારની આ અપ્રતિમ  કૃતિ ખૂબ લાવણ્યમય દીસે છે. કોઈ પણ સ્થળ યા તેની આજુબાજુની સૃષ્ટી સઘળું નયન રમ્ય ભાસે છે. કુટુંબીજનોને મળવાનો અણમોલ લહાવો માણ્યો. નવા મિત્રો બન્યા. જૂના વચ્ચે પ્રેમનો સેતુ મજબૂત બન્યો. કેટલાક મિત્રો સાથેની મૈત્રી ૬૦ વર્ષથી ઉપર છે. માત્ર પ્રેમનો સેતુ કાચા સૂતરના તાણાવાણાથી વણાયેલો છે.  જે ૨૧મી સદીના ચીનની બનાવટ યા કમાલ નથી !

આ પૃથ્વીમા અવતરનાર દરેક મનુષ્ય સાચા પ્રેમનો અધિકારી છે. જો ન પામે તો આ જીવન ધિક છે.જેઓ પામ્યા તેમના જેવું કોઈ શ્રીમંત નથી. પ્રેમને હીરા, મોતીથી ન તોલશો!  તિજોરીમાં સંઘરેલ નોટોની થપ્પીનું તેની પાસે કોઈ મૂલ્ય નથી. તે હવાથી હલકો છે. તે પૃથ્વીથી ભારે છે. બસ પ્રેમ કર્યે જાવ. કોઈ અપેક્ષા વગર————